உள்ளடக்கத்துக்குச் செல்

தமிழர் ஆடற்கலை

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.

தமிழர் ஆடற்கலை (Dance forms of Tamil Nadu) தமிழரிடையே தோன்றிய மற்றும் வழக்கத்தில் உள்ள பல்வேறு நடன வடிவங்களை விரிவுபடுத்துகிறது. தமிழர் வரலாறு 5,500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தொடர்ச்சியான கலாச்சார மரபுகளை உள்ளடக்கியது. நடனம் அல்லது ஆடல் மனிதனின் இயல்பான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று. ஆடலை கூத்து என்றும் நாடகத்தை கதை தழுவி வரும் கூத்து என்று கூறலாம்.

பின்னணி மற்றும் வரலாறு

[தொகு]

தமிழர் வரலாறு 5,500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலான தொடர்ச்சியான கலாச்சார மரபுகளை உள்ளடக்கியது.[1] சங்க காலத்தில், கலை வடிவங்கள் இயல், இசை மற்றும் நாடகம் என வகைப்படுத்தப்பட்டன.[2] நடனம் அல்லது ஆடல் மனிதனுக்கு இயல்பான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று. ஆடலை கூத்து என்றும் நாடகத்தை கதை தழுவி வரும் கூத்து என்றும் கூறுவர்.[3] தனிப்பட்ட மற்றும் குழு நடனங்களின் பல வடிவங்கள் தமிழரிடையே நடைமுறையில் உள்ளன. தமிழர் மரபில், சூழமவைவில் சிறப்புற்ற ஆடல்கலை வடிவங்களையும், அழகியலையும், கலைநுட்பத்தையும் தமிழர் ஆடற்கலை எனலாம்.

பாரம்பரிய நடனம்

[தொகு]

பரதநாட்டியம்

[தொகு]
ஒரு குழு பரதநாட்டியம்

பரதநாட்டியம் என்பது தமிழகத்தில் தோன்றிய இந்திய பாரம்பரிய நடனத்தின் ஒரு முக்கிய வகையாகும்.[4][5][6] இது இந்தியாவின் பழமையான பாரம்பரிய நடன வடிவங்களில் ஒன்றாகும் மற்றும் சங்கீத நாடக அகாடமியால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட பாரம்பரிய நடன வடிவங்களில் ஒன்றாகும்.[4][7] நடனத்தின் பெயர் பாரதம் மற்றும் "நடனம்" என்ற வார்த்தைகளின் கலவையாகும். இதில் பாரதம் என்பதில், பா என்பது பாவம் (உணர்வுகள், உணர்ச்சிகள்), ரா என்பது ராகம் (இசைக் குறிப்புகளுக்கான கட்டமைப்பு), தம் என்பது தாளம் என்பதை குறிப்பனவாகும்.[8][9] இந்த நடனம் பற்றிய விளக்கம் கிபி 2 ஆம் நூற்றாண்டு சங்க இலக்கியமான சிலப்பதிகாரத்தில் காணப்படுகிறது. அதே சமயம் ஆரம்ப கால கோயில் சிற்பங்கள் இந்த நடன வடிவத்தை பிரதிபலிக்கின்றன.[10] நடனத்தின் தத்துவார்த்த அடித்தளங்கள் தமிழில் கூத்த நூல் மற்றும் நாட்டிய சாத்திரம் என்ற சமஸ்கிருத கலை புத்தகத்தில் காணப்படுகின்றன.[11][12] சில இந்தியவியலாளர்களின் கூற்றுப்படி, இந்த நடனம் இந்துக் கோயில்களில் நிலவும் தேவதாசி கலாச்சாரத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.[13]

பரத நடனக் கலைஞர், பொதுவாக தங்கம் அல்லது வெள்ளி சரிகை கொண்ட வண்ணமயமான பட்டு சேலை மட்டும் நகைகள் அணிந்து, நடனமாடுவார்.[14]அனைத்து நடனக் கலைஞர்களும் ஒவ்வொரு காலிலும் சிறிய மணிகளால் ஆன "சலங்கை" அணிவார்கள்.[15][16] ஒரு பரதநாட்டிய அரங்கேற்றம் என்பது ஒரு தனி அறிமுக நிகழ்ச்சியாகும், இது ஒரு இளம் நடனக் கலைஞரின் முறையான பயிற்சியை முடித்ததைக் குறிக்கிறது.[17][18] இந்த நடனமானது பல்வேறு கால் வேலைப்பாடுகளுடன், கைகளை பயன்படுத்தி முத்திரைகள் என அழைக்கப்படும் பல சைகைகள், கண்கள் மற்றும் பிற முக தசைகளைப் பயன்படுத்திய வெளிப்பாடுகள் உள்ளடக்கியது.[19]

பொம்மலாட்டம்

[தொகு]
பொம்மலாட்டத்தில் பயன்படுத்தப்படும் பொம்மைகள்

பொம்மலாட்டம் என்பது இப்பகுதியில் தோன்றிய உயிரற்ற பொருட்களைப் பயன்படுத்தும் பொம்மையாக்க வகையாகும். இது 1–3 அடி (0.30–0.91 m) உயரம் மற்றும் 10 kg (22 lb) வரை எடையுள்ள பல்வேறு பொம்மைகளைப் பயன்படுத்துகிறது. தலைகள், முதுகு, கைகள் மற்றும் கால்களில் இணைக்கப்பட்ட கம்பிகள் மற்றும் சரங்களால் பொம்மைகள் கையாளப்படுகின்றன. இதில் அலங்கரிக்கப்பட்ட குறைந்த எடை கொண்ட மர பொம்மைகளை பயன்படுகின்றன.[20][21][22] பொம்மலாட்டக்காரர்கள் மேலே நின்று, கைகள் மற்றும் கைகளின் அசைவுகளைப் பயன்படுத்தி, தண்டுகள் அல்லது சரங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் வகையில் பொம்மைகளை இயக்குகிறார்கள். ஒரு பெஞ்ச் மீது கருப்பு துணியை விரிப்பதன் மூலம் பொம்மலாட்ட அரங்கு உருவாக்கப்படுகிறது மற்றும் பொம்மலாட்டங்கள் விளக்கு அல்லது எண்ணெய் விளக்குகளால் ஒளிரும் வெள்ளைத் திரைக்குப் பின்னால் இயக்கப்படுகின்றன. பார்வையாளர்கள் திரையின் முன் அமர்வர். எனவே திரை உண்மையில் கலைஞர்களையும் பார்வையாளர்களையும் பிரிக்கிறது, அவர்கள் பொம்மலாட்டக்காரரால் இயக்கப்படும் பொம்மைகளின் நிழல்களைப் பார்க்க முடியும்.[20][21]

நாட்டுப்புற நடனம்

[தொகு]

பாகவத நடனம்

[தொகு]

இந்த நடன வடிவம் இந்து கடவுளான விஷ்ணுவின் அவதாரங்களின் வாழ்க்கை மற்றும் கதைகளை விவரிக்கிறது.[23] இது பொதுவாக நவராத்திரி அல்லது கோகுலாஷ்டமி போன்ற பண்டிகைகளின் போது நிகழ்த்தப்படுகிறது.[23]

சக்கையாட்டம்

[தொகு]

சக்கையாட்டம் என்பது மாநிலத்தின் தென் மத்திய பகுதிகளில் முக்கியமாகப் பயிற்சி செய்யப்படும் நாட்டுப்புற நடனத்தின் ஒரு வடிவமாகும். இது ஆண்கள் அல்லது பெண்கள் குழுவால் ஆடும் ஒரு சமூக நடனம். நடனம் இசை மற்றும் பாடல்களுடன் சேர்ந்து இருக்கலாம் மற்றும் பொதுவாக முருகன் அல்லது மாரியம்மன் போன்ற தமிழ் கடவுள்களை அழைக்கும் வகையில் நிகழ்த்தப்படுகிறது. நடனக் கலைஞர்கள் வெவ்வேறு ஒலிகளை உருவாக்கப் மரக் குச்சிகளை பயன்படுத்துகிறார்கள்.[24] [25]

தேவராட்டம்

[தொகு]

தேவராட்டம் என்பது ஒரு நாட்டுப்புற நடன வடிவம். இந்தச் செயல் பொதுவாக ஆடைகள், ஒப்பனை மற்றும் இயற்றப்பட்ட கருப்பொருளுக்கு ஏற்றவாறு வெவ்வேறு முகமூடிகளை அணிந்துகொள்ளும் ஆண்களால் செய்யப்படுகிறது. பெண் கதாபாத்திரங்களில் கூட ஆண்களே நடிக்கிறார்கள். தேவராட்டம் என்பது வார்த்தைகள் பயன்படுத்தப்படாத ஒரு சுருக்கமான நடனம் மற்றும் நடனக் கலைஞர்கள் பல்வேறு கருப்பொருள்களை வெளிப்படுத்த பல்வேறு வெளிப்பாடுகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர், இது இயற்கை, விலங்குகள் மற்றும் பறவைகளின் அம்சங்களிலிருந்து பெறப்பட்டது. தேவராட்டம் என்றால் தமிழில் "கடவுளின் நடனம்" என்று பொருள்.[26][27][28]

கை சிலம்பாட்டம்

[தொகு]

சிலம்பு என்பது செம்பு போன்ற உலோகத்தால் ஆன மற்றும் இரும்பு அல்லது வெள்ளி மணிகளால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு கணுக்கால் ஆபரணம் ஆகும். இது அணிந்திருப்பவர் நகரும் போது அல்லது நடனமாடும் போது சத்தத்தை உருவாக்குகிறது.[29][30] சிலம்பு தமிழ்ச் சங்கக் காப்பியமான சிலப்பதிகாரத்தின் அடிப்படையாக அமைகிறது.[31] இது பொதுவாக பெண்கள் காலில் அணியப்படும். கையில் வைத்து நடனம் ஆடுவதால் "கைச்சிலம்பு" என்று அழைக்கப்படுகிறது. நடனத்திற்காக, நடனக் கலைஞர்கள் கொலுசு அணிந்து, கைகளில் சிலம்பைப் பிடித்து நடனமாடும்போது சத்தம் எழுப்புவார்கள். அம்மன் திருவிழாக்கள் அல்லது நவராத்திரி திருவிழாக்களில் குறிப்பாக காளி போன்ற பெண் தெய்வங்களைப் புகழ்வதற்காக இந்த நடனம் ஆடப்படுகிறது.[23][32]

கரகாட்டம்

[தொகு]
கரகாட்டம்

கரகாட்டம் என்பது ஒரு நாட்டுப்புற நடனம் ஆகும், நடனக் கலைஞர்கள் களிமண் அல்லது உலோகப் பானையை தலையில் வைத்து உடலுடன் அசைவுகளை செய்கிறார்கள்.[33][34] பானை காலியாக இருக்கலாம் அல்லது சில சமயங்களில் தண்ணீர் நிரம்பியிருக்கலாம். பானையில் வண்ணமயமான பூக்கள் மற்றும் பெரும்பாலும் வேம்பு இலைகள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்படும்.[35][36] கலைஞர் சில நேரங்களில் பல பானைகளை மற்றொன்றின் மேல் அடுக்கி வைத்திருக்கலாம். இந்த நடனம் பொதுவாக அம்மன் வழிபாட்டுடன் தொடர்புடையது. இந்த கலை வடிவம் பாரம்பரியமாக பெண்களால் சேலை அணிந்து, ஆண்களும் அவர்களுடன் சேர்ந்து, கதையின் ஒரு பகுதியாக, திருவிழாக்கள் மற்றும் திருவிழாக்களில் விளையாடினர். 21 ஆம் நூற்றாண்டில், இந்த நடனம் சில சமயங்களில் ஆபாசத்திற்கு பெயர் பெற்றது, ஏனெனில் இது குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டது.[37]

காவடி ஆட்டம்

[தொகு]
காவடி

காவடியாட்டம் என்பது பெரும்பாலும் இந்துக் கடவுள்களுக்கு குறிப்பாக முருகனுக்கு அளிக்கப்படும் காணிக்கையின் ஒரு சடங்கு. காவடி (தமிழில் "சுமை" எனப் பொருள்படும்) என்பது கடன் பந்தத்தை வலியுறுத்தும் உடல் சுமையாகும், மேலும் காவடியைத் தாங்கி, நடனக் கலைஞர் கடவுளிடம் உதவிக்காக மன்றாடுகிறார்கள். ஆன்மீகக் கடனை சமநிலைப்படுத்துவதற்கான வழிமுறையாக இது காணப்படுகிறது.[38][39] ஒரு எளிய காவடி என்பது தோள்களில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட ஒரு மரக் குச்சியாகும், இது இரு முனைகளிலும் எடையுடன் இருக்கும் (பொதுவாக "பால் காவடி" என்று அழைக்கப்படும் பால் பானைகள்). ஒரு பாரம்பரிய காவடி என்பது இரண்டு அரைவட்ட மரம் அல்லது இரும்பு துண்டுகளைக் கொண்டுள்ளது, அவை வளைந்து குறுக்கு அமைப்பில் இணைக்கப்பட்டுள்ளன, அவை தூக்குபவரின் தோள்களில் சமநிலைப்படுத்தப்பட்டு இருக்கும். இது பெரும்பாலும் முருகனை வணங்கும் செயலாக மலர்கள் மற்றும் மயில் தோகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது.[39][40]

நடனக் கலைஞர்கள் தோல், நாக்கு அல்லது கன்னங்களை சறுக்கினால் குத்திக்கொள்வார்கள். நடனம் மற்றும் வசனங்களை உச்சரிப்பதன் மூலம் அவர்கள் ஒரு வித மயக்க நிலையை அடைகிறார்கள் மற்றும் விபூதி உடல் முழுவதும் தேய்க்கப்படுகிறது. நடனக் கலைஞர்கள் பெரும்பாலும் தூய்மையாக இருப்பது, வழக்கமான பிரார்த்தனைகள், சைவ உணவைப் பின்பற்றுதல் மற்றும் பிரம்மச்சரியத்துடன் விரதம் இருப்பதன் மூலம் சடங்குகளுக்குத் தயாராகிறார்கள்.[41][40]அவர்கள் காவடியை சுமந்துகொண்டு, புனிதப் பயணம் செல்லும் வழியில் வெறும் காலுடன் நடனமாடுவார்கள்.[42]மேலும் இவை பல இடங்களில் ஆடவர்கள் மட்டுமின்றி பெண்கள் பலராலும் ஆடப்படுகிறது.

கோலாட்டம்

[தொகு]

கோலாட்டம் என்பது பழங்கால நாட்டுப்புற நடனம், இது பெண்களால் ஆடப்படும். நடனம். இந்த நடனத்தில் இரண்டு சிறிய குச்சிகள் பயன்படுகின்றன, ஒவ்வொரு கையிலும் ஒன்று.[43][44][45] நடனக் கலைஞர்கள் பொதுவாக ஒரு வட்ட வடிவில் நின்று பாடல்களைப் பாடும்போது குறிப்பிட்ட தாளங்களை உருவாக்க குச்சிகளை அடிப்பார்கள். நடனக் கலைஞர்கள் தங்கள் கைகளில் அல்லது மற்ற நடனக் கலைஞர்கள் வைத்திருக்கும் குச்சிகளால் குச்சிகளை அடிக்கலாம். நடனக் கலைஞர்கள் பல வட்டங்களை உருவாக்கலாம், நடனக் கலைஞர்கள் துடிப்புகளை உருவாக்க அருகிலுள்ள வட்டங்களின் உறுப்பினர்களுடன் ஜோடிகளை மாற்றலாம்.[46] நடனம் பொதுவாக தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. இந்த நடனம் அறுவடை காலத்திலும், கார்த்திகை மாதத்தில் பதினைந்து நாட்களுக்கும் நிகழ்த்தப்படுகிறது. பின்னல் கோலாட்டம், சக்கை கோலாட்டம் என பல்வேறு வகைகள் இதில் உள்ளன.[45][44][45]

கும்மி

[தொகு]

கும்மியாட்டம் என்பது கோலாட்டத்தைப் போன்ற ஒரு நாட்டுப்புற நடனம் ஆகும். குச்சிகளுக்குப் பதிலாக கும்மியாட்டத்தில் நடனமாடும்போது கைகள் ஒலி எழுப்பப் பயன்படுகின்றன. நடனக் கலைஞர்கள் வெவ்வேறு தோரணையில் கைகளைத் தட்டுவதன் மூலம் ஒரு தாளத்தை உருவாக்குகிறார்கள்.[47] [48] பொதுவாக பெண்களால் பொங்கல் போன்ற மத விழாக்கள், விழாக்கள் மற்றும் பண்டிகைகளின் போது இந்த நடனம் ஆடப்படுகிறது.[49]

[50]தற்போது பல மாவட்டஙகளில் கும்மிக்கலை மிகவும் வளர்ச்சி அடைந்து வருகிறது.ஆசிரியர்களால் மீட்டுருவாக்கம் செய்யப்படும் இக்கலை பல குழுக்களாக பல இடங்களில் மக்களால் கற்கப்பட்டு வருகின்றன.

குறவஞ்சி

[தொகு]

குறவஞ்சி ஆட்டம் என்பது நாட்டுப்புற வடிவில் வெவ்வேறு இசைக்கு குறவர் பெண் நடனமாடுபவர்களிடமிருந்து உருவான ஒரு நடன வடிவமாகும். குறவஞ்சி சிவனுக்கு காணிக்கையாக நடனமடப்படுகின்றன, இருப்பினும் விஷ்ணுவுக்கான குறவஞ்சிகளும் உள்ளன. திருக்குற்றால குறவஞ்சி தான் முதன்முதலாக அறியப்பட்ட குறவஞ்சி.[51][52] இந்த நடனமானது கோவில்களில் தேவதாசி ஆடும் பாரம்பரிய மற்றும் நாட்டுப்புற நடனங்களின் கலவையாக மாறியுள்ளது. சமீப ஆண்டுகளில், குறவஞ்சி நடனக் கலைஞர்கள் ஆண்களாக பெண் வேடமிட்டு, பெரும்பாலும் சிவன் அல்லது விஷ்ணுவின் துணைவிகளாக, ஒருவருக்கொருவர் நடனமாட முயல்கின்றனர்.[52][23]

மயிலாட்டம்

மயிலாட்டம்

[தொகு]

மயிலாட்டம் என்பது ஒரு நாட்டுப்புற நடனமாகும். இதில் நடனக் கலைஞர்கள் மயில்கள் மயில் இறகுகள், பளபளக்கும் தலை ஆடைகள் மற்றும் பல்வேறு நாட்டுப்புற பாடல்கள் மற்றும் தாளங்களுடன் நடனமாடுகின்றனர். இந்த நடனம் பொதுவாக முருகக் கடவுளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது மற்றும் திருவிழாக்களில் ஒரு பாரம்பரியமாக முருகன் கோவில்களில் நடனமாடப்படுகிறது. கலைஞர்கள் வழக்கமாக ஒரு மர மயில் பிரதி மீது அமர்ந்து கொள்கிறார்கள்.[53][54] மயில் என்பது பரவனி எனப்படும் மயிலின் மீது ஏறும் முருகனின் வாகன வாகனத்தை குறிக்கிறது.[55][56] நடனக் கலைஞர்கள் பெரும்பாலும் உயரமான மரத் துண்டுகளில் ஒரு மயிலைப் பின்பற்றி அசைவுகளை உருவாக்குகிறார்கள் மற்றும் ஒரு நூல் அல்லது கயிற்றைப் பயன்படுத்தி பறவையைப் போன்ற இறகுகளை இயக்குகிறார்கள்.[57] நடனக் கலைஞர்கள் விலங்குகளின் ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு நடனமாடும் மற்ற நடனங்களும் உள்ளன, இதில் நடனக் கலைஞர்கள் காளை மற்றும் கரடி போல் உடையணிந்து ஆடுவார்கள்.[23]

ஒயிலாட்டம்

[தொகு]
ஒயிலாட்டம்

ஒயிலாட்டம் தென் தமிழ்நாட்டிலிருந்து தோன்றிய ஒரு நாட்டுப்புற நடனம் மற்றும் தெற்கு மற்றும் மேற்கு கொங்கு நாடு பகுதிகளில் நடைமுறையில் உள்ளது. ஒயிலாட்டம் என்றால் "அழகின் நடனம்" என்று பொருள்.[58][59][50] இது பாரம்பரியமாக ஒரு போர் நடனமாக இருந்தது, அங்கு கணுக்கால் மணிகளை அணிந்த சில ஆண்கள் வண்ணத் துண்டுகளுடன் வரிசையில் நின்று இசைக்கு தாள படிகளை நிகழ்த்துவார்கள். முருகப்பெருமானின் கதையை விளக்குவதற்காக இந்த நடனம் அடிக்கடி நிகழ்த்தப்படுகிறது. சமீப காலமாக பெண்களும் நடனம் ஆடத் தொடங்கியுள்ளனர்.[60][61] ஒயில் கும்மி என்பது கும்மியுடன் ஒயிலாட்டத்தின் கலவையாகும்.[48]

பாம்பாட்டம்

[தொகு]

பாம்பாட்டம் ("பாம்பு நடனம்") இளம் பெண்களால் நிகழ்த்தப்படுகிறது. அவர்கள் பாம்பு தோலைப் பின்பற்றும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்ட ஆடைகளை அணிந்துகொள்கிறார்கள். மாநிலத்தின் பல பகுதிகளில் பாம்புகள் வழிபடப்படுகின்றன, நடனம் அதற்கு அஞ்சலி செலுத்துவதாக கருதப்படுகிறது. நடனக் கலைஞர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் முதுகில் படுத்துக்கொண்டு தரையில் நகர்கிறார்கள், நெளிந்து, தவழும் மற்றும் விரைவாக கடிக்கும் அசைவுகளை செய்கிறார்கள், ஒரு பாம்பின் அசைவுகளைப் பின்பற்ற முயற்சி செய்கிறார்கள், மேலும் ஒரு பாம்பை போல் படம் எடுக்க தங்கள் கைகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.[62][23][62]

பறையாட்டம்

பறையாட்டம்

[தொகு]

பறையாட்டம் ஒரு பழங்கால பறை எனப்படும் தாள வாத்தியம் வாசிக்கும் போது நடனமாடுவதை உள்ளடக்கிய ஒரு பாரம்பரிய நடனம் ஆகும். இந்தக் கருவியானது பண்டைய தமிழிசைக்கருவிகளில்.[63][64] பறையாட்டத்தில், வாத்தியம் வாசிப்பவர் நடனக் கலைஞரும் ஆவார். பறை ஒரு தோளில் செங்குத்தாக நடை என்று அழைக்கப்படும் துணிப் பட்டையால் தொங்கவிடப்பட்டு, மற்றொரு கைக்கும் கலைஞரின் உடலுக்கும் இடையில் பிடிக்கப்படுகிறது.[65]>[66] இரண்டு மரக் குச்சிகள் அடிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, ஒன்று நீளமானது, இது "சுண்டு குச்சி" என்றும், மற்றொன்று குறுகிய, தடிமனான குச்சி. குச்சி நடனமாடும் போது வித்தியாசமான ஒலிகளை எழுப்ப மற்றும் உருவாக்க பயன்படுகிறது.[67]

இந்து புராணங்கள் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கதைகளின் படி, நடனத்திற்கான குறிப்புகள் கடவுள்கள் சிவன் மற்றும் பார்வதி இருந்து தோன்றியதாக நம்பப்படுகிறது. இது முனீஸ்வரர் போன்ற பாரம்பரிய தமிழ் தெய்வங்களின் வழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.[68][69] இந்த நடனம் திருவிழாக்கள் மற்றும் சுப நிகழ்ச்சிகளின் போது நடனம் ஆடப்பட்டது. கடந்த நூற்றாண்டில், சுப நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பதிலாக இறுதிச் சடங்குகளுடன் தொடர்புடையதாகிவிட்டது.[70][71][72]

புலியாட்டம்

[தொகு]
புலியாட்டம்

புலியாட்டம் என்பது பொதுவாக ஆண்களால் ஆடப்படும் ஒரு நாட்டுப்புற நடனம். நடனக் கலைஞர்கள் பயன்படுத்தி புலியின் கோடுகளைப் போல மஞ்சள் மற்றும் கருப்பு நிறத்தில் வர்ணம் பூசுவார்கள். அவர்கள் முகமூடிகள், காதுகள், பாதங்கள், பற்கள் மற்றும் வால் ஆகியவற்றை அணிந்து நடனமாடுவர்.[73] நடனக் கலைஞர்கள் புலியின் அசைவுகளைப் பின்பற்றி மூர்க்கத்தனத்தைக் காட்ட முயல்கின்றனர்.[74] புலி இரையைப் பின்தொடர்வது போன்ற அசைவுகளை அவர்கள் நிகழ்த்தலாம். சில சமயங்களில், புலியை யார் சிறப்பாகப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதைக் காட்ட ஒவ்வொரு நடனக் கலைஞரும் ஒரு குழுவாக நடனமாடுவார்கள்.[74] நடனக் கலைஞர்கள் எலுமிச்சையை உதடுகளில் வைத்திருப்பார்கள், அதனால் புலியைப் பின்பற்றி பர்ரிங் சத்தம் எழுப்பும்போது வாய் வறண்டு போகாது. பொதுவாக நவராத்திரி மற்றும் பிற கோவில் திருவிழாக்களின் போது இந்த நடனம் ஆடப்படும்.[74][75]

பொய்க்கால் குதிரை ஆட்டம்

புரவியாட்டம்

[தொகு]

புரவியாட்டம் அல்லது பொய்க்கால் குதிரையாட்டம் என்பது ஒரு நாட்டுப்புற நடன வடிவமாகும், அங்கு நடனக் கலைஞர்கள் குதிரையின் உடலைப் போல வடிவமைக்கப்பட்ட மரச்சட்டத்தில் நடனமாடுவார்கள்.[76][77][78] குதிரை சணல், அட்டை அல்லது காகிதத்தால் ஆனது மற்றும் கண்ணாடி துண்டுகளால் அலங்கரிக்கப்படும். நடனம் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஆடுகிறார்கள். நடனக் கலைஞர் குதிரையில் சவாரி செய்வது போல் அசைவுகளை நிகழ்த்துகிறார்.[43] ஆரம்பகால சோழர் காலத்தில் இந்த கலை பிரபலமடைந்தது மற்றும் தமிழ் காவியமான சிலப்பதிகாரம் மரக்கால்களைக் கொண்ட நடனமான மரக்கால் ஆட்டம் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. குதிரையைப் போல உயரமாகவும், குதிரையின் குளம்புகளைப் போலவும் ஒலிக்க கலைஞர்களால் மரக்கால்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.[79][61]

சேவையாட்டம்

[தொகு]

சேவையாட்டம் என்பது விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு நடன வடிவமாகும். வரலாற்று ரீதியாக, நடனம் நாடக சமூகத்தால் நிகழ்த்தப்பட்டது மற்றும் ஒரு தெய்வம் அல்லது ஒரு மன்னரின் ரத ஊர்வலத்தின் பின்புறத்தில் நிகழ்த்தப்பட்டது.[80][81]

உருமியாட்டம்

[தொகு]

உருமியாட்டம் (உறுமி கோமாலியாட்டம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) என்பது இருமுகம் கொண்ட பறை "உருமி' இசையுடன் தொடர்புடைய ஒரு நடனமாகும். இது மாநிலத்தின் சில பகுதிகளில் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு கோயில் கலையாகும் மற்றும் பொதுவாக ஆடி மாதத்தில் அம்மன் கோயில்களில் நிகழ்த்தப்படும்.[80][82]

கூத்து

[தொகு]

கூத்து என்பது இசை, கதை மற்றும் பாடலுடன் நடனத்தையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நாடக நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கிறது. கலைஞர்கள் பொதுவாக ஆண்கள், அவர்கள் விரிவான மரத் தலைக்கவசங்கள், சுழலும் பாவாடைகளுடன் கூடிய சிறப்பு உடைகள், முக்கிய முக ஓவியம் மற்றும் அலங்காரம் போன்ற கனமான கணுக்கால் போன்ற ஆபரணங்களை அணிவார்கள். இந்த கலையானது தெரு நாடகத்தின் ஒரு வடிவமாகும். இது கோயில்கள் அல்லது கிராம சதுக்கங்கள் போன்ற திறந்த பொது இடங்களில் திருவிழாக்களின் போது நிகழ்த்தப்படுகிறது.[83] [84] இது பொதுவாக மாரியம்மன் அல்லது திரௌபதி போன்ற தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்படுகிறது. கதைகள் ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதம், புராணங்கள் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கதைகள் போன்ற இந்து இதிகாசங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டவை. இசை பாரம்பரிய இசைக்கருவிகளிலிருந்து இசைக்கப்படுகிறது மற்றும் நிகழ்ச்சியின் போது ஒரு கட்டியகாரன் கதையை விவரிப்பார்.[84] கூத்து என்பது பொதுவாக ஒரு நிகழ்ச்சியைக் குறிக்கும், மேலும் இது ஒட்டன் கூத்து போன்ற பிற நிகழ்ச்சிகளின் ஒரு பகுதியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது, இது மாநிலத்தில் உள்ள பழங்குடியினக் குழுவான ஒட்டர்களிடம் இருந்து உருவானது. சடங்கு நடனம் ஆண்களும் பெண்களும் ஒரு சிறிய குழுவாக பண்டிகை சமயங்களில் நிகழ்த்தப்படுகிறது மற்றும் இந்து இதிகாசங்கள் மற்றும் பிற பண்டைய கதைகளின் அத்தியாயங்களை சித்தரிக்கிறது.[80]

ஆடற்கலைகள் பட்டியல்

[தொகு]

பார்க்க: தமிழர் ஆடற்கலைகள் பட்டியல்

மேற்கோள்கள்

[தொகு]
  1. "The Washington Post : Very old, very sophisticated tools found in India. The question is: Who made them?". The Washington Post இம் மூலத்தில் இருந்து 10 February 2018 அன்று. பரணிடப்பட்டது.. https://web.archive.org/web/20180210201237/https://www.washingtonpost.com/news/speaking-of-science/wp/2018/02/01/very-old-very-sophisticated-tools-found-in-india-the-question-is-who-made-them/. 
  2. Bahwa, Seema (2023). Delights and Disquiets of Leisure in Premodern India. Bloomsbury Publishing. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-394-70128-1.
  3. ஆறு. அழகப்பன். (2001). தமிழ்ப் பேழை. சென்னை: திருவரசு புத்தக நிலையம். பக்கம் 276.
  4. 4.0 4.1 "Bharata-natyam". Britannica. 
  5. Williams, Drid (2004). "In the Shadow of Hollywood Orientalism: Authentic East Indian Dancing". Visual Anthropology (Routledge) 17 (1): 83–84. doi:10.1080/08949460490274013. http://jashm.press.illinois.edu/12.3/12-3IntheShadow_Williams78-99.pdf. பார்த்த நாள்: 4 February 2018. 
  6. Banerjee, Projesh (1983). Indian Ballet Dancing. New Jersey: Abhinav Publications. p. 43.
  7. Richard Schechner (2010). Between Theater and Anthropology. University of Pennsylvania Press. p. 65. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0812279290.
  8. Arunkumar, Anjani (1989). Compositions for Bharatanāṭyam: A Soulful Worship the Divine. Bharatiya Vidya Bhavan. pp. xxi–xxii.
  9. McCutchen, Brenda (2006). Teaching Dance as Art in. Human Kinetics. pp. 450–452. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-7360-5188-0.
  10. Khokar, Mohan (1984). Traditions of Indian Classical Dance. India: Clarion Books. pp. 73–76.
  11. Eugenio Barba; Nicola Savarese (2011). A Dictionary of Theatre Anthropology: The Secret Art of the Performer. Routledge. p. 208. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-135-17634-1.
  12. Peter Fletcher; Laurence Picken (2004). World Musics in Context: A Comprehensive Survey of the World's Major Musical Cultures. Oxford University Press. p. 262. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-19-517507-3.
  13. Davesh Soneji (2011). Unfinished Gestures: Devadasis, Memory, and Modernity in South India. University of Chicago Press. pp. 30–31. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-226-76811-3.
  14. Janet O'Shea (2007). At Home in the World: Bharata Natyam on the Global Stage. Wesleyan University Press. pp. 1–3, 26, 85–86. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-8195-6837-3.
  15. Gurcharan Singh Randhawa; Amitabha Mukhopadhyay (1986). Floriculture in India. Allied Publishers. pp. 607–608. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-81-7023-494-4.
  16. Swarajya Prakash Gupta; Krishna Lal; Mahua Bhattacharyya (2002). Cultural tourism in India: museums, monuments & arts. Indraprastha Museum of Art and Archaeology. p. 198. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-81-246-0215-7.
  17. Chatterjee, Jagyaseni (2016-12-08). "Much ado about a debut". The Hindu. https://www.thehindu.com/entertainment/dance/Much-ado-about-a-debut/article16777939.ece. 
  18. "Arangetram". 13 May 2009. Archived from the original on 13 May 2009. பார்க்கப்பட்ட நாள் 27 September 2021.
  19. Lochtefeld, James (2002). The Illustrated Encyclopedia of Hinduism: A-M. The Rosen Publishing Group. pp. 103–104. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-8239-3179-8.
  20. 20.0 20.1 Lal, Ananda (2009). Theatres of India: A Concise Companion. Oxford University Press. p. 388. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-195-69917-3.
  21. 21.0 21.1 Brandon, James; Banham, Martin (1997). The Cambridge Guide to Asian Theatre. Cambridge University Press. p. 84. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-521-58822-5.
  22. Liu, Siyuan (2016). Routledge Handbook of Asian Theatre. Taylor & Francis. p. 182. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-317-27886-3.
  23. 23.0 23.1 23.2 23.3 23.4 23.5 Shah, Niraalee (2021). Indian Etiquette:A Glimpse Into India's Culture. Notion Press. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-638-86554-4.
  24. The March of India. Vol. 14. University of California. 1962. p. 18.
  25. Iyer, E. Krishna (1957). Bharata Natya and Other Dances of Tamil Nadu. University of California. p. 81.
  26. India Today International. Vol. 2. Living Media. 2009. p. 46.
  27. Thapar, Romesh (1993). Seminar Issues 401-412. University of Virginia. p. 34.
  28. Narayan, M.K.V. (2007). Flipside of Hindu Symbolism:Sociological and Scientific Linkages in Hinduism. Fultus Corporation. p. 181. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-596-82117-0.
  29. Banerji, Projesh (1959). The Folk-Dance of India. Allahabad: Kitabistan. pp. 189–190.
  30. Marcuse, Sibyl (1975). "Silambu". Musical Instruments: A Comprehensive Dictionary. New York: W. W. Norton & Company. p. 476. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9780393007589.
  31. Iḷaṅkōvaṭikaḷ (1965). Shilappadikaram [The Ankle Bracelet]. New Directions Publishing. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-811-20001-1.
  32. Sambamoorthy, P. (1976). Catalogue of Musical Instruments Exhibited in the Government Museum, Chennai. Chennai: Principal Commissioner of Museums, Government Museum.
  33. Heesterman, J. C. (1992). Ritual, State, and History in South Asia. E.J. Brill. p. 465. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-004-09467-3.
  34. Ethical Life in South Asia. Indiana University Press. 2010. p. 105. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-253-35528-7.
  35. Prabhu, Ananth (2020). Glorious Bharat. p. 74.
  36. Cupramaṇiyan̲, Pā (1996). Social History of the Tamils, 1707-1947. University of Michigan. p. 374. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-124-60045-0.
  37. "Karakattam: A folk art languishing in the web of morality". News minute. 1 August 2016. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  38. Kent, Alexandra (2005). Divinity and Diversity: A Hindu Revitalization Movement in Malaysia. University of Hawaii Press. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-791-11489-2.
  39. 39.0 39.1 Hume, Lynne (2020). Portals: Opening Doorways to Other Realities Through the Senses. Taylor & Francis. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-000-18987-2.
  40. 40.0 40.1 Javier, A.G. (2014). They Do What: A Cultural Encyclopedia of Extraordinary and Exotic Customs from Around the World. Bloomsbury Publishing. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 979-8-216-15549-2.
  41. Williams, Victoria (2016). Celebrating Life Customs Around the World: From Baby Showers to Funerals. ABC-CLIO. p. 334. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-440-83659-6.
  42. Abram, David (2003). South India. Rough Guides. p. 517.
  43. 43.0 43.1 Laveesh, Bhandari (2009). Indian States At A Glance 2008-09: Performance, Facts And Figures - Tamil Nadu. Pearson Education. p. 28. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-131-72347-0.
  44. 44.0 44.1 Govindarajan, Aburva (2016). Footprints of a Young Dancer:Journey & Experience. eBooks2go. p. 26. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-618-13360-1.
  45. 45.0 45.1 45.2 Dances Of India. Har-Anand Publications. 2010. p. 70. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-124-11337-0.
  46. Vadivella Belle, Carl (2018). Thaipusam in Malaysia. ISEAS Yusof Ishak Institute. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-814-78666-9.
  47. Raghavan, M. D. (1971). Tamil Culture in Ceylon: A General Introduction. Kalai Nilayam. p. 174.
  48. 48.0 48.1 Mahalingam, T. V. (1990). South Indian Studies. Geetha Books. p. 990.
  49. Subramaniam, Chidambaram (1993). Hand of Destiny: The turning point. Bharatiya Vidhya Bhavan. p. 37.
  50. 50.0 50.1 South India Heritage:An Introduction. East West Books (Madras). 2007. p. 518. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-188-66164-0.
  51. "'Kutrala Kuravanji,' a fine blend of classical and folk art". The Hindu. https://www.thehindu.com/entertainment/dance/kutrala-kuravanji-an-enduring-folk-tale/article22893048.ece. 
  52. 52.0 52.1 Massey, Reginald (2004). India's Dances:Their History, Technique, and Repertoire. Abhinav Publications. p. 98. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-170-17434-9.
  53. Madhavan, Arya (2010). Kudiyattam Theatre and the Actor's Consciousness. Brill. p. 113. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-90-420-2799-2.
  54. Knapp, Stephen (2005). The Heart of Hinduism: The Eastern Path to Freedom, Empowerment, and Illumination. CreateSpace. p. 187. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-721-03274-7.
  55. "The Vehicle Lord Murugan rides is a peacock called Paravani". Gandhi Luthuli Documentation Center. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  56. Knapp, Stephen (2005). The Heart of Hinduism: The Eastern Path to Freedom, Empowerment, and Illumination. iUniverse. p. 186. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-5953-5075-9.
  57. Snodgrass, Mary Ellen (2016). The Encyclopedia of World Folk Dance. Rowman & Littlefield. p. 78. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-4422-5749-8.
  58. "Folk dances". Seminar: The Monthly Symposium (Romeshraj Trust): 35. 1993. 
  59. "Oyilattam". Government of Tamil Nadu, South Zone Cultural Center. பார்க்கப்பட்ட நாள் 3 August 2009.
  60. Soneji, Devesh; Viswanathan Peterson, Indira (2008). Reinventing the Arts in Modern South India. Oxford University Press. p. 319. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-195-69084-2.
  61. 61.0 61.1 Kannammal, Geetha (2007). An Introduction to Tourism in Tamil Nadu. University of Madras. p. 188-189.
  62. 62.0 62.1 "Folk dances of South India". Cultural India. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  63. Ramkumar, Nithyau (2016). Harihara the Legacy of the Scroll. Frog in well. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-352-01769-0. ..Thaarai and thappattai, native instruments of Tamil people..
  64. Jeff Todd Titon; Svanibor Pettan, eds. (2015). The Oxford Handbook of Applied Ethnomusicology. Oxford University Press. p. 370. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-0-199-35171-8.
  65. "From Tradition To Grace: Dance Forms Of Tamil Nadu". Outlook. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  66. "Parai". Nathalaya. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  67. Caravanan, Hari (2014). Gods Heros and Their Story Tellers:Intangible Cultural Heritage of South India. Notion Press. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-384-39149-2.
  68. Anantharam, Chitradeepa (16 January 2018). "Striving to 'parai' relevant to young audiences". The Hindu. https://www.thehindu.com/society/history-and-culture/parai-attam-the-ancinet-folk-dance-of-tamil-nadu/article22449763.ece. 
  69. "Muneeswarar Stotram". Shastras.com. பார்க்கப்பட்ட நாள் 1 December 2023.
  70. Perumāḷ, Ē. Eṉ. (1985). Tamiḻar icai. University of Michigan. p. 870.
  71. "The parai: Then and now, the instrument plays a key role in anti-caste struggle". Newsminute. 21 August 2021. https://www.thenewsminute.com/kerala/parai-then-and-now-instrument-plays-key-role-anti-caste-struggle-154197. 
  72. Biswajit Das; Debendra Prasad Majhi, eds. (2021). Caste, Communication and Power. SAGE Publications. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-9-391-37090-9.
  73. Snodgrass, Mary Ellen (2016). The Encyclopedia of World Folk Dance. Rowman & Littlefield. p. 26. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-4422-5749-8.
  74. 74.0 74.1 74.2 Spirit of the Tiger. Parragon Publishing. 2012. p. 206. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-445-45472-6.
  75. David Hesmondhalgh; Georgina Born, eds. (2000). Western Music and Its Others:Difference, Representation, and Appropriation in Music. University of California Press. p. 116.
  76. Sangeet Natak. Sangeet Natak Akademi. 1981. p. 35.
  77. Vatsyayan, Kapila (1987). Traditions of Indian Folk Dance. Clarion Books. p. 337. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-185-12022-5.
  78. Ramaswamy, Vijaya (2017). Historical Dictionary of the Tamils. Rowman & Littlefield Publishers. p. 112. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-538-10686-0.
  79. Shashi, Shyam Singh (1996). Encyclopaedia Indica:India, Pakistan, Bangladesh. Vol. 130. Anmol Publications. p. 957.
  80. 80.0 80.1 80.2 Narayan, Shovana (2004). Folk Dance Traditions of India. Shubhi Publication. p. 226-227.
  81. South India Heritage:An Introduction. East West Books. 2007. p. 519. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-188-66164-0.
  82. Bulletin of the Institute of Traditional Cultures. University of Madras. 1973. p. 133.
  83. Axel Michaels; Christoph Wulf, eds. (2012). Images of the Body in India: South Asian and European Perspectives on Rituals and Performativity. Taylor & Francis. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-1-136-70392-8.
  84. 84.0 84.1 Wolf, Gita; Geetha, V.; Ravishankar, Anushka (2003). Masks and Performance with Everyday Materials. Tara Publishing. p. 36-39. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 978-8-186-21147-2.

மேலும் வாசிக்க

[தொகு]

வெளி இணைப்புகள்

[தொகு]
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=தமிழர்_ஆடற்கலை&oldid=4038267" இலிருந்து மீள்விக்கப்பட்டது