கஜுராஹோ

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
Khajuraho Group of Monuments*
யுனெசுக்கோ உலகப் பாரம்பரியக் களம்
A typical temple at Khajuraho with divine couples. Note lace-like ornamentation on the major and the minor shikharas.
நாடு  இந்தியா
வகை Cultural
ஒப்பளவு i, iii
மேற்கோள் 240
பகுதி Asia-Pacific
பொறிப்பு வரலாறு
பொறிப்பு 1986  (10th அமர்வு)
* பெயர் உலக பாரம்பரியப் பட்டியலில் குறித்துள்ளபடி.
பகுதி, யுனெஸ்கோவினால் வகைப்படுத்தப்பட்டபடி.

கஜுராஹோ (இந்தி: खजुराहो) இந்திய மாநிலமான மத்திய பிரதேசத்தின் ஒரு சிறுநகரம், இது இந்தியாவின் தலைநகரான புதுதில்லியிலிருந்து ஏறத்தாழ 620 கி.மீ தென்கிழக்கு நோக்கி சாட்டார்புர் மாவட்டத்தில் இருக்கிறது. மிகவும் புகழ்பெற்ற இந்திய சுற்றுலாத் தளங்களில் ஒன்றான கஜுராஹோ, மிக அதிக அளவிலான மத்தியகால இந்து மற்றும் சமணக் கோவில்களைக் கொண்டிருக்கிறது, இவை அவற்றின் சிற்றின்பம் சார்ந்த சிற்பங்களுக்குப் பெயர்பெற்றது. கஜுராஹோ தொகுதி நினைவுச்சின்னங்கள் யுனெஸ்கோவின் உலகப் பாரம்பரியத் தளமாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது, மேலும் இது இந்தியாவின் "ஏழு அதிசயங்"களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.

கஜுராஹோ என்ற பெயர், பழங்காலத்தில் "கர்ஜுராவாஹகா", இது சமசுக்கிருதச் சொல்லான கர்ஜூர் என்ற சொல்லிலிருந்து பெறப்பட்டது, அதற்குப் பேரீச்சம்பழம் என்று பொருள்.

வரலாறு[தொகு]

கலியுகத்தின் இருபத்தி ஏழாவது நூற்றாண்டில், மிலெச்சா படையெடுப்பாளர்கள் வட இந்தியாவைத் தாக்கத் துவங்கினர். சில பர்குஜர் ராஜபுதனர்கள் மத்திய இந்தியாவை நோக்கி கிழக்குமுகமாக நகர்ந்தனர்; அவர்கள் தன்தார் என்றழைக்கப்பட்ட ராஜஸ்தானின் வடகிழக்குப் பகுதிகளை ஆண்டுவந்தனர், அவர்கள் ஆட்சி செய்துவந்த நிலப்பகுதிகள் பழங்காலங்களில் தன்தேல்/தன்தேலா என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. பின்னர் அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே பண்டெலாஸ் மற்றும் சண்டெலாஸ் என்று அழைத்துக்கொண்டனர்; கோத்ரா கஷ்யாப்பைக் கொண்டிருந்த ஆளும் வர்க்கத்தைச் சார்ந்தவர்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக பர்குஜர்களாக இருந்தனர்; இவர்கள் வட இந்தியாவின் குர்ஜரா - பிரதிஹாரா இராச்சியங்களைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களாக இருந்தனர், அந்த சாம்ராச்சியம் கி.பி. 500 முதல் கி.பி. 1300 வரை நீடித்தது, மேலும் அவர்கள் ஆட்சியின் உச்சக்கட்டத்தின்போது பெரும்பாலான நினைவுச்சின்னங்கள் கட்டப்பட்டன. பர்குஜர்கள் கலிஞ்சார் கோட்டை மற்றும் நீல்காந்த் மகாதேவ் கோவில், இது சரிஸ்கா தேசிய பூங்காவை ஒத்திருக்கும் மற்றும் சிவனை வணங்கக்கூடியவர்களாக பரோலியைக் கட்டினார்கள். இந்த நகரம் சான்டெலா ராஜபுதனர்களின் கலாச்சாரத் தலைநகரமாக இருந்தது, இவர்கள் 10-12 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இப்பகுதி இந்தியாவை ஆண்டு வந்த இந்து அரசகுலத்தினர். சான்டெலாயர்களின் அரசியல் தலைநகரமாக இருந்தது களிஞ்சார். கஜுராஹோ கோவில்கள் 950 ஆம் ஆண்டு முதல் 1150 ஆம் ஆண்டு வரையிலான 200 ஆண்டு காலவரையறையில் கட்டப்பட்டது. இந்த காலத்திற்குப் பின்னர் சான்டெலா தலைநகரம் மகோபாவுக்கு மாற்றப்பட்டது ஆனாலும் கஜுராஹோ சில காலத்துக்குத் தொடர்ந்து தழைத்தோங்கியது. கஜுராஹோவில் எந்த கோட்டையும் இல்லை ஏனெனில் சான்டெல் அரசர்கள் எப்போதும் தங்கள் கலாச்சார தலைநகரத்தில் தங்கியதே கிடையாது.கஜுராஹோ வரலாறு

ஒட்டுமொத்தப் பகுதியும் எட்டு வாயில்களைக் கொண்ட மதிற்சுவற்றினால் சூழப்பட்டது, ஒவ்வொரு வாயிலும் இரு தங்க பேரீச்ச மரங்களினால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. முதலில் அங்கு 80 இந்து கோவில்களுக்கு மேல் இருந்தன அவற்றில் இப்போது 25 மட்டுமே ஓரளவுக்குப் பாதுகாக்கப்படும் நிலையில் உள்ளன, இவை சுமார் 20 சதுர கிலோமீற்றர்கள் (8 sq mi) பரப்பளவில் பரவிக் கிடக்கிறன. இன்று, இந்தக் கோவில்கள் மத்திய காலங்களின் பாலியல் வாழ்க்கையை விரிவாக விளக்கிச் சித்தரிக்கும் காரணத்தால் பிரபலமடைந்து இந்திய கட்டடிடக் கலை பாணிகளின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளாகத் திகழ்கின்றன. கஜுராஹோ கிராமத்தில் வசிக்கும் உள்ளூர்வாசிகள் அவற்றின் சிறப்பினை எப்போதோ அறிந்துகொண்டு தங்களால் அதை முடிந்த அளவுக்கு சிறப்பாக வைத்திருந்தனர். 19 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே அவை ஒரு ஆங்கிலேயரிடம் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது, ஆனால் காடுகள் எல்லா நினைவுச்சின்னங்களின் மீதும் அழிவை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

நில இயல்[தொகு]

கஜுராஹோ 24°51′N 79°56′E / 24.85°N 79.93°E / 24.85; 79.93 வில் இடம்பெற்றிருக்கிறது.[1] இது சராசரியாக கடல்மட்டத்திலிருந்து 283 மீட்டர் (928 அடி) மேலே அமைந்திருக்கிறது.

மக்கள் தொகைப் புள்ளியியல்[தொகு]

Khajuraho
—  city  —
Khajuraho
இருப்பிடம்: Khajuraho
, Madhya Pradesh
அமைவிடம் 24°51′N 79°56′E / 24.85°N 79.93°E / 24.85; 79.93ஆள்கூறுகள்: 24°51′N 79°56′E / 24.85°N 79.93°E / 24.85; 79.93
நாடு  இந்தியா
மாநிலம் Madhya Pradesh
மாவட்டம் Chhatarpur
ஆளுநர்
முதலமைச்சர்
மக்கள் தொகை 19,282 (2001)
நேர வலயம் IST (ஒ.ச.நே.+5:30)
பரப்பளவு

உயரம்


283 மீற்றர்கள் (928 ft)


2001 இந்திய மக்கள் தொகை கணக்கு,[2] கஜுராஹோவின் மக்கள் தொகை 19,282 ஆக இருந்தது. மக்கள் தொகை 52% ஆண்களையும் 48% பெண்களையும் கொண்டிருந்தது. கஜுராஹோவின் சராசரி படிப்பறிவு விகிதம் 53% இது தேசிய சராசரியான 59.5% க்கும் குறைவானது: ஆண் படிப்பறிவு 62% மற்றும் பெண் படிப்பறிவு 43%. கஜுராஹோவில் 19% மக்கள்தொகை 6 வயதுக்கும் குறைவாக இருக்கிறது.

கட்டடக் கலை[தொகு]

ஸ்பைரல் சூப்பர்ஸ்ட்ரக்சர்களுடன் கட்டப்பட்ட கஜுராஹோ கோவில்கள், வட இந்திய ஷிகாரா கோயில் பாணியையும் அவ்வப்போது பஞ்சயதனா திட்டம் அல்லது அமைப்புத்திட்டத்தையும் கடைப்பிடிக்கிறது. கோவில்களில் சில ஜைன பலதெய்வ கோயிலாகவும், இதர கோயில்கள் இந்து கடவுளர்கள் - மும்மூர்த்திகளான பிரம்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவன் மேலும் தேவி ஜகதாம்பி கோவில் போன்ற பல்வேறு தேவியர் வடிவங்களுக்கு அர்ப்பணஞ்செய்கிறது. ஒரு பஞ்சயதனா கோவில் நான்கு மூலையிலும் நான்கு துணைக் கோவில்களையும் அவற்றின் அடித்தளமாக இருக்கும் மேடையின் நடுவில் முக்கிய கோவிலையும் கொண்டிருக்கிறது. கோவில்கள் மூன்று நிலஇயல் பிரிவுகளாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது: மேற்கு, கிழக்கு மற்றும் தெற்கு.

படிநிலையான உயரத்துடன் இரண்டாம்நிலை ஷிகாராக்கள் (சுருள்வளைகள்), கருவறைக்கு மேலிருக்கும் முக்கிய ஷிகாராவுக்குப் பொருத்தமான அடித்தளத்தை உருவாக்குவதற்குக் கொத்தாக இணைந்திருக்கின்றன. மேற்குக் குழுவின் மிகவும் சிறப்புவாய்ந்த கோவில்களில் ஒன்றான கண்டாரியா மகாதேவா, எண்பத்தி-நான்கு ஷிகாராக்களைக் கொண்டிருக்கிறது, இதில் பிரதானமானது தரை நிலையிலிருந்து 116 அடியைக் கொண்டது.

கஜுராஹோ கோவில்கள் மணற்பாறைகளால் ஆனவை, அவர்கள் சுண்ணச்சாந்தைப் பயன்படுத்தவில்லை, கற்கள் துளைப்பொருத்திகள் மற்றும் பொருத்துமுறை இணைப்புகளால் ஒன்றாக இணைக்கப்பட்டு அவை புவியீர்ப்புகளால் நிலைப்படுத்தப்பட்டன. இத்தகைய வடிவிலான கட்டட அமைப்புகளுக்கு மிகத் துல்லியமான இணைப்புகள் தேவைப்படுகின்றன. 20 டன் எடைவரை தாங்கக்கூடிய பாறாங்கற்களால் தூண்களும் உத்தரங்களும் கட்டப்பட்டன.[3]

கஜுராஹோவில் லக்ஷ்மணன் கோவில், இதுவொரு பஞ்சயதனா கோவில். இரண்டாம் நிலை கோயில்கள் நான்கில் இரண்டைக் காணலாம். மற்றொரு பார்வை

இந்த ஷிகாராக்கள் – துணை மற்றும் பிரதானமானவை – தங்களுடைய ஒப்பற்ற உயர்வான மற்றும் சிறப்பான பண்புகளை கஜுராஹோ கோவில்களுக்குக் கற்பிதம் கூறுகிறது. அர்தமண்டபா, முன்தாழ்வாரத்திலிருந்து மண்டபா, கூடும் மண்டபம், மஹாமண்டபா, முதன்மைக் கூடும் மண்டபம், அன்தராலா, முன்கூடம் மற்றும் கர்ப்பகிரஹா, கருவறை உயர்ந்துகொண்டே செல்லும் இந்த ஷிகாராக்களால், கஜுராஹோ கோவில்கள் படிப்படியாய் உயரும் இமயமலை சிகரத்தின் வடிவம் மற்றும் புகழைப் பெறுகிறது. கஜுராஹோவின் இந்தக் கோவில் மிகவும் தத்ரூபமாக காட்சித்தரும் சிற்பங்களைக் கொண்டிருக்கிறது மேலும் இவை இன்றும் ஆராயப்படுகிறது.

இந்தியாவின் பிலானி, பிர்லா இன்ஸ்டிடூய்ட் ஆஃப் டெக்னாலோஜி அண்ட் சைன்ஸ் வளாகத்தில் உள்ள சரஸ்வதி கோவில், கஜுராஹோ கோவிலை மாதிரியாகக் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது.

கால அட்டவணை[தொகு]

கோவில்கள் பின்வரும் வரலாற்றுக்குரிய வரிசைமுறையில் டாக்டர். கன்ஹாயியலால் அகர்வால் அவர்களால் தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.[4]

1 3 4 5 9 12 14

நவீன பெயர் மூலக் கடவுள்
குறிப்புகள் 
சௌசாத் யோகினி 64 யோகினிகள் உரு. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு.
2
பிரம்மா
விஷ்ணு[மெய்யறிதல் தேவை] கிழக்குக் குழு
லால்கன் மகாதேவ்
சிவன்
2 க்கு சமகாலம்
மாதங்கேஷ்வர் சிவன் மும்முரமான இறைவழிபாட்டில்
வரஹா வரஹா
6 லக்ஷ்மன் வைகுண்ட விஷ்ணு லக்ஷவர்மா கல்வெட்டு
7 பர்ஷ்வநாத் ஆதிநாத் பாஹில் கல்வெட்டு கி.பி. 954 ஜைன கலப்பு
8 விஸ்வநாத்
சிவன்
தங்கா கல்வெட்டு சாம் 1059
தேவி ஜகதாம்பி ஆரம்பத்தில் விஷ்ணு ஆனால் இன்று பார்வதி
10 சித்திரகுப்தன் சூர்யா
11 கண்டாரியா மகாதேவா
சிவன்
மிகப்பெரிய
வாமனன் வாமனன் கிழக்குக் குழு
13 ஆதிநாத் ஜினா ஜைன கலப்பு
ஜவாரி
விஷ்ணு
கிழக்குக் குழு
15 சதுர்புஜ
விஷ்ணு
தென்னக
16 துலாதேவ்
சிவன்
தென் கோடி
17 காண்டாய் ஜினா ஒரு சில தூண்கள் மட்டுமே மீதமிருக்கின்றன

கஜுராஹோவின் சிலைகள் மற்றும் சிற்பங்கள்[தொகு]

கஜுராஹோ கோவில்கள், கடவுள் சிலைகள் அருகிலும் கோவிலுக்கு உள்ளேயும் பாலியல் அல்லது சிற்றின்ப கலைகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை; என்றாலும் சில வெளிப்புற சிற்பங்கள் சிற்றின்ப கலைகளைக் கொண்டிருக்கின்றன. அத்துடன் இரண்டு கட்ட சுவர்களை உடைய சில கோவில்களின் உள் சுவற்றின் வெளிப்புறங்களில் சிறு சிற்றின்ப சிற்பவேலைப்பாடுகள் இருக்கின்றன. இந்தச் சிற்றின்ப சிற்பங்களுக்குப் பல பொருள் விளக்கங்கள் இருக்கின்றன. கடவுளைப் பார்ப்பதற்கு ஒருவர் தன்னுடைய பாலியல் விருப்பங்களைக் கோவிலுக்கு வெளியே விட்டு வரவேண்டும் என உருவப்படுத்திக் காட்டுகிறது. கோவில்களில் உள்ள கடவுள்களைப் போன்றே தெய்வத்தன்மையும், பாலியல் விருப்பங்கள் மற்றும் உடலியல் சார்ந்த இதர குணாதிசயங்களால் பாதிக்கப்படாத ஆத்மாவைப் போன்றே சுத்தமாக இருப்பதாக அவை காட்டுகின்றன. இவை தாந்திரிக பாலியல் பழக்கவழக்கங்களைக் குறிப்பிடுவதாகக் கருத்துரைக்கிறது. அதேநேரத்தில் கோவிலின் வெளிப்புற வளைவுகள் மற்றும் சிற்பங்கள் மனிதர்களை, மனித உடல்களை மற்றும் மனித உடலில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் அத்துடன் வாழ்க்கையின் மெய்ம்மையையும் சித்தரிக்கிறது. சிற்பங்களின் 10% பாலியல் விஷயங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன; அவை கடவுள்களைக் காண்பிப்பதில்லை, அவை மக்களுக்கிடையிலான பாலியல் நடவடிக்கைகளைக் காட்டுகின்றன. மீதமிருப்பவை சிற்பங்கள் செய்யப்ட்ட நேரத்தில் இருந்த சாதாரண இந்தியர்களின் தினசரி வாழ்க்கையை மற்றும் இதர உயிரினங்களின் பல்வேறு செயல்பாடுகளைச் சித்தரிக்கின்றன. உதராணத்திகு, இந்த விவரிப்புகள் பெண்கள் அழகு படுத்திக்கொள்வது, இசையமைப்பாளர்கள், குயவர்கள், விவசாயிகள் மற்றும் இதர மக்களைக் காட்டுகின்றன. அந்த மண்ணுலகு சார்ந்த காட்சிகள் அனைத்தும் கோவில் கடவுள் சிலைகளிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில் இருக்கின்றன. பொதுப்படையான ஒரு தவறான கருத்து என்னவென்றால், கஜுராஹோவில் உள்ள சிற்பவேலைகளுடனான பழைய கட்டடஅமைப்புகள் கோவில்களாக இருப்பதால், கடவுளர்களுக்கிடையிலான பாலியலை இந்தச் சிற்பங்கள் குறிப்பதாக எண்ணப்படுகிறது.[5]

இந்தச் சிற்பங்களைப் பற்றிய மற்றொரு கருத்தாக்கம் ஜேம்ஸ் மெக்கொன்னாச்சியால் வழங்கப்படுகிறது. மெக்கொன்னாச்சி தன்னுடைய காமசூத்திர வரலாற்றில், கஜுராஹோ சிற்பங்களின் கவர்ச்சிகரமான 10% த்தை "சிற்றின்பக் கலையின் உச்சநிலை" என விவரிக்கிறார்: "வளைந்த, அகன்ற இடுப்பும் பெருத்த மார்புகளையும் கொண்ட கவர்ச்சிகரமான மங்கைகள் தங்கள் தாராளமான உடலமைப்பு மற்றும் அணிகலன்பூட்டிய உடல்களை நேர்த்தியாய் செய்யப்பட்ட வெளிப்புற சுவர் முகப்புகளில் காட்சிப்படுத்துகிறார்கள். இந்தச் சதைப்பிடிப்பான அப்ஸரஸ்கள் கற்களின் மேற்பரப்பெங்கும் ஆரவாரமாக மூகப்பூச்சு செய்கிறார்கள், முடிகளை உலர்த்துகிறார்கள், விளாயாடுகிறார்கள், நடனமாடுகிறார்கள் மற்றும் ஓய்வில்லாமல் தங்கள் அரைக்கச்சைகளை பின்னுவதும் அவிழ்ப்பதுமாக இருக்கிறார்கள்...தேவலோக கவர்ச்சி மங்கைகள் தவிர நெருக்கமான முறைவரிசையிலான கிரிஃப்பின்கள், பாதுகாவல் தெய்வங்கள் மற்றும் மிகவும் பழியார்ந்த, வரம்புமீறி பின்னிப்பிணைந்த மைதுனாக்கள், அல்லது காதல்புரியும் இணைகள் இருக்கின்றன."

இந்தச் சிற்பங்களின் பாலியல் பண்பு காரணமாக இந்தத் தளம் காமசூத்ரா கோவில் என்று குறிப்பிடப்பட்ட போதிலும் அவை அதிக கவனுத்துடன் விவரிக்கப்பட்ட நிலைகளை சித்தரிக்கவில்லை. அவை வாத்ஸாயயனாவின் பிரபல சூத்திரத்தின் சித்தாந்தத்தையும் கூட வெளிப்படுத்துவதில்லை. "மிக அதிக மாயவித்தையுடன் தாந்தரிகம் மற்றும் வளமான மைய கருத்துடன் கூடிய ஒரு விசித்திரமான கலவை"யாக, இனப்பெருக்கத்தைக் காட்டிலும் இன்பத்தை மையப்படுத்திய ஆவணத்தை அவை பொய்யாக்குகின்றன. அதாவது, செழுமை வாதத்துக்குரிய விஷயமாகிறது.

கஜுராஹோ சிற்பங்களில் ஒருபாற்புணர்ச்சியைப் பிரதிநிதிப்பது பற்றிய ஒரு தவறான புரிந்துகொள்ளல் இருப்பதை டாக்டர். தேவங்கானா தேசாய் சுட்டிக் காட்டுகிறார். கஜுராஹோ சிற்பங்களில் அவ்வாறு சித்தரிக்கப்படவில்லை. ஒருபாற் புணர்ச்சிக்குரிய உருவமென தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட இரு சிற்பங்கள் இருக்கின்றன-

1. அதிகம் பேசப்பட்ட காட்சி அவ்வப்போது ஒருபாற்புணர்ச்சியில் ஈடுபட்டுள்ள பெண்கள் என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டது, அந்தத் தளத்தில் இருக்கும் விஷ்வநாதர் கோவிலின் வடக்கு சுவரில் இருக்கும் தலையைக் கவிழ்ந்திருக்கும் சிற்பம். முகப்பில் முதுகுப்புறத்தைக் காட்டும் மேலே இருக்கும் உருவம் ஒரு பெண் போல் தெரிகிறது ஆனால் அது உண்மையிலேயே ஆண், அதனுடைய பிறப்புறுப்பைக் கீழ்ப்பாகத்திலிருந்து பார்க்கமுடிகிறது. அந்த உருவம் பெண் என தவறாகப் புரிந்துகொள்வதற்கு பின்புறத்தில் முடி கொண்டையாக கட்டப்பட்டிருந்தது தான் காரணம், மத்திய காலங்களில் இது ஆண்கள் முடிவைத்திருக்கும் பாணியாக இருந்துவந்துள்ளது.

2. அவ்வப்போது தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்ட மற்றொரு சிற்பம் தேவி ஜகதாம்பா கோவிலின் தெற்குச் சுவரில் உள்ளது. இங்குத் தாடியுடன்கூடிய ஒரு சைவ (கபாலிகா) துறவி, ஆடையற்ற ஒரு க்ஷபானகா சந்நியாசியை, ஒரு கையால் அவருடைய உறுப்பை பிடித்துக்கொண்டு மற்றொரு கையை உயர்த்தி அடிக்கும் தொணியில், தன்னுடைய சமய நெறியில் இணையுமாறு மிரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார். அந்த சந்நியாசி சரண்டைவதுபோன்று கைகளைக் கூப்பி இருப்பதாகக் காட்டப்படுகிறது. இந்த உருவங்கள், நீதியுரைக்கும் உருவகக் கதை நாடகமான ப்ரபோதாசந்திரோதயாவின் இரு கதாபாத்திரங்களை பிரதிநிதிக்கின்றன, இந்த நாடகங்கள் 11 ஆம் நூற்றாண்டில் கஜுராஹோ பிரதேசங்களில் நடத்தப்பட்டுள்ளது. இந்தச் சிற்பக்கலை காட்சியில் எந்த ஒருபாற்புணர்ச்சி உறவும் சம்பந்தப்பட்டிருக்கவில்லை.

நடவடிக்கைக்கு பயன்படத்தக்க வகையில் வைக்கப்பட்ட இந்தச் சிற்பங்கள் "குறியீடாயமைந்த-வியக்கத்தக்க விளக்க வரைபடங்கள் அல்லது எந்திரங்கள் " ஆகும், இவை தீங்குவிளைவிக்கும் ஆவிகளை அமைதிப்படுத்த வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த அலம்காரா க்கள் (அலங்காரங்கள்) இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்டுச் சிக்கலான கலைசார்ந்த விஞ்சிய நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது; பாலியில் பிம்பங்கள் ஆதிக்க மனப்பான்மையை, அதன்மூலம் ஆற்றல்மிகுந்த ஆட்சியாளரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.[6]

950 ஆம் ஆண்டு மற்றும் 1150 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் சான்டெலா முடியரசர்கள் இந்தக் கோவில்களைக் கட்டினார்கள், அப்போது இந்த தாந்திரிக நம்பிக்கைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருக்கக் கூடும். பழங்காலங்களில், மொகலாயர் படையெடுப்பிற்கு முன்னர், சிறுவர்கள் பெரிய ஆண்களாக ஆகும் வரை (பிரம்மச்சர்யம்) தொடர்ந்து ஆசிரமங்களில் தங்கியிருந்தபோது, தாங்கள் குடும்பத்தலைவர்களாக ஆவதற்கு தங்களை தயார்படுத்தவும் உலகத்தைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ளவும் அவர்கள் இந்தச் சிற்பங்களையும் அவை சித்தரிக்கும் உலகியல் விருப்பங்களையும் கவனிப்பதன் மூலம் கற்றுக்`கொள்ளலாம்.

கஜுராஹோவை தோண்டும்போது, கல் தச்சரும் சிற்பியுமான அலெக்ஸ் இவான்ஸ் நான்கு அடிக்கும் குறைவான ஒரு கற் சிற்பத்தை மீண்டும் நிறுவினார், அதைச் செதுக்குவதற்கு 60 நாட்கள் ஆனது.[3] ரோஜர் ஹாப்கின்ஸ் மற்றும் மார்க் லெஹ்னெர் கூட சுண்ணாம்புக்கற்களை சுரங்கங்களிலிருந்து கொண்டுவரும் பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டனர், 400 டன் கற்களை சுரங்கத்திலிருந்து கொண்டுவருவதற்கு 12 சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு 22 நாட்கள் ஆனது.[7] இந்தக் கோவிலகளுக்கு பெருமளவில் பயிற்சிபெற்ற நூற்றுக்கணக்கான சிற்பக்கலைஞர்கள் தேவைப்பட்டிருப்பார்கள்.

நிலத்தோற்றம்[தொகு]

கஜுராஹோ கோவில்கள் இப்போது பார்க்லாண்ட் நிலத்தோற்றத்தில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. 1947 ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேயரிடமிருந்து இந்தியா சுதந்திரமடைந்தபோது நிலத்தோற்ற அமைப்பு அரை-பாலைவனமாகவும் குறுங்காடாகவும் இருந்தது. தொல்பொருள் பூங்கா இப்போது ஒரு ஆங்கிலேயர் பொது பூங்காவின் சிறப்புடன், செதுக்கப்பட்ட புல், ரோஜா படுக்கைகள் மற்றும் அலங்கார மரங்களுடன் காணப்படுகிறது. இது பார்வையாளர்களிடையே பிரபலமாக இருக்கலாம் ஆனால் கோவில்கள் கட்டும் நேரத்திலான வரலாற்று நிலத்தோற்றத்துடன் எந்தத் தொடர்பும் கொண்டிருக்கவில்லை.

பல்கலைக்கழக கல்வியாக நிலத்தோற்ற தொல்பொருளாராய்ச்சியின் வளர்ச்சி, கஜுராஹோவின் முந்தைய நிலத்தோற்றம், கோவில் வளாகம் மற்றும் சுற்றுப்புற பகுதிகளுக்கிடையிலான மூல தொடர்பினைக் குறித்து கேள்விகளை எழுப்புகிறது. அசல் நிலத்தோற்றம் எப்படி இருந்தது என்பதற்கான எந்தப் பதிவும் இல்லை ஆனால் மிகப் பெரிய பூசாரிகள் சமூகம், கோவில் வளாகத்தைப் பயன்படுத்தியதாகவும் பத்தாம் நூற்றாண்டில் இந்திய தோட்டங்கள், மரத் தோட்டங்களால் நிரம்பியிருந்ததாகவும் அறியப்படுகிறது. அவர்களிடம் புல்வெளிகளோ மூலிகை இயல்புள்ள பூச்செடிகளோ இருக்கவில்லை.

சுற்றுலா[தொகு]

கஜுராஹோ கோவில் வளாகம் ஒவ்வொரு மாலையும் நன்றாக அமைக்கப்பட்ட ஒலி மற்றும் ஒளி காட்சியை வழங்குகிறது. முதல் காட்சி ஆங்கில மொழியிலும் இரண்டாவது காட்சி இந்தியிலும் நடைபெறுகிறது. அந்தக் காட்சி ஒரு மணி நேரம் நீடித்து இந்தக் கோவில்களின் வரலாறு, சித்தாந்தம் மற்றும் சிற்பம்வடிக்கும் கலைகளை உள்ளடக்கியிருக்கிறது. அது கோவில் வளாகத்தின் திறந்த புல்வெளிகளில் நடைபெறுகிறது.

சமீபத்திய கண்டுபிடிப்பு[தொகு]

இந்திய தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி நிறுவனம் சமீபத்தில்[எப்போது?] ஒரு மண்மேட்டை தோண்டத் துவங்கியுள்ளனர் ஒருவேளை இங்குதான் கஜுராஹோவின் மிகப் பெரிய பூமிக்கடியிலுள்ள கோவில் வெளிப்படலாம். இந்தத் தோண்டுதல் பணி முடிவடைவதற்கு குறைந்தது ஓரிரு ஆண்டுகள் ஆகும்[8]

மேலும் பார்க்க[தொகு]

குறிப்புதவிகள்[தொகு]

  1. ஃபாலிங் ரெய்ன் ஜினோமிக்ஸ், இன்க் - கஜுராஹோ
  2. "Census of India 2001: Data from the 2001 Census, including cities, villages and towns (Provisional)". Census Commission of India. மூல முகவரியிலிருந்து 2004-06-16 அன்று பரணிடப்பட்டது. பார்த்த நாள் 2008-11-01.
  3. 3.0 3.1 "லாஸ்ட் வோர்ல்ட்ஸ் ஆஃப் தி காமசூத்ரா" ஹிஸ்டரி சானல்
  4. கஜுராஹோ, கன்ஹாயாலால் அகர்வால், மேக்மில்லன் இந்தியா, 1980 (இந்தியில்)
  5. "கஜுராஹோ", லைவ்இண்டியா.காம்
  6. McConnachie, James (2005). The Book of Love, the Story of the Kamasutra. Metropolitan Press. பக். 46–47. 
  7. லெஹ்னெர், மார்க் தி கம்ப்ளீட் பிரமிட்ஸ், லண்டன்: தேம்ஸ் அண்ட் ஹட்சன் (1997)ப.202-225 ஐஎஸ்பிஎன் 0-500-05084-8.
  8. http://www.iloveindia.com/indian-monuments/khajuraho-temples.html

மேலும் படிக்க[தொகு]

  • பாணி கண்ட் மிஸ்ரா, கஜுராஹோ: வித் லேடஸ்ட் டிஸ்கவரிஸ், சந்தீப் பிராகாஷன் (2001) ஐஎஸ்பின் 8175741015
  • தேவங்கானா தேசாய், தி ரிலிஜியஸ் இமேஜரி ஆஃப் கஜுராஹோ , ஃப்ரான்கோ-இண்டியன் ரிசர்ச் பி. லிட். (1996) ஐஎஸ்பிஎன் 81-900184-1-8
  • தேவங்கானா தேசாய், கஜுராஹோ , ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் யூனிவர்சிடி பிரஸ் பேப்பர்பேக் (ஆறாவது பதிப்பு 2005) ஐஎஸ்பிஎன் 978-0-19-565643-5

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=கஜுராஹோ&oldid=1602028" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது