நரிக்குறவர்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
நரிக்குறவர்
PettaiNarikoravan.jpg
நெல்லை பாபநாசம் கோவிலில் பேட்டை நரியன் அல்லது வாக்ரிவாலா
குறிப்பிடத்தக்க மக்கள்தொகை கொண்ட பகுதிகள்
தமிழ்நாடு
மொழி(கள்)
வாக்ரிபோலி,[1] தமிழ்
சமயங்கள்
ஆன்மவாதம்

நரிக்குறவர் (Narikuravar) எனப்படுவோர் தமிழ்நாட்டில் பல ஊர்களில் வசித்து வரும் ஒரு இனக்குழுவினர் ஆவர். இவர்களில் பெரும்பான்மையாக நாடோடிகளைப் போல் அவ்வப்போது இடம் பெயர்ந்து கொண்டிருப்பர்.

இவர்கள் பேருந்து நிலையங்கள், ரயில் நிலையங்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் கூடுமிடங்களில் ஊசி, பாசி, போன்ற சிறு பொருட்களை விற்கும் தொழிலைச் செய்து வருகின்றனர். குருவிக்காரர்க சித்தமருத்துவம், இயற்கை மருத்துவம் அறிந்தவர்கள். நாடி பார்த்து நோய்க்குறி சொல்லுவார்கள். மராட்டியன் என்ற பெயர் கொண்ட இவர்கள் ’ம’கரம் கெட்டு முராட்டியன் என்றழைக்கப்பட்டனர். நரியை வேட்டையாடுவதாலும், நரியைப் போன்று தந்திரமாக வேட்டையாடுவதாலும் நரியன் என்றும் குருவியினங்களைப் பிடிப்பதால் குருவிக்காரன் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். இவர்களை குறவர் என்று அழைப்பது மிகவும் தவறான தகவல் குறவர் என்பவர்கள் தமிழகத்தின் பூர்வீக குடிமக்கள் மேலும் குறவர் இன மக்கள் சிற்றரசர்களாக இருந்தவர்கள் நரியன் கூட்டத்தை போல நாடோடிகள் இல்லை எனவே இவர்களை நரியன் மற்றும் குருவிக்காரன் என்று அழைப்பது தான் சிறந்தது. எனவே இந்த நரியர்களை நரிக்குறவர் என அழைப்பது தவறு. இவர்களை அவ்வாறு அழைக்கக் கூடாது எனப் பதிந்த வழக்கு, நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளது.[சான்று தேவை]

நரிக்கார மக்களை பழங்குடி மக்கள் பட்டியலில் சேர்ப்பதற்கு இந்திய நடுவண் அரசின் அமைச்சரவை முடிவு செய்துள்ளது.[2]

வரலாறு[தொகு]

நரிக்கரான் மராட்டிய வழி வந்தவர்கள் என்றும், மராட்டிய சிவாஜியின் படைவீரர்கள் என்றும் சொல்லுவதுண்டு. நரிக்காரன் ஆரிய மொழிச் சமூகத்தினர். சிவாஜியின் படைவீரர்களாக இருந்தனர். சிவாஜிக்கும் முகலாயர்களுக்கும் இடையே ஏற்பட்ட போரில் சிவாஜியின் படை தோற்றதால், சிவாஜியின் படைவீரர்கள் முகலாயர்களின் அடிமைகளாகவும் அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் பணியாளர்களாகவும் முகலாயர்களால் பணிக்கப்பட்டனர். 100-150 ஆண்டு காலம் இவ்வாறு கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட அவர்கள் முகலாயர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க, நாட்டு வாழ்க்கையைக் கைவிட்டு காட்டில் புகுந்தர். வட இந்தியாவில் முகலாயர் ஆதிக்கம் மிகுந்திருந்ததால், தென்னிந்தியாவிற்கு குடிவந்தனர். இவர்களின் பெரும்பாலான சடங்குகள் இந்துக்களை ஒத்து இருந்தாலும் சில முஸ்லீம்களை ஒத்து இருக்கின்றன.

இவர்கள் மகாராஷ்டிரா, குஜராத், மேவார் போன்ற வட மாநிலங்களில் இருந்து புலம் பெயர்ந்தோர். கி.பி. ஆறு அல்லது ஏழாம் நூற்றாண்டுகளில் இவர்கள் தமிழகத்தில் குடியேறியிருக்க வேண்டும் என்று கருதப்படுகிறது. குஜராத்தி, மேவாடோ, டாபி, சேளியோ, ஜோகண் என்று ஐந்து பிரிவுகள் உள்ளன. [3]

மேலும் இவர்கள் லம்பாடி இனத்தை சார்ந்தவர்கள் என்றும் சொல்வபவர்களும் உண்டு.

வாக்ரிபோலி[தொகு]

இவர்கள் பயன்படுத்தும் வாக்ரிபோலி மொழி ஆகும். இது இந்தோ-ஆரிய மொழிக்குடும்பத்தைச் சேர்ந்ததாகும். இந்த இந்தோ ஆரிய மொழியை இந்தி, உருது, குஜராத்தி பேசுவோரா ஓரளவிற்குப் புரிந்து கொள்ள முடியும். இதற்கு எழுத்து வடிவம் இல்லை. தமிழில் இருப்பதைப் போலவே வாக்ரிபோலி மொழியிலும் பழமொழிகளும், விடுகதைகளும் உள்ளன.[3]

சமூகம்[தொகு]

இவர்களில் பெரும்பாலானோர் படிப்பறிவு அற்றர்வர்கள். எனினும், சுகாதாரத்தில் கவனம் உடையவர்கள். காண்பதற்கு சுத்தமில்லாமல் இருந்தாலும், இவர்கள் வாழையடிவாழையாக உட்கொள்ளும் நாட்டுமருந்துகள், இவர்களின் உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கிறது. குறிப்பாக, குழந்தைகளுக்கு வயிற்றில் பூச்சிகள் வராமலிருக்க, வருடத்திற்கு ஒரு முறை தங்களது பாரம்பரிய மருந்தினைத் தருவர். இது பற்றி ஆராய்ந்தவர் இடாய்ச்சு நாட்டு அறிஞர். ஆண்கள் துப்பாக்கிச் சுடுவதிலும், கவண்வில்லிலும் (உண்டிவில்) திறமை மிக்கவர். பெண்கள் கலை வேலைப்பாடுகளில் கைத்தேர்ந்தோர் ஆவர்.

இவர்கள் தமிழ்நாடு அரசு வெளியிட்டுள்ள சாதிகள் பட்டியலில் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் என்று அறிவிக்கப்பட்டுள்ளனர். இருப்பினும், நாடோடி மக்களின் இயல்பைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.

நரிக்காரன் இனத்தில் பெண்கள் ஆணுக்கு நிகரானவர்கள். குருவிகாரன் இனத்தில் பெண்ணடிமை என்பது இல்லை. ஆனால் மாலை 6 மணிக்குள் வெளியில் சென்ற பெண் கணவனை அடைய வேண்டும் என்பது இவர்களின் கட்டுப்பாடு. விதவை மறுமணம், இவர்களின் சமூகத்தில் உண்டு. இவர்களிடம் விபச்சாரம் என்பதில்லை.

நரிக்காரன் சமுதாய முறைப்படி விவாகரத்து பெற்ற பின்னரே மறுமணம் நடைபெறும். அவ்வாறு இல்லாமல் நெறி தவறும் நரியன் இன பெண்/ஆண் ’பாடுகுறி’/’பாடுகுறோ’ என்றழைக்கப்பட்டு தாழ்த்தி வைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் இறந்தால் ’சாமி மூட்டை’ உள்ள தகுதியான மற்ற நரிக்காரன் தூக்கிச் செல்லமாட்டார்கள். எனவே, அத்தகையோர் நரிக்காரன் சமுதாயத்தில் இல்லை என்றே சொல்லலாம்.[3]

இவர்கள் முறையான கல்வியறிவு இல்லாததாலும், சேமிப்புப் பழக்கம் இல்லாததாலும் ,குடிப்பழக்கத்தாலும் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்குகின்றனர்.

தோற்றத்தொன்மம்[தொகு]

நரிக்காரர்களின் தோற்றம் குறித்து வாய்மொழியாக பல கதைகள் வழங்கப்படுகின்றன. இதில் சீதாதேவியின் அழகை கேலி செய்த மூன்று சகோதரர்கள் லம்பாடி, குடுகுடுப்பைக்காரர், நரிக்காரன் என மூன்று இனங்களாக நிலையான இடமின்றி செல்ல சாபம் பெற்றனர் என்று ராமாயணத்தை அடிப்படையாக வைத்து பல வாய்மொழி வரலாறுகள் உள்ளன.

வாழ்வுமுறை[தொகு]

  • பாட்டுப்பாடி பச்சை குத்துவதும் நரிகாரிகளின் தொழில்களில் ஒன்றாக இருக்கிறது.
  • நரிக்காரர்களின் கூடாரங்களில் வசிப்பவர்கள். அரசின் முயற்சியால், இவர்களுக்கு இலவச வீடும் வீட்டுமனைப் பட்டாக்கலும் வழங்கப்படுகின்றன. இவர்கள் பிழைப்புக்காக ஊர் ஊராகச் சுற்றுவார்கள். எங்கு சென்றாலும் அவர்களது பொருள்களையும் எடுத்தே செல்வார்கள். பொழுது போக்குக்காக வானொலியைத் தோளில் கயிறு கட்டி வைத்துக் கொண்டு பாட்டுக் கேட்ட வண்ணம் இவர்கள் வேலையைப் பார்ப்பார்கள்.
  • தோளில் துணியை இறுக்கமாக கட்டி, அதன்மேல் குழந்தையை அமர்த்திக் கொண்டு வேலைகளில் ஈடுபடுவர்.
  • மணிக்கோர்க்கும் போது, பாசிமணி, ஊசி மற்றும் இதர பொருள்களை இடுப்பில் பையிலோ பெட்டியிலோ கட்டி வைத்துக் கொண்டு வேலை செய்வார்கள். பெண்கள் கழுத்தில் பையை கட்டிக் கொள்வர்.

கல்வி[தொகு]

சென்னை, திருச்சி போன்ற இடங்களில் இவர்களுக்கான சிறுவர் பள்ளிகள் உள்ளன. ஆங்கிலேயரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட நரிக்காரன் சிறுவர் இல்லம் (Gypsy Children's home) புதுவையில் இயங்கி வருகின்றது. எனினும் வெகுசிலரே குழந்தைகளை அனுப்புகின்றனர். கூட்டமாக வாழும் இயல்பின் காரணமாக, அனுப்பும் குழந்தைகளையும் திரும்ப கூட்டி வந்து விடுகின்றனர்.[3]

நரிக்கரன் சிறப்புகள்[தொகு]

  • உழைக்கமுடியாத நரியன் முதியோர்களை குடிசையிலேயே தங்க வைத்து பராமரிப்பது மகனின் கட்டாயக் கடமை.
  • முதியோர்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றனர். முதியோர்கள் வகுக்கும் கட்டுப்பாட்டை இவர்களில் படித்தோர் உட்பட அனைவரும் ஏற்கின்றனர்.
  • திருமணத்தில் ஆண்களே, பெண்கள் குடும்பத்திற்கு பரிசப்பணம் தரவேண்டும்.
  • நரியன் வேற்று சமூகப் பெண்களைக் கிண்டல் கேலி செய்வதில்லை.
  • பெரும்பாலோர் எந்தவித இசைக்கருவிகளும் இல்லாமல் தங்கள் உதடுகளாலேயே எல்லா ராகங்களும் பாடும் திறமை பெற்றோர்.
  • படிப்பறிவு இல்லை எனினும் அனுபவ அறிவால் இயற்கை வைத்தியத்தில் சிறந்தவர்களாக உள்ளனர். இவர்களில் ஒருவரான சு.சேகர் எனும் திருச்சியைச் சேர்ந்தவருக்கு படிக்காதவர் எனினும் 12 தலைமுறையாக மருத்துவம் செய்து வரும் அனுபவத்திற்கு சான்றாக தனியார் டாக்டர்கள் சங்கத்தால் 28.12.2001 அன்று மருத்துவ மாமணி பட்டம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது.[சான்று தேவை]

இதனையும் பார்க்க[தொகு]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=நரிக்குறவர்&oldid=2806536" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது