அரராத்து இராச்சியம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
அரராத்து இராச்சியத்தின் அமைவிடம்

அரராத்து இராச்சியம் (Urartu) (/ʊˈrɑrt/), விவிலியம் கூறும் அரராத்து மலைகளை மையமாகக் கொண்ட இராச்சியம் ஆகும். தற்கால ஆர்மீனியாவின் மேட்டு நிலங்களில் வளர்ந்த அரராத்து இராச்சியத்தின் ஹுரியத் மக்கள், தற்கால ஆர்மீனியா, அசர்பைஜான், ஜார்ஜியா, ஈரான், ஈராக் மற்றும் துருக்கி நாடுகளின் பகுதிகளை கிமு 858 முதல் கிமு 590 முடிய 268 ஆண்டுகள் ஆண்டனர்.[1]

அரராத்து இராச்சியத்தின் நிலப்பரப்புகள் மேற்கில் அனதோலியா மற்றும் மெசொப்பொத்தேமியாவும், கிழக்கில் ஈரானியப் பீடபூமி, ஆர்மீனியன் மேட்டு நிலங்களைக் கொண்டது. அரராத்து இராச்சியத்தின் தென்மேற்கில் புது பாபிலோனியப் பேரரசும், தெற்கில் மீடியாப் பேரரசும் இருந்தது.

இவ்விராச்சிய மக்கள் ஆப்பெழுத்து முறையில் எழுதப்பட்ட உரார்த்து மொழி பேசினர்.[2][3][4][5][6]

அரராத்து இராச்சியம் கிமு ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் வீழ்ச்சி அடைந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில், பாரசீகத்தின் மீடியாப் பேரரசினர் கிமு 590ல் அரராத்து இராச்சியத்தை முழுவதுமாகக் கைப்பற்றினர். தற்கால ஆர்மினிய மக்களின் முன்னோர்கள் உரார்த்து மொழி பேசியவர்கள் எனக்கருதப்படுகிறது.[5][7][8][9]

அரராத்து இராச்சியத்தின் ஆட்சியாளர்கள்[தொகு]

கிமு 858 – 840ல் முதல் பேரரசர் அரமு காலத்திய அரராத்து இராச்சியம் (மஞ்சள் நிறத்தில்)
  1. அரமு - கிமு 858–844
  2. முதலாம் சர்துரி - கிமு 844–828
  3. இஷ்புய்னி - கிமு 828–810
  4. மெனுவா - கிமு 785–753
  5. முதலாம் அர்கிஷ்தி - கிமு 828–810
  6. இரண்டாம் சர்துரி - கிமு 753–735

வேளாண்மை[தொகு]

புது அசிரியப் பேரரசில் கையாண்ட வேளாண் முறையே அரராத்து இராச்சியதிலும் கையாளப்பட்டது. போர்க் கைதிகளை தொழிலாளர்களாக பயன்படுத்தினர். தானியங்கள், குதிரைகள், காளைகள் முதலியன வரியாக அரசுக்கு செலுத்தினர். அமைதிக் காலங்களில் அரராத்து வணிகர்கள், அசிரியர்களுடன் மது, இரும்பு, குதிரைகள் மற்றும் கால்நடைகளை பண்டமாற்று முறையில் வணிகத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அரராத்து இராச்சியத்தில் வேளாளாண்மை
Urartu Fork.jpg
 
Urartu Spades.jpg
 
Urartian grain bruiser01.jpg
வேளாண் கருவிகள் அம்மியும், குழவியும்

அரராத்து இராச்சியத்தின் தொல்பொருட்கள்[தொகு]

அகழாய்வில் கண்டெடுக்கப்பட்ட அரராத்து இராச்சிய தொல்பொருட்கள்:

இதனையும் காண்க[தொகு]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. F. W. König, Handbuch der chaldischen Inschriften (1955).
  2. பிழை காட்டு: செல்லாத <ref> குறிச்சொல்; Diakonoff 1992 51–54 என்னும் பெயரில் உள்ள ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையேதும் வழங்கப்படவில்லை
  3. Róna-Tas, András.Hungarians and Europe in the Early Middle Ages: An Introduction to Early Hungarian History. Budapest: Central European University Press, 1999 p. 76 ISBN 963-9116-48-3.
  4. Greppin, John A. C. (1991). "Some Effects of the Hurro-Urartian People and Their Languages upon the Earliest Armenians". Journal of the American Oriental Society 3 (4): 720–730. doi:10.2307/603403. "Even for now, however, it seems difficult to deny that the Armenians had contact, at an early date, with a Hurro-Urartian people.". 
  5. 5.0 5.1 Chahin, M. (2001). The kingdom of Armenia: a history (2nd revised ). Richmond: Curzon. பக். 182. ISBN 0700714529. https://books.google.com/books?id=OR_PHoKZ6ycC. 
  6. Scarre, edited by Chris (2013). Human past : world prehistory and the development of human societies. (3rd ). W W Norton. ISBN 0500290636. https://books.google.com/books?id=dKXYMQEACAAJ. 
  7. Frye, Richard N. (1984). The History of Ancient Iran. Munich: C.H. Beck. பக். 73. ISBN 3406093973. https://books.google.com/books?id=0y1jeSqbHLwC. "The real heirs of the Urartians, however, were neither the Scythians nor Medes but the Armenians." 
  8. Redgate, A. E. (2000). The Armenians. Oxford: Blackwell. பக். 5. ISBN 0631220372. https://books.google.com/books?id=e3nef10a3UcC&dq. "However, the most easily identifiable ancestors of the later Armenian nation are the Urartians." 
  9. Lang, David Marshall (1980). Armenia: Cradle of Civilization (3rd ). London: Allen & Unwin. பக். 85–111. ISBN 0049560093. https://books.google.com/books?id=HG4MAQAAMAAJ. 

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

ஆள்கூற்று: 38°00′00″N 43°00′00″E / 38.0000°N 43.0000°E / 38.0000; 43.0000

"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=அரராத்து_இராச்சியம்&oldid=2622947" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது