சர்வாதிகாரம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
அடால்ஃப் ஹிட்லர் மற்றும் பெனிட்டோ முசோலினி. ஹிட்லரின் கொள்கைகள் மற்றும் ஆணைகள் 40 மில்லியனுக்கும் மேற்பட்ட மக்களுக்கு மரணத்தை ஏற்படுத்தியது.

சர்வாதிகாரம் என்பது நினைத்தவாறு நடக்கும் ஒரு அரசு வடிவம் ஆகும். இதில் ஆட்சியாளர் ஒரு சர்வாதிகாரியாகச் செயல்படுவார். கிமு 2 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முற்பட்ட ரோமச் சர்வாதிகாரிகள் தொடர்பில், சர்வாதிகாரி என்பதன் பொருள் சற்று வேறானது. அக்காலத்தில் ரோமச் சர்வாதிகாரி என்பது, ரோமக் குடியரசின் ஒரு அரசியல் பதவி. நெருக்கடிநிலைக் காலங்களில் மட்டுமே இவர்களுக்கு முழுமையான அதிகாரம் இருக்கும். பிற காலங்களில் இவர்களது அதிகாரம் தன்விருப்பிலானதோ அல்லது பொறுப்பற்றதோ அல்ல. இவர்கள் சட்டத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர்கள். எனினும், கிமு 2 ஆம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்துக்குப் பின் வந்த ரோமச் சக்கரவர்த்திகள் அதிகாரத்தைத் தனிப்பட்டமுறையில் பயன்படுத்தியதுடன் தன்விருப்பாகவும் செயல்பட்டனர்.

தற்காலப் பயன்பாட்டில் சர்வாதிகாரம் என்பது நினைத்தபடி செயலாற்றும் அதிகாரம் கொண்டதும், சட்டத்துக்கோ, அரசியலமைப்புக்கோ, நாட்டுக்குள் இருக்கும் வேறெந்த சமூக அரசியல் காரணிகளுக்கோ கட்டுப்படாததுமான தலைமையைக் கொண்டிருக்கும்.

சில அறிஞர்கள், சர்வாதிகாரம் என்பது ஆளப்படுபவர்களின் இசைவு இன்றி ஆளுவதற்கான அதிகாரம் கொண்ட ஒரு அரசு வடிவம் என வரைவிலக்கணம் கூறுகின்றனர். வேறு சிலரோ இதை, "மக்களின் பொது நடத்தைகளினதும், தனிப்பட்ட நடத்தைகளினதும் ஏறத்தாழ எல்லா அம்சங்களையும் நெறிப்படுத்துகின்ற ஒரு அரசு" என்கின்றனர்.

வரலாறு[தொகு]

இரண்டு உலகப் போர்களுக்கு இடையில், நான்கு வகையான சர்வாதிகாரங்கள் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன: அரசியலமைப்பு, கம்யூனிஸ்ட் ("பாட்டாளி வர்க்க சர்வாதிகாரத்திற்கு" பெயரெடுத்தது), எதிர்புரட்சிகர மற்றும் பாசிசவாதிகள், பலரும் இந்த முன்மாதிரிகளுக்கு இடையேயான வேறுபாடுகளை வினவியிருக்கின்றனர். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் மூன்றாம் உலக சர்வாதிகாரங்கள், தேவராஜ்ய அல்லது மத சர்வாதிகாரங்கள் மற்றும் வம்சம் அல்லது குடும்பத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சர்வாதிகாரங்கள் உட்பட பரந்த அளவிலான சர்வாதிகாரங்கள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன.

அவசர காலங்களில் ரோமானிய சர்வாதிகாரிகளுக்கு முழு அதிகாரத்தையும் ஒதுக்கினர். மரணதண்டனையில், அவர்களின் அதிகாரமானது முதலில் தன்னிச்சையான அல்லது அசாதாரணமானதல்லாதது, இது சட்டத்திற்கு உட்பட்டது மற்றும் மறுபரிசீலனையை நியாயப்படுத்துதல் தேவைப்படுகிறது. கி.மு. 2 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இருந்தே அத்தகைய சர்வாதிகாரங்கள் எதுவும் இல்லை, பின்னர் சுல்லா மற்றும் ரோம பேரரசர்கள் போன்ற சர்வாதிகாரிகள் சக்திவாய்ந்த முறையில் தனிப்பட்ட முறையில் மற்றும் தன்னிச்சையாக செயல்பட்டனர். ரோம சாம்ராஜ்யம் ஒரு மன்னனாக இருந்த போதினும், பாரம்பரிய ரோம சமுதாயத்திற்கு இழிவான நிலைப்பாடு இருந்ததால், அந்த நிறுவாகம் ரோமாபுரி சாம்ராஜ்யத்திற்குள் கொண்டு செல்லப்படவில்லை.

ஸ்பெயினின் காலனித்துவ ஆட்சியின் சரிவிற்குப்பின், பல சர்வாதிகாரிகள் பல நாடுகளில் அதிகாரத்திற்கு வந்தனர். மெக்ஸிகோவின் அன்டோனியோ லோப்சே டி சாண்டா அனா மற்றும் அர்ஜென்டீனாவின் ஜுவான் மானுவல் டி ரோஸாஸ் போன்ற உதாரணங்களுடன் ஒரு பிராந்தியத்தின் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார சக்திகளைக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்த ஒரு தனியார் இராணுவத்தை, இந்த கவுடில்லோஸ்(Caudillos) அல்லது சுய-நியமிக்கப்பட்ட அரசியல்-இராணுவ தலைவர்கள் பெரும்பாலும் பலவீனமான தேசிய அரசாங்கங்களைத் தாக்கினர். அத்தகைய சர்வாதிகாரிகள் "மிகவும் தனிப்பட்ட மக்கள்" என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.[1]

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் ஸ்டாலினிசம் மற்றும் பாசிசம் சர்வாதிகாரங்கள் பலவிதமான அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப முன்னேற்ற நாடுகளில் தோன்றின. இவை லத்தீன் அமெரிக்காவின் சர்வாதிகாரங்களில் இருந்து வேறுபட்டுள்ளன, ஆபிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவில் காலனித்துவ சர்வாதிகாரத்திற்கு முந்தியவை. நவீன சர்வாதிகார சர்வாதிகாரத்தின் முன்னணி எடுத்துக்காட்டுகள் பின்வருமாறு:

  • அடால்ஃப் ஹிட்லரின் நாஜி ஜெர்மனி[2], பெனிட்டோ முசோலினியின் இத்தாலி[3] மற்றும் பிற பாசிச சர்வாதிகாரங்கள்;
  • ஜோசப் ஸ்டாலினின் சோவியத் யூனியன் நாடுகள்[4] மற்றும் பிற ஸ்டாலினிச மற்றும் சோவியத் பாணியிலான கம்யூனிச சர்வாதிகாரங்கள் மத்திய ஐரோப்பா, கிழக்கு ஐரோப்பா, சீனா மற்றும் பிற நாடுகளில் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் தோன்றியது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர், ஆபிரிக்கா மற்றும் ஆசியாவின் பல புதிய மாநிலங்களில், சர்வாதிகாரிகள் தங்களை காலனித்துவ அதிகாரங்களிலிருந்து பெறப்பட்ட அரசியலமைப்புச் செலவுகள் அல்லது இழப்புகளில் தங்களை நிறுவினர். இந்த அரசியலமைப்புகள் பெரும்பாலும் ஒரு வலுவான நடுத்தர வர்க்கம் இல்லாமல் அல்லது முன்னோடிருந்த சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிராக வேலை செய்யத் தவறிவிட்டன. சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜனாதிபதிகள் மற்றும் பிரதம மந்திரிகள் எதிர்ப்பை ஒடுக்குவதன் மூலம், ஒரு கட்சி ஆட்சியை நிறுவ, மற்றவர்கள் இராணுவ சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்க தங்கள் படைகளை வைத்து அதிகாரத்தை கைப்பற்றினர். அவர்களின் வடிவம் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த சர்வாதிகாரங்கள் பொருளாதார வளர்ச்சியிலும், அரசியல் நிறுவனங்களின் தரத்திலும் மோசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.நீண்டகாலமாக பதவியில் இருந்த சர்வாதிகாரிகள், பொருளாதாரக் கொள்கைகளை பின்பற்றுவதை மிகவும் கடினமாகக் கண்டனர்.

வகைகள்[தொகு]

சர்வாதிகாரத்தை வரையறுக்கும் ஒரு பொதுவான சொல்தான் கொடுங்கோன்மையான ஆட்சி, இது ஒரு அரசின் வடிவம், இதில் ஒரு தனி நிர்வாகம் முழு அதிகாரத்துடன் நாட்டை ஆட்சி செய்கிறார். அந்த நிர்வாகம் ஒரு தன்னலக்குழுவில் ஒரு நபராக இருக்கலாம் அல்லது அது தன்னலக்குழுவில் ஒரு குழுவாக இருக்கலாம். சர்வாதிகாரம் என்பது கொடுங்கோன்மை அல்லது நிரந்தரவாதம் என்று அர்த்தம்.

சர்வாதிகாரம் என்பது ஒரு சர்வாதிகாரியாக அல்லது ஒரு சிறிய குலத்திலோ அல்லது ஒரு முழுமையான அதிகாரத்தை மையமாகக் கொண்டிருக்கும் ஒரு அரசாங்க அமைப்பாக அல்லது குழுவில் குவிமையப்படுத்தப்படும் அரசாங்கத்தின் ஒரு வடிவமாகும்,ஜனநாயகம் பெரும்பாலான மக்களால் அரசாங்கத்தின் ஒரு வடிவமாக வரையறுக்கப்படுகிறது, அங்கு அரசாங்கத்தை ஆட்சி நடத்துபவர்கள் போட்டியிடும் தேர்தல்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்படுபவர்கள்.

சர்வாதிகாரிகளில் முக்கியமானவர்கள்[தொகு]

அடால்ஃப் ஹிட்லர்[தொகு]

முதன்மைக் கட்டுரை: அடால்ஃப் ஹிட்லர்

அடால்ஃப் ஹிட்லர் ஒரு ஜெர்மன் அரசியல்வாதியாக இருந்தார், அவர் நாசி கட்சியை உருவாக்கி அதன் தலைவராக இருந்தார். ஜெர்மனியின் வேந்தராக (chancellor of Germany) 1933 முதல் 1945 வரையும், மற்றும் 1934 முதல் 1945 வரை நாசி ஜெர்மனியின் "ஃபுயுரர்" ("Fuhrer"-"தலைவர்") ஆகவும் அவர் இருந்தார். ஒரு பெரிய சர்வாதிகாரி என்ற முறையில், செப்டம்பர் 1939 ல் போலந்து படையெடுப்புடன் ஐரோப்பாவில் இரண்டாம் உலகப் போரைத் தொடங்கினார். அது மட்டுமின்றி யூத இனப்படுகொலைக்கு அவரே அச்சாணியாக இருந்தார். இதில் அடோல்ப் ஹிட்லரின் நாசி ஜெர்மனியாலும் இரண்டாம் உலகப் போர் நாசிகளுடன் ஒத்துழைத்த மற்ற நாடுகளாலும், 6 மில்லியன் ஐரோப்பிய யூதர்கள் கொல்லப்பட்டனர்.[5]

பெனிட்டோ முசோலினி[தொகு]

முதன்மைக் கட்டுரை: பெனிட்டோ முசோலினி

பெனிட்டோ முசோலினி இத்தாலிய அரசியல்வாதி, பத்திரிகையாளர், தேசிய பாசிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர் 1922 முதல் 1943 வரை நாட்டின் பிரதமராக இருந்தார். அவர் 1925 வரை அரசியலமைப்பை ஆட்சி செய்தார், ஜனநாயகம் பற்றிய அனைத்து போலித்தனத்தையும் கைவிட்டு, ஒரு சட்டபூர்வ சர்வாதிகாரத்தை நிறுவினார். Il Duce (தலைவர்) என அழைக்கப்படும், முசோலினி இத்தாலிய பாசிசத்தின் நிறுவனர் ஆவார்.

இராணுவ சர்வாதிகாரம்[தொகு]

ஒரு இராணுவ சர்வாதிகாரம் பல காரணங்களுக்காக பொதுமக்கள் சர்வாதிகாரத்தில் இருந்து வேறுபட்ட அரசாங்க வடிவமாகும்: அதிகாரத்தை கைப்பற்றுவதற்கான அவர்களின் நோக்கங்கள், அவர்கள் தங்கள் ஆட்சியை நிறுவும் வழிமுறைகள், மற்றும் அவர்கள் அதிகாரத்தை விட்டு செல்லும் வழிகள்.

ஊழல் மிக்க அல்லது கொலைகார குடிமக்கள், அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து நாட்டை காப்பாற்றிக் கொள்ளும் விதமாக பெரும்பாலும் இராணுவம் சர்வாதிகாரத்தை நிலைநிறுத்தி தனது நடுநிலைப் படைப்பிரிவுகளுக்குள்ளேயே "நடுநிலையான அரசை உருவாக்குகிறது" என்று கூறுவதை நியாயப்படுத்துகிறது. அதாவது இராணுவம் இப்படிப்பட்ட தருணத்தில் ஆட்சியைக் கைப்பற்றி நடுநிலையான சர்வாதிகாரத்தை நிலைநாட்டுகிறது. ஆனால் பல நேரங்களில் இந்த இராணுவ சர்வாதிகாரம் நடுநிலையான சர்வாதிகாரத்தை நிலைநாட்டுவதில்லை. அதற்கு பதிலாக அடக்குமுறை ஆட்சியையே நிலைநாட்டுகிறது.[6]

இது பல நாடுகளில் பலமுறை அமல்படுத்தப்பட்ட சர்வாதிகார வகையாகும்.

மியான்மரில் இராணுவ சர்வாதிகாரம்[தொகு]

மாநில அமைதி மற்றும் மேம்பாட்டுக் கவுன்சில் பர்மாவின் இராணுவ அரசாங்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ பெயராகும் (இது மியான்மர் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது), இது 1988 ஆம் ஆண்டில் சா மவுங் ஆட்சியின் கீழ் அதிகாரத்தை கைப்பற்றியது. மார்ச் 30, 2011 அன்று, மூத்த பொது மற்றும் சபை தலைவர் சன் ஷுவ் ஒரு ஆணையில் கையெழுத்திட்டதால் அதிகாரப்பூர்வமாக கவுன்சில் கலைக்கப்பட்டது.[7]

இந்த ஆட்சி மனித உரிமை மீறல்களுக்கு பரவலாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இது 1990 தேர்தல் முடிவுகளை நிராகரித்தது மற்றும் ஆங் சன் சூ கியை 13 நவம்பர் 2010 அன்று விடுவிக்கும் வரை வீட்டுக் காவலில் வைத்திருந்தது.[8] அதன் முன்னாள் உறுப்பினர் தீன் சீன் தலைமையிலான புதிதாக தெரிவு செய்யப்பட்ட அரசாங்கத்தின் திறப்பு விழாவைக் கொண்டுவந்து, மார்ச் 30, 2011 அன்று கவுன்சில் உத்தியோகபூர்வமாக கலைக்கப்பட்டது. தீன் சீன் மியான்மர்க்கு பிரதம மந்திரியாகவும் ஜனாதிபதியாகவும் பதவிவகித்துள்ளார்.

குடிமை-இராணுவ சர்வாதிகாரம் (Civil-military dictatorship)[தொகு]

உருகுவேயின் குடிமை-இராணுவ சர்வாதிகாரம்[தொகு]

உருகுவேயின் குடிமை-இராணுவ சர்வாதிகாரம் "உருகுவேயின் சர்வாதிகாரம்" என அறியப்படுகிறது. 1973 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 27 ஆம் நாள் (1973 ஆட்சி கவிழ்ப்புக்குப் பின்னர்) முதல் பிப்ரவரி 28, 1985 வரை உருகுவே இராணுவ சர்வாதிகார ஆட்சியின் கீழ் இருந்தது.மனித உரிமைகள் மீறல்கள், சித்திரவதைகளை பயன்படுத்துதல் மற்றும் பல உருகுவாயர்களின் விவரிக்க முடியாத காணாமற் போதல் ஆகியவற்றின் காரணமாக இந்த சர்வாதிகார ஆட்சி சர்ச்சைக்குரிய விடயமாகியது."குடிமை இராணுவம்" என்பது இராணுவ ஆட்சியின் தொடக்கத்தில் ஒரு ஒப்பீட்டளவில் அதிகாரமில்லாத சிவிலியன் ஜனாதிபதியை அரசின் தலைவராக பயன்படுத்தப்பட்டது, இது மற்ற தென் அமெரிக்க நாடுகளில் சர்வாதிகாரங்களில் இருந்து இதை வேறுபடுத்திக் காட்டியது. இதில் மூத்த இராணுவ அதிகாரிகள் உடனடியாக அதிகாரத்தை கைப்பற்றி நேரடியாக பணியாற்றினர். பாரம்பரிய அரசியல் கட்சிகள் உட்பட அனைத்து முன்னாள் அரசியல் நடவடிக்கைகளையும் அடக்கி ஒடுக்கியது. பலர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர், சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர், குறிப்பாக இடதுசாரி உறுப்பினர்கள்.[9]

1984 ல், சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிராக மற்றும் அரசியல் கைதிகளுக்கு ஆதரவாக பெரும் போராட்டங்கள் நடந்தன. ஜனவரி 13, 1984 அன்று, 1973 முதல் முதல் 24 மணி நேரப் பொதுப் போராட்டம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இராணுவ தலைமை மற்றும் பொதுமக்கள் அரசியல்வாதிகள் இடையே பேச்சுவார்த்தைகள் தீவிரமடைந்தன.ஆகஸ்ட் 3, 1984 அன்று, கடற்படை கிளப் ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்பட்டு, 1967 ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பை மீளக் கட்டியெழுப்பியதுடன், பாதுகாப்பு அலுவலர்களுக்கும் மூத்த அதிகாரிகளின் நியமனங்களுக்கும் இராணுவம் அறிவுரை வழங்க அனுமதித்தது. 1984, நவம்பர் 25 ம் தேதி தேர்தல்கள் நடைபெற்றன. மார்ச் 1, 1985 அன்று கொலராடோ கட்சியின் வேட்பாளரான ஜூலியோ மரியா சங்குனிட்டி புதிய தலைவராக ஆனார்.

2006 ஆம் ஆண்டில், ஆப்ரேஷன் கான்டாரின் பகுதியாக அர்ஜென்டினாவில் நான்கு எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டதற்காக முன்னாள் சர்வாதிகார ஜனாதிபதி போர்டாபெரி கைது செய்யப்பட்டார். பிப்ரவரி 2010 இல், அவர் 1973 ஆட்சி சதியில் பங்கேற்றதன் மூலம் அரசியலமைப்பை மீறியதற்காக அவர்க்கு 30 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.[10][11]

ஒரு கட்சி அமைப்பு[தொகு]

ஒரு கட்சி அரசு, ஒரு கட்சி அமைப்பு, ஒற்றைக் கட்சி முறை என்பது ஒரு அரசியலமைப்பின் அடிப்படையில் பொதுவாக ஒரே அரசியல் கட்சி மட்டுமே அரசாங்கத்தை அமைக்கும் எனும் உரிமையைக் கொண்ட அரசாங்கம்.ஏனைய அனைத்து கட்சிகளும் சட்டவிரோதமானவையாக கருதப்படும் அல்லது தேர்தல்களில் ஒரு மட்டுப்படுத்தப்பட்ட கட்சியாக, சில இடங்களில் மட்டுமே போட்டியிட அனுமதிக்கப்படுகின்றன.

சிலநேரங்களில் "நடைமுறையில் ஒரு கட்சி ஆட்சி" என்பது ஒரு ஆதிக்கக் கட்சி முறையை விவரிக்கப் பயன்படுகிறது, ஒரு கட்சி நிலை போலல்லாமல், (குறைந்தபட்சம் பெயரளவில்) ஜனநாயக பலதரப்பட்ட தேர்தல்களை அனுமதிக்கிறது, ஆனால் நடைமுறையில் இருக்கும் பழக்கவழக்கங்கள் அல்லது அரசியல் அதிகாரத்தின் சமநிலை திறம்பட எதிர்க்கட்சி தேர்தலை வெல்ல முடியாமல் தடுக்கிறது.

ஐக்கிய முன்னணியின் கீழ் உள்ள சீன மக்கள் குடியரசு (People's Republic of China) ஒரு கட்சி நிலையின் எடுத்துக்காட்டுகள் ஆகும். சீன மக்கள் குடியரசில் ஐக்கிய முன்னணி என்பது கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையிலான, நாட்டின் சட்டபூர்வமாக அனுமதிக்கப்பட்ட கட்சிகளின் ஒரு பிரபலமான முன்னணி ஆகும்.[12]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. https://www.britannica.com/topic/dictatorship
  2. https://www.britannica.com/biography/Adolf-Hitler/Dictator-1933-39
  3. https://www.britannica.com/biography/Benito-Mussolini
  4. https://www.biography.com/people/joseph-stalin-9491723
  5. https://www.britannica.com/event/Holocaust
  6. http://cs.mcgill.ca/~rwest/wikispeedia/wpcd/wp/m/Military_dictatorship.htm
  7. https://www.forbes.com/sites/dougbandow/2016/03/31/a-brighter-dawn-in-burma-myanmar-not-yet-a-democracy-but-no-longer-a-dictatorship/#6a2f94a2f0f3
  8. http://www.bbc.com/news/world-asia-pacific-12990563
  9. http://countrystudies.us/uruguay/22.htm
  10. https://www.theguardian.com/world/2011/jul/19/juan-maria-bordaberry-obituary
  11. https://www.washingtonpost.com/local/obituaries/former-uruguayan-dictator-juan-maria-bordaberry-dies/2011/07/17/gIQAX54RKI_story.html?utm_term=.31259a2f2f79
  12. https://web.archive.org/web/20090309214054/http://www.zytzb.org.cn/zytzbwz/index.htm
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=சர்வாதிகாரம்&oldid=2401243" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது