நாகார்ஜுன்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search

நாகார்ஜுன் (ஆங்கிலம்: Nagarjun , பிறப்பு : 1911 ஜூன் 30 - இறப்பு : 1998 நவம்பர் 5)); இந்தி மற்றும் மைதிலி மொழிக் கவிஞர் ஆவார். வைத்தியநாத மி ஸ்ரா என்பது இவரது இயற்பெயராகும். இவர் நாகார்ஜுன் என்ற புனைப் பெயரால் நன்கு அறியப்படுகிறார். இவர் அவர் பல புதினங்கள், சிறுகதைகள், இலக்கிய சுயசரிதைகள் மற்றும் பயணக் குறிப்புகளையும் எழுதியுள்ளார். மேலும் ஜனகவி (மக்கள் கவிஞர் ) என்றும் அறியப்படுகிறார். மைதிலியில் நவீனத்துவத்தின் மிக முக்கியமான கதாநாயகனாக அவர் கருதப்படுகிறார். [1] [2]

தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் சுயசரிதை[தொகு]

ஆரம்பகால வாழ்க்கை மற்றும் கல்வி[தொகு]

வைத்தியநாத் மிஸ்ரா 1911 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 30 ஆம் தேதி இந்தியாவின் பீகார் மாநிலத்தின் தர்பங்கா மாவட்டத்தில் உள்ள தாரௌனி கிராமத்தில் பிறந்தார். அவர் தனது பெரும்பாலான நாட்களை பீகார் மதுபானி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தனது தாயாரின் கிராமமான சத்லகாவில் கழித்தார். பின்னர் பௌத்த மதத்திற்கு மாறிய அவர் நாகார்ஜுன் என்ற பெயரைப் பெற்றார். அவருக்கு மூன்று வயது இருந்தபோது அவரது தாயார் இறந்தார். மற்றும் அவரது தந்தை ஒரு நாடோடியாக இருந்ததால், அவரை ஆதரிக்க முடியவில்லை. எனவே இளம் வைத்யநாத் தனது உறவினர்களின் ஆதரவை பெற்றுக் கொண்டார். மேலும் அவர் ஒரு விதிவிலக்கான மாணவர் என்பதால் படிப்பதற்கு உதவித்தொகை பெறமுடிந்தது. விரைவில் அவர் சமஸ்கிருதம், பாலி மற்றும் பிரகிருத மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றார். அவர் முதலில் உள்ளூரிலும் பின்னர் வாரணாசி மற்றும் கல்கத்தாவிலும் கல்வி பயின்றார். அங்கு அவர் படிக்கும்போதே வேலையிலும் ஈடுபட்டு தனது படிப்பைத் தொடர்ந்தார். இதற்கிடையில் அவர் அபராஜிதா தேவி என்பவரை மணந்தார். இத்தம்பதியருக்கு ஆறு குழந்தைகள் இருந்தன.   [ மேற்கோள் தேவை ]

தொழில்[தொகு]

1930 களின் முற்பகுதியில் யாத்ரி (यात्री) என்ற புனைப் பெயரால் மைதிலி கவிதைகளுடன் தனது இலக்கிய வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். 1930 களின் நடுப்பகுதியில், அவர் இந்தியில் கவிதை எழுதத் தொடங்கினார். ஒரு முழுநேர ஆசிரியராக முதல் நிரந்தர வேலை, அவரை சஹாரான்பூருக்கு ( உத்தரப் பிரதேசம் அழைத்துச் சென்றது. பௌத்த வேதங்களை ஆழமாக ஆராய்வதற்கான அவரது வேண்டுகோளுக்கு அவர் நீண்ட காலம் அங்கேயே இருக்கவில்லை என்றாலும், அவரை இலங்கையின் களனியாவில் உள்ள புத்த மடத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். , அங்கு 1935 ஆம் ஆண்டில், அவர் ஒரு புத்த துறவியாகி, மடத்துக்குள் நுழைந்து, வேதவசனங்களைப் படித்தார், அவருடைய வழிகாட்டியான ராகுல் சங்கிருத்தியாயன் முன்பு செய்ததைப் போலவே, எனவே "நாகார்ஜுன்" என்ற பெயரைப் பெற்றார். மடத்தில் இருந்தபோது, லெனினிசம் மற்றும் மார்க்சியம் சித்தாந்தங்களையும் படித்தார். 1938 இல் இந்தியா திரும்புவதற்கு முன்பு, பிரபல விவசாயத் தலைவரான கிசான் சபாவின் நிறுவனர் சஹஜானந்த் சரஸ்வதி ஏற்பாடு செய்த 'சம்மர் ஸ்கூல் ஆஃப் பாலிடிக்ஸ்' இல் சேர்ந்தார். [3] இயற்கையால் அலைந்து திரிந்த நாகார்ஜுன் 1930 கள் மற்றும் 1940 களில் இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்வதில் கணிசமான நேரத்தை செலவிட்டார்

சுதந்திரத்திற்கு முன்னும் பின்னும் பல மொதுமக்கள் விழிப்புணர்வு இயக்கங்களிலும் அவர் பங்கேற்றார். 1939 மற்றும் 1942 க்கு இடையில், பீகாரில் ஒரு விவசாயி போராட்டத்தை வழிநடத்தியதற்காக பிரித்தன் நீதிமன்றங்களால் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு நீண்ட காலம் அவர் பத்திரிகைத் துறையில் ஈடுபட்டார்.

அவசர காலத்திற்கு (1975-1977) முன்னதாக ஜெயபிரகாஷ் நாராயணின் இயக்கத்தில் அவர் ஒரு முக்கிய பங்கைக் கொண்டிருந்தார். எனவே அவசர காலங்களில் பதினொரு மாதங்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். லெனினிச-மார்க்சிய சித்தாந்தங்கள் அவருக்கு பலத்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. பிரதான அரசியல் நிறுவனங்களின் ஆதரவை அவர் ஒருபோதும் காணவில்லை என்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

இறப்பு[தொகு]

அவர் 1998 இல் தனது 87 வயதில் தர்பங்காவில் காலமானார்.


மொழிகள்[தொகு]

மைதிலி அவரது தாய்மொழியாக இருந்தார், மேலும் அவர் மைதிலியில் பல கவிதைகள், கட்டுரைகள் மற்றும் நாவல்களை எழுதியுள்ளார். சமஸ்கிருதம், பாலி, இந்தி மொழிகளில் கல்வி கற்றார். இந்தி அவரது இலக்கியத்தின் பெரும்பகுதியின் மொழியாகவே இருந்தது. அவரது படைப்புகளின் இந்தி மிகவும் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து வடமொழி வடிவங்களுக்கு மாறுபடும். அவர் வெகுஜனங்களின் கவிஞராக இருந்தார், உடனடி உள்ளூர் தாக்கத்தின் மொழியில் எழுத விரும்பினார். எனவே அவர் ஒருபோதும் குறிப்பிட்ட மொழிகளின் எல்லைகளைக் கடைப்பிடிக்கவில்லை.

பெங்காலி மொழியையும் நன்கு புரிந்து கொண்ட அவர், பெங்காலி செய்தித்தாள்களுக்கு எழுதுவதும் வழக்கம். அவர் பெங்காலி பசி தலைமுறை அல்லது பூகி பீரி கவிஞர்களுடன் நெருக்கமாக இருந்தார், மலாய் ராய் சவுத்ரியின் நீண்ட கவிதை ஜகாம் மற்றும் சனா ஜோர் கரம் ஆகியவற்றை இந்தியில் மொழிபெயர்க்க காஞ்சன் குமாரிக்கு உதவினார்.

விருதுகள்[தொகு]

நாகார்ஜுனுக்கு 1969 ஆம் ஆண்டில் அவரது வரலாற்று புத்தகமான பதர்ஹீன் நக்னா கச் மற்றும் 1983 ஆம் ஆண்டில் இலக்கிய பங்களிப்புகளுக்காக உத்தரபிரதேச அரசு வழங்கிய 'பாரதி பாரதி விருது' ஆகியவற்றிற்கு சாகித்ய அகாடமி விருது வழங்கப்பட்டது. [4] 1994 ஆம் ஆண்டில் வாழ்நாள் சாதனையாளர்களுக்கான இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த இலக்கிய விருதான சாகித்ய அகாடமி பெல்லோஷிப்பால் கௌரவிக்கப்பட்டார் .

மேலும் படிக்க[தொகு]

  • இந்திய இலக்கியம், சாகித்ய அகாதமி. சாகித்ய அகாதமி, 1998 இல் வெளியிடப்பட்டது. பாபா நாகார்ஜுன், பக்கம் 140-145 .

குறிப்புகள்[தொகு]

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

Work online
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=நாகார்ஜுன்&oldid=2884104" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது