பாக்கித்தானில் பெண்கள்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
பாக்கித்தானில் பெண்கள்
Zadi, with her son Tahir, Sindh, Pakistan (5367573164).jpg
குழந்தையுடன் ஒரு பாக்கித்தான் பெண்

பாக்கித்தானில் பெண்கள் (women in Pakistan) சமத்துவமற்ற சமூக பொருளாதார வளர்ச்சி மற்றும் பழங்குடி, நிலப்பிரபுத்துவ மற்றும் முதலாளித்துவ சமூக அமைப்புகளின் தாக்கம் காரணமாக வகுப்புகள், பிராந்தியங்கள் மற்றும் கிராமப்புற / நகர்ப்புற பிளவு ஆகியவற்றில் கணிசமாக வேறுபடுகின்ற போதிலும் , பாக்கித்தானில் பெண்களின் நிலை முறையான பாலின அடிபணிதல் ஒன்றாகும். [1] 1980 களில் ஜியா-உல்-ஹக் ஆட்சிக்குப் பின்னர் அதிக அரசியல் அதிகாரம் கொண்ட பாக்கித்தானில் உள்ள பல மதக் குழுக்கள், பாக்கித்தானில் பெண்களை அடிபணிய வைப்பதை ஆதரிக்கின்றன. பாலியல் பலாத்காரத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கூட தங்கள் வழக்குகளை நிரூபிக்க டி.என்.ஏ ஆதாரங்களைப் பயன்படுத்த அனுமதிக்கப்படவில்லை. அனைத்து பாக்கித்தான் உலமா அமைப்பு சமீபத்தில் " ஆணவக் கொலைகளை " கண்டித்து ஃபத்வாக்களை வெளியிட்டது. [2] போக்குவரத்தை நிர்வகிக்க லாகூர் தனது முதல் பெண் போக்குவரத்து பணியாளர்களின் சேவையை துவக்கியுள்ளதால் மற்ற மேம்பாடுகளும் செய்யப்படுகின்றன. [3] மேலும் நாட்டின் மிகவும் பழமைவாத மாகாணமான கைபர் பக்துன்வா மாகாணம், காவல் படையில் பெண்களின் சதவீதத்தை அதிகரிக்கவும் திட்டமிட்டுள்ளது. [4]

இந்த மேம்பாடுகளுடன் கூட, பரவலான உள்நாட்டு துஷ்பிரயோகம் மற்றும் அதிக எண்ணிக்கையிலான குழந்தை திருமணங்கள் மற்றும் கட்டாய திருமணங்களும் இன்னும் உள்ளன.

குடிமை மற்றும் இசுலாமியச் சட்டத்தின்இரட்டை அமைப்பு பாக்கித்தானில் உள்ளது. பாக்கித்தானின் அரசியலமைப்பு ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் இடையிலான சமத்துவத்தை அங்கீகரிக்கிறது (கலை. 25 (2) "பாலின அடிப்படையில் எந்த பாகுபாடும் இருக்கக்கூடாது" என்று கூறுகிறது) ஆனால் செல்லுபடியாகும் இசுலாமிய சட்டமாகவும் அங்கீகரிக்கிறது (அத்தியாயம் 3 ஏ. - பெடரல் ஷரியத் நீதிமன்றம் ). [5] பாக்கித்தானில், பெண்கள் பிரதமர் , தேசிய சட்டமன்ற சபாநாயகர் , எதிர்க்கட்சித் தலைவர், அத்துடன் மத்திய அமைச்சர்கள், நீதிபதிகள், மற்றும் ஆயுதப்படைகளில் நியமிக்கப்பட்ட பதவிகளில் பணியாற்றுவது உள்ளிட்ட உயர் பதவிகளை வகித்துள்ளனர் . மேஜர் ஜெனரல் ஷாஹிதா மாலிக், ஒரு பெண்ணாக மிக உயர்ந்த இராணுவ பதவியை அடைந்தார்.

வரலாறு[தொகு]

படிமம்:Fatima jinnah1.jpg
பாத்திமா ஜின்னா (1893-1967) ஒரு பாக்கித்தான் பல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர், சுயசரிதை, அரசியல்வாதி மற்றும் பாக்கித்தானின் முன்னணி நிறுவனர்களில் ஒருவர்

வரலாற்று ரீதியாக, சையத் அகமத் கான் போன்ற முஸ்லீம் சீர்திருத்தவாதிகள் பெண்களுக்கு கல்வியைக் கொண்டுவரவும், பலதார மணத்தை கட்டுப்படுத்தவும், கல்வியின் மூலம் பெண்களை வேறு வழிகளில் அதிகாரம் செய்யவும் முயன்றனர். [1] பாக்கித்தானின் நிறுவனர் முகம்மது அலி ஜின்னா, பெண்கள் மீது நேர்மறையான அணுகுமுறையைக் கொண்டிருப்பதாக அறியப்பட்டது. பாக்கித்தானின் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, பாத்திமா ஜின்னா போன்ற முக்கிய தலைவர்களால் தொடங்கப்பட்ட பெண்கள் குழுக்கள் மற்றும் பெண்ணிய அமைப்புகள் நாட்டில் பெண்களுக்கு எதிரான சமூக-பொருளாதார அநீதிகளை அகற்றும் வகையில் செயல்படத் தொடங்கின.

1940களின் நடுப்பகுதியில் அனைத்து வகுப்புகளைச் சேர்ந்த முஸ்லிம் பெண்கள் தலைவர்கள் பாக்கித்தான் இயக்கத்தை தீவிரமாக ஆதரித்ததாக ஜின்னா சுட்டிக்காட்டுகிறார். அவர்களின் இயக்கத்திற்கு முன்னணி அரசியல்வாதிகளின் மனைவிகள் மற்றும் பிற உறவினர்கள் தலைமை தாங்கினர். பெண்கள் சில நேரங்களில் பெரிய அளவிலான பொது ஆர்ப்பாட்டங்களாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டனர். 1947க்கு முன்னர் பஞ்சாபில் உள்ள முஸ்லீம் பெண்கள் முஸ்லீம் லீக்கிற்கு வாக்களிக்கும் போக்கு இருந்தது. அதே நேரத்தில் அவர்களின் ஆண்கள் ஒன்றியக் கட்சியை ஆதரித்தனர். [6]

பல முஸ்லீம் பெண்கள் இந்திய தேசிய காங்கிரசு கொண்டுவந்த வெள்ளையனே வெளியேறு இந்தியா இயக்கத்தை ஆதரித்தனர். முஸ்லீம் டவுன் லாகூரைச் சேர்ந்த சையதா சஃபியா பேகம் போன்றவர்கள் முஸ்லிம் குழந்தைகளுக்கான முதல் ஆங்கிலப் பள்ளியை முஸ்லிம் டவுனில் 1935இல் தொடங்கினர். பாக்கித்தானிய பெண்களுக்கு 1947இல் வாக்குரிமையும் வழங்கப்பட்டது, [7] இடைக்கால அரசியலமைப்பின் கீழ் 1956இல் நடந்த தேசிய தேர்தல்களில் வாக்களிக்கும் உரிமையை அவர்கள் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினர். பாராளுமன்றத்தில் பெண்களுக்கான இடங்களை ஒதுக்குவது 1956 முதல் 1973 வரை பாக்கித்தானின் அரசியலமைப்பு வரலாறு முழுவதும் இருந்தது.

அதிபர் அயூப்கான் நியாயமான தேர்தல்களை நடத்தியிருந்தால், பாக்கித்தானின் திருமதி பாத்திமா ஜின்னா உலகின் மிகப்பெரிய முஸ்லீம் நாட்டின் முதல் முஸ்லீம் அதிபராக ஆகியிருப்பார். இருப்பினும், அந்த பின்னடைவு இருந்தபோதிலும், 1950-60 காலப்பகுதியில், பல பெண்கள் சார்பு முயற்சிகள் எடுக்கப்பட்டன. மேற்கு பாகிஸ்தானில் முதல் பெண் லம்பர்தார் அல்லது நம்பர்டார் (கிராமத் தலைமை நபர்) பேகம் சர்வத் இம்தியாஸ் 1959 இல் சிச்சாவத்னி, மாவட்ட மாண்ட்கோமெரி (இப்போது சாஹிவால்) கிராமத்தில் 43/12-எல் கிராமத்தில் சத்தியப்பிரமாணம் செய்து கொண்டார். 1961 முஸ்லீம் குடும்ப சட்ட கட்டளை, [8] ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட திருமணம், விவாகரத்து, பலதார மணம் இது பாக்கித்தான் பெண்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சட்ட தாக்கம் கொண்டிருப்பது தொடர்கிறது.

சுல்பிகர் அலி பூட்டோ அரசு[தொகு]

சுல்பிகர் அலி பூட்டோவின் ஆட்சியானது (1970-1977) பெண்கள் மீதான தாராள மனப்பான்மைகளின் காலமாகும். இதற்கு முன்னர் மறுக்கப்பட்டிருந்த மாவட்ட நிர்வாக குழு மற்றும் வெளிநாட்டு சேவை (குடிமை சேவையில்) உள்ளிட்ட அனைத்து அரசு சேவைகளும் பெண்களுக்கு திறக்கப்பட்டன. தேசிய சட்டமன்றத்தில் சுமார் 10% இடங்களும், மாகாண சபைகளில் 5% இடங்களும் பெண்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. பொது இடங்களுக்கும் போட்டியிடுவதற்கு எந்த தடையும் இல்லை. எவ்வாறாயினும், இந்தியாவுடனான போர் மற்றும் அதன் விளைவாக நாட்டின் பிளவு காரணமாக அரசாங்கம் நிதி நெருக்கடியை எதிர்கொண்டதால் இந்த கொள்கைகளை செயல்படுத்துவது மோசமாக இருந்தது. [9]

1973இல் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பாக்கித்தான் அரசியலமைப்பில் பாலின சமத்துவம் குறிப்பாக உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்டது. அரசியலமைப்பு "பாலின அடிப்படையில் மட்டும் எந்த பாகுபாடும் இருக்கக்கூடாது" என்று கூறுகிறது. அரசியலமைப்பு கூடுதலாக திருமணம், குடும்பம், தாய் மற்றும் குழந்தையின் பாதுகாப்பையும் "தேசிய வாழ்வின் அனைத்து துறைகளிலும் பெண்களின் முழு பங்களிப்பையும்" உறுதி செய்கிறது. . [10] எவ்வாறாயினும், பல நீதிபதிகள் "இஸ்லாத்தின் சட்டங்களை" உறுதிப்படுத்தினர், பெரும்பாலும் தவறாகப் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறார்கள். அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் கீழ் பாகுபாடு காட்டாத மற்றும் சமத்துவத்திற்கு உத்தரவாதம் அளிக்கிறார்கள். [11]

1975ஆம் ஆண்டில், மெக்சிகோவில் பெண்கள் பற்றிய முதல் உலக மாநாட்டில் பாக்கித்தானில் இருந்து ஒரு அதிகாரப்பூர்வ தூதுக்குழு பங்கேற்றது. இது முதல் பாக்கித்தான் பெண்கள் உரிமைகள் குழுவின் அரசியலமைப்பிற்கு வழிவகுத்தது.

ஜியா-உல்-ஹக்கின் இராணுவ ஆட்சி[தொகு]

அப்போதைய இராணுவத் தளபதியாக இருந்த அதிபர் ஜியா உல்-ஹக், 1977 சூலை 5, அன்று இராணுவ ஆட்சிக் கவிழ்ப்பில் ஜனநாயக ரீதியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சுல்பிகர் அலி பூட்டோ அரசாங்கத்தை தூக்கியெறிந்தார். அதிபர் ஜியா-உல்-ஹக்கின் (1977-1986) இராணுவச் சட்டத்தின் போது ஆறாவது திட்டம் கொள்கை முரண்பாடுகளால் நிறைந்தது. அமைச்சரவை செயலகத்தில் மகளிர் பிரிவை நிறுவுதல், மற்றும் பெண்களின் நிலை குறித்து மற்றொரு ஆணையத்தை நியமித்தல் போன்ற பெண்களின் மேம்பாட்டிற்கான நிறுவன கட்டடத்தை நோக்கி ஆட்சி பல நடவடிக்கைகளை எடுத்தது. ஆறாவது திட்டத்தில் முதன்முறையாக வளர்ச்சியில் பெண்கள் குறித்த அத்தியாயம் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. அந்த நேரத்தில் ஜாங் மாவட்ட அமைப்பின் தலைவரான சையதா அபிதா உசேன் தலைமையிலான 28 தொழில்முறை பெண்கள் பணிக்குழுவால் இந்த அத்தியாயம் தயாரிக்கப்பட்டது. ஆறாவது திட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ள முக்கிய நோக்கம் "பெண்களின் நிலையை மேம்படுத்த ஒருங்கிணைந்த அணுகுமுறையை பின்பற்றுவது". [12] 1981 ஆம் ஆண்டில், அதிபர் ஜியா-உல்-ஹக் மஜ்லிஸ்-இ-ஷூராவை (கூட்டாட்சி ஆலோசனைக் குழு) பரிந்துரைத்தார். மேலும் அதில் 20 பெண்களை உறுப்பினர்களாகவும் சேர்த்தார். இருப்பினும் மஜ்லிஸ்-இ-ஷூராவுக்கு நிர்வாகக் கிளை மீது அதிகாரம் இல்லை. [13] 1985ஆம் ஆண்டில், கட்சி சார்பற்ற தேர்தல்கள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தேசிய சட்டமன்றம் பெண்கள் ஒதுக்கப்பட்ட ஒதுக்கீட்டை (20 சதவீதம்) இரட்டிப்பாக்கியது.

மேலும் காண்க[தொகு]

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. 1.0 1.1 "Pakistan: Status of Women & the Women's Movement". Womenshistory.about.com (28 July 2001).
  2. "Pakistan Ulemas Reject Honor Killings" (31 May 2014). மூல முகவரியிலிருந்து 13 July 2015 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  3. "Lady wardens to manage Lahore city traffic" (28 March 2014). மூல முகவரியிலிருந்து 12 July 2015 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  4. "Pakistani police seeks to recruit more women" (7 January 2014).
  5. "The Constitution of the Islamic Republic of Pakistan". National Assembly of Pakistan (April 20, 2010).
  6. Azra Asghar Ali (April 1999). "Indian Muslim Women's Suffrage Campaign: Personal Dilemma and Communal Identity 1919–47". Journal of the Pakistan Historical Society 47 (2). 
  7. Jone Johnson Lewis. "Woman Suffrage Timeline International".
  8. "The Muslim Family Laws Ordinance 1961".
  9. Mariam S. Pal (2000). Women in Pakistan: Country Briefing Paper. Asian Development Bank. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-971-561-297-5. Archived from the original on 5 November 2014. https://web.archive.org/web/20141105234435/http://www.adb.org/sites/default/files/institutional-document/32562/files/women-pakistan.pdf. 
  10. Constitution of Pakistan Articles 25, 27, 32, 34 and 35.
  11. Alice Bettencourt (2000). "Violence against women in Pakistan".
  12. Mariam S. Pal. Women in Pakistan: Country Briefing Paper. http://www.adb.org/sites/default/files/institutional-document/32562/files/women-pakistan.pdf. 
  13. F. Shaheed, K. Mumtaz. et al. 1998. "Women in Politics: Participation and Representation in Pakistan". Shirkat Gah, Pakistan.

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]