ஜஹாங்கீர்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
ஜஹாங்கீர்
Mughal emperor
Jahangir
Jahangir preferring a sufi sheikh to kings, ca. 1620
ஆட்சிக்காலம் 1605 - 1627
முழுப்பெயர் நூருத்தீன் சலீம் ஜஹாங்கீர்
பிறப்பு செப்டெம்பர் 20, 1569
பிறப்பிடம் பதஹ்பூர் சிக்ரி
இறப்பு நவம்பர் 8, 1627 (அகவை 58)
புதைக்கப்பட்டது ஜஹாங்கீர் கல்லறை
முன்னிருந்தவர் ஜலாலுத்தீன் முகம்மது அக்பர்
பின்வந்தவர் ஷாஹ் ஜஹான்
மனவிகள் மன்பாவதீ பாய்
இளவரசி மன்மதி
நூர் ஜஹான்
வாரிசுகள் நிசார் பேகம், குசுராவு மிர்சா, பர்வேஸ், பஹார் பானு பேகம், ஷாஹ் ஜஹான், ஷஹ்ரியார், Jahandar
அரச வம்சம் திமூரித் அரச மரபு
தந்தை ஜலாலுத்தீன் முகம்மது அக்பர்
தாய் இளவரசி ஹீரா குன்வாரி (a.k.a. Mariam Zamani) (ஜோதாபாய்)[1]
சமய நம்பிக்கைகள் இஸ்லாம்

நூருத்தீன் சலீம் ஜஹாங்கிர்(பாரசீகம்: نورالدین سلیم جهانگیر) (முழுப்பெயர்: அல்-சுல்தான் அல்-'அசாம் வல் காகன் அல்-முக்கரம், குஷுரு-ஐ-கிட்டி பனாஹ், அபூ'ல்-ஃபாத் நூர்-உத்-தின் முகம்மது ஜஹாங்கிர் பாத்ஷா காஜி ஜன்னத்-மக்கானி ) (செப்டம்பர் 20, 1569 – நவம்பர் 8, 1627) (OS ஆகஸ்ட் 31, 1569  – NS நவம்பர் 8, 1627) 1605 ஆம் ஆண்டு முதல் அவர் இறக்கும் வரை முகலாயப் பேரரசராக இருந்தார். ஜஹாங்கிர் என்ற பெயர் பெர்சிய மொழியில் جہانگير இருந்து வந்ததாகும். இதற்கு "உலகத்தின் வெற்றியாளர்" எனப்பொருளாகும். நூர்-உத்-தின் அல்லது நூர் அல்-தின் என்பது அரேபியப் பெயராகும். இதற்கு "நம்பிக்கையின் ஒலி" எனப்பொருளாகும்.

இளவரசர் முகம்மது சலீமாகப் பிறந்த அவர் முகலாயப் பேரரசர் அக்பரின் மூன்றாவது மகனும் அவரது மக்களில் உயிர் வாழ்ந்தவர்களில் மூத்தவரும் ஆவார். அக்பரின் இரட்டை மகன்களான ஹசன் மற்றும் ஹுசைன் மழலைப் பருவத்திலேயே இறந்து விட்டனர். அவரது தாயாரான ஜோதாபாய் அம்பரின் ராஜபுத்திர இளவரசி ஆவார் (ராஜகுமாரி ஹீரா குன்வாரியாகப் பிறந்த அவர் இந்தியாவின் அம்பெர் ராஜாவான பிஹார் மல் அல்லது பார்மலின் மூத்த மகளாவார்).[2]

பல பிரார்த்தனைகளின் பேரில் ஜஹாங்கிர் பிறந்தார்.[3] சேக் சலிம் சிஷ்தியின் (அவரது காலங்களில் ஞானிகளில் ஒருவராக போற்றப்பட்டவர்) ஆசிர்வாதம் மூலமாக அக்பருக்கு பிறந்த முதல் மகன் எதிர்காலத்தில் ஜஹாங்கீர் என அழைக்கப்பட்டார். ஆக்ராவிற்கு அருகில் உள்ள பதஹ்பூர் சிக்ரியின் கோட்டையினுள் ஷேக் சலிம் சிஷ்தியின் தர்காவினுள் அவர் பிறந்தார். சலீம் எனப் பெயரிடப்பட்ட அக்குழந்தையை சேக்கு பாபு என அக்பர் பாசமுடன் அழைப்பார்.

சிக்ரி கிராமத்தின் மேல் (சிஷ்தியின் இருப்பிடம்) அக்பர் உணர்வுபூர்வமான பற்றுதலை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஆகையால் அவர் சிக்ரி நகரத்தை மேம்படுத்தி அவரது பேரரசவை மற்றும் இல்லத்தை ஆக்ராவில் இருந்து சிக்ரிக்கு மாற்றினார். பின்னர் அதற்கு பெட்டேபூர் சிக்கிரி எனப் பெயர் மாற்றப்பட்டது. சேக்கிற்கு மரியாதை செலுத்தும் வகையில் சேக் சலிம் சிஷ்தியின் மகளை ஜஹாங்கீரின் வளர்ப்புத் தாயாக நிறுவினார். ஜஹாங்கீரின் வளர்ப்பு சகோதரரான நவாப் குதுபுத்தீன் கான் பேரரசர் ஜஹாங்கிரின் அந்தரங்க செயலாளராக இருந்து பின்னர் வங்காளத்தின் ஆளுனராகப் பதவியேற்றார். நவாப் குதுபுத்தீன் கானின் மகன் நவாப் முஃதசிம் ஆவார். கானுக்காக படாவுன் மாவட்டத்தில் (ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட மாகாணங்கள்) ஜஹாங்கீர் ஒதுக்கிய 4,000 பிகாஸ் நிலப்பகுதியில் அவரது குழந்தைப் பருவத்தில் சேக்கு-பாபா என அழைக்கப்பட்ட ஜஹாங்கீருக்குப் பிறகு சேக்பூர், படாவுன் எனப் பெயரிடப்பட்ட சிறிய கோட்டையை அவர் கட்டினார்.

கலகம்[தொகு]

1600 ஆம் ஆண்டில் அக்பர் குறிக்கோள் பயணமாக தலைநகரத்தை விட்டு சென்றிருந்தபோது சலிம் ஒரு வெளிப்படையான கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தி தன்னைத்தானே பேரரசர் என அறிவித்துக்கொண்டார்.[4] அக்பர் விரைவாக ஆக்ராவிற்கு திரும்பி அந்த ஆணையைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டார். அச்சமயம் அக்பர் அவரது முதல் பேரனான குஸ்ரா மிர்ஸாவை சலீமிற்குப் பதிலாக அரியணை ஏற்ற திட்டமிட்டிருந்தார்.[5] அவரது தந்தை இறந்து எட்டு நாட்களுக்குப் பிறகு 1605 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 3 ஆம் தேதி இளவரசர் சலிம் வலுக்கட்டாயமாக அரியணையை ஏறினார். சலிம் அவரது 36 ஆவது வயதில் நூர்-உத்-தின் முகமது ஜஹாங்கிர் பாதுஷா காஜி என்ற பெயருடன் அரியணை ஏறினார். இதன் மூலம் அவரது 22-ஆண்டு கால ஆட்சி தொடங்கியது. அதற்குப்பின் விரைவில் ஜஹாங்கிரின் மகனான இளவரசர் குஸ்ரா மிர்ஸா தானே அக்பருக்குப் பிறகு அரியணைக்கு அடுத்த வாரிசு என உரிமை கோரியதை நிராகரித்தார். 1606 ஆம் ஆண்டு குஸ்ரா மிர்ஸா ஆக்ரா கோட்டையை வீழ்த்தி தன் கட்டுப்பாட்டினுள் கொண்டு வந்தார். பின்னர் தப்பியோடிய குர்ஸா மிர்ஸா பார்க்கச் சென்ற சீக்கிய குரு அர்ஜூன் (அச்சமயத்தில் உட்குழுவின் சமயம் சார்ந்த தலைவர்) மிர்ஸாவிற்கு பணம் கொடுத்து உதவியதற்காக குரு அர்ஜூனுக்கு மரண தண்டனை அளிக்கப்பட்டது. மேலும் தண்டனையாக குர்ஸா மிர்ஸா குருடாக்கப்பட்டார். ஜஹாங்கிரின் ஆட்சியானது அவரது தந்தை அக்பரைப் போன்றே சமய சகிப்புத்தன்மை கொண்டு விளங்கியது. முன்பு அவரது ஆட்சியில் மோசடி செய்த சீக்கியர்களை மட்டும் அவர் எதிர்த்தார்.[6]

1622 ஆம் ஆண்டு குர்ஸா மிர்ஸாவின் இளைய சகோதரரான (ஷாஜகான்) குர்ராம், குர்ஸா அரியணை ஏறுவதற்கு அனைத்து சாதகமான வழிகளையும் நீக்குவதற்காக அவரை கொலை செய்தார். இந்த உள்நாட்டு சச்சரவை ஆதாயமாக எடுத்துக் கொண்டு கந்தஹார் நகரத்தை பெர்சியர்கள் கைப்பற்றினர். இந்த இழப்பின் விளைவாக ஆப்கானிஸ்தான், பெர்சியன் மற்றும் மத்திய ஆசியாவிற்கு வணிக வழிகளின் மேல் இருந்த ஆதிக்கத்தை முகலாயர்கள் இழந்தனர். மேலும் வட-மேற்கில் இருந்து இந்தியாவிற்குள் நுழையும் வழிகளின் மீதிருந்த ஆதிக்கத்தையும் இழந்தனர்.[7]

ஆட்சிகாலம்[தொகு]

தர்பாரில் ஜஹாங்கிர், c.1620 ஜஹாங்கிர்-நாமாவில் இருந்து. காகிதத்தில் கோவச்சி வகை.
ஏழ்மைக்கு எதிராகப் போரிடும் பேரரசர் ஜஹாங்கிர், ca 1620-1625.

ஒரு அழகியலாளராக,[8] ஜஹாங்கிர் அவரது ஆட்சிகாலத்தை அவர் கண்ட "நீதியின்" முக்கியத்துவத்துடன் தொடங்குவதற்கு முடிவெடுத்தார். அதன் முடிவாக அவர் இயற்றிய பனிரெண்டு விதிகளானது[9] அதன் நடுநிலைத்தன்மை மற்றும் மதிநுட்பத்திற்காக தனிச்சிறப்புடையதாக இருந்தது. அவரது ஆட்சிகாலத்தின் போது முகலாயப் பேரரசின் அளவை கணிசமாக உயர்த்துவதற்கு அரை டஜன் கிளர்ச்சிகள் ஒடுக்கப்பட்டன. போர்க் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர். மேலும் அவரது தந்தை அக்பரைத் தொடர்ந்து இவரும் புகழ்பெறத் தொடங்கினார். அவரது தந்தையைப் போன்றே வெற்றிகளைப் பெறுவதன் மூலம் ஜஹாங்கிரும் முகலாயர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பிரதேசங்களை அதிகரித்தார். அவரது ஆட்சியின் போது மேலும் காஷ்மீர் முதல் பெங்கால் வரை இமயமலை அடிவாரங்களில் இருக்கும் சார்பற்ற அரசர்களின் பிரதேசங்களை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு கிழக்கு எல்லைக்கு அருகில் உள்ள அஸ்சாம் மக்களை அவர் இலக்காகக் கொண்டிருந்தார். வட இந்தியாவினுள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மத்திய ஆசிய வணிக மையங்களில் முக்கியமான மையங்களாக இருக்கும் காபூல், பெஷாவர் மற்றும் கந்தகார் போன்ற நகரங்களைக் கருத்தில் கொண்டு சஃபாவிடு ஆட்சி செய்யும் பெர்சியாவை ஆதிக்கம் செலுத்தும் சவாலை ஜஹாங்கிர் விடுத்தார்.[10] 1622 ஆம் ஆண்டில் பிஜப்பூர் உள்ள அகமதுநகர் மற்றும் கோல்கொண்டாவின் ஒருங்கிணைந்த படைகளுக்கு எதிராக ஜஹாங்கிர் அவரது மகன் இளவரசர் குர்ராமை அனுப்பினார். அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு குர்ராம் அவரது தந்தைக்கு எதிராகத் திரும்பி ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தார். அவரது மூத்த மகன் செய்த கிளர்ச்சியைப் போன்றே ஜஹாங்கிர் அவரது குடும்பத்தினுள் இருந்து வந்த சவால்களை உடைத்து மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார்.[11]

இஸ்லாமைப் பாதுகாப்பதற்கு ஜஹாங்கிர் உறுதி பூண்டார். மேலும் அவரது எதிர்ப்பாளர்களுக்கு பொது மன்னிப்பும் வழங்கினார். கலைகளை ஆதரிப்பதற்காகவும் ஜஹாங்கிர் போற்றப்பட்டார். குறிப்பாக அவருக்கு ஓவியம் வரைவதில் ஆர்வம் இருந்தது. அவரது ஆட்சிகாலத்தில் வேறுபட்ட பாணியுடைய முகலாயர் ஓவியங்கள் பரவலாகப் புகழ்பெற்றது. அவை ஓவியர்களின் மலர்ச்சியடையும் கலாச்சாரத்தை ஜஹாங்கிர் ஆதரவளித்தார்.

ஜஹாங்கிர் தங்கத்தால் ஆன அவரது "நீதியின் சங்கிலிக்காக" பெரிதும் புகழ்பெற்றிருந்தார். ஜஹாங்கிர் மக்களுக்கும் தனக்கும் இடையில் சங்கிலிப் பிணைப்பை அமைத்திருந்தார். அறுபது மணிகளைக் கொண்ட ஆக்ரா அரண்மனையின் வெளியில் இருந்து எவரும் அந்த சங்கிலியை இழுக்க முடியும். அந்த சத்தத்தை ஜஹாங்கிர் தனிப்பட்ட முறையில் கேட்க முடியும்.

மேலும் ஜஹாங்கிர் அவரது அரசாங்கத்தின் மிகவும் மையப்படுத்தப்பட்ட முகலாய பாரம்பரியத்தை பேணிப் பாதுகாத்து வந்தார். இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய இந்து ராஜபுத்ர தாயாரின் மகனான ஜஹாங்கிர் சன்னி இஸ்லாமின் கட்டளைகளை அவரது ஆட்சித் திட்டங்களின் அடித்தளமாக வைத்திருந்தார். ஒரு விசுவாசமுள்ள இஸ்லாமியராக அவரது பல வெற்றிகளுக்கான நன்றியுணர்வை அல்லாவுக்கு அவர் வெளிப்படுத்தியது அவரது வாழ்க்கை நினைவுக் குறிப்பின் ஆதாரமாக உள்ளது. ஒரு சமயபற்றுள்ள இஸ்லாமியரான ஜஹாங்கிர் அவரது தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளை அவரது ஆட்சித் திட்டங்களில் கட்டாயப்படுத்தவில்லை[சான்று தேவை]. ஜஹாங்கிரைப் பொறுத்தவரை அரசுரிமை என்பது "கடவுளின் நன்கொடை" ஆகும். இதில் கடவுளின் சட்டத்திற்கு கீழ்படியத் தேவையில்லை. ஆனால் "உலகத்தின் மனநிறைவை உறுதி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது". குடியுரிமை வழக்குகளில் இஸ்லாமியர்களின் சட்டம் இஸ்லாமியர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும். இந்து சட்டம் இந்துக்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும். மேலும் குற்றம் தொடர்புடைய சட்டமானது இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் இந்துக்கள் இருவருக்குமே பொதுவானதாகும்[சான்று தேவை]. திருமணம் மற்றும் பரம்பரை உடமை போன்ற விசயங்களில் இரு சமுதாயத்தினரும் ஜஹாங்கிர் மரியாதை அளிக்கும் அவர்களது சொந்த சட்டங்களைப் பின்பற்றினர். ஆகையால் ஜஹாங்கிர் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பொருத்து அவர்களுக்கு நீதியை வழங்க முடிந்தது. மேலும் ஒருங்கிணைக்கப்பெற்ற குற்றவியல் சார்ந்த சட்டத்தின் மூலமாக பேரரசை அவரால் சிறப்பாக ஆட்சி செய்ய முடிந்தது. எனவே இந்த முகலாய ஆட்சியில் பேரரசுக்குரிய ஆணையின் மேல் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பது இளவரசராகவோ அல்லது அரசியல் அதிகாரம் படைத்த எவராக இருந்தாலும் அல்லது இந்துவோ, இஸ்லாமியரோ சட்டம் ஒழுங்கின் முன்னால் தண்டிக்கப்படுவர்.

அச்சமயத்தில் மற்ற ஆட்சியர்களுடன் ஜஹாங்கிரின் உறவுமுறை நன்றாக இருந்தது என சர் தாமஸ் ரோவின் மூலமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக பெர்சிய அரசர் ஷா அப்பாஸுடன் அவருக்கு ஆரோக்கியமான உறவுமுறை இருந்துள்ளது. ஜஹாங்கிரின் பல இலட்சியங்களில் ஒன்றாக வெற்றியைப் பெற்று வந்தாலும் அவர் ஒரு இயற்கை விரும்பியாகவும் கலைகளின் மேல் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். மேலும் பெர்சிய அரசரின் அதே போர் வீரனுக்குரிய இலட்சியத்தையும் விட்டு விடவில்லை. தந்திரமாக இது மறைந்திருந்தாலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் பகைமை எண்ணத்தை வளர்த்தது என்பது ஜஹாங்கிரின் நீதிமன்றத்தினுள் இருந்த நோக்காளர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. மேலும் அப்பாஸ் பல ஆண்டுகளாக ஜஹாங்கிர் ஆர்வம் கொண்டிராத கந்தாகர் நகரை மீட்க முயற்சி மேற்கொண்டிருந்தார். குறிப்பாக இந்த அரசரை சமமாகக் கருதுவதற்காக இதை அவர் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.[12]

ஜஹாங்கிர் அவரது ஆட்சியில் அவரது மனைவிகளுடன் அதிக காலம் செலவழித்தார். இந்தக் குறைபாடு பலரால் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டது. அவர் நிரந்தரமாக குடிப்பழக்கத்தை கொண்டிருந்தன் காரணமாக ஜஹாங்கிரின் விருப்பமான மனைவியான நூர்ஜஹான் அரியணையின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான சக்தியாக விளங்கினார்[சான்று தேவை].

திருமணம்[தொகு]

பேரரசருக்குப் பின்னால் பேரரசின் மிகவும் உயர்ந்த இராணுவ நிலையான பத்து ஆயிரம் (தாஸ்-ஹசாரி) மன்சாப்தரை சலிம் உருவாக்கினார். அவருக்கு பன்னிரெண்டு வயதிருக்கும் போது 1581 ஆம் ஆண்டும் காபுல் பிரச்சாரத்தின் படையணியை தன்னந்தனியாய் வழிநடத்தினார். 1585 ஆம் ஆண்டில் ஆம்பெரில் அவரது உறவினரான பக்வான் தாஸின் மகளான மேன்பாவதி பாயை நிச்சயதார்த்தம் செய்து கொண்ட சமயம் அவரது மேன்சாப் பன்னிரெண்டாயிரமாக உயர்த்தப்பட்டது. ராஜா பக்வந்த் தாஸ், ராஜா பார்மாலின் மகனாவார். மேலும் அக்பரின் மனைவியான மரியம் ஜமானை எனப் பெயரிடப்பட்ட ராஜகுமாரி ஹீரா குன்வாரியின் சகோதர் ஆவார்.

பிப்ரவரி 13, 1585 அன்று மன்பாவதி பாயியுடனான திருமணம் நடந்தேறியது. மன்பாவதிக்கு குர்ஸா மிர்ஸா மகனாகப் பிறந்தார். அதன் பிறகு உயர்குடி முகலாயர்கள் மற்றும் ராஜபுத்திர குடும்பங்களில் இருந்து பல திறமை வாய்ந்த பெண்களை விரைவாக ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் திருமணமுடிக்க சலிமிற்கு இடமளிக்கப்பட்டது. அவரது விருப்பமான மனைவிகளாக ராஜபுத்திர இளவரசியான ஜகத் கோசின் மற்றும் இளவரசி மன்மதி ஆகியோர் இருந்தனர். இதில் மன்மதி ஜஹாங்கிரின் அரியணையை வெற்றி கொண்ட எதிர்கால ஷாஜகானான இளவரசர் குர்ராமின் தாயார் ஆவார். அவரது முகமதியர் மாளிகையில் எண்ணூறுக்கும் அதிகமான மனைவிகள் இருந்தனர்.[4]

1611 ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில் மிகவும் அழகிய திறமையான மெஹர்-உல்-நிசாவை ஜாஹாங்கிர் திருமணம் செய்தார் (நூர்ஜஹான் என்ற பெயரில் அவர் நன்கு அறியப்பட்டார்). அவர் ஷேர் ஆகானின் விதவையாவார். அவரது நகைச்சுவைத் திறனும், புத்திசாலித்தனமும், அழகும் ஜஹாங்கிரை அவரிடம் ஈர்த்தது. நூர்ஜஹான் ('உலகின் ஒலி') என அவர் அழைக்கப்படும் முன்பு நூர் மஹால் ('அரண்மனையின் ஒலி') என அவர் அழைக்கப்பட்டார். ஆடை அலங்கார வடிவமைப்புகள் மற்றும் வேட்டையாடுதல் போன்ற திறமைகளை அவர் பெற்றிருந்தார். அவர் ஆறு குண்டுகளைக் கொண்டு நான்கு புலிகளைக் கொலை செய்தார் என்ற கற்பனைக் கதையும் உண்டு.

நூர்ஜஹான்[தொகு]

நூர்ஜஹான்

ஜஹாங்கிரின் வரலாற்றில் நூர்ஜஹானின் கதை ஒரு முக்கியமான இடத்தை நிரப்பியுள்ளது. அவர் முகலாயகர்களின் போராளி ஷேர் ஆப்கானின் விதவை மனைவியாவார். வங்காளத்தின் ஆளுநர் அவரால் கொல்லப்பட்டார். அதைத் தொடர்ந்து ஆளுநரின் பாதுகாவலர்களின் மூலமாக அவர் கொல்லப்பட்டார். அவரது விதவை மனைவியான மெஹர்-உன்-நிசா ஆக்ராவிற்கு கொண்டுவரப்பட்டு 1607 ஆம் ஆண்டு அரசரின் முகமதியர் மாளிகையில் தங்க வைக்கப்பட்டார் அல்லது தங்க வைக்க அனுமதி மறுக்கப்பட்டார். 1611 ஆம் ஆண்டு அவரை ஜஹாங்கிர் திருமணம் செய்து கொண்டு அவருக்கு நூர்ஜஹான் அல்லது "உலகின் ஒலி" என்ற பெயரை சூட்டினார். நூர்ஜஹானின் கணவரின் இறப்பிற்கு ஜஹாங்கிர் தான் காரணம் என புரளிகள் உலாவி வந்தன. ஆனால் அந்தக் குற்றத்தை அவர் தான் செய்தார் என்பதற்கான ஆதாரம் எதுவுமில்லை. உண்மையில் ஷேர் ஆப்கானின் இறப்பிற்குப் பிறகே நூர்ஜஹானை அவர் சந்தித்தார் எனப் பயணம் மேற்கொண்டவர்கள் பலர் கூறியுள்ளனர். (முழு விவாதத்திற்கு எலிசன் பேக்ன்ஸ் பிண்ட்லியின் ஸ்காலரி பயோகிராஃபி என்பதைக் காணவும்.)

கவிஞர் மற்றும் கதையாசிரியர் வித்யா தார் மஹாஜனைப் பொறுத்தவரை நூர்ஜஹான் கடுமையான நுண்ணறிவையும் பல்துறை அறிவு வாய்ந்த கோபத்தையும் ஒலியைப் பற்றிய பொது அறிவையும் கொண்டிருந்தார்.[13] அவர் மிகச்சிறந்த உடல்சார் வலிமையையும் துணிச்சலையும் பெற்றிருந்தார். அவரது கணவருடன் சேர்ந்து வேட்டையாடுவதற்கு சென்றுள்ளார். மேலும் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட நிகழ்வுகளில் மூர்க்கமான புலிகளையும் கொன்றுள்ளார்.[14] ஜஹாங்கிருக்கு என நூர்ஜஹான் ஒப்படைக்கப்பட்ட பிறகு ஜஹாங்கிர் உலகத்தைப் பற்றிய நினைப்பை மறந்தார். அரசாங்கம் பற்றிய அனைத்து வேலைகளையும் நூர்ஜஹானிடம் ஒப்படைத்து விட்டார்.[15]

இளவரசர் குர்ராம் அவரது ஆணைகளை ஏற்க மறுத்ததன் காரணமாக கந்தகாரை முகலாயர்கள் இழந்தனர்.[16] பெர்சியர்கள் கந்தகாரை பெர்சியர்கள் முற்றுகையிட்ட போது நூர்ஜஹான் அந்த நிகழ்வுகளுக்கு பொறுப்பேற்றிருந்தார். கந்தகாருக்குப் படையெடுத்து செல்லும்படி இளவரசர் குர்ராமிற்கு அவர் ஆணையிட்டார். ஆனால் இளவரசர் அந்த ஆணையை ஏற்க மறுத்துவிட்டார். இளவரசரின் மீது நூர்ஜஹானின் நடத்தையே இந்த புறக்கணிப்பிற்கு காரணம் என்பதில் ஐயம் ஏதும் இல்லை.[16] குர்ராமின் தியாகத்தில் நூர்ஜஹான் அவரது மருமகன் ஷார்யாருக்கு சாதகமாக நடந்து கொண்டார். குர்ராம் அவரது பிரசன்னம் இல்லாமல் ஷார்யர் படையை வழிநடத்தி சென்று போர்களத்தில் இறக்கக்கூடும் என சந்தேகித்தார். பெர்சியர்களுக்கு[16] எதிராகப் போரிடுவதைக் காட்டிலும் குர்ராம் அவரது தந்தைக்கு எதிராக கிளர்ச்சியில் ஈடுபடக்கூடும் என்ற அச்சம் இருந்ததன் விளைவாக பெர்சியர்களிடம் கந்தகாரை அவர்கள் இழந்தனர்.

வெற்றிகள்[தொகு]

ஜஹாங்கிர் (இ) மற்றும் அக்பர் (வ).

மீவார் ஆட்சியுடன் இருந்த நூற்றாண்டு கால பிரச்சினையை முடிவுக்கு கொண்டுவந்ததிற்கு ஜஹாங்கிரே பொறுப்பாவார். ராஜபுத்திரர்களுக்கு எதிரான பிரச்சாரமானது மிகவும் பரவலாய் தள்ளப்பட்டிருந்ததனால் ஜஹாங்கிர் அவர்களைக் கீழ்படியச் செய்தார். இது மிகவும் அதிகமான வாழ்க்கை இழப்பு மற்றும் பொருள் இழப்பிற்கு காரணமாக அமைந்தது.

அக்பர் வெற்றிகொள்ளத் தவறிய கங்கிரா கோட்டையையும் கைப்பற்றுவதற்கு ஜஹாங்கிர் எண்ணியிருந்தார். இதன் விளைவாக கோட்டை முற்றுகையிடப்பட்டது. இந்த முற்றுகை பதினான்கு மாதங்களுக்கு நிலைத்திருந்தது. மேலும் 1620 ஆம் ஆண்டு கோட்டை ஆட்சிக்குள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

காஷ்மீர் மாநிலத்தின் கிஸ்ட்வார் மாவட்டமும் வெற்றி கொள்ளப்பட்டது.

இறப்பு[தொகு]

லாகூரின் சாதாரவில் ஜஹாங்கிரின் அருங்காட்சியகம்

ஜஹாங்கிரின் உடல் நிலை அதிகமாக ஆல்கஹால் உட்கொண்டதால் முற்றிலும் சீர் இழந்தது.[17] காஷ்மீர் மற்றும் காபூலை சென்று பார்ப்பதன் மூலமாக அந்தப் பழக்கத்தில் இருந்து விடுவித்துக்கொள்ள முயற்சித்தார். அவர் காபூலில் இருந்து காஷ்மீருக்கு சென்றார். ஆனால் கடுமையான குளிர்ச்சியின் காரணமாக லாகூருக்குத் திரும்பினார்.

1627 ஆம் ஆண்டு ஜஹாங்கிர் காஷ்மீரில் இருந்து வரும் வழியில் இறந்தார். மேலும் அவரது சடலம் பஞ்சாப்பில் உள்ள லாகூரின் புறநகரில் ஷாதரா பாஹ்ஹினால் புதைக்கப்பட்டது. அவரது மூன்றாவது மகன் இளவரசர் குர்ராம் மூலமாக ஜஹாங்கிர் வெற்றி கொள்ளப்பட்டார். மேலும் அவர் ஷாஜஹான் என்ற பெயருடன் அரியணை ஏறினார். ஜஹாங்கிரின் அழகுவாய்ந்த சமாதி லாகூரின் ஷாதரா நிகழ்விடத்தில் அமைந்துள்ளது. லாகூரில் சுற்றுலாப் பயணிகள் காணத்தக்க பிரபலமான இடமாக இது உள்ளது. 1627 ஆம் ஆண்டு அவரது இறப்பின் மூலமாக 'காஷ்மீர் மட்டுமே காஷ்மீரில்' இருந்து முழுவதுமாக பிரிந்தார்.

சுயசரிதை[தொகு]

ஜஹாங்கிர் ஒரு திறமையான எழுத்தாளரும் இயற்கையை நேசிப்பவரும் ஆவார். இந்தியா முழுவதும் உள்ள தாவரங்கள் மற்றும் விலங்கினங்களைப் பற்றிய பல்வேறு குறிப்புகளை அவர் பதிவாக்கியிருந்தார். அவர் அறிய ஆர்வமிக்கவர் மட்டுமல்ல, இனங்களைப் பற்றி நிமிடத்தில் அறிந்து கொள்ளும் அறிவியல் ஆர்வலரும் ஆவார். அவரது பல்வேறு கவனிப்புகள் துஸ்க்-ஈ-ஜஹாங்கிரியில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. இது ஜஹாங்கிர்நாமா எனவும் அழைக்கப்படுகிறது.[18] அவர் ஓவியங்களை மிகவும் விரும்பினார். மேலும் பல்வகைப்பட்ட ஓவியங்களை அவரது அரண்மனையில் சேகரித்து வைத்திருந்தார். அவற்றில் சிலவற்றை இன்னும் அருங்காட்சியகங்களில் காணலாம்.

ஜஹாங்கிர் மற்றும் சமயம்[தொகு]

முகலாயப் பேரரசர் ஆட்சியின் கீழ் வழங்கப்பட்ட குரான்.

சன்னி இஸ்லாம் ஆட்சியின் சமயமாக இருந்த போதும் அந்த மதத்திற்கு மாறுவதற்கு எந்த நெருக்கடியும் கொடுக்கப்படவில்லை. பதிலாக ஜஹாங்கிர் அவரது அதிகாரிகளை "யாரையும் இஸ்லாமுக்கு மாறுவதற்கு நெருக்கடி தரக்கூடாது" என குறிப்பாக எச்சரித்திருந்தார். இஸ்லாமிய விஸ்தரிப்பின் முதல் நூற்றாண்டில் இந்த நடத்தையானது பகுதியான கருத்துகளுக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. அதாவது இஸ்லாமியர்கள் அல்லாதவர்களின் வருமானம் இந்த ஆட்சியில் பறிக்கப்படாமல் இருந்தது. எனினும் ஜஹாங்கிர் மூலமாக ஜிஸ்யா கவரப்படவில்லை. அவர்கள் வெறும் பொருளாதாரக் காரணங்களைக் கொண்டு இந்த திட்டத்தின் சகிப்புத்தன்மைக்கு மிகவும் பின்னால் இருந்தனர். ஜஹாங்கிர் மற்ற சமயத்தார்களையும் திருமணம் செய்துகொள்ள விருப்பத்துடன் இருந்தார். மேலும் அச்சமயத்தில் இந்தியாவில் ஆங்கிலப் பாதிரியாராக இருந்த எட்வர்டு டெர்ரி, ஜஹாங்கிரின் ஆட்சியின் கீழ் "அனைத்து சமயத்தாரும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பதையும் அவர்களது கொண்டிருக்கும் உடைமைகள் சிறப்பாக மதிப்பளிக்கப்படுவதையும்" கண்டார். கங்கை நதிக்கரையில் இருந்த பிராமணர்கள் பேரரசரிடம் இருந்து பரிசுகளைப் பெற்றனர். மேலும் ஒரு இந்து துறவியான ஜாத்ரப்புடன் ஜஹாங்கிரின் சந்திப்பைத் தொடர்ந்து "அவருடன் இணைந்திருப்பது சிறப்புரிமையை" வழங்கும் என கருத்துரைக்க எண்ணியிருந்தார். பிராமணர்களுடன் இறைமை இயல் சார்ந்த தந்திரங்களைப் பற்றி வாதிப்பதில் ஜஹாங்கிர் மகிழ்ச்சியுற்றார். குறிப்பாக கடவுளின் அவதாரங்களின் இருப்பின் சாத்தியம் பற்றி விவாதிப்பார். சன்னிகள் மற்றும் ஷியாஸ் என இரு மதத்தினரும் அவைக்குள் வரவேற்கப்பட்டனர். மேலும் இரண்டு தரப்பு உறுப்பினர்களும் உயர் அலுவலகப் பகுதியைப் பெற்றனர். ஜஹாங்கிர் குடித்திருக்கும் போது முகலாய அவைக்கான இங்கிலாந்தின் முதல் தூதரான சர் தாமஸ் ரோவிடம் புத்கத்தின் அனைத்து மக்களையும் காப்பேன் என உறுதி பூண்டுள்ளார். பல சமகாலத்து செய்தியாளர்கள் அவரது தனிப்பட்ட நம்பிக்கை அமைப்புமுறையை எவ்வாறு விவரிப்பது என்பதை சரியாக அறிந்திருக்கவில்லை.

ரோ, ஜஹாங்கிரை ஒரு நாத்திகராகக் குறிப்பிடுகிறார். எனினும் மற்ற பிறர் அவரை அந்த வார்த்தையில் அழைப்பதை ஏற்கவில்லை. அவர்களால் ஜஹாங்கிரை ஒரு வைதீகமான சன்னி என்று அழைக்கவும் அவர்களால் முடியவில்லை. அவர் சோதிடங்களை அதிக அளவில் நம்பக்கூடியவராக இருந்தார். அச்சமயத்தில் ஆட்சியாளர்களின் வழக்கமின்மையாக இது காணப்படவில்லையெனினும் நகரத்தில் நுழைவதற்கு பேரரசுக்குரிய முகாமிற்கான மிகவும் உகந்த நேரத்தை அவர்கள் கணித்து தருவது கூட அவருக்கு முக்கியமாக இருந்தது. ஜஹாங்கிரின் சமயமானது அவராலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் என ரோ நம்பினார். "பொறாமைகுணம் கொண்ட முகமதுகளில் அவர் ஒரு ஞானியாக கண்டிப்பாக சிறந்து விளங்கவில்லை என்பதற்கு அறிவுரையாக எந்தக் காரணமும் இல்லை. ஆகையால் அவரது தொழில் அவ்வாறு இருக்கிறது … அவர் வழியில் செல்லும் பலரையும் அவர் கண்டுள்ளார்". அச்சமயம் அப்போதைய ஆங்கிலத் தூதரும் அவர் வழியைப் பின்பற்றுபவர் ஆனார். ஜஹாங்கிரின் நெருக்கமானவர்களில் அவரைப் பின்பற்றுபவரை அவர் தொடங்கி வைத்திருந்தாலும் ரோவிற்கு சமயம் சார்ந்த நம்பிக்கை இல்லாமல் போனது. ஜஹாங்கிர் என்ன செய்கிறார் என்பது அவருக்குத் சரியாகப் புரியவில்லை: ஜஹாங்கிர் "அவரது உருவப்படத்தைக் கொண்ட கம்பியைக் கொண்ட சங்கிலியை ஒரு தொங்கியைக் கொண்டு" ரோவின் கழுத்தைச் சுற்றித் தொங்கவிட்டிருந்தார். "ஒரு சிறப்பான சலுகையான ராஜாக்களின் உருவங்களை எந்த சிறந்த மனிதனும் அணிவார்கள் (கொடுக்கப்பட்டவர்களைத் தவிர வேறு எவரும் இதை செய்யமாட்டார்கள்) ஆறு பென்சாக பெரிய தங்க பதக்கத்தைக் காட்டிலும் வேறு எதையும் பெற மாட்டார்கள்" என இதை ரோ நினைத்தார்.

ரோ திட்டமிட்டே மதம் மாறினார். இது லண்டனில் அவர் மேல் முழுமையான அவதூறை உண்டாக்கியது. ஆனால் இதற்கு எந்த தீர்மானமும் இல்லாததால் இந்த சிக்கலுக்கு எந்தத் தீர்வும் அளிக்கப்படவில்லை. அதைப் போன்ற வழிநடப்போர்கள் பேரரசுக்குரிய பணியாளர்களின் உயர்ந்தோர் குழுவில் இருந்தனர். அதில் ஒருவர் தலைமை நீதிபதியாக பதவி உயர்வு பெற்றார். எனினும் அவரது வழிநடப்போர்களில் எவரும் அவர்களது முந்தைய சமயங்களில் இருந்து வெளியேறிவிட்டனரா என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. அதனால் பேரரசர் எவ்வழியில் அவரது மேன்மக்களுக்கும் இடையில் வலிமை பெற்றிருக்கிறார் என்பதை காணத்தக்கதாக இது இருந்தது. ரோ சாதாரணமாக அவரை 'நாத்திகர்' என்ற சொல்லில் அழைத்தாலும் அவரால் ஜஹாங்கிரின் உண்மையான நம்பிக்கைகளை முழுவதும் அவரால் தொட முடியவில்லை. "உலகில் மாற்றவே முடியாத மனிதராக அவர் இருக்கிறார் அல்லது மிகவும் எளிதில் மாற்றக்கூடியவராக அவர் இருக்கிறார். அவரது அன்பை அறியும் போதும் அவரது மிகவும் சிறிய சமயத்தின் போதும் அவரால் எந்த சமயத்திலும் நகைச்சுவை செய்யக்கூடிய திறமையைப் பெற்றிருக்கிறார்" என ரோ பேரரசரைப் பற்றித் தனது கருத்தை தெரிவித்துள்ளார். பிற சமயங்களின் மீது அவருக்கு இருந்த பரந்த சகிப்புத் தன்மையானது சமயம் சார்ந்த சச்சரவுகளை ஏற்படுத்தும் ஐரோப்பியர்களுக்கு சிறிது அறிவை உண்டாக்கியது. ஜஹாங்கிரின் வாழ்க்கைமுறை மற்றும் பகட்டுகள் போன்றவை அவரை ஒரு கடவுள் பற்றுள்ள இஸ்லாமியராகப் பார்ப்பதற்கு கடினமாக இருந்தது. சமகாலத்தவர்கள் மற்றும் சில வரலாற்று அறிஞர்கள் ஜஹாங்கிரின் நம்பிக்கைகளை இழிந்துரைப்பதைப் பற்றி ஸ்ரீ ராம் சர்மா வாதிடுகிறார். அவரது பார்வைகளை நம்பிக்கையில்லாத பிறர்களின் மேல் கட்டாயப்படுத்துவதில்லை என அதில் சர்மா வாதிடுகிறார்.

இது பாவமன்னிப்பு கேட்கும் நிலையைக் கொண்ட அனைவரின் மீதும் கண்டிப்பாக உணர்த்தாது அல்லது அனைத்து இஸ்லாமியர்களும் இந்தியாவில் இந்த நிலையைக் கண்டு மகிழ்ச்சி கொண்டிருந்தனர். ஜஹாங்கிருக்கான நிலைவரைவு எழுதப்பட்ட இந்த புத்தகத்தில் "ஞானிகளின் கருத்துகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அவரது அனைத்து திறன்களும், 'உலமாவின் கருத்துகளைக் புரிந்துகொள்வதிலும்" நேரடியாக அவருக்கு நூலாசிரியர் ஆலோசனை கூறியுள்ளார். அவரது ஆட்சி தொடங்கிய போது சன்னிகளின் ஆதரவாளர்கள் பலர் ஜஹாங்கிரின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டனர். ஏனெனில் அவரது தந்தை இருந்ததைக் காட்டிலும் பிறரது நம்பிக்கைகளில் மேல் தலையிடுவதில் அவர் விரும்பம் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர் பதவியேற்ற சமயத்தில் அவரது தந்தையின் தலைமை மந்திரி பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டார். மேலும் அவரது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சமயம் சார்ந்த மனப்பாங்கின் சிற்பியாக ஒரு வலிமையான வைதீகமுடைய உயர்ந்தோர் குலத்தவர் அந்த நிர்வாகத்தின் பொறுப்பைப் பெற்றார்". சில இந்து வழக்கங்கள் மற்றும் சடங்குகளை அனைத்து சமயத்திலும் ஜஹாங்கிர் ஆதரிப்பதில்லை. இந்து கோவில்களை சென்று பார்க்கையில் பன்றியுடன் தலையுடன் ஒரு மனிதனின் சிலையை ஜஹாங்கிர் கண்டார். அது கடவுளை சுட்டிக்காட்டுவதாக இருந்தது. அதனால் அவர் "அந்த உருவச்சிலையை உடைத்து அந்த வெறுப்பூட்டுகிற சிலையை தொட்டியில் தூக்கியெறியும் படி உத்தரவிட்டார்". இப்பொருளில் துஜுக் நம்பிக்கை கொண்டவர்களாக இருந்தால் (அவ்வாறு இல்லை என்பதற்கு எந்த காரணமும் இல்லை) பின்னர் இது ஒரு வேறுமாதிரியான விசயமாகும்.

"மிகவும் பிரபலமாக பயபக்தியுடைய சமயம் சார்ந்த உருவங்களுக்கு விடாப்பிடியான எதிரியாக ஜஹாங்கிர் காணப்பட்டார்" என ஜே. எஃப். ரிச்சர்ட்ஸ் வாதிடுகிறார். இது தவறான கருத்துகளுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. ஜாத்ரப் போன்ற இந்து துறவிகள் மரியாதையுடன் நடத்தப்பட்டனர். இந்த ஆணையினால் மகிழ்ச்சியடையாதவர்களுக்கு மட்டுமே இந்த நிலை கவலையை ஏற்படுத்தியதாக இந்த நிலை பற்றி அச்சுறுத்தப்பட்டது, மேலும் இந்த அச்சுறுத்தல் பிரபலமடைந்தால் அவர்களுக்கு அது மிகவும் அபாயமாக வந்து முடியும். சில வழிநடப்போர்களைக் சம்பாதித்துள்ள ஒரு இஸ்லாமியர், குவாலியர் கோட்டையில் சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த முகமதுவின் நண்பர்களைப் புரிந்துகொள்வது செயலில் விஞ்சுவதாக இருந்தது எனக் கூறியுள்ளார். அவரது கருத்துக்களைப் பரப்புவதிற்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டாலும் தொடர்ச்சியான இடையூறுகளை அவர் சந்தித்ததால் அதை அவர் நிறுத்திக்கொண்டார்.

சீக்கிய குரு அர்ஜூனுக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனையானது மிகவும் கெட்ட பெயரை உருவாக்கியது. ஒரு இந்துவாக குரு அர்ஜூனை குறிக்கப்பட்ட சீக்கியரைப் பற்றி ஜஹாங்கிர் அறிந்து கொண்டாரா என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. குரு அர்ஜூன் "இந்துக்களின் இதயத்தில் இடம்பெற்றிருந்தார். அவரது நடத்தைகள் மற்றும் ஒழுங்குமுறை காரணமாக இஸ்லாம் வழியில் நடப்பவர்கள் மற்றும் அதை தவிர்ப்பவர்கள் கூட அவரை மதித்து வந்தனர் … மூன்று அல்லது நான்கு தலைமுறைகளுக்கு (ஆன்மீகத்தில் வெற்றி பெற்றவர்கள்) அவர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியை சூடாகவே வைத்திருந்தனர்". ஜஹாங்கிருக்கு எதிராக கிளர்ச்சி செய்த அவரது மகன் குர்ஸா மிர்ஸாவை குரு அர்ஜூன் ஆதரித்து அவருக்கு மரண தண்டனை வழங்கக் காரணமாக அமைந்தது. அதற்கு முன்பிருந்தே ஜஹாங்கிருக்கு குரு அர்ஜூனைப் பிடிக்கவில்லை என்பது அவரது வரலாற்றுக் குறிப்புகள் மூலமாக அறியப்பட்டது: "இந்த பயனற்ற நிகழ்வை நிறுத்துவதற்கு பல நேரங்கள் இது எனக்கு நடந்துள்ளது அல்லது இஸ்லாமிய மக்களின் அவையினுள் அவர் கொண்டு வரப்பட்டிருந்தார்".

லாகூரின் முகலாய ஆளுநரின் முன்பு குரு அர்ஜூன் கொண்டு நிறுத்தப்பட்டார். அவர் இஸ்லாமிற்கு மாறுவதை புறக்கணித்ததால் இறக்கும் வரை சித்திரவதை செய்யப்பட்டார். ஜஹாங்கிர் அவரது மரண தண்டனைக்கு ஆணையிட்டார். ஆனால் விரும்பத்தகாத வகையில் இரண்டு காரணங்களுக்காக குரு அர்ஜூனை சித்தரவதை செய்து மதம் மாற வைப்பதற்கும் ஆணையிட்டுள்ளார். அவையாவன: ஒன்று, ஜஹாங்கிர் பொதுவாக அவரது சமய சகிப்புத் தன்மையுடைய ஆட்சியில் மக்களை இஸ்லாமிற்கு மாறச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினார் என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள் ஏதும் இல்லை. இரண்டாவது, குரு அர்ஜூனை சித்திரவதை செய்ததற்கும், இரண்டு புரட்சிக் காரர்களை சித்திரவதை செய்ததுடன் குரு அர்ஜூனின் மரண தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதையும் பற்றி ஜஹாங்கிர் எந்தக் குறிப்பையும் வைத்திருக்கவில்லை. ஜஹாங்கிர் அவருக்கு சீக்கியர்கள் மீதுள்ள பகையைத் தொடரும் விதமாக குரு ஹார்கோபைன்டை கைது செய்தார். இவர் பல்வேறு ஆண்டுகளுக்கு குரு அர்ஜூனின் பின் வந்தவாராகத் திகழ்ந்தார்.

கடவுள் நம்பிக்கையற்றவராக இதை ரானா விளக்கியுள்ளார். ஆனால் முகலாயர்களுக்கு எதிராக அவர் சண்டையிட்டதால் மட்டுமே இஸ்லாமியர் அல்லாத அனைவராலும் ஏதோ ஒரு வழியில் ஒவ்வொரு நாளும் கடவுள் நம்பிக்கையற்றவர் என்ற வார்த்தை பயன்படுத்தப்பட்டது. மறுப்புக்கிடமின்றி இஸ்லாமியர்கள் பெரும்பாலான இந்துக்களின் சடங்குகளை செய்வதை எதிர்த்துள்ளனர். மேலும் இறைவழிபாடு செய்வதற்கு கருப்புக் கல்லால் ஆன தர்காவிற்கு அர்பணிக்கும் வகையில் கோவில்களில் இஸ்லாமியர்கள் இறைவழிபாடு செய்ததை ஜஹாங்கிர் கூறியுள்ளார். அரிதாக இந்து விழாக்களில் ஜஹாங்கிரும் பங்கெடுத்துள்ளார். இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் இந்துக்கள் அவர்களது சடங்குகளை கண்டிப்பாகக் கலக்க மாட்டார்கள் என்ற யோசனைக்கு ஆதரவைத் தெரிவிக்கும் ஒரு வழியாக முன்கூறிய எடுத்துக்காட்டு உள்ளது. அவரது ஆட்சிப்பரப்பில் சமயம்சார்ந்த அவரது நடத்தைகள் விடாமுயற்சியுடன் இருக்கும் வரை தளர்ந்திருந்தது. சமயம் பற்றிய புதிய யோசனைகளை வெளிக்கொணரும் வரை ஜஹாங்கிர் அல்லாவின் ஆணை ஏற்று நடப்பவராக இருந்தார், இந்துக்கள் அதிகமான அளவில் இருப்பதையும் அவர்கள் குரானில் உள்ள ஒவ்வொரு வரியையும் மதித்து நடக்கத் தேவையில்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ளும் புத்திசாலித்தனம் ஜஹாங்கிரிடம் இருந்தது.

இதைப் போன்ற சமயம் சார்ந்த சூழ்நிலைகள், மிகவும் அண்மையில் அறிமுகமான கிறிஸ்துவம் வளர்வதற்கு வாய்ப்பாக அமைந்தது. கிறிஸ்தவத்திற்கு எதிரான எந்த ஒரு கருத்தையும் ஜஹாங்கிர் கொண்டிருக்கவில்லை. அக்பரின் ஆட்சிகாலத்தில் அவர் மிகவும் நேசமுடன் எழுதியதாவது, "சன்னிகளும், ஷியாக்களும் ஒரே பள்ளிவாசலில் சந்திக்குப் போது, பிரான்க்ஸ் மற்றும் ஜுவிஸ் ஒரு ஆலயத்தில் சந்திக்கும் போது அவர்களை இறைவழிபாட்டின் சொந்த வடிவங்களைக் காணலாம்" என எழுதியிருந்தார். "கிறிஸ்துவின் மேல் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளதாக அவர் எப்போதுமே கூறியதில்லை" என ரோ கருத்துரைத்துள்ளார். ஆக்ராவில் அவரது இறைவழிபாட்டு அறையில் "இயேசுவின் தாய் மற்றும் இயேசுவின்" உருவப்படங்களை அவர் வைத்திருந்தார். வணிகரான வில்லியம் பின்ச்சைப் பொறுத்தவரை லாகூரில் பேரரசுக்கு சொந்தமான அரண்மனையின் கதவுகள் ஒன்றின் மேல் "நமது கோவிலின் உருவப்படம் இருந்ததாகவும்" இந்த உருவப்படத்தை இயேசுவின் தாய் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் போன்றும் அமைக்கப்பட்டிருந்ததாகக் கூறியிருந்தார். மேலும் தேவதைகள் மற்றும் தீயசக்திகளின் உருவப்படங்களையும் பேரரசர் வைத்திருந்தார். "மிகவும் அவலட்சணமான வடிவம், நீண்ட கொம்புகள் மற்றும் முறைக்கும் விழிகளை அந்த தீயசக்திகள் கொண்டிருந்தன … இதைப் போன்ற கடுமையான உருதிரிபின் மேல் ஒரு ஏழைப் பெண் அச்சம் கொள்ளவில்லை என்பதைக் கண்டு நான் வியந்தேன்" என்றார்.

இந்த உருவங்களை ஜஹாங்கிர் அவரது இஸ்லாமியப் புத்தகங்களில் கண்டிருக்கலாம். அதைப் போன்ற உயிரினங்கள் குரானில் இடம்பெற்றிருக்கலாம். முகமதியர் மாளிகையில் (தவிர்க்கப்பட்ட) சித்திரிக்கப்பட்டிருந்த உயிர்ப் பொருள்களாக இருக்கலாம். அதனால் இவை ஒரு கிறிஸ்துவக் கலைஞர் மூலமாக இந்த உருவங்கள் சிறப்பாக வரையப்பட்டிருக்கலாம். எனினும் முகலாயக் கலையானது இன்னும் பலமான பெர்சியக்கலையின் தாக்கத்தைப் பெற்றிருந்தது. உயிரினங்களின் உருவப்படங்களுக்கு பரவலாக இடமளிக்கப்பட்டது. அதனால் ஒருவேளை கிறிஸ்துவ உருவப்படங்களைக் கொண்ட இயற்கையற்ற உருவப்படங்களை வைத்து எதுவும் செய்திருக்கவில்லை எனலாம்; அவர்கள் பின்ச்சின் சிந்தனையை சிறிதளவு கூட கொண்டிருக்கவில்லை. முகரப் கான், ஜஹாங்கிருக்கு அனுப்பி வைத்த "ஒரு ஐரோப்பிய திரைச்சீலை (ஓவியத்திரை) பிரான்க் ஓவியர்கள் முன்பெங்கும் பார்த்திராத கலை வேலைப்பாடுகளுடன் அழகுடன் இருந்தது". "ஐரோப்பியத் திரைகளுடன் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது" என அவரது பார்வையாளர் மண்டபத்தில் இருந்த ஒருவர் கூறியுள்ளார். கிறிஸ்துவ கருப்பொருள்கள் ஜஹாங்கிரை ஈர்த்தது. துஸ்ரக்கில் கூறப்பட்டவைகளையும் கூட ஏற்றுக்கொண்டார். அவரது அடிமைகளில் ஒருவர் அவருக்கு நான்கு காட்சிகள் கொண்டு செதுக்கப்பட்ட ஒரு யானைத் தந்தம் ஒன்றைக் கொடுத்துள்ளார். அதில் இருந்த இறுதிக் காட்சியில் "ஒரு மரம் இருந்தது, அதன் கீழே உயர்வாய் மதிக்கப்படும் உருவமான (ஹஸ்ரட்) கிறிஸ்துவின் உருவம் காட்டப்பட்டிருந்தது. ஒரு நபர் கிறிஸ்துவின் பாதங்களில் தனது தலையை வைத்திருந்தார். ஒரு வயதானவர் கிறிஸ்துவுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர்களுடன் நான்கு நபர்கள் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்". அந்த தந்தத்தை வழங்கிய அடிமையின் மூலமாகவே இந்த வேலைப்பாடுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்க வேண்டும் என ஜஹாங்கிர் நினைத்தார், இது ஐரோப்பியாவில் இருந்து தருவிக்கப்பட்டிருக்கும் எனவும் உருவ மாற்றத்தை இது காட்டக்கூடிய சாத்தியக்கூறுகள் உள்ளதெனவும் சையது அகமது மற்றும் ஹென்றி பிவெரிட்ஜ் ஆகியோர் அவருக்கு அறிவுறுத்தினர். எங்கிருந்து இது வந்திருந்தாலும் எதை இது மேற்கோளிட்டாலும் ஐரோப்பியக் கலையில் முகலாயக் கலையின் ஆதிக்கம் இருந்துள்ளது என்பது தெளிவானது. இல்லையெனில் அந்த கலை தன்னால் ஆக்கப்பட்டுள்ளது என அந்த அடிமை கூறியிருக்கமாட்டார். அவரை ஜஹாங்கிரும் நம்பியிருக்க மாட்டார்.

ஜஹாங்கிர் கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறிவிட்டார் என்ற ஆதாரமற்ற சில குறிப்புகளும் கூட உள்ளன. அக்பர் மற்றும் ஜஹாங்கிரின் ஆட்சிகாலத்தில் சமய சகிப்புத்தன்மை இருந்த காரணத்தால் இயேசு அவையினர்கள் நீண்ட கருத்துக்களைக் கொண்டிருந்தன. அவர்கள் எப்போதும் எல்லையுடைய விவாதங்களில் ஈடுபடவும் செய்தனர். "கிறிஸ்துவத்தைப் பற்றிய அரசருக்கு பெரும்பாலான அசைவுகள் உள்ளன. அவரது மேன்மக்களுக்கு முன்பு அதைப் பற்றிய ஒப்புதலை அளித்துள்ளார். அது மிகவும் வலிமையுடைய நம்பிக்கையாகவும் இருந்திருக்கலாம். இவை முகமதுவில் நிலைத்திருந்த கட்டுக்கதையாகவும் இருக்கக் கூடும்" என பின்ச் நினைவு கூர்ந்துள்ளார். முகலாயர் அவையில் கிறிஸ்தவம் வெளிப்படையான ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது என்று பின்ச் கூறிய அனைத்தையும் இது காட்டுகிறது இது உண்மையில் மிகவும் பொருத்தமில்லாத கதையாக இருக்கலாம். போர்த்துக்கீஸ் மற்றும் கிறிஸ்துவ கொள்கைகளின் ஆக்கக்கூறுகள் ஆகியவற்றை சில இந்திய சிறுவர்களுக்கு போதிக்க கிறிஸ்துவ அவையினருக்கு ஜஹாங்கிர் அனுமதித்தார், மேலும் அகமதாபாத் மற்றும் ஹூக்லியில் தேவாலயங்களைத் திறப்பதற்கும் கிறிஸ்துவ அவையினருக்கு அனுமதி அளிக்கப்பட்டது.[பக்கவழி நெறிப்படுத்த வேண்டும்] கிறிஸ்துமஸ், ஈஸ்டர் மற்றும் பிற விழாக்களை வெளிப்படையாகக் கொண்டாடுவதற்கு கிறிஸ்துவ அவையினர் அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களது பணிகளை சிறப்பாக்குவதற்கு சில இந்தியர்களை கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறியதுடன் பரிசுத் தொகைகளும் பரிசுகளும் கூட அளிக்கப்பட்டன. இந்து சமயத்தின் மீது சகிப்புத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தால் பேரரசின் இந்த செயல்பாடுகள் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தவில்லை. இஸ்லா (கிறிஸ்து) செய்ததைப் போல் கிறிஸ்துவமானது இஸ்லாமிய சட்டத்தில் ஒரு பிரத்யேக இடத்தைப் பிடித்தது. அவர்கள் மிகச்சிறந்த தீர்க்கதரிசிகள் பலரும் கருத்தில் கொள்ளப்பட்டனர்.

ஜஹாங்கிரின் சகோதரரான இளவரசர் தனியாலின் மூன்று மகன்களை வலுக்கட்டாயமாக கிறிஸ்துவத்திற்கு மாற்றியதை அடுத்து அவர்களது மத மாற்றங்களைக் கொண்டாடுவதற்கு அணிவகுப்பு நடத்தப்பட்டதில் சில வரலாற்று அறிஞர்கள் ஆச்சர்யம் கொள்கின்றனர். இது கிறிஸ்துவ சபையினர் மூலமாக மிகப்பெரிய முன்னேற்றமாகக் காணப்பட்டது. ஆனால் ஆங்கிலேயர் மற்றும் உள்ளூர் மக்கள் தான் அதைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருப்பர். ஜஹாங்கிர் அவரது உடன் பிறந்தவர்களின் குழந்தைகளை கிறிஸ்துவராக மாற்றினார் என ஹாக்கின்ஸ் தோராயமாகக் கூறினார் "[கிறிஸ்துவ சபையினர்] பாதிரியார்களும் அனைத்து கிறிஸ்துவர்களும் எண்ணிக் கொண்டிருப்பதைப் போல் கிறிஸ்துவத்திற்கு மாறுவதற்கு எந்த ஆர்வத்தையும் அவர் கொண்டிருக்கவில்லை; ஆனால் அதை நன்கறிந்த சாதுக்கள் [இந்துக்கள்], அவரது மகன்கள் மற்றும் அவரது சகோதரர்களின் குழந்தைகளின் ஆட்சியில் கண்டிப்பாக மரபுரிமையைப் பெற்றிருக்க மாட்டார்கள் எனக் கூறினர். ஆனால் அனைத்து முகலாயர்களும் வெறுக்கும் வகையில் அவரது குழந்தைகளை ஜஹாங்கிர் உருவாக்கி விட்டார்". இந்தியாவில் கிறிஸ்துவத்தின் எல்லைகளை விரும்பத்தக்க வகையில் அவர் குறிப்பிட்டுக் காட்டியுள்ளார். அங்கு வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர்கள் கடவுள் நம்பிக்கையுடைய சமயங்களில் எதைத் தேர்வு செய்ய வேண்டுமென ஏற்கனவே முடிவெடுத்திருந்தனர். மேலும் ஐரோப்பிய கிறிஸ்துவர்கள் மதம் மாறும் ஈடுபாட்டை சிறிது செயல்முறை விளக்கம் செய்து காட்டியிருந்தனர். ஒரு சிலர் மதம் மாற்றம் அடைந்தனர். கிறிஸ்துவ அவையினரின் பணத்திற்காகவே அவர்கள் மாறினர் என டெர்ரி நம்பினாலும் அவர்களது புதிய சமயத்தைப் பற்றி அவர்கள் எதையுமே அறிந்திருக்கவில்லை. இந்த விசயத்தை ரோவும் ஒத்துக்கொண்டார். ஜஹாங்கிரின் உடன் பிறந்தவர்களின் குழந்தைகள் கூட அவர்களது இஸ்லாமிய மதத்திற்குத் திரும்பினர். ஏனெனில் "போர்ச்சுகலின் அரசர் அவர்களுக்கு பரிசுகளையோ, மனைவிகளையோ வழங்கவில்லை". கிறிஸ்துவம் சகிப்புத்தன்மையைப் பெற்றது, ஏனெனில் இந்த மதம் எந்த உண்மையான அச்சுறுத்தல்களையும் கொண்டிருக்கவில்லை. இது குறிப்பாக கலைகளிலும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் இதனால் இந்தியாவில் உள்ள வேறு எந்த முகலாயர்களையும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.

ஜஹாங்கிர் மற்றும் கலை[தொகு]

ஜஹாங்கிர் கலை மற்றும் கட்டடக்கலையில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். சாதரணமாக ஓவியங்களைப் பார்ப்பதன் மூலமாகவே எந்த கலைஞர் அதை வரைந்திருக்க முடியும் என தீர்மானிக்கும் திறனை கொண்டிருப்பதாக அவர் கூறியதாக சுயசரிதத்தில் ஜஹாங்கிர் கூறியுள்ளார். அவர் கூறியதாவது:

"…என்னிடம் எந்த வேலை கொண்டு வரும் முன்பும் அந்தப் புள்ளியில் நான் விரும்பும் ஓவியக்கலையும், நான் பயிற்சி பெற்ற நீதியும் வந்தடையும், நோய்வாய்ப்பட்ட கலைஞர்கள் அல்லது இன்றைய நாளில் இருக்கும் கலைஞர்களால் வடிவமைக்கப்பட்ட ஓவியங்கள் என் முன் கொண்டுவரப்பட்டால் எந்த ஓவியர் அதை வரைந்திருக்கக்கூடும் என்று என்னால் கூற முடியும். பல ஓவியர்கள் அந்த படத்தை வரைந்திருந்தால் அதன் ஒவ்வொரு வேலைப்பாடும் மாறுபட்ட கலைநயத்தைக் கொண்டிருக்கும். அந்த ஒவ்வொரு பகுதிகளைக் கொண்டே அவர்களை என்னால் அடையாளம் காணமுடியும். வேறு யாராவது ஒருவர் ஓவியத்தின் கண்கள் மற்றும் கண் இமையை வரைந்திருந்தால் அதன் உண்மையான ஓவியத்தை யார் வரைந்தார் என்பதையும் கண்களையும் கண் இமையையும் யார் வரைந்தார் என என்னால் அடையாளம் காண முடியும்".

ஜஹாங்கிர் கலையின் மீது அவருக்கு இருந்த ஆர்வத்தை மிகவும் அக்கறையுடன் எடுத்துக் கொண்டார். அவரது ஆட்சிகாலத்தில் வரையபட்ட ஓவியங்கள் மிகவும் நெருக்கமாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன, தேதியிடப்பட்டுள்ளன, கையொப்பம் கூட இடப்பட்டுள்ளன, அவர்களது கலையுணர்வின் தரங்களுக்கு கூடுதலாக பல பகுதிகளாக உருவாக்கப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில் எப்போதும் நேர்மையாய் துல்லியமான யோசனைகளுடன் உதவித் தொகைகளும் வழங்கப்பட்டன.

ஜஹாங்கிர் கிறிஸ்தவர்கள் கலை வேலைகளின் ஆர்வலராக இருந்தது மட்டுமில்லாமல் அதை வளர்ப்பவராகவும் இருந்தார். அவரது தந்தையின் ஆட்சிகாலத்தின் போது முன்பு நடந்த கிறிஸ்துவ அவையினரின் திட்டங்கள் காரணமாகவே இதில் அவர் பெரிதும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். கிறிஸ்துவ அவையினர் அவர்களுடன் பலவிதமான புத்தகங்கள், உலோகங்கள் மற்றும் ஓவியங்களைத் எடுத்து வந்திருந்தனர். அக்பர் அவர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பதையும் கண்டனர். அதனால் முகலாயர்களுக்கு மேலும் மேலும் அதிகமான கலை வேலைப்பாடுகளை அனுப்பி வைத்தனர். "மத மாற்றத்தின் எல்லையை" அடைந்து விட்டோமென அவர்கள் எண்ணிய போது அதற்கு மிகவும் தவறான கருத்தே வழங்கப்பட்டது. பதிலாக அக்பர் மற்றும் ஜஹாங்கிர் இருவரும் இந்தக் கலை வேலைப்பாடுகளை மிகவும் ஆர்வமாகப் பயின்றனர், பரிசோதனைப் பார்த்தனர், தங்களுள் ஈடுபத்திக் கொண்டனர். முன்பிருந்த படிமவியல் சிறப்புகளை பெரும்பாலும் பயின்ற அவர்கள் பின்னர் மறுமலர்ச்சி கலைக்கான படம்சார்ந்த உண்மைநிலையையும் அறிந்து கொண்டனர். ஜஹாங்கிர் அவரது அவை ஓவியர்களின் திறமையில் பெருமை கொண்டிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். சர் தாமஸ் ரோவின் நூல்குறிப்புகளில் இதற்கு ஒரு உன்னதமான எடுத்துக்காட்டு விவரிக்கப்பட்டிருந்தது. பேரரசர் அவரது ஓவியர்களின் பிரதியை எடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஐரோப்பிய நுண்ணிய ஓவியக்கலையில் பல்வேறு முறைகள் மொத்தமாக ஐந்து நுண்ணிய ஓவியங்களை அவரால் உருவாக்க முடிந்தது. அந்தப் பிரதிகளில் இருந்து அசல் ஓவியத்தை எடுப்பதற்கு ரோவிடம் ஜஹாங்கிர் சவால் இடுவார். அந்தப் போட்டியில் சர் தாமஸ் ரோவால் வெற்றியடைய முடியாது. ஆனால் ஜஹாங்கிரால் அந்த ஓவியங்களைப் பிரித்தறிய முடியும்.

ஐரோப்பிய பாணிகளில் அவரது தழுவல்களில் ஒரு புரட்சியை ஜஹாங்கிர் ஏற்படுத்தினார். லண்டனில் உள்ள பிரிட்டிஷ் அருங்காட்சியகத்தில் ஜஹாங்கிர் காலத்தில் பல ஓவியர்களால் வரையப்பட்ட எழுபத்து-நான்கு ஓவியங்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இதில் பேரரசரால் வரையப்பட்ட ஓவியமும் இடம்பெற்றுள்ளது. ஜஹாங்கிர் ஆட்சிகாலத்தில் வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் ஒரு தனிப்பட்ட எடுத்துக்காட்டாக இருந்தன. ஏனெனில் அவரது ஆட்சிகாலத்திற்கு முன்பும், பின்பும் ஓவியத்தின் முகங்கள் முழுவதுமாக வரையப்படவில்லை. தோல்பட்டைகள் உள்ளிட்ட தலைப்பகுதியை இந்த ஓவியங்கள் உள்ளடக்கியிருந்தன.[19]

ஜஹாங்கிர் அவரது ஆட்சி காலத்தின் போது இத்தாலிய மறுமலர்ச்சி ஓவியர்களின் பாணியில் ஒவ்வொரு குடும்ப உறுப்பினரின் ஓவியங்களையும் எடுத்துக்காட்டும் பல்வேறு அழகுவாய்ந்த மூதாதையர்களின் மரபு வரலாறுகளை படைத்து அதற்கு முன்னோடியாக விளங்கினார்.[20] ஜஹாங்கிர் வேட்டையாடுவதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். கலையார்வம் கொண்டிருந்த அவர் பல்வேறு சமயங்களில் தான் வேட்டையாடுவதை வரையுமாறு கலைஞர்களுக்கு எடுத்துரைப்பார். மேலும் அவராகவே இயற்கைக் காட்சிகளையும் வரைவார். காலத்திற்கு காலம் இவ்வாறு செயல்படுவார்.[21] ஜஹாங்கிர் பெர்சிய ஆல்பங்களின் மிகப்பெரிய சேகரிப்புகளைக் கொண்டிருந்தார், இதில் எழுத்துக்களும், ஓவியங்களும் அடங்கியிருந்தன.[22]

ஊடகங்களில்[தொகு]

நூர்-உத்-தின் சலிம் ஜஹாங்கிர், அவரது தந்தை அக்பர் மற்றும் அனார்க்கலி ஆகியோர் ஆகியோரைப் பற்றி இந்தித் திரைப்படமான முகல்-ஈ-அசாமில் சித்தரிக்கப்பட்டது. இதில் திலீப் குமார் ஜஹாங்கிரின் பாத்திரம் ஏற்று நடித்திருந்தார். இத்திரைபடத்தின் ஆரம்பக் காட்சிகளில் இளைஞராக வரும் ஜஹாங்கிராக ஜலால் ஆஹா நடித்திருந்தார்.

குறிப்புதவிகள்[தொகு]

  1. Fatehpur Sikri. Columbia University.
  2. மேற்கோள்கள் தேவைப்படுகின்றன
  3. Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Universal Rule In India. 
  4. 4.0 4.1 Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Muslim Rule In India. 
  5. Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Muslim Rule In India (fifth ed.). p. 135. 
  6. Stein, Burton. "Early Modern India". A History of India. p. 175. 
  7. ஜஹாங்கிர் - சோசியல் சைன்சஸ் UCLA
  8. Findly, Ellison. Nur Jahan: Empress of Mughal India. USA: Oxford University Press. 
  9. Wheeler, Thackston M.. Jahangirnama: Memoirs of Jahangir. USA: Oxford University Press. p. 26. 
  10. Stein, Burton. A History of India. Blackwell Publishing. p. 175. 
  11. Stein, Burton. A History of India. Blackwell Publishing. p. 176. 
  12. Edwards, Clara Cary. "Relations of the Shah Abbas the Great, of Persia, with the Mogul Emperors, Akbar and Jahangir". Journal of the American Oriental Society: pp. 249–252. 
  13. Mahajan, Vidya Dhar. Muslim Rule In India. 
  14. Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Muslim Rule In India (fifth ed.). p. 140. 
  15. Mahajan, Vidya Dhar (1970). "Jahangir". in S. Chand & Co.. Muslim Rule In India (fifth ed.). 
  16. 16.0 16.1 16.2 Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Muslim Rule In India (fifth ed.). p. 141. 
  17. Mahajan, Vidya Dhar. "Jahangir". Muslim Rule In India (fifth ed.). p. 148. 
  18. ஜஹாங்கிரி இன்ட்ரோ.
  19. Gray, Basil. "A Collection of Indian Portraits". British Museum Quarterly: pp. 162–163. 
  20. Otto, Kurz. "A Volume of Mughal Drawings and Miniature". Journal of the Warburg and Courtauld Institutes: pp. 257–258. 
  21. Coomaraswamy, Ananda K.. ""Notes on Indian Paintings."". Artibus Adiae: p. 133. 
  22. Dimand, Maurice S.. "The Emperor Jahangir, Connoisseur of Paintings". The Metropolitan Museum of Art Bulletin: p. 196, 200. 

கூடுதல் வாசிப்பு[தொகு]

  • Andrea, Alfred J.; Overfield, James H. (2005). The Human Record: Sources of Global History. Vol. 2: Since 1500 (Fifth ed.). Boston: Houghton Mifflin. ISBN 0618370412. 
  • Alvi, Sajida S. (1989). "Religion and State during the Reign of Mughal Emperor Jahǎngǐr (1605-27): Nonjuristical Perspectives". Studia Islamica 69: 95–119. doi:10.2307/1596069. 
  • Findly, Ellison B. (1987). "Jahāngīr's Vow of Non-Violence". Journal of the American Oriental Society 107 (2): 245–256. doi:10.2307/602833. 

புற இணைப்புகள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=ஜஹாங்கீர்&oldid=1559110" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது