குப்கல் பாறை செதுக்கல்கள்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
குப்கல் பாறை செதுக்கல்கள்
குப்கல் பாறை செதுக்கல்கள் is located in இந்தியா
குப்கல் பாறை செதுக்கல்கள்
Shown within India
இருப்பிடம்குப்கல், கருநாடகம், இந்தியா
பகுதிதெற்கு தக்காணப் பீடபூமி
ஆயத்தொலைகள்15°10′53″N 76°58′07″E / 15.18139°N 76.96861°E / 15.18139; 76.96861ஆள்கூறுகள்: 15°10′53″N 76°58′07″E / 15.18139°N 76.96861°E / 15.18139; 76.96861
வரலாறு
காலம்புதிய கற்காலம்

குப்கல் பாறை செதுக்கல்கள் (Kupgal petroglyphs) என்பது இந்தியாவின் கர்நாடகாவின் பெல்லாரி மாவட்டத்தில் உள்ள குப்கலில் காணப்படும் பாறை ஓவியப் படைப்புகள் ஆகும். குப்கலில் ஆயிரக்கணக்கான பாறை ஓவியங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. அவை புதிய கற்காலம் அல்லது பழைய கற்காலம் வரை உள்ளன. பாறை அடுக்களின் எடுத்துக்காட்டுகளை உள்ளடக்கிய இந்த தளம் முதலில் 1892 இல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஆனால் பின்னர் 21 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மீண்டும் கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை ஆராய்ச்சியாளர்களிடம் அது தொலைந்து போனது. இந்த தளம் அசாதாரண மந்தநிலைகளுடன் விசித்திரமான பாறை அமைப்புகளைக் கொண்டுள்ளது. இது கற்பாறைகளால் தாக்கும்போது இசை ஒலிகளை உருவாக்குகிறது.

தளத்தில்[தொகு]

இந்த தளம் பெல்லாரி நகருக்கு வடகிழக்கில் சுமார் 5 கி.மீ தொலைவில் உள்ள மத்திய கிழக்கு கர்நாடகாவின் பெல்லாரி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது. இந்த பகுதியில் உள்ள தொல்பொருள் இடங்கள் வெவ்வேறு பெயர்களில் இலக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டன. ஆனால் இரண்டு உள்ளூர் கிராமங்களான சங்கனக்கல்லு மற்றும் குப்கலின் பெயர்கள் பொதுவாக இருந்தது. இங்கே, புதிய கற்கால எச்சங்கள் கிரானைட் மலைகளின் உச்சியில் மற்றும் சரிவுகளில் குவிந்துள்ளன. அதே நேரத்தில் மெகாலிடிக் ( இரும்புக் காலம் ) மற்றும் தொழ்பழங்கால வரலாற்று எஞ்சியிருக்கின்றன. மேலும் அடுத்தடுத்த காலங்கள் முக்கியமாக சுற்றியுள்ள நீடித்த அரிப்புகளால் உருவாகும் குறைந்த நிவாரண சமவெளிகளில் காணப்படுகின்றன.

இங்குள்ள பல தளங்களில், மிகப்பெரியது கிரானைட் மலைகளின் மிகப்பெரிய மற்றும் வடக்கு திசையில் அமைந்துள்ளது. இது காலனித்துவ காலத்தில் ஆங்கிலேயர்களால் மயில் மலை என்று அழைக்கப்பட்டது. சில சமயங்களில் ஆரம்பகால இலக்கியங்களிலும் இது குறிப்பிடப்பட்டது. உள்ளூர்வாசிகள், பொதுவாக ஹிரெகுடா என்று இந்த மலையை அழைக்கிறார்கள். அதாவது உள்ளூர் கன்னட மொழியில் 'பெரிய மலை' என்று பொருள். இருப்பினும், பெரும்பாலான தொல்பொருள் இலக்கியங்கள் அண்டை கிராமத்திற்குப் பிறகு குப்கல் மலை என்று குறிப்பிடுகின்றன . சமீபத்திய தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி இந்த மலை உச்சியில் கற்கால ஆக்கிரமிப்பின் முக்கிய காலகட்டத்தை 4000 முதல் 3300 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தேதியிட்டது [1]

குப்கல் மலை என்பது பல சிகரங்களைக் கொண்ட ஒரு பெரிய கிரானைட் மலையாகும். அதன் அச்சில் ஒரு பெரிய டோலரைட் பொறி சாயம் இயங்குகிறது. கற்காலத்திலிருந்து நவீன நாள் வரை வெவ்வேறு காலகட்டங்களைச் சேர்ந்த பாறை பாறை படைப்புகள், சாயங்களில் கருப்பு பாறைகளில் செதுக்கல்கள் அல்லது பொறிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். மலையின் மேல் வடக்கு சிகரத்தின் குறுக்கே சாயம் வெளிப்படும் இடத்தில் பாறைப் படைப்புகளின் அதிக செறிவு காணப்படுகிறது.

மறு கண்டுபிடிப்பு[தொகு]

இந்த தளம் முதன்முதலில் 1892 இல் ஆசிய காலாண்டு மதிப்பாய்வில் தெரிவிக்கப்பட்டது (பாசெட்). இந்த அறிக்கையில் பாசெட் எழுதிய சுருக்கமான சுருக்கமும், செவெலின் கை ஓவியங்களும் அடங்கும். இது இந்தியாவின் வரலாற்றுக்கு முந்தைய மற்றும் புரோட்டோஹிஸ்டோரிக் தொல்பொருட்கள் பற்றிய 1916 ஆம் ஆண்டு தொகுப்பில் ஃபுட் அவர்களால் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதைக் கண்டுபிடிக்க முயன்ற அடுத்தடுத்த ஆய்வாளர்களால் அவ்வாறு செய்ய முடியவில்லை. தளத்தின் சுருக்கமான விளக்கங்கள் சுப்பாராவ் (சுப்பாராவ், 1947), கார்டன் (1951) மற்றும் படய்யா (1973) ஆகியோரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. ஆனால் அந்த தளம் தொலைந்து போனது. தளத்தின் சில படங்கள் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் எடுக்கப்பட்டுள்ளன, ஆனால் மூலங்கள் தொலைந்துவிட்டன. அல்லது மங்க அனுமதிக்கப்பட்டன. பாசெட் எடுத்த புகைப்படங்கள் சென்னை அருங்காட்சியகம் மற்றும் அரச மானுடவியல் நிறுவனத்திற்கு அனுப்பப்பட்டன. சென்னை அருங்காட்சியகத்தில் உள்ளவை தொலைந்து போயின அல்லது மங்க அனுமதிக்கப்பட்டாலும், அரச மானுடவியல் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்தவர்களால் மங்குவதற்கு முன்பு மீண்டும் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது. இவை பின்னர் கோர்டன் (1951) வெளியிட்டது. 2002 ஆம் ஆண்டில், கர்நாடக பல்கலைக்கழகத்தின் ரவி கோரிசெட்டருடன் இணைந்து முனைவர் போவின் அந்த இடத்தைப் பற்றி ஒரு ஆய்வை மேற்கொண்டு புகைப்படங்களை வெளியிட்டார்.

தென்னிந்திய கற்காலம்[தொகு]

கிமு மூன்றாம் முதல் முதல் மில்லினியத்தின் புரோட்டோ-அரப்பன் கற்காலத்தை விட பிற்காலத்தில், தென்னிந்திய கற்காலம் (இது உண்மையில் அரப்பன் நாகரிகத்தின் முதிர்ந்த கட்டத்துடன் மேலெழுகிறது). ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு சிறப்பு ஆர்வமாக உள்ளது. ஏனென்றால், பலுசிஸ்தான் மற்றும் கிழக்கு ஆப்கானிஸ்தானின் கற்காலத்தைப் போலல்லாமல் (இது அண்டை தென்மேற்கு ஆசியாவின் கற்காலத்துடன் ஒற்றுமையைப் பகிர்ந்து கொள்கிறது), தென்னிந்திய கற்காலத்தில் ஒரு தனித்துவமான இந்திய பயிர் தொகுப்பைக் கொண்டுள்ளது, [2] கால்நடை மேய்ப்பவர் மீது தனித்துவமான இந்திய முக்கியத்துவம் மற்றும் பெரிய அளவிலான மாட்டுப்பொருட்களை எரிப்பதை உள்ளடக்கிய ஒரு தனித்துவமான இந்திய சடங்கு.. குறிப்பாக இந்த பிந்தைய சடங்கு, தென்னிந்திய கற்காலத்தின் ஒரு தனித்துவமான அம்சமாகும். இதன் விளைவாக பல்வேறு இடங்களில் 30 அடி உயரம் வரை பெரிய ' கற்கால அஷ்மவுண்டுகள் ' உருவாகின . [3] [4] [5]

தென்னிந்திய கற்காலத்தின் ஆதாரம் இருந்தபோதிலும், இது தெற்காசிய தொல்பொருள் ஆய்வாளர்களிடமிருந்து குறைவான கவனத்தைப் பெற்றுள்ளது. இந்த தொல்பொருள் நிறுவனத்தின் பல்வேறு அம்சங்களை முறையாக ஆய்வு செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்ட பல புதிய அகழ்வாராய்ச்சி மற்றும் கணக்கெடுப்பு திட்டங்களை தொடங்குவதன் மூலம் சமீபத்திய ஆண்டுகளில் நிலைமை ஓரளவு மேம்பட்டுள்ளது.

தென்னிந்திய பாறை செதுக்கல்கள்[தொகு]

தென்னிந்திய கற்காலக் கலையுடன் டேட்டிங் செய்வது பாரம்பரியமாக சிக்கலானது என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது. ஆயினும்கூட, கலை பாணியையும் முறையையும் கருத்தில் கொண்டு, பாறை கலையின் உள்ளடக்கம், அறியப்பட்ட காலங்களின் தொல்பொருள் தளங்களுக்கு அதன் அருகாமை போன்றவற்றைக் கருத்தில் கொண்டு, பல்வேறு ஆதாரங்களை ஒருங்கிணைப்பதன் மூலம், பாறை கலைக்கான தோராயமான காலவரிசை வரிசை சாத்தியமானது. இந்த ஆய்வுகள் கற்கால பாறை கலையை அதன் தனித்துவமான பாணி, பாடங்கள், உற்பத்தி முறை மற்றும் வானிலை பண்புகள் மற்றும் கற்கால காலத்தின் தொல்பொருள் தளங்களுடன் இந்த அம்சங்களை மீண்டும் மீண்டும் இணைப்பதன் அடிப்படையில் மற்ற காலங்களின் பாறை செதுக்கல்களிருந்து வேறுபடுத்தலாம் என்று கூறுகின்றன.

பாறை செதுக்கல்கள்[தொகு]

பாறைகளில் உள்ள பல செதுக்க்லகள் கால்நடைகளாகும். குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் காணப்படும் நீண்ட கொம்புகள் கொண்ட ஹம்ப்-பேக் வகை கால்நடைகள். சில தனியாக அல்லது கால்நடைகளுடன் சேர்ந்து மனிதனைப் போன்று இருக்கிறது. இவற்றில் சில சங்கிலிகளில் அல்லது வில் மற்றும் அம்புகளுடன் உள்ளன. டாக்டர் போவின் கூற்றுப்படி, செதுக்கல்களின் ஆண்பால் தன்மை, உருவங்களை உருவாக்கியவர்கள் ஆண்கள் மற்றும் கால்நடைகளை வளர்ப்பதில் ஈடுபட்டிருக்கலாம் என்று கூறுகின்றன. பாறைகளை நசுக்குவதன் மூலம் உருவங்கள் செய்யப்பட்டன, மறைமுகமாக ஒரு கல் செயல்படுத்தல். சில படங்கள் அடைய மிகவும் கடினமான இடங்களில் உள்ளன.

இசைப் பாறைகள்[தொகு]

உள்ளூர்வாசிகள் சில பாறை அமைப்புகளை 'இசைப்' பாறைகள் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். அவை பாறைகளில் உள்ள விசித்திரமான மந்தநிலைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. அவை கற்பாறைகளால் தாக்கும்போது சத்தமாக, கோங் போன்ற இசை சப்தங்களை உருவாக்குகின்றன. [6] சில கலாச்சாரங்களில், சடங்குகளில் தாளத்திற்கு முக்கிய பங்கு உண்டு. இவை இப்பகுதி மக்களின் சடங்குகளின் ஒரு பகுதியாக இருந்திருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.

அச்சுறுத்தல்[தொகு]

இப்பகுதியில் வணிக ரீதியான குவாரி இப்போது கருப்பொருள்களுக்கு கடுமையான அச்சுறுத்தலாக உள்ளது. கிரானைட்டுக்கான குவாரி மூலம் மலையின் சில பகுதிகள் ஏற்கனவே அழிக்கப்பட்டுள்ளன. குப்கல் மலையின் வடக்கே இன்னும் பழமையான பாறை கலையுடன் ஒரு பாறை தங்குமிடம் ஓரளவு அழிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த தளத்தை ஆராய்ச்சி செய்த ஒரு நிபுணரான கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் முனைவர் நிக்கோல் போவின், அரசாங்கத்தின் ஆர்வமும் தலையீடும் இல்லாமல் போனல், பாறை செதுக்க்கல்கள் முற்றிலும் அழிக்கப்படலாம் என்ற அச்சத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

மேலும் காண்க[தொகு]

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. Fuller,D.Q,Boivin,N. & Korisettar,R. (2007). Dating the Neolithic of South India: new radiometric evidence for key economic, social and ritual transformations. Antiquity81(313), 755-778.
  2. Fuller,D.Q., Korisettar,R., Vankatasubbaiah,P.C., Jones,M.K. (2004). Early plant domestications in southern India: some preliminary archaeobotanical results.Vegetation History and Archaeobotany 13(2), 115-129
  3. Allchin, F. R. (1963) Neolithic Cattle Keepers of South India: a Study of the Deccan Ashmounds. Cambridge: Cambridge University Press.
  4. Korisettar, R., P.C. Venkatasubbaiah & D.Q. Fuller. 2001a. Brahmagiri and Beyond: the Archaeology of the Southern Neolithic, in S. Settar & R. Korisettar (ed.) Indian Archaeology in Retrospect (Volume I, Prehistory): 151-238. New Delhi: Manohar.
  5. Johansen, P.G. 2004. Landscape, monumental architecture, and ritual: a reconsideration of the South Indian ashmounds. Journal of Anthropological Archaeology 23: 309-30.
  6. "Ancient indians made 'rock music'". பிபிசி. 2004-03-19. http://news.bbc.co.uk/2/hi/science/nature/3520384.stm. பார்த்த நாள்: 2007-08-09. 

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]