செஞ்சிக் கோட்டை

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
செஞ்சிக் கோட்டை
Gingee Fort
பகுதி: தமிழ்நாடு
விழுப்புரம் மாவட்டம், தமிழ்நாடு, இந்தியா
Gingee Fort panorama.jpg
செஞ்சிக் கோட்டைGingee Fort is located in Tamil Nadu
செஞ்சிக் கோட்டைGingee Fort
செஞ்சிக் கோட்டை
Gingee Fort
ஆள்கூறுகள் (12°15′50″N 79°02′40″E / 12.2639°N 79.0444°E / 12.2639; 79.0444) [1]
வகை கோட்டைகள்
இடத் தகவல்
கட்டுப்படுத்துவது தமிழ்நாடு அரசு
நிலைமை சிதைந்தவை
இட வரலாறு
கட்டிய காலம் 12ம், 13ம் நூற்றாண்டு
கட்டியவர் ஆனந்த கோன் கி.பி. 1190-1240

கிருஷ்ணா கோன் 1240-1270 கோனேரி கோன் கோவிந்த கோன் வலிய கோன் அல்லது புலிய கோன் 1300

கட்டிடப்
பொருள்
கருங்கல் (பாறை) பாறைகள்]], சுண்ணக் கலவை
நிகழ்வுகள் தேசிய நினைவுச் சின்னம் (1921)
செஞ்சிக் கோட்டை இழுவைப் பாலம்

செஞ்சிக் கோட்டை (Gingee Fort, Senji Fort) (இந்தியாவின் தமிழ் நாடு மாநிலத்தில் தப்பியிருக்கும் மிகச் சில கோட்டைகளுள் ஒன்றாகும். விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் உள்ள செஞ்சியில், மாநிலத் தலைநகரமான சென்னையில் இருந்து 160 கிமீ (100 மைல்கள்) தொலைவில் அமைந்துள்ள இது யூனியன் பிரதேசமான பாண்டிச்சேரிக்கு அண்மையில் உள்ளது. மராட்டிய மன்னரான சிவாஜி, "இது இந்தியாவிலுள்ள எவரும் உட்புகமுடியாத கோட்டைகளுள் சிறந்தது" எனக் கூறுமளவுக்கு அரண் செய்யப்பட்ட கோட்டையாக இது இருந்தது. பிரித்தானியர் இதனைக் "கிழக்கின் ட்ரோய்" என்றனர். முகலாயர்களால் பாதுஷாபாத் என்றும் ,சோழர்களால் சிங்கபுர நாடு என்றும் அழைக்கப்பட்டது.

இயற்கையோடு ஒன்றிய மூன்று பெரிய மலைகள், இரண்டு சிறிய குன்றுகள் 12 கி.மீ., நீளமுள்ள மதில் சுவர்களால் இணைந்தது முக்கோண வடிவமாக அமைந்துள்ளது செஞ்சிக்கோட்டை. பல போர்களை சந்தித்த பிறகும், இன்றும் கம்பீரமாக காட்சி தருகிறது. சோழர் காலத்தில் செஞ்சிக்கு பெயர் சிங்கபுரி, சிங்கபுரி கோட்டம் எனப்பட்டது. அதுவே பின்னாளில் செஞ்சி ஆகிவிட்டது. இப்பொழுதும் செஞ்சிக்கு அருகே சிங்கவரம் என்ற ஊர் உள்ளது, அது செஞ்சி அந்த காலத்தில் பெரிய நிலபரப்பு கொண்ட ஊராக இருந்திருக்கலாம் என்பதற்கு சான்றாக அமைந்துள்ளது.

வரலாறு

செஞ்சிக்கோட்டையை பல்லவர்கள் வழி வந்த காடவ மன்னன் செஞ்சியர் கோன் காடவன் கட்டியதாகவும், இடையர் குலத்தைச் சார்ந்த அனந்த் கோன் என்பவர் கட்டியதாகவும் இருவேறு கருத்துகள் உள்ளன.

காடவர்கோன் தொடர்பான சான்றுகள்

வரலாற்றறிஞர் திரு க. அ. நீலகண்ட சாத்திரி அவர்கள் தன்னுடைய சோழர்கள் நூலில் விக்கிரம சோழன் உலா காடவனைப் பற்றி குறிப்பிடப்படுகிறது. அக் காடவன் வலிய போர் யானைகளைக் கொண்டவன். அவன் வலிமையான கோட்டைகளையும் மதில்களையும் கொண்ட செஞ்சியார் கோன் என்பவன் ஆவான் எனக் குறிப்பிடுகிறார்.[1] விக்கிரம சோழன் உலாவில்,

     கடியரணச் செம்பொற் பதணஞ் செறியிஞ்சிச்
     செஞ்சியர்கோன் கம்பக் களியானைக் காடவனும்
                                    - (விக்கிரம சோழன் உலா - கண்ணி 79 & 80)
     பொருள் : காவல் கொண்ட மதிலையுடைய சிவந்த பொன்னாலாகிய மேடைகள் நெருங்கிய கோட்டை சுற்றிய செஞ்சியர்கோனாகிய தூணிற் கட்டப்படுஞ் செருக்குடைய யானையைக்கொண்ட காடவன் என்பவனும்.

என்றுள்ளது. செஞ்சிக்கோட்டையைப் பற்றி கிடைக்கும் இந்தச் சான்றே மிகப் பழமையான சான்றாகும் என்பதாக அவர் தெரிவிக்கிறார்.

ஒட்டக்கூத்தர், விக்கிரம சோழன் காலத்திலும் தொடர்ந்து அவன் மகன் இரண்டாம் குலோத்துங்க சோழன் காலத்திலும், அவன் மகன் இரண்டாம் இராஜராஜ சோழன் காலத்திலும் அவைப்புலவராக இருந்துள்ளார். சேந்தமங்கலத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு ஆட்சி செய்து வந்த காடவன் கோப்பெருஞ்சிங்கன், சோழ மன்னன் மூன்றாம் ராஜராஜனை சிறை பிடித்த செய்தி வயலூர் கல்வெட்டின் மூலம் நமக்கு தெரியவருகிறது.[2] மூன்றாம் ராஜராஜனை செஞ்சியை அடுத்த அன்னமங்கலம் எனும் ஊரின் மலைக்குகையில் சிறை வைத்ததற்கு ஆதாரமாக அக்குகையில் காணப்படும் சிற்பமும் அதில் பொறிக்கப்பட்ட எழுத்துக்களும் உறுதிபடுத்துகின்றன. எனவே செஞ்சிக்கோட்டையைக் கட்டிய செஞ்சியர் கோன் காடவனின் 12ஆம் நூற்றாண்டு மற்றும் கோப்பெருஞ்சிங்கன் ஆட்சிக்காலமான 13ஆம் நூற்றாண்டிலும் செஞ்சிக்கோட்டை காடவர்களின் ஆட்சிக்குட்பட்ட ஒரு பகுதியாகவே இருந்துள்ளது என்பதாகவே ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. அதன் பிறகு விசயநகர நாயக்கர்கள், மராட்டியர், முகலாயர், கர்நாடக நவாப்புகள் பிரஞ்சுக்காரர், ஆங்கிலேயர் ஆகியோரின் ஆளுகையில் மாறி மாறி இருந்து வந்துள்ளது.

அனந்த கோன் தொடர்பான சான்றுகள்

  1. ஆனந்த கோன்[3] கி.பி. 1190-1240[சான்று தேவை]
  2. கிருஷ்ணா கோன் 1240-1270
  3. கோனேரி கோன்
  4. கோவிந்த கோன்
  5. வலிய கோன் அல்லது புலிய கோன் 1300- (?)[4]

மேலுள்ளவர்கள் வரையும் ஆனந்த கோன் வாரிசுகள். இவர்களுக்கு பின்னால் வேறு பகுதி கோனார்கள் குறும்ப இடையர் ஆண்டனர். கோபலிங்க கோன் அல்லது கோட்டியலிங்க கோன் 1320-1330.

2010 ஆம் ஆண்டு பாரதியார் பல்கலைகழகத்தை சேர்ந்த அமுதா தேவி என்பவரின் ஆராய்ச்சி படி, செஞ்சிக்கோட்டையைப் பல்வேறு மன்னர்கள் ஆட்சி செய்து இருப்பினும் கோன் வம்சத்தினைச் சார்ந்த ஆனந்தக்கோன் என்பவரே இக்கோட்டை கட்டுமானப் பணியினை முதலில் துவக்கியவர் என்பதனை இப்பகுதியில் கிடைத்துள்ள கல்வெட்டுச் சான்றுகளின் வழி உறுதிசெய்ய முடிகின்றது.

அமைப்பு

செஞ்சிக் கோட்டை9.jpg
Gingee j.jpg
கல்யாண மண்டபத்தின் அண்மைத் தோற்றம்.

செஞ்சிக் கோட்டையில் உள்ள கோவில்கள், மண்டபங்கள், குளங்கள், சுனைகள், படைவீரர்கள் தங்கும் பகுதி, நெற் களஞ்சியம், எதிரிகள் கடக்க முடியாத ஆழமான, அகலமான அகழிகள் போன்றவை, தென்னிந்திய மன்னர்களுக்கு கட்டடக் கலையில் இருந்த ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிறது.

செஞ்சிக் கோட்டை மூன்று குன்றுகளையும் அவற்றை இணைக்கும் சுவர்களையும் உள்ளடக்கியது. இவற்றுள் 7 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு உள்ளடங்கியுள்ளது. 240 மீட்டர் (800 அடி) உயரத்தில் அமைக்கப்பட்டிருந்த இக் கோட்டை 24 மீட்டர் (80 அடி) அகலமுள்ள அகழியினால் காப்புச் செய்யப்பட்டிருந்தது. இது எட்டு மாடிகளைக் கொண்ட கல்யாண மஹால், தானியக் களஞ்சியம், சிறைச் சாலை, படையினர் பயிற்சிக்கூடம், செஞ்சியம்மன் கோயில் என்பவற்றைக் கொண்டுள்ளது. இந்த அரணுக்குள் ஆனைக்குளம் எனப்படும் புனிதக் குளம் ஒன்றும் உள்ளது. இக் கோட்டைக்கான அரணாக இயற்கையாக அமைந்த கிருஷ்ணகிரி அல்லது ராணிக்கோட்டை, சக்கிலிதுர்கம் அல்லது சந்திரகிரி, ராஜகிரி ஆகிய குன்றுகள் உள்ளன. இடையேயிருந்த வெளிகள் 20 மீட்டர்கள் அகலம் கொண்ட சுவர்களினால் மூடப்பட்டிருந்தன இராஜகிரியில் போர் முற்றுகைக்காலத்தில் எதிரிகள் உள்ளே நுழையாதவாறு தடுக்கும் இழுவைப்பாலம் உள்ளது, போர்காலத்தில் கோட்டைக் காவலர்கள் இந்த பாலத்தை அகற்றிவிடுவர் அப்போது எதிகள் உள்ளே நுழைய இயலாமல் திண்டாடுவர்.

தற்போதைய நிலை

இக் கோட்டை இறுதியாகப் பிரித்தானியர் வசம் சென்ற பின்னர் முக்கியமான படை நடவடிக்கைகள் எதுவும் இங்கே நிகழவில்லை. 1921 ஆம் ஆண்டில் இது ஒரு தேசிய நினைவுச் சின்னம் என அறிவிக்கப்பட்டு தொல்லியற் துறையின் கீழ் கொண்டுவரப் பட்டது. அண்மைக் காலங்களில் இந்தியச் சுற்றுலாத்துறை பொதுவாக மறக்கப்பட்டுவிட்ட இக் கோட்டையைப் பிரபலப்படுத்துவதற்கு முயற்சிகள் எடுத்து வருகின்றது.

படத்தொகுப்பு

மேற்கோள்கள்

  1. சோழர்கள், க. அ. நீலகண்ட சாத்திரி - Vikkramasolan-ula mentions the Kadava who rode a rutting elephant and was Lord of the Senjiyar of the Strong Embattled Fortress. This is perhaps the earliest mention of the Fortress of Gingee, பக்கம் 347 & 362
  2. Epigraphia Indica, Vol-XXIII, Page No.180-181
  3. Chidambaram S. Srinivasachari (1943 (2003)). செஞ்சியின் வரலாறு. ? பல்கலைக்கழகம் (சந்தியா பதிப்பகம்). ISBN ? (9381343411, 9789381343418). https://www.google.co.in/webhp?sourceid=chrome-instant&rlz=1C1VFKB_enIN616IN616&ion=1&espv=2&ie=UTF-8#q=gingee+fort+ananda+kon&tbs=bkv:a,sbd:1&tbm=bks. 
  4. C. S. Srinivasachari (1943). History of_Gingee_And_Its_Rulers. Andhra University. பக். 31 - 32. https://archive.org/stream/historyofgingeea035396mbp/historyofgingeea035396mbp_djvu.txt. 

6. tamilaivugal.org/TamilPhd/TamilPalkalaikazhagaAayvugal?universityResearchId=1168

வெளி இணைப்புகள்

மெக்கன்சி நூலில் செஞ்சிக் கோட்டை பற்றிய ஆய்வு நூல் -- சுபாசு சேர்வை அண்ணாமலை பல்கலைக் கழகம் வெளியிட்ட செஞ்சிக் கோட்டை பற்றிய ஆய்வு நூல்

"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=செஞ்சிக்_கோட்டை&oldid=2060654" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது