அக்பர்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
ஜலாலுதீன் முகம்மது
அக்பர்
பாடிஷா
காசி[1]
Govardhan. Akbar With Lion and Calf ca. 1630, Metmuseum (cropped).jpg
அக்பரின் ஓவியம். ஓவியர் கோவர்த்தனன். ஆண்டு அண். 1630.
முகலாயப் பேரரசின் 3வது பேரரசர்
ஆட்சிக்காலம்11 பெப்ரவரி 1556 – 27 அக்டோபர் 1605[2][3]
முடிசூட்டுதல்14 பெப்ரவரி 1556[2]
முன்னையவர்நசிருதீன் உமாயூன்
பின்னையவர்ஜஹாங்கீர்
பிரதிநிதிபைராம் கான் (1556–1560)[4]
பிறப்புஜலாலுதீன் முகம்மது அக்பர்
25 அக்டோபர் 1542[a]
உமர்கோட், இராஜபுதனம் (தற்போதைய உமர்கோட், சிந்து மாகாணம், பாக்கித்தான்)
இறப்பு27 அக்டோபர் 1605(1605-10-27) (அகவை 63)
பத்தேப்பூர் சிக்ரி, ஆக்ரா, முகலாயப் பேரரசு (தற்போதைய உத்தரப் பிரதேசம், இந்தியா)
புதைத்த இடம்நவம்பர் 1605
அக்பரின் சமாதி, சிக்கந்திரா, ஆக்ரா
வாழ்க்கைத் துணைகள்
துணைவியர்கள்
  • ராஜ் குன்வாரி (தி. 1570)
  • நாதி பாய் (தி. 1570)
  • பக்காரி பேகம் (தி. 1572)
  • கசிமா பானு பேகம் (தி. 1575)
  • கௌகருன்னிசா பேகம்
  • பீபி தவுலத் சாத்
  • ருக்மாவதி
  • மற்றும் பலர்
குடும்பம்
உறுப்பினர்
  • அசன் மிர்சா
  • உசைன் மிர்சா
  • ஜஹாங்கீர்
  • ஷாசதா கனம்
  • முராத் மிர்சா
  • சாகுருன்னிசா பேகம்
  • தனியல் மிர்சா
  • அரம் பானு பேகம்
பெயர்கள்
அபுல் பத் ஜலாலுதீன் முகம்மது அக்பர்[9]
மறைவுக்குப் பிந்தைய பெயர்
அர்ஷ்-அஷ்யானி (பொருள். தெய்வீக அரியணையில் வீற்றிருப்பவர்)
மரபுபாபர் குடும்பம்
அரசமரபுதைமூர் வம்சம்
தந்தைநசிருதீன் உமாயூன்
தாய்அமீதா பானு பேகம்
மதம்சன்னி இசுலாம்,[10][11] தீன் இலாஹி

பேரரசர் அக்பர் என அழைக்கப்படும் அபூல்-பாத் சலாலுதீன் முகம்மது அக்பர் (Abu'l-Fath Jalal-ud-din Muhammad Akbar[9] (25 அக்டோபர் 1542[a] – 27 அக்டோபர் 1605),[12][13][14] என்பவர் மூன்றாவது முகலாயப் பேரரசர் ஆவார். இவர் 1556 முதல் 1605 வரை ஆட்சி புரிந்தார். இவர் தன் தந்தை உமாயூனுக்குப் பிறகு ஆட்சிக்கு வந்தார். இவருக்கு வயது குறைவாக இருந்ததால் பைராம் கான் அரசப் பிரதிநிதியாக ஆட்சியைக் கவனித்துக் கொண்டார்.

ஒரு வலிமையான ஆளுமையாகவும் வெற்றிகரமான தளபதியாகவும் திகழ்ந்த அக்பர் படிப்படியாக முகலாயப் பேரரசை விரிவுபடுத்தி பெரும்பாலான இந்தியத் துணைக் கண்டத்தை முகலாய பேரரசுக்குள் கொண்டுவந்தார். எனினும் அக்பரின் சக்தியும் செல்வாக்கும் இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் பரவியிருந்தது. இதற்கு முக்கிய காரணம் முகலாய ராணுவ, அரசியல், கலாச்சார மற்றும் பொருளாதார ஆதிக்கம் ஆகும். பரந்த முகலாய அரசை ஒன்றுபடுத்த தனது பேரரசு முழுவதும் ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட நிர்வாக அமைப்பை அக்பர் நிறுவினார். மேலும் திருமணங்கள் மற்றும் ராஜதந்திர நடவடிக்கைகள் மூலம் வெல்லப்பட்ட மன்னர்களை சமரசப்படுத்தும் கொள்கையை அக்பர் பின்பற்றினார். மத மற்றும் கலாச்சார ரீதியாக வேறுபட்டிருந்த பேரரசில் அமைதி மற்றும் ஒழுங்கை பாதுகாக்க தனது முஸ்லிமல்லாத மக்கள் கூட ஆதரிக்கும் கொள்கைகளை அக்பர் பின்பற்றினார். பழங்குடியின இணைப்புகள் மற்றும் இஸ்லாமிய அரச அடையாளம் ஆகியவற்றைத் தாண்டி தனது பேரரசில் இருந்த தொலைதூர பகுதிகளை இணைக்க விசுவாசத்திற்கு அக்பர் மதிப்பளித்தார். இதை தன்னை ஒரு பேரரசராக நிலைநிறுத்தி இந்திய பாரசீக கலாச்சாரத்தின் மூலம் செயல்படுத்தினார்.

முகலாய இந்தியாவானது ஒரு வலிமையான மற்றும் நிலையான பொருளாதாரத்தை வளர்த்துக்கொண்டது. இதன் காரணமாக வணிக விரிவாக்கம் மற்றும் கலாச்சாரத்திற்குமான பெரிய அளவிலான ஆதரவுக்கு வழிவகுத்தது. கலை மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கான ஆதரவாளராக அக்பரும் திகழ்ந்தார். அக்பருக்கு இலக்கியங்களை பிடிக்கும். இதன் காரணமாக பல்வேறு அறிஞர்கள், மொழிபெயர்ப்பாளர்கள், கலைஞர்கள், அழகிய கையெழுத்தில் எழுதுபவர்கள், வேதபாரகர், புத்தகப்பிணைப்பாளர்கள் மற்றும் வாசிப்பாளர்கள் ஆகியவர்களால் சமசுகிருதம், உருது, பாரசீகம், கிரேக்கம், இலத்தின் மற்றும் காஷ்மீரியம் ஆகிய மொழிகளில் எழுதப்பட்ட 24,000 தொகுதிகளை உடைய ஒரு நூலகத்தை உருவாக்கினார். இந்தப் புத்தகங்களை அட்டவணைப்படுத்தும் பொறுப்பை தானே முன்னின்று மூன்று முக்கிய குழுக்கள் மூலம் செய்தார்.[15] பெண்கள் மட்டுமே பயன்படுத்தக்கூடிய நூலகத்தையும் பதேபூர் சிக்ரியில் அக்பர் நிறுவினார்.[16] முஸ்லிம்கள் மற்றும் இந்துக்களின் கல்விக்காக பள்ளிகள் தனது பேரரசு முழுவதும் நிறுவப்பட வேண்டும் என்று ஆணையிட்டார். புத்தகப்பிணைப்பானது ஒரு உயர் மதிப்புடைய கலையாக உருவாக அக்பர் ஆதரவளித்தார்.[15] பல்வேறுபட்ட நம்பிக்கைகள் கொண்ட மதத்தை சேர்ந்தவர்கள், கவிஞர்கள், கட்டடக் கலைஞர்கள் மற்றும் கைவினைஞர்கள் படிப்பதற்கும், விவாதம் செய்வதற்கும் உலகம் முழுவதும் இருந்து அக்பரின் அவைக்கு வந்து அலங்கரித்தனர். தில்லி, ஆக்ரா மற்றும் பத்தேப்பூர் சிக்ரி ஆகிய இடங்களிலிருந்த அக்பரின் அவைகள், கலைகள், கடிதங்கள் மற்றும் கற்பித்தலின் மையங்களாக மாறின. பாரசீக-இஸ்லாமிய கலாச்சாரமானது உள்நாட்டு இந்திய பழக்கவழக்கங்களுடன் இணைய ஆரம்பித்தது. இவ்வாறாக முகலாய பாணி கலைகள், ஓவியங்கள் மற்றும் கட்டடக்கலை ஒரு தனித்துவமான இந்திய-பாரசீக கலாச்சாரத்தை பறைசாற்றும் விதமாக உருவாக ஆரம்பித்தது. பாரம்பரிய இஸ்லாமிய சமயத்தில் இருந்து சற்றே வேறுபட்டு மற்றும் தனது பேரரசுக்குள் மத ஒற்றுமையை ஏற்படுத்தும் நம்பிக்கையுடன் அக்பர் தீன் இலாகி என்ற சமயத்தை பிரகடனப்படுத்தினார். இந்த சமயமானது பெரும்பாலான நம்பிக்கைகளை இஸ்லாம் மற்றும் இந்து மதத்திலிருந்து பெற்றிருந்தது. மேலும் சில பகுதிகள் சரதுசம் மற்றும் கிறித்தவம் ஆகியவற்றில் இருந்தும் பெறப்பட்டிருந்தன.

இந்திய வரலாற்றின் போக்கை அக்பரின் ஆட்சியானது பெருமளவு மாற்றியது. அக்பரின் ஆட்சியின் போது முகலாயப் பேரரசின் அளவு மற்றும் செல்வமானது மும்மடங்கானது. ஒரு வலிமையான ராணுவ அமைப்பை உருவாக்கிய அக்பர் பயனுள்ள அரசியல் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தங்களையும் தொடங்கிவைத்தார். மத அடிப்படையில் முஸ்லிமல்லாதவர்கள் மீது விதிக்கப்பட்ட ஜிஸ்யா வரிகளை நீக்கியதன் மூலம் மற்றும் முஸ்லிமல்லாதவர்களை உயர்ந்த நிர்வாக மற்றும் ராணுவ பதவிகளுக்கு நியமனம் செய்ததன் மூலம் உள்ளூர் மக்களின் நம்பிக்கை மற்றும் விசுவாசத்தை பெற்ற முதல் முகலாய ஆட்சியாளராக அக்பர் திகழ்ந்தார். சமஸ்கிருத இலக்கியங்களை மொழிபெயர்த்த அக்பர் உள்ளூர் விழாக்களிலும் பங்கெடுத்துக் கொண்டார். ஒரு நிலையான பேரரசு என்பது பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்பு மற்றும் நல்லெண்ணம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதை அக்பர் அறிந்திருந்தார். இவ்வாறாக முகலாய ஆட்சியின் பல்வேறுபட்ட கலாச்சாரங்களை கொண்ட பேரரசின் அடித்தளமானது அக்பரின் ஆட்சியில் தான் நிறுவப்பட்டது. அக்பருக்கு பிறகு அவரது மகன் இளவரசர் சலீம் ஆட்சிக்கு வந்தார். அவரே பின்னாளில் ஜஹாங்கீர் என்று அழைக்கப்பட்டார்.

இளமை காலம்[தொகு]

1539 முதல் 1541 வரை சேர் சா சூரியின் படைகளால் சவுசா மற்றும் கன்னோசி யுத்தங்களில் தோற்கடிக்கப்பட்ட முகலாய பேரரசர் உமாயூன் மேற்கில் சிந்து பகுதிக்கு சென்றார்.[17] அங்கு தன் தம்பி ஹின்டால் மிர்சாவின் பாரசீக ஆசிரியர் ஷேக் அலி அக்பர் சாமியின் மகளாகிய 14வயது அமீதா பானு பேகத்தை சந்தித்து உமாயூன் திருமணம் செய்து கொண்டார். சலால் உத்-தின் முகம்மத் அக்பர் அடுத்த வருடம் 15 அக்டோபர் 1542 இல் பிறந்தார்.[a] ஹிஜ்ரி வருடம் 949 இல் ரஜப் மாதத்தின் நான்காம் நாள் ராஜபுதன அரசின் ஒரு பகுதியாகிய உமர்கோட்டில் இருந்த உமர்கோட் கோட்டையில் பிறந்தார். இந்த இடம் தற்போது சிந்து பகுதியில் உள்ளது. அக்பரின் பெற்றோர்களுக்கு உள்ளூர் இந்து ஆட்சியாளரான ராணா பிரசாத் தஞ்சம் கொடுத்திருந்தார்.[19]

ஒரு சிறுவனாக அக்பர்

உமாயூன் வெளிநாட்டில் இருந்த காலங்களில் அக்பர் காபூலில் வளர்க்கப்பட்டார். அங்கு இவரை அக்பரின் தந்தை வழி உறவினர்களான கம்ரான் மிர்சா மற்றும் அசுகாரி மிர்சா ஆகியோர் வளர்த்தனர். இவரை வளர்த்ததில் கம்ரான் மிர்சாவின் மனைவிக்கும் குறிப்பிடத்தக்க பங்குண்டு. தனது இளமைக்காலம் முழுவதும் அக்பர் வேட்டையாட, ஓட மற்றும் சண்டையிட கற்றுக்கொண்டார். இதன் மூலமாக அக்பர் ஒரு தைரியமான மற்றும் சக்தி வாய்ந்த போர் வீரனாக உருவானார். ஆனால் அக்பர் என்றுமே எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக் கொள்ளவில்லை. எனினும் இக்குறைபாடு இவரின் அறிவைத் தேடும் முயற்சியை பாதிக்கவில்லை. மாலை நேரங்களில் ஓய்வெடுக்கும் அக்பர் எப்பொழுதுமே தனக்காக படித்துக் காட்ட ஒருவரை பயன்படுத்துவார் என்று கூறப்பட்டதுண்டு.[20][21] 20 நாவம்பர் 1551 ஆம் ஆண்டு உமாயூனின் தம்பி ஹின்டால் மிர்சா, கம்ரான் மிர்சாவின் படைகளுடன் போரிட்ட போது யுத்தத்தில் இறந்தார். தனது தம்பி இறந்த செய்தியைக் கேட்ட உமாயூன் மிகுந்த துக்கத்திற்கு உள்ளானார்.[22]

ஷெர்ஷா சூரியின் மகன் இஸ்லாம் ஷா அரியணை ஏறுவதைப்பற்றிய பிரச்சினைக்குப் பிறகு உமாயூன் தில்லியை 1555 இல் மீண்டும் கைப்பற்றினார். அதில் உமாயூன் தலைமை தாங்கிய ராணுவத்தின் ஒரு பகுதி இவரது பாரசீக கூட்டாளி முதலாம் தமஸ்பால் வழங்கப்பட்டிருந்தது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு உமாயூன் இறந்தார். அக்பரை அரியணை ஏற்றும் முயற்சிக்காக அக்பரின் பாதுகாவலரான பைராம் கான் உமாயூன் இறந்ததை மறைத்தார். 14 பிப்ரவரி 1556 இல் உமாயூனுக்கு பிறகு அக்பர் அரியணை ஏறினார். அந்நேரத்தில் முகலாய அரியணையை மீண்டும் கைப்பற்ற சிக்கந்தர் ஷா சூரியுடன் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த போரின் மத்தியில் அக்பர் அரியணை ஏறினார். பஞ்சாபின் கலனவுரில் 14 வயது அக்பரை புதிதாக கட்டப்பட்ட மேடையில் இருந்த அரியணையில் பைரம் கான் உட்கார வைத்தார். அந்த மேடை இன்றும் உள்ளது.[23][24] இங்கு அக்பர் ஷாஹின்ஷா என்று பிரகடனப்படுத்தப்பட்டார். இந்த பாரசீக வார்த்தைக்கு "மன்னர்களின் மன்னர்" என்று பொருள். அக்பருக்கு வயது வரும் வரை பைரம் கான் ஆட்சியை கவனித்துக் கொண்டார்.[25]

தைமூர் வரையிலான அக்பரின் மரபு வரிசை

வரலாற்று நூல்கள்[தொகு]

ஆளுமை[தொகு]

அண்.. 1602இல் வேங்கைப்புலிகளைக் கொண்டு வேட்டையாடும் அக்பர்

அக்பரின் ஆட்சியானது இவரது அவை வரலாற்றாளர் அபுல் ஃபசலால் அக்பர்நாமா மற்றும் ஐன்-இ அக்பரி ஆகிய நூல்களில் விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது. அக்பரின் ஆட்சி குறித்த மற்ற பிற சமகால நூல்கள் பதயுனி, சைக்சதா இரசீத்தி மற்றும் சேக் அகமது சிரிந்தி ஆகியோரால் எழுதப்பட்டுள்ளது.

அக்பர் ஒரு போர் வீரர், பேரரசர், தளபதி, விலங்கு பயிற்றுவிப்பாளர் (இவரது ஆட்சியின் போது ஆயிரக்கணக்கான வேட்டையாடும் வேங்கை புலிகளை வைத்திருந்ததாக கருதப்படுகிறது. அவற்றில் பலவற்றுக்கு இவரே பயிற்சி அளித்தார்) மற்றும் இறையியலாளர் ஆவார்.[26] படிப்பதற்கு இயலாமையை ஏற்படுத்தும் எழுத்துமயக்கம் என்ற ஊனம் இவருக்கு இருந்ததாக நம்பப்படுகிறது. தினமும் தனக்கு படித்துக் காட்டுவதற்காக படிப்பவர்களை இவர் நியமித்தார். இவருக்கு அபாரமான ஞாபக சக்தி இருந்தது.[27]

அக்பர் புத்திசாலியான பேரரசராக இருந்தார் என கூறப்படுகிறது. மற்றவர்களின் பண்புகளை வைத்து கணிப்பதில் சிறந்தவராக திகழ்ந்தார். இவரது மகன் மற்றும் வாரிசான ஜஹாங்கீர், அக்பரின் ஆளுமையை பற்றி தனது குறிப்புகளில் குறிப்பிட்டுள்ளார். அக்பரின் நற்குணங்களை பற்றி விளக்குவதற்காக ஏராளமான நிகழ்வுகளையும் அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.[28] ஜஹாங்கீரின் கூற்றுப்படி அக்பர் "கோதுமை சாயலில் இருந்தார். அவரது கண்கள் மற்றும் புருவங்கள் கருப்பாக இருந்தன. அவர் வெள்ளையாக இல்லாமல் கருப்பாக இருந்தார்".

அக்பரின் அவைக்கு வருகை புரிந்த அந்தோணி டி மான்சரத் என்கிற காட்டலோனிய இயேசு சபை மத போதகர் அக்பரை பற்றி பின்வருமாறு விளக்கியுள்ளார்:

"ஒருவரால் முதல் பார்வையிலேயே கூட இவர் ஒரு மன்னர் என்பதை எளிதாக அறிந்து கொள்ள முடியும். இவர் அகன்ற தோள்பட்டைகளையும், குதிரை ஏற்றத்திற்கு தகுந்த பட்டையான கால்களையும், வெளிர் பழுப்பு நிறத்தையும் கொண்டிருந்தார். தனது தலையை வலது தோள்பட்டை பக்கம் சாய்த்தவாறு இருப்பார். இவரது நெற்றியானது அகன்று இருந்தது. சூரிய ஒளியில் மின்னும் கடலை போல இவரது கண்கள் பிரகாசமாகவும், ஒளியுடனும் இருந்தன. இவரது கண் இமைகள் மிக நீண்டிருந்தன. இவரது புருவங்கள் அழுத்தமான வடிவத்தில் இல்லை. இவரது மூக்கானது நேராகவும், சிறியதாகவும் இருந்தது. எனினும் முக்கியத்துவமற்றதாக அது இல்லை. இவரது மூக்கு துவாரங்கள் திறந்திருந்தன. அவை ஏளனம் செய்வதைப் போல இருந்தன. இவரது இடது மூக்கு துவாரம் மற்றும் மேல் உதட்டுக்கு இடையில் ஒரு மச்சம் இருந்தது. இவர் தாடியை நீக்கி விடுகிறார். ஆனால் மீசையை வைத்துக் கொள்கிறார். இவர் தனது இடது காலில் எவ்வித காயத்தையும் அடைந்திடாத போதிலும், இடது காலை தாங்கியவாறு நடக்கிறார்."[29]

அக்பர் உயரமானவர் கிடையாது. ஆனால் வலுவான உடற்கட்டமைப்புடன் மிகுந்த சுறுசுறுப்புடன் இருந்தார். இவர் பல்வேறு துணிச்சலான செயல்களுக்காகவும் குறிப்பிடப்படுகிறார். அவ்வாறான ஒரு நிகழ்வு இவருக்கு 19 வயதாகி இருந்தபோது மால்வாவில் இருந்து ஆக்ராவிற்கு பயணித்த போது நடந்தது. தன்னுடைய பாதுகாவலர்களை தாண்டி அக்பர் முன்னேறி சென்று கொண்டிருந்தார். அப்போது பாதையின் குறுக்கே ஒரு புதரிலிருந்து ஒரு பெண் புலி தனது குட்டிகளுடன் வந்தது. அது அக்பரை எதிர்த்தது. பேரரசருக்கு எதிராக புலி பாய்ந்த போது, அப்புலியை தனது வாளைக் கொண்டு ஒரே வீச்சில் அக்பர் தாக்கியதாக கூறப்படுகிறது. அக்பரை தொடர்ந்து வந்த அவரது பணியாளர்கள் இறந்து கிடந்த அந்த புலிக்கு பக்கவாட்டில் பேரரசர் அமைதியாக நின்று கொண்டிருப்பதை கவனித்தனர்.[30]

மரபு[தொகு]

முகலாயப் பேரரசு மற்றும் இந்திய துணை கண்டம் ஆகியவற்றுக்கு பொதுவாக ஒரு செழிப்பான மரபை அக்பர் விட்டு சென்றார். இவரது தந்தையின் காலத்தின் போது முகலாய பேரரசானது ஆப்கானியர்களால் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட பிறகு, இந்திய துணை கண்டத்தில் முகலாயப் பேரரசின் ஆளுமையை வேறூன்ற வைத்ததில் அக்பர் முக்கிய பங்கு வகித்தார்.[31] முகலாயப் பேரரசின் இராணுவ மற்றும் தூதரக முதன்மை நிலையை நிறுவினர்.[32] இவரது ஆட்சிக் காலத்தின் போது பேரரசின் நிலையானது சமய சகிப்புத்தன்மை மற்றும் சுதந்திரம் உடையதாக மாறியது. இவர் பண்பாட்டுக் கலப்பிற்கு முக்கியத்துவம் அளித்தார். தொலைநோக்கு பார்வையுடைய பல சமூக சீர்திருத்தங்களையும் இவர் அறிமுகப்படுத்தினார். சதி தடை செய்யப்பட்டது. விதவை மறுமணம் ஆதரிக்கப்பட்டது. திருமண வயது உயர்த்தப்பட்டது.

அக்பர் மற்றும் அவரது நவரத்தினங்களில் ஒருவரான பீர்பால் குறித்த நாட்டுப்புறக் கதைகள் இந்தியாவில் மிகப் பிரபலமானவையாகும். இவரும், ஜோதா பாய் என்று பண்பாட்டில் அறியப்படும் இவரது இந்து மனைவி மரியம் உசு-சமானியும் மிக பிரபலமானவர்கள் ஆவர். அக்பரின் மதச்சார்பற்ற தன்மை மற்றும் கனிவிற்கு ஜோதா பாய் முதன்மை காரணமாக இருந்திருப்பார் என நம்பப்படுகிறது.

மேலும் காண்க[தொகு]

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. 1.0 1.1 1.2 Official sources, such as contemporary biographer அபுல் ஃபசல், record Akbar's birth name and date as Jalal ud-din Muhammad Akbar and 15 October 1542 . However, based on recollections of Humayun's personal attendant Jauhar, historian வின்சென்ட் ஸ்மித் holds that Akbar was born on 23 November 1542 (the fourteenth day of ஷஃபான், which had a full moon) and was originally named Badr ud-din ("The full moon of religion"). According to Smith, the recorded date of birth was changed at the time of Akbar's circumcision ceremony in March 1546 in order to throw off astrologers and sorcerers, and the name accordingly changed to Jalal ud-din ("Splendour of Religion")[18]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. K. S. Lal (1999) (in en). Theory and Practice of Muslim State in India. Aditya Prakashan. பக். 67. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-81-86471-72-2. https://books.google.com/books?id=HmBuAAAAMAAJ. "It may be recalled that as an adolescent, Akbar had earned the title of Ghazi by beheading the defenseless infidel Himu. Under Akbar and Jahangir "five or six hundred thousand human beings were killed,"says emperor Jahangir" 
  2. 2.0 2.1 Eraly, Abraham (2004). The Mughal Throne: The Saga of India's Great Emperors. Phoenix. பக். 115, 116. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-7538-1758-2. 
  3. "Akbar (Mughal emperor)". Encyclopædia Britannica. 
  4. Satish Chandra (historian) (2005). Medieval India: from Sultanat to the Mughals (Revised ). New Delhi: Har-Anand Publications. பக். 95. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-8124110669. 
  5. Jahangir, Emperor of Hindustan (1999). The Jahangirnama: Memoirs of Jahangir, Emperor of India. Oxford University Press. பக். 437. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-19-512718-8. "Ruqayya-Sultan Begam, the daughter of Mirza Hindal and wife of His Majesty Arsh-Ashyani [Akbar], had passed away in Akbarabad. She was His Majesty's chief wife. Since she did not have children, when Shahjahan was born His Majesty Arsh-Ashyani entrusted that "unique pearl of the caliphate" to the begam's care, and she undertook to raise the prince. She departed this life at the age of eighty-four." 
  6. Robinson, Annemarie Schimmel (2005). Waghmar, Burzine K.. ed. The empire of the Great Mughals : history, art and culture (Revised ). Lahore: Sang-E-Meel Pub.. பக். 145. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9781861891853. https://archive.org/details/empireofgreatmug00anne/page/145. 
  7. Hindu Shah, Muhammad Qasim (1595–1612). Gulshan-I-Ibrahimi. 2. பக். 223. "Akbur, after this conquest, made pilgrimage to Khwaja Moyin-ood-Deen Chishty at Ajmere and returned to Agra; from whence he proceeded to visit the venerable Sheikh Sulim Chishty, in the village of Seekry. As all the king's children had hitherto died, he solicited the Sheikh's prayers, who consoled him, by assuring him he would soon have a son, who would live to a good old age. Shortly after, his favourite sooltana, being then pregnant, on Wednesday the 17th of Rubbee-ool-Awul, in the year 997 was delivered of a son, who was called Sulim." 
  8. Mehta, J.L. (1981). Advance Study in the history of Medieval India:Mughal Empire. II. Sterling Publisher Private Limited. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:8120704320. "Bihari Mal gave rich dowry to his daughter and sent his son Bhagwan Das with a contingent of Rajput soldiers to escort his newly married sister to Agra as per Hindu custom. Akbar was deeply impressed by the highly dignified, sincere and princely conduct of his Rajput relations. He took Man Singh, the youthful son of Bhagwant Das into the royal service. Akbar was fascinated by the charm and accomplishments of his Rajput wife; he developed real love for her and raised her to the status of chief queen. She came to exercise profound impact on socio-cultural environment of the entire royal household and changed the lifestyle of Akbar. Salim (later Jahangir), heir to the throne, was born of this wedlock on 30th August, 1569." 
  9. 9.0 9.1 Ballhatchet, Kenneth A. "Akbar". Encyclopædia Britannica. 17 July 2017 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  10. Black, Antony (2011) (in en). The History of Islamic Political Thought: From the Prophet to the Present. Edinburgh University Press. பக். 245. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0748688784. https://books.google.com/books?id=Hd1vAAAAQBAJ&q=akbar+sunni+muslim. 
  11. Eraly, Abraham (2000). Emperors of the Peacock Throne : The Saga of the Great Mughals. Penguin books. பக். 189. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-14-100143-2. 
  12. "Akbar I". Encyclopaedia Iranica. 29 July 2011. 18 January 2014 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  13. "Akbar I". Oxford Reference. 17 February 2012. doi:10.1093/acref/9780199546091.001.0001. ISBN 9780199546091.
  14. Fazl, Abul. The Akbarnama. ASIATIC SOCIETY OF BENGAL. பக். 139–140. 
  15. 15.0 15.1 Murray, Stuart. 2009. The library: an illustrated history. Chicago, ALA Editions
  16. Wiegand & Davis, Jr. 1994, பக். 273.
  17. Banjerji, S.K. (1938). Humayun Badshah. Oxford University Press. https://archive.org/details/humayunbadshah035068mbp. 
  18. Smith 1917, pp. 18–19
  19. Smith 1917, pp. 12–19
  20. Fazl, Abul. Akbarnama Volume I. 
  21. Smith 1917, p. 22
  22. Erskine, William (1854). A History of India Under the Two First Sovereigns of the House of Taimur, Báber and Humáyun, Volume 2. Longman, Brown, Green, and Longmans. பக். 403, 404. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-1108046206. 
  23. "Gurdas". Government of Punjab. 2008-05-27 அன்று மூலம் பரணிடப்பட்டது. 2008-05-30 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  24. History பரணிடப்பட்டது 2 ஆகத்து 2005 at the வந்தவழி இயந்திரம் குர்தாஸ்பூர் மாவட்டம் website.
  25. Smith 2002, p. 337
  26. Irfan Habib (September–October 1992). "Akbar and Technology". Social Scientist 20 (9–10): 3–15. doi:10.2307/3517712. 
  27. John F. Richards (1996). The Mughal Empire. Cambridge University Press. பக். 35. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-521-56603-2. 
  28. Jahangir (1600s). Tuzk-e-Jahangiri (Memoirs of Jahangir). 
  29. Codrington, K. de B. (March 1943). "Portraits of Akbar, the Great Mughal (1542–1605)". The Burlington Magazine for Connoisseurs 82 (480): 64–67. 
  30. Garbe, Richard von (1909). Akbar, Emperor of India. Chicago: The Open Court Publishing Company. https://archive.org/details/akbaremperorind00garbgoog. 
  31. Habib 1997, p. 79
  32. Majumdar 1984, p. 170

உசாத்துணைகள்[தொகு]

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

அக்பர்
பிறப்பு: 14 அக்டோபர் 1542 இறப்பு: 27 அக்டோபர் 1605
ஆட்சியின்போதிருந்த பட்டம்
முன்னர்
நசிருதீன் உமாயூன்
முகலாய அரசர்கள்
1556–1605
பின்னர்
ஜஹாங்கீர்
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=அக்பர்&oldid=3530279" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது