மௌரியப் பேரரசு

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
மௌரியப் பேரரசு
Mauryan Empire Map.gif
அசோக மன்னர் காலத்தில் மௌரியப் பேரரசு
அரச சின்னம்:
The Lion Capital of Ashoka
அமைத்தவர் சந்திரகுப்த மௌரியர்
முன்னிருந்த அரசு(கள்) மகதப் பேரரசின் நந்தர் அரசமரபு
Mahajanapadas
மொழிகள் பாளி
பிராகிருதம்
சமஸ்கிருதம்
சமயங்கள் பௌத்தம்
இந்து
Jainism
தலைநகர் பாடலிபுத்திரம்
அரசுத் தலைவர் சாம்ராட் (பேரரசன்)
முதல் பேரரசன் சந்திரகுப்த மௌரியன்
கடைசிப் பேரரசன் Brhadrata
அரசு மன்னராட்சி
பிரிவுகள் 4 மாகாணங்கள்:
தோசாலி
உஜ்ஜயின்
சுவர்ணகிரி
தக்சிலா
ஓரளவு சுதந்திரமான பழங்குடிகள்
நிர்வாகம் பெரிய அமைச்சர்கள் அவையும், ஒரு பேரமைச்சனின் கீழான ஒரு முக்கிய அமைச்சர்களின் அவையும்.
பல்வேறு அலுவலர்களைக் கொண்ட ஒரு விரிவான நிர்வாக அமைப்பு.
மாகாண நிர்வாகம் வைஸ்ராய்களால் நடத்தப்பட்டது. மாகாணங்களுக்கும் தனியான அமைச்சரவைகள் இருந்தன.
மாகாணங்கள் மாவட்டங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டு கீழ்நிலை அலுவலர்களால் நடத்தப்பட்டன. ஊர்த் தலைவர்கள், ஊர்களை நிர்வாகம் செய்தனர். அவர்களை அரச அலுவலர்கள் மேற்பார்வை செய்தனர்.
பரப்பளவு 5 மில்லியன் கிமீ² [1] (தெற்காசியா மற்றும் மத்திய ஆசியாவின் பகுதிகள்)
மக்கள் தொகை 50 மில்லியன் [2] (உலக மக்கள் தொகையில் மூன்றில் ஒரு பங்கு [3])
நாணயம் வெள்ளி Ingots (Panas)
காலப்பகுதி கிமு 322185
கலைப்பு Military coup by Pusyamitra Sunga
பின்னரிருந்த அரசு சுங்கப் பேரரசு

மௌரியப் பேரரசு (322185 கிமு), இந்தியாவில் மௌரிய அரச வம்சத்தினர் ஆண்ட பேரரசு ஆகும். பழங்கால இந்தியாவில் பரப்பளவில் விரிவானதும், அரசியல், படைத்துறை தொடர்பில் மிகவும் வலுவானதுமாக இப்பேரரசு விளங்கியது. இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் கிழக்குப் பகுதியில், கங்கைச் சமவெளியில், இன்றைய பீகார், வங்காளம் ஆகிய மாநிலங்களின் பகுதிகளை உள்ளடக்கியிருந்த மகத நாட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டே இப் பேரரசு உருவானது. இதன் தலைநகரம் பாடலிபுத்திரம் ஆகும். இது இன்றைய பட்னாவுக்கு அருகில் இருந்தது. இப்பேரரசு கிமு 322 ஆம் ஆண்டில் சந்திரகுப்த மௌரியனால் உருவாக்கப்பட்டது.

நந்ந வம்சத்தின் இறுதி மன்னனான தனநந்தனுக்கும், பிராமணனாகிய கௌடில்யருக்குமிடையே இடையே ஏற்பட்ட முரண்பாட்டின் விளைவினால் நந்த வம்சத்தவர்களின் ஆட்சி முடிவிற்கு வந்தது. கௌடில்யர் சந்திரகுப்தனை துணையாகக் கொண்டு பாடலிபுரத்தில் ஏற்படுத்திய புரட்சியே மௌரியரது அரசாட்சிக்கு வித்திட்டது. சந்திரகுப்தனைத் தொடர்ந்து பல மௌரிய மன்னர்கள் ஆட்சி புரிந்தனர்.

  • சந்திரகுப்தன் (கிமு 325 - கிமு301)
  • பிந்துசாரன் (கிமு 301 - கிமு 273)
  • அசோகன் (கிமு 273 - கிமு 236)
  • பிற்கால மௌரியர் (கிமு 236 - கிமு 185)

பிற்கால மௌரியர்களின் வரிசையில் தசரதன், குணாளன், மகேந்திரன், ஜலவுகன், பிருஹத்ரதன் போன்றோர் விளங்குகின்றனர். இவர்களுள் பிருஹத்ரதனே மௌரிய வம்சத்தின் இறுதி மன்னனாக விளங்குகின்றான்.

வட இந்திய வரலாற்றில் மௌரியரது ஆட்சியாது முதன்முதலில் ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பினை உள்ளடக்கிய பேராட்சியாக விளங்கிமை குறிப்பிடத்தக்கது. அசோகரோடு மௌரிய மன்னர்கள் பௌத்த சமயம் சார்ந்தவர்களாகி விட்டதால் புத்தரின் அஹிம்சைப் போதனைகளைப் பின்பற்றுவோராக விளங்கினர். இதனால் அவர்களது ஆட்சியும் அதிகம் அறநெறி சார்ந்ததாகவே அமைந்தது.

அரசன் சமுதாயத்தில் தடையில்லா அதிகாரங்களைக் கொண்டிருந்தான் அவனைத் தட்டிக் கேட்பதற்கு மக்களுக்கு உரிமையில்லை. நாட்டில் அவன் பிரத்தியேகமான உரிமைகளைப் பெற்றிருந்தான். வாரிசுகள் இல்லாத சொத்துக்களும், புதையலில் ஆறு பங்கும், நாட்டின் நிலமும் மன்னனுக்குரியவையாகும்.

மன்னனுக்கு எதிராக அமைகின்ற பல்வேறு செயற்பாடுகள் மிகக் கடுமையான தண்டனைக்குரிய குற்றங்களாக அமைந்தன.

  • அரச முத்திரைகளைச் சிதைத்தல்
  • பொய்யான ஆவணங்களைத் தயாரித்தல்
  • அரசியரை இழித்தல் அல்லது வல்லுறவாட நினைத்தல்
  • அரசனை இழிவுபடுத்தல்
  • நாட்டின் இரகசியத்தை பிற நாடுகளுக்கு கொடுத்தல்

போன்ற குற்றங்களை செய்தவர்களுக்கு மரணமே தண்டனையாக வழங்கப்பட்டிருந்தது.

மௌரியரின் ஆட்சிமுறையில் மைய ஆட்சி, மாநில ஆட்சி என்ற இருவேறு ஆட்சி முறைகள் காணப்பட்டிருந்தன. பேரரசானது மைய மாநிலம், குஜராத் மாநிலம், வடமேற்கு மாநிலம், மேற்கு மாநிலம் எனும் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. அசோகர் கலிங்கத்தைப் போரில் கைப்பற்றியதன் பின்னர் கலிங்கம் ஐந்தாவது மாநிலமாக இணைந்து கொண்டது.

அரசனின் செயற்பாட்டிற்கு உதவுகின்ற வகையில் அமைச்சர், புரோகிதர், சேனாதிபதி, இளவரசன் முதலானோரை உள்ளடக்கிய மந்திரி பரீக்ஷித் எனும் அமைப்பு காணப்பட்டது.

இலக்கியம்[தொகு]

இலக்கியத் துறையின் வளர்ச்சியிலும் மௌரியர் காலத்திற்கு முக்கியமான பங்களிப்பு உண்டு. இந்து சமயம், பௌத்தம், சமணம் என்பன சார்ந்த இலக்கியங்கள் தோற்றம் பெற்றன. இந்துமத இலக்கியங்கள் சமஸ்கிருத மொழியிலும் பௌத்த இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் பிராகிருத மொழியிலும், சமண இலக்கியங்கள் பெரும்பாலும் பாளி மொழியிலும் தோன்றியிருந்தன.

இந்துமத இலக்கியங்களின் வரிசையில் மகாபாரதம் இக்காலத்திலேயே தோற்றம் பெற்றிருக்க வேண்டும். பதினெண் புராணங்கள் சிலவும் இக்காலத்திலேயே தோன்றின என்பர். இந்திய வரலாற்றில் மிகப்பெரும் பொருளியல், அரசியல் கருத்துக்களைக் கூறும் நூலாகிய கௌடில்யரின் அர்த்தசாஸ்திரமும் இக்காலத்திலேயே தோற்றம் பெற்றது. அது 15 அதிகாரங்களையும் 180 உப பிரிவுகளையும் 6000 பாடல்களையும் கொண்டதாய் விளங்குகின்றது. மூன்று காண்டங்களில் வகுத்து நோக்கப்படுகின்றது.

  • 1ம் காண்டம் - அரசன் அமைச்சரவை பற்றிக் கூறுவது
  • 2ம் காண்டம் - பொருளியல் அரசியல் சட்டங்கள் பற்றிக் கூறுவது
  • 3ம் காண்டம் - மைய, மாநில ஆட்சி, போர் முறைகள், அரச தந்திரங்கள் என்பன பற்றிக் கூறுவது.

இவற்றோடு அரசனுடைய ஏகாதிபத்திய ஆட்சிக்குரிய வழியைக் கூறுவதுடன், பிராமணர்களுக்கும் உயர்ந்த சமூக அந்தஸ்தினை வழங்கும் நூலாகவும் விளங்குகின்றது.

மனுநெறி பற்றிக் கூறும் மனுதர்மசாஸ்திரம் கி.மு 2ம் நூற்றாண்டிலேயே தோற்றம் பெற்றது என்பர். இது ஆசார காண்டம், பிராயச்சித்த காண்டம், வியவகார காண்டம் எனும் 3 காண்டங்களையும் 7777 சுலோகங்களையும் கொண்டது. வர்ணாச்சிரம தர்மக் கோட்பாடு, அது சார்ந்த வாழ்க்கை முறை என்பவற்றையும் அவை சார்ந்த வாழ்க்கை முறைகளையும் வைதீக மரபின் அடிப்படையில் சட்ட ரீதியாக விளக்கும் நூலாகவே அமைகின்றது.

இவை தவிர ஜைமினியின் மீமாம்சக சூத்திரம், பாதராணரின் பிரம்மசூத்திரம் என்பனவும், கௌதம, வசிஷடட, ஆபஸ்தம்ப, போதாயண தர்ம சாஸ்திரங்களும் இக் காலத்திலேயே தோற்றம் பெற்றன என்பர்.

பண்டைய இந்தியாவின் வரலாற்றை அறிவதற்குப் பெரிதும் துணை செய்யும் மெகஸ்தனி;ஸ் எனும் கிரேக்க நாட்டுத் தூதுவனால் எழுதப்பட்ட ‘இண்டிகா’ எனும் நூலும் இக்காலத்து இலக்கியங்களின் வரிசையில் குறிப்பிடத்தக்கதாகும். மெகஸ்தனிஸ் சந்திரகுப்த மௌரியனது அரசவையில் தங்கியிருந்து பாடலிபுத்திர நகரம், அரண்மனை, மௌரியரது ஆட்சித்திறம், இந்தியாவின் வனப்பு முதலியவற்றைத் தம் நூலில் தொகுத்திருந்தார். எனினும் இந் நூல் இன்று கிடைக்கப்பெறாமை துரதிஷ்டவசமானதாகும்.

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. Peter Turchin, Jonathan M. Adams, and Thomas D. Hall. East-West Orientation of Historical Empires. University of Connecticut, November 2004.
  2. Roger Boesche (2003). "Kautilya’s Arthashastra on War and Diplomacy in Ancient India", The Journal of Military History 67 (p. 12).
  3. Colin McEvedy and Richard Jones (1978), "Atlas of World Population History", Facts on File (p. 342-351). New York.

வெளி இணைப்புக்கள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=மௌரியப்_பேரரசு&oldid=1764279" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது