அரசியலமைப்புச் சட்டம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்

யாப்பு அல்லது அரசியலமைப்புச் சட்டம் (constitution) என்பது, ஒரு தன்னாட்சி உரிமை கொண்ட ஒரு அரசியல் அலகுக்கான, சட்ட விதிகள், கொள்கைகள் போன்றவற்றை விளக்கும் எழுத்துமூல ஆவணம் ஆகும். இது ஒரு அரசின் முறைமைகளை விளக்குகிறது. நாடுகளைப் பொறுத்தவரை இச் சொல், அரசின் அடிப்படை அரசியல் கொள்கைகள், அமைப்பு, செயல்முறைகள், அதிகாரம், கடமைகள் என்பவற்றை வரையறுக்கும் தேசிய அரசியல் சட்டத்தைக் குறிக்கின்றது. பல நாடுகளின் அரசியல் சட்டங்கள் மக்களுக்கான உரிமைகள் சிலவற்றுக்கான உறுதிகளையும் வழங்குகின்றன. தற்காலப் பாணியிலான எழுதித் தொகுக்கப்பட்ட அரசியற்சட்டங்கள் உருவாவதற்கு முன்னர், அரசு செயல்படுவதற்கான எந்தச் சட்டத்தையும் இச் சொல் குறித்தது.

அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் பலவகையான அரசியல் அமைப்புக்கள் தொடர்பானவையாக உள்ளன. இவை, பன்னாட்டு அளவிலும், கூட்டாட்சி, மாநிலம் அல்லது மாகாணம் ஆகிய மட்டங்களிலும் காணப்படுகின்றன.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் தான் உலகில் உள்ள எந்தவொரு இறையாண்மை நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை விட மிக நீண்ட நெடியதாக எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டமாகும். இதில் 444 கட்டுரைகளை உள்ளடக்கி,[1] containing 444 articles in 22 parts,[2][3] 22 பாகங்கள், 12 அட்டவணைகளும், 118 திருத்தங்களும், அதன் ஆங்கில மொழி பதிப்பில் 146,385 வார்த்தைகள் [4] in its English-language version,[5] உள்ளது. மொனாக்கோவின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் தான் உலகில் மிகச்சிறியதாக எழுதப்பட்டதாகும். இதில் 97 கட்டுரைகள் கொண்ட 10 அத்தியாயங்களும், மொத்தம் 3,814 வார்த்தைகளும் உள்ளன.[6][4]

சொல்லிலக்கணம்[தொகு]

அரசியலமைப்பு (constitution) என்பது பிரெஞ்சு இலத்தீன் வார்த்தை constitutio இலிருந்து வந்தது. இது, ஏகாதிபத்திய சட்டங்கள் ( அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள் ) (constitutiones principis: edicta, mandata, decreta, rescripta) இருந்து உருவானது.[7] பின்னர், பிரங்கி சட்டத்தில் ஒரு முக்கிய தீர்மானத்திற்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது, குறிப்பாக திருத்தந்தை அரசியலமைப்பு என இப்போது குறிப்பிடப்படும் போப் வெளியிட்ட ஒரு ஆணை.

பொதுவான பண்புகள்[தொகு]

பொதுவாக, ஒவ்வொரு நவீன எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்பும், குறிப்பிட்ட அரசியலமைப்பின் வரம்புகளுக்கு உட்பட்ட முதன்மை நிலைமைக்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட்ட ஒரு அமைப்பு அல்லது நிறுவன நிறுவனத்திற்கு குறிப்பிட்ட அதிகாரங்களை வழங்கியுள்ளது. 'கட்டுப்பாட்டு மாநிலம்: பண்டைய ஏதென்ஸில் இருந்து இன்று வரை அரசியல் கட்டுப்பாட்டுவாதம்' என்ற எழுத்தாளர் ஸ்காட் கோர்டன் கருத்துப்படி, ஒரு அரசியல் அமைப்பானது, அரசியலமைப்பிற்குள்ளேயே, "நிறுவனம் சிறுபான்மையினர் உட்பட, குடிமகனின் நலன்களும், சுதந்திரமும். பற்றி கூறுகிறது " [8]

அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பின் கோட்பாடுகள்[தொகு]

பழங்குடி மக்கள் முதலில் நகரங்களில் வசிக்க ஆரம்பித்த பிறகு, தேசங்களை ஸ்தாபிக்க ஆரம்பித்தார்கள், பலவற்றில் எழுதப்படாத பழக்கவழக்கங்களின்படி செயல்பட்டனர், சிலர் ஆளுநராகவும், கொடுங்கோல் ஆட்சியாளர்களாகவும் இருந்தனர், அவர்கள் ஆளுநர்களால் நியமிக்கப்பட்டனர் அல்லது வெறுமனே தனிப்பட்ட யதார்த்தமாக இருந்தனர்.அத்தகைய ஆட்சி சில சிந்தனையாளர்கள் பொறுத்தவரை அரசாங்க நிறுவனங்கள் நடவடிக்கைகளின் வடிவமைப்பு அல்ல என்ற நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்கள். "தத்துவவாதி-அரசர்களால்" ஆட்சியைக் கோரிய பிளேட்டோவில் இந்த கருத்து காணப்படுகிறது.[9] பின்னர், அரிஸ்டாட்டில், சிசரோ மற்றும் ப்ளுடார்ச் போன்ற எழுத்தாளர்கள் அரசாங்கத்திற்கான சட்டபூர்வ மற்றும் வரலாற்று நிலைப்பாட்டிலிருந்து வடிவமைப்புகளை ஆராய்ந்தனர்.

மறுமலர்ச்சி அரசியலமைப்புத் தத்துவவாதிகளை ஒரு தொடர்ச்சியான அரசியல் மெய்யியலாளர்களை கொண்டுவந்தது, அவர்கள் பேரரசர்களின் நடைமுறைகளை விமர்சித்தார்கள் மற்றும் அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பின் கொள்கைகளை அடையாளம் காண முயன்றார்க்ள், மேலும் அது அவர்களின் பார்வையிலிருந்து மிகவும் பயனுள்ள மற்றும் நல்ல நிர்வாகத்தை வழங்குவதற்கு வாய்ப்புள்ளது. இது ரோமானியர்களின் தேசத்தின் சட்டம் கருத்தியல் மறுமலர்ச்சியுடன் தொடங்கியது, தேசங்களுக்கிடையிலான உறவுகளுக்கு அதன் பயன்பாடு, மற்றும் வழக்கமாக "போர் மற்றும் சமாதான விதிமுறைகளை நிறுவ முற்பட்டது. மேலும் போர்களை அடியோடு ஒலிப்ப்து அல்லது குறைப்பது இது அதிகாரம் முடியாட்சிகள் அல்லது பிற அதிகாரிகளுக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை, மற்றும் அந்த அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வதற்கான நிவாரணங்களைக் கொண்டிருக்கும் எந்தவொரு அதிகாரமும் இல்லை".[10][11] [12]

ஆங்கில உள்நாட்டுப் போர் (உள்நாட்டுப் போர்), க்ரோமவெலியன் காப்பரசு, தாமஸ் ஹோப்ஸ் ஜுவல் மில்டன் மற்றும் ஜேம்ஸ் ஹாரிங்டன், ராபர்ட் ஃபிலிமர் ஒரு பக்கத்தில் விவாதத்திற்கு இட்டுச் சென்றது, மற்றும் ஒரு பக்கத்தில், ஹென்றி நெவில்லே, ஜேம்ஸ் டைரெல், அல்கர்சன் சிட்னி , மற்றும் ஜான் லாக். பிந்தையது என்னவென்றால், முதலாவதாக, இயற்கை சட்டங்களால் நிர்வகிக்கப்படும் இயற்கையின் நிலை, பின்னர் ஒரு சமூக ஒப்பந்தம் அல்லது கச்சிதமாக உருவாக்கப்பட்ட சமூகத்தின் நிலை, இயற்கை அல்லது சமூக சட்டங்களுக்கு முன் அரசாங்கங்கள் அவை மீது அடித்தளமாக அமைக்கப்பட்டன.

அரசாங்கத்தின் வடிவமைப்பு ஒரு அரசர் தலைமையில் இருந்தாலும்கூட, அரசாங்க வடிவமைப்பு எவ்வாறு முக்கியமானது என்பதை பல எழுத்தாளர்கள் ஆராந்தனர்.அரசாங்க வடிவமைப்புகளின் பல்வேறு வரலாற்று முன்மாதிரிகள், பொதுவாக ஜனநாயகம், உயர்குணங்கள், அல்லது முடியாட்சிகள் ஆகியவற்றில், மேலும் ஒவ்வொருவரின் திறமையும், ஏன், எப்படி ஒவ்வொன்றின் சிக்கல்களும், சமநிலையான போட்டியிடும் போக்குகளை வடிவமைத்தல். Montesquieu போன்ற சில, அரசாங்கத்தின் செயல்பாடுகள், சட்டமன்றம், நிர்வாகி மற்றும் நீதித்துறை போன்றவை எவ்வாறு கிளைகளாக பிரிக்கப்படலாம் என்பதை ஆய்வு செய்தது. இந்த எழுத்தாளர்களிடையே நிலவும் கருத்துக்கள், அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பு முற்றிலும் தன்னிச்சையான அல்லது சுவைக்குரிய விஷயம் அல்ல. ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பிற்கும் அல்லது அமைப்பிற்கும் உள்ள அனைத்து அரசியலமைப்பையும் கட்டுப்படுத்தும் வடிவமைப்பின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள் உள்ளன என்று அவை பொதுவாகக் கொண்டிருந்தன.அந்த நியமங்கள் என்னவென்பதைப் பொறுத்தவரையில் ஒவ்வொருவரும் கருத்துக்களை வைத்து கட்டியெழுப்பினர்.

ஓரெஸ்டெஸ் பிரவுன்சன் தனது எழுத்துக்களில் அரசியலமைப்பு வடிவமைப்பாளர்கள் என்ன செய்ய முயற்சித்தார்கள் என்பதை விளக்க முயற்சிக்கிறார். பிரவுண்ஸ்சனின் கூற்றுப்படி, ஒரு அர்த்தத்தில், மூன்று "அரசியலமைப்புகள்" இருப்பதாக பின்வருமாறு கூறுகிறார்.

  1. முதலில் "இயற்கையின் சட்டம்" என்று அழைக்கப்படுபவை அனைத்தும் "இயற்கைச் சட்டம்" என்று அழைக்கப்படுகின்றன.
  2. இரண்டாவதாக, "சமூகத்தின் ", ஒரு அரசியலமைப்பை உருவாக்குவதற்கு முன்னர் ஒரு சமூக ஒப்பந்தத்தால் உருவாக்கப்பட்ட சமுதாயத்திற்கான ஒரு எழுதப்படாத மற்றும் பொதுவாக புரிந்து கொள்ளப்பட்ட விதிமுறைகள் அரசியலமைப்பு விதிமுறையானது,
  3. ஒரு "அரசியலமைப்பு அரசியலமைப்பை" நிறுவியுள்ளது. இரண்டாவதாக, பொதுமக்கள் அறிவிப்பு எனப்படும் பொது மாநாட்டில் (மாநாடு) முடிவுகளை எடுக்கும் முடிவுகளை உருவாக்கியது மற்றும் நிறுவப்பட்ட பாராளுமன்றம் செயல்முறை விதிமுறைகளை நடத்தியது.

ஒவ்வொரு அரசியலமைப்பினதும் நிலைத்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும், அதற்கு முன் உள்ளவர்களிடமிருந்தும், அதன் மூலம் சமூகத்தின் உருவாக்கம் அல்லது அரசியலமைப்பு ஒப்புதலுடனான ஒரு வரலாற்றுச் செயலிலிருந்தும் அதன் அதிகாரம் பெறப்பட வேண்டும்.மாநில (அரசியலமைப்பு) ஒரு நன்கு வரையறுக்கப்பட்ட பிரதேசத்தின் மீது ஒரு சிறந்த சமுதாயமாக உள்ள ஒரு சமுதாயம், அந்த பிராந்தியத்தின் முன்னிலையிலிருந்து அரசாங்கத்தின் நன்கு வடிவமைக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பின் ஒப்புதல், இயற்கையின் அல்லது சமுதாயத்தின் அரசியலமைப்புக்களுடன் பொருத்தமற்றதாக இருந்தால், எழுதப்பட்ட அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் விதிமுறைகள் பொருந்தக்கூடியதாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரௌன்ஸன் வாதிட்டார்.

அரசியலமைப்பு நீதிமன்றங்கள்[தொகு]

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை மீறுகின்ற எந்தவொரு அரசியலமைப்பையும், அதற்கேற்ப பொருந்தக்கூடிய, சட்டபூர்வமான சட்டங்களை இயற்றுவதற்கும், அரசியலமைப்பை மீறுவதற்கும் சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கைகளை அறிவிக்க வேண்டும். ஜெர்மனியைப் போன்ற சில நாடுகளில், இந்த செயல்பாடு ஒரு பிரத்யேக அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தால் நடத்தப்படுகிறது (இது மட்டுமே). அயர்லாந்து போன்ற மற்ற நாடுகளில், சாதாரண நீதிமன்றங்கள் தங்கள் பிற பொறுப்புகளுக்கு கூடுதலாக இந்தச் செயலைச் செய்யலாம்.ஐக்கிய இராச்சியத்தில், அரசியலமைப்பிற்கு விரோதமானது என்று கூறும் அல்லது அறிவிக்கும் சட்டம் இல்லை.

ஒரு அரசியலமைப்பு மீறல் என்பது அரசியலமைப்புக்கு எதிரானது என்று ஒரு அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு நடவடிக்கை அல்லது சட்டப்பூர்வ நடவடிக்கை ஆகும், அதாவது அரசியலமைப்பிற்கு எதிரானது. நிர்வாகத்தால் அரசியலமைப்பு மீறல் ஒரு உதாரணம், ஒரு அரசியலமைப்பின் மூலம் அந்த அலுவலகத்திற்கு வழங்கப்பட்ட அதிகாரங்களுக்கு வெளியே செயல்படும் ஒரு பொது அலுவலக அதிகாரியாக இருக்கலாம். சட்டமன்றத்தால் அரசியலமைப்பு மீறல் ஒரு உதாரணம், அரசியலமைப்புக்கு முரணாக இருக்கும் ஒரு சட்டத்தை நிறைவேற்றும் முயற்சியாகும்.

சில நாடுகளில், குறிப்பாக சட்டவிரோதமாக்கப்பட்ட அரசியலமைப்பினருடன், அத்தகைய நீதிமன்றங்கள் எதுவும் இல்லை. உதாரணமாக, ஐக்கிய இராச்சியத்தில் பாரம்பரியமாக பாராளுமன்ற இறையாண்மை கொள்கையின் கீழ் இயக்கப்படுகிறது, இதன் கீழ் ஐக்கிய இராச்சிய பாராளுமன்றத்தால் இயற்றப்பட்ட சட்டங்கள் நீதிமன்றங்களால் விசாரிக்கப்பட முடியாது.

நெருக்கடி நிலை[தொகு]

பொதுவாக பல யாப்புகளும், ஒரு அரசாங்கமானது விதிவிலக்கான சில நெருக்கடி நிலைமையை எதிர்கொள்ள நேர்கையில், அவசரகாலச் சட்டங்களைப் பிரகடனப்படுத்த அனுமதியளிக்கிறது. அப்படியான நிலைமைகளில் சில உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதுடன், அரசாங்கத்திற்கு உண்டான பொறுப்புக்கள் நிறுத்தி வைக்கப்படுகின்றன[13]. ஆனால் இது சிலசமயம் அரசாங்கம் மனித உரிமை மீறல் செய்வதற்கும் வழிவகுக்கிறது[14].

இவற்றையும் பார்க்க[தொகு]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. Pylee, M.V. (1997). India's Constitution. S. Chand & Co.. p. 3. ISBN 81-219-0403-X. 
  2. Sarkar, Siuli. Public Administration In India. PHI Learning Pvt. Ltd.. p. 363. ISBN 978-81-203-3979-8. https://books.google.com/books?id=smahlYxg-8YC&pg=PA363. 
  3. Kashyap, Subhash. Our Constitution-An introduction to India's Constitution and Constitution Law. National Book Trust, India. p. 3. ISBN 978-81-237-0734-1. 
  4. 4.0 4.1 "Constitution Rankings – Comparative Constitutions Project" (en-US).
  5. "Constitution of India". Ministry of Law and Justice of India (July 2008). பார்த்த நாள் December 17, 2008.
  6. "Constitute".
  7. The historical and institutional context of Roman law, George Mousourakis, 2003, p. 243
  8. Gordon, Scott (1999). Controlling the State: Constitutionalism from Ancient Athens to Today. Harvard University Press. p. 4. ISBN 0-674-16987-5. 
  9. Aristotle, by Francesco Hayez
  10. Relectiones, Franciscus de Victoria (lect. 1532, first pub. 1557).
  11. The Law of War and Peace, Hugo Grotius (1625)
  12. Vindiciae Contra Tyrannos (Defense of Liberty Against Tyrants), "Junius Brutus" (Orig. Fr. 1581, Eng. tr. 1622, 1688)
  13. "State of Emergency". Dictionary. பார்த்த நாள் 11 மே 2017.
  14. "The State of Emergency as Justification of Human Rights Violations". பார்த்த நாள் 11 மே 2017.

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]