மங்கோலியாவின் வரலாறு

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search

இன்றைய மங்கோலியாவின் பகுதி சியோங்னு, சியான்பே அரசு, ரூரன் ககானேடு, துருக்கிக் ககானேடு மற்றும் பிறர் உட்பட பல்வேறு நாடோடி சாம்ராச்சியங்களால் ஆளப்பட்டது. மத்திய ஆசியாவில் லியாவோ வம்சம் (907-1125) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு அரசை கிதான் மக்கள் அமைத்தனர்.[1] இவர்கள் மங்கோலியா மற்றும் தூரக் கிழக்கு உருசியா, வட கொரியா, மற்றும் வட சீனாவின் பகுதிகள் ஆகியவற்றை ஆட்சி செய்தனர். 

1206 ஆம் ஆண்டில், செங்கிஸ் கானால் மங்கோலியர்களை ஒன்றிணைக்க முடிந்தது. அவர்களை ஒரு யுத்த சக்தியாக உருவாக்கினார். அந்த சக்தி உலக வரலாற்றில் மிகப்பெரிய தொடர்ச்சியான நிலப் பேரரசான மங்கோலியப் பேரரசை அமைத்தது. மங்கோலியாவில் பௌத்த மதம், யுவான் பேரரசர்கள் திபெத்திய பௌத்த மதத்திற்கு மாறியதிலிருந்து தொடங்கியது.

1368 இல் மங்கோலியர்கள் தலைமையிலான யுவான் வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பின்னர், மங்கோலியர்கள் முந்தைய வடிவங்களான உள்நாட்டு மோதல்களுக்குத் திரும்பினர். மங்கோலியர்கள் தங்கள் சாம்ராச்சியத்தின் சரிவைத் தொடர்ந்து தங்கள் பழைய சாமனிச வழிகளுக்கு திரும்பினர். பௌத்த மதம் மறுபடியும் மீண்டும் வளர்ச்சியடைந்த 16 மற்றும் 17 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இது தொடர்ந்தது.

17 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், தற்போதைய மங்கோலியா மஞ்சூ தலைமையிலான சிங் வம்சத்தின் ஆட்சியின் கீழ் பகுதியாக இணைக்கப்பட்டிருந்தது. 1911 இல் சிங் சரிவின் போது, மங்கோலியா சுதந்திரத்தை அறிவித்தது. ஆனால் உண்மையான சுதந்திரத்தை உறுதிப்படுத்த 1921 வரையும்,  சர்வதேச அங்கீகாரம் பெற 1945 வரையும் போராட வேண்டியிருந்தது. இதன் விளைவாக, இது வலுவான சோவியத்தின் செல்வாக்கின் கீழ் வந்தது: 1924 இல், மங்கோலிய மக்கள் குடியரசு அறிவிக்கப்பட்டது. மங்கோலிய அரசியலானது அக்கால சோவியத் அரசியல் வடிவங்களைப் பின்பற்ற ஆரம்பித்தது. 1989ன் உலகப் புரட்சிகளுக்குப் பின்னர், 1990ம் ஆண்டின் மங்கோலிய புரட்சி பல கட்சி அமைப்புக்கு வழிவகுத்தது. 1992ல் ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு, மற்றும் சந்தை பொருளாதாரத்திற்கு மங்கோலியா மாறியது.

உசாத்துணை[தொகு]

  1. Janhunen, Juha (2014). Mongolian. Amsterdam: John Benjamins. பக். 4. ISBN 9789027238252. 

வெளியிணைப்புகள்[தொகு]