இரணியகசிபு

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
இரணியவதம்
இரணியவதம், கிறித்துவுக்கு முற்பட்ட அஜந்தா சிற்பம்

இரணியகசிபு அல்லது இரணியன் {Hiranyakashipu or Hiranyakasipu) (சமசுகிருதம்: हिरण्‍यकशिपु), காசிபர் - திதி தம்பதியரின் மகன். இரணியாட்சனின் அண்ணன். விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களான தசாவதாரத்தில் நான்காம் அவதாரமான நரசிம்மர் வதம்செய்த அரக்கன். வட மொழியில் இரண்யம் எனில் தங்கம். கசிபு எனில் துணி. தங்கத்தால் ஆன துணியை அணிந்தவன் எனப்பொருள்.

புராணம்[தொகு]

மூலம்[தொகு]

நாராயணன் மகாலட்சுமியுடன் தனித்திருக்க, வாயிற்காவலர் இருவரிடமும் ”யாரையும் அந்தப்புறத்துக்குள்ளே விடவேண்டாம்” எனக் கூறி உள்ளே சென்றார். அப்போது முனிவர்கள் நேரிடையாக நாராயணனின் அந்தப்புரத்துக்குள்ளே செல்ல முயல, அவரைத் தடுத்தனர் வாயிற்காவலர்கள். வெகுண்ட முனிவர்கள் அவர்களை பூலோகத்தில் போய்ப் பிறக்கும்படி சாபமிட்டனர். நாராயணனின் மேல் அளவில்லா பக்தி கொண்ட வாயிற்காவலர்கள் வருந்த நாராயணனே அங்கு வந்து அவர்களிடம், கொடியவர்களாகப் பிறந்து, தீமைகள் செய்து, விரைவில் தம்மை வந்தடையும் பிறப்பு வேண்டுமா? அல்லது நல்லவர்களாகப் பிறந்து, பலகாலம் கழித்து தன்னை வந்தடையும் பிறப்பு வேண்டுமா? என்று கேட்க அவர்கள் இருவரும் நாராயணனை வெகு காலம் பிரிந்திருக்க முடியாது, ஆகவே கொடியவனாக அசுரப் பிறப்பெடுக்க சம்மதித்தனர். இந்த துவார பாலகர்களில் ஒருவன் தான் இரணியன்.

இரணியன் கதை[தொகு]

சத்யுகத்தில் காசியப முனிவருக்கும் - திதிக்கும் பிறந்தவர்களே இரணியர்கள் என அழைக்கப்படும் இரணியகசிபு மற்றும் இரணியாட்சன். கூடலுக்கு ஆகாத அந்தி நேரத்தில் கூடியதால் அவர்களுக்கு அசுரர்களாக பிறந்து விட்டதாகக் கூறப்படுகிறது.[1]

வராக அவதாரத்தில் விஷ்ணுவால் இரணியாக்சன் கொல்லப்பட்ட பின்னர் வெகுண்ட இரணியன் விஷ்ணுவை அழிப்பதற்குத் தக்கபடித் தன்னை வலியவனாக்கிக் கொள்ள பிரம்மாவை நோக்கித் தவமிருந்தான்[2]. பிரம்மாவும் காட்சி தந்தார். இரணியன் தனக்கு மனிதர்களாலோ, மிருகங்களாலோ, பறவைகளாலோ, இரவிலோ, பகலிலோ வீட்டிற்கு உள்ளேயோ, வெளியேயோ எந்தவித ஆயுதத்தாலும் மரணம் சம்பவிக்கக் கூடாது. எவ்வுலகிலும் தனக்குப் போட்டியாக யாருமே இருக்கக்கூடாது. அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் கடவுளருக்கும் தான் மட்டுமே தலைவனாக இருக்க வேண்டும். அத்தகைய ஆற்றல் வேண்டும். யோகங்களினாலும் தவத்தாலும் அடையக்கூடிய காலத்தால் அழியாத வல்லமை தனக்கு வேண்டும் என்று மிக புத்திசாலித்தனமாக வரம் கேட்டான்.[3] பிரம்மாவும் அளித்தார். கிடைத்த சக்தியை வைத்துக்கொண்டு அட்டூழியங்கள் புரிய ஆரம்பித்தான் இரணியன், அவனை அடக்க யாராலும் முடியவில்லை.

அப்படிப்பட்ட அசுரனை வதம் செய்ய நாராயணன் முடிவெடுத்தார். நல்லவர்களை காக்க, தர்மத்தைக் நிலைநாட்ட, தன்மேல் பக்தி கொண்ட ஒரு பிரகலாதனை இரணியனுக்கு மகனாகப் பிறக்க வைத்து, பிரகலாதன் வாயிலாக தன் நாமம் சொல்லச் சொல்லி இரணியனைக் கோபமூட்டினார்.

உலகத்திலுள்ள அனைவரும் தன்னை “ஓம் நமோ இரண்யாய நமஹ” என்று துதிபாடும்போது தன்னை அவமதித்து ”ஓம் நமோ நாராயணாய நமஹ” என்று சொல்லும் பிள்ளையை ஒழித்தால்தான் தன் மானம் காக்கப்படும் என்று நினைத்து இரணியனும் பிரகலாதனிடம் தன்னுடைய விரோதியின் பெயரைச் சொல்ல வேண்டாம் என்று மன்றாடிக் கேட்டுக்கொண்டான். ஆனால் பிரகலாதன் இரணிய நாமம் சொல்ல மறுத்து நாராயண நாமம் சொல்லி, தந்தைக்கே உபதேசம் செய்யத் தொடங்கினான். நாராயணனே தெய்வம் என்றான். ஆகவே கடுங்கோபம் கொண்ட இரணியன் பிரகலாதனைக் கொன்று விடும்படி உத்தரவிட்டான்.[4][5] ஒவ்வொரு முறையும் தன் பக்தன் பிரகலாதனை நாராயணன் காப்பாற்றினார்.

இரணியன் பிரகலாதனிடம், ”எங்கே இருக்கிறான் உன்னுடைய நாராயணன்? காட்டு” என்று கேட்டான். பிரகலாதன், "தந்தையே, அவர் பரம்பொருள்; தூணிலும் இருப்பார் துரும்பிலும் இருப்பார்” என்றான். ”இந்தத் தூணிலே இருப்பானா?” என்று ஒரு தூணைக் காட்டி இரணியன் கேட்க, ”இருப்பான்” என்று பிரகலாதன் பதில் சொல்ல, இரணியன் ஆவேசமாக தன்னுடைய கதாயுதத்தால் தூணை ஓங்கி அடித்தான், காலால் உதைத்தான். தூண் இரண்டாகப் பிளந்தது. இரணியன் கேட்ட வரத்தை யோசித்து அதற்கேற்றாற் போல மனிதனும் அற்று மிருகமும் அற்று நரசிம்மமாய், இரவும் அற்று பகலும் அற்று சந்தியா காலத்தில், உள்ளேயும் இல்லாமல் வெளியேயும் இல்லாமல் வாயிற்படியில் அமர்ந்து, பூமியில் இரணியனின் உடல் படாமல் தன் மடியில் கிடத்தி எந்தவித ஆயுதமும் இன்றி, தன் விரல்களில் உள்ள நகங்களாலேயே அவன் மார்பைப் பிளந்து, அவனுடைய குருதியை ஒரு சொட்டுக்கூடக் கீழே விடாமல் உறிஞ்சி அவனுடைய குடலைத் தனக்கே மாலையாக்கிக் கொண்டு இரணியனை வதம் செய்தார் நரசிம்மர்[6].

இரணிய சம்மாரம் கூத்துப் பாடல்

துதி

அறிவோம்,

நன்றாக 

குருவாழ்க

குருவே துணை.

1.

மண்ணையும் வெண்ணையும் நுகர்ந்தோர் மருதடைந்தேளெரு தொடர்ந்து வருமெண்ணான்கு

பண்ணை யுண்டு மீதுமிழ்ந்த பாவனையாய யிசைத்துப் பசுவைத் தற்காத்

தெண்ணையும் யென்னையும் போல மற்றெங்கு நிரைந்தரு வுருவாயி லங்கு ஞாளக

கண்ணையே யெண்ணி யிரு கரங் கூப்பிச் சிரந் தாழ்த்திக் கருத்துள் வைப்பாம்  உ

2.

சீர் சிரந்த கண்ணன் செய்யுள் தனை முளுதும்

பார் சிரந்த வர்னிப்பாய்ப் பாடுதற்கு ஓர் மருப்பால்

நேயமுடன் பாரத்த்தை நீள் கிரியில்த் தீட்டுந்

தூய கணேசன் துணை  உ

யிரணிய சம்காரம்

3.

சீர்பூத்த மெய்யில் ஆதிமகா மூலம்செகம் பூத்த பைந்துழவோன்

தார் பூத்த மார்பன் வைகுந்த நாதன்ரனை வருந்தி யானழைக்க

அந்தி மதியை த்துரித தோன் ஆதிபரனின்ர ஐங்கரனைப் போற்றி செய்ய

மந்திர சடாக்ஷ்ர வேல சதுரகிரி மேவும் வல்ல சித்தர் முன்வறுக

நில மழந் தோன் மார் பிடத்தே அனவரத காலம் நீங்காமல் வாழுகின்ற

மலர் மடந்தை பாதமலர் அடியேனடைய வண்ணமுடி மேற் புனைவேன்

4.

நீள் வானழந்தோன் வைகுந்த மேவும் நிமலர் தனையா னழைக்க

ஆள்வார் பதினெண்மர் கற்றோர் பெரியோர் அடிக்கமலம் யான் மரவேன்

கொங்கலர் செந்தாமரைக் கை ஆதிமகா மூலங் கொண்ட கோதண்டம் வில் வாள்

சங்கனொடு சக்கரமும் சாரங்கம் வில் வாள் தண்டுந் துணை யாமே

வஞ்சனை செய் றாவணனும் தன்னரசு செய்த வாளிலங்கை தீ மடுத்த

அஞ்சனை குமாரன் அரி றாமதூதன் அனுமானடி தொழுவேன்

5.

சேயாறும் விண்ணுலக்கில் ஓர் நொடியிற் பாய்ந்து சென் ரமிர்தங் கொண்டு வந்து

தாயார் மனம் மகிழ அடுமைத் தொழில் நீங்க்குந் தருங் கெருடன் றாள் மரவேன்

முந்து கிரேதாயுகத்தில் இரணிகாசூரன் முரையாய தத்துவம் புரிந்து

தந்திரமா யீசனிடம் அளியா வரங்கள் பெற்றுத் தானரசங் காழவென்று

அந்தியிலுஞ் சந்தியிலும் ஆயுதங்களாலும் அண்டர் முனிவோராலும்

எந்த விதப் போரினிலும் யெமதர்மானாலும் யெப்பவுஞ் சாவில்லாமல்

6.

அரிஓ மென் ரக்ஷ்ரத்தை கதிர் சூள் புவியில் யாறொருவர் சொல்லாமல்

நெரிமுரமை தான் பிசகி இரணிய நமாவென்று நீ னிலமெல்ல்லாந் துதிக்க

அழியா வரங்கள் பெற்று அவனியாள் நாளில் அமைச்சர் களைத் தானழைத்து

வழியுடனே யென்பேரை நினையாத பேர்கள் தனை மண்ணும் விண்ணுஞ் சோதி யென்றான்

மந்திரி சோதிப் பழவில் அரியென்ற நாம்ம் வளங்காமல் மூவுலகும்

இந்த வுலகீரேழும் இரணிய நமா வென்ற இத்துதியைக் கேழ்வியுற்று

7.

மந்திரி போய்ச் சொன்னவுடன் இரணியனு மப்போ மகிள்ந் தரசு செய்யு மன்னாள்

செந்திருமால் தானரிந்து சக்கரத்தைப் பார்த்துச் செப்பு வாரோர் வசனம்

நிதியம் வாளுந் தமனே இரனியன் றன் ரேவி லீலாவதி வயிற்றில்

புத்திரனெனப் போய்ப் பிரப்ய் பின்னால் வருவேன் போக்குவேன் சூரனுயிர்

நடவென் றுரைத்திடவே லீலாவதி யென்னும் நங்கை கெற்பத்தே யடைந்து

திடமுன் சூல்தான் முதிர்ந்து மாதமொரு பத்துஞ் சென்ற வளும் பெற்றிடவே

8.

கொல்ல வந்த மாத்தானை அன்னை தந்தை போற்றிக் குழந்தை யெனத் தான் வழர்த்து

செல்வனுக் கஞ்சாம் வயதில் பிரகலாதேவ னென்று தேச மெய்க்கப் பேருமிட்டு

யேழாம் வயதினிலே பள்ளிக் கிவைக்க இடஞ்சல் வந்தவா ருரைப்பேன்

தாழர்த வித்தையுள்ளோன் சுக்கிர பகவான் ரனையளைத்து மாசூரன்

இரணிய நமாவென்ற சொல்லை ஓதி வையுமென்று இராச னுரைத்திடவே

திரமுடனே அப்படியே யேட்டைக் கொடுத்து சிருவனுக்கங் கோதி வைத்தான்

9

ஓதி வைத்த வாத்தியின் முன் அரி ஓம்நமா வென்றொரு காமலே யுரைத்தான்

வாது வந்த தென ரரிந்து சுக்கிர பகவான் மனக் கண்ணாலே பார்த்து

கண்டரிவோ மின்ன மென்று கோபமாய வைது கடுந்துரைத்தான் முன்போலே

வண்டனுடதன் பேரைச் சொல்வதில்லைப் போம் போம் வாத்தியல்ல நீ யெனக்கு

அகண்ட பரிபூரணவான ஆதிவராகன் அங்கெங்கும் நிரைந்த பொருள்

செகத் தடியார் தீதகற்றி விண்ணோர் முனிவர் தேவர் பயந் தீர்த்தருள்வோன்

10

அவர்பேர் சொல்லா தவற்க்கு எங்கள் குருவே அரு நரகமே கிடைக்கும்

பவமுடையோன் யென் தகப்பன் அளிந்திடுவோன் பேரைப் பகர் வேனோ போவெனவே

மற்றுமுள்ள பாலர்கள்க்கு அரிவோமென் ரட்சரத்தை மாறகமா யோதலுற்றான்

நற்ற வஞ்சேர் சுக்கிரனும் பிரம்பா லடித்து நடுக்க முரப் பற்கடித்து

கிருதோசிரு பயலே இரணிய நமாவென்ற கீர்த்தியைச் சொல்லென் ரிசைக்க

இருகாது மூடியங்கே அரிகரி யென்று யோந்தமாய் மொழிய

11

கையைப் பிடித் திளுத்து காதைத் திருகிக் கண்மணியை தாண் கொடு போய்

வைய மெங்கு மாளு மன்னா யிரணிய நமா வென்றுன் மகனுக்கங் கோதி வைத்தேன்

அந்தவுரை சொல்லாமல் அரிஓம்நமா வென் ரஞ்சாமல்ச் சொல்லுகிரான்

எந்தனை யேடா லடித்து நினைத்தபடி வைது யிடித்தானே கன்னமதில்

தன் பாலனென் றிருக்க யிவ்விதமாய் வந்த சங்கதியைக் காணரிது

வுன் பாடவன்பாடு யிந்தாரு மென்று ஒப்பி வைத்தார் தந்தையிடம்

12

அரியென்று காதில் விழச் சிங்கேரு போல ஆக்கிரமித்துக் கண் சிவந்து

சரியோது மில்லாத வார்த்தைதனைச் சொல்லத் தகுமோதான் பிள்ளாய் நீ

குருஐவப் பகைப்பர்களோ இரணியநமா வென்றுகூர் வா என் முன்னே என்றான்

கருவை யருக்க வந்தோன் அரிகரி என்று காதிருகை வைத்தோத

இரு கண் சிவந் திரணியன் பாலகனை யப்போ யெத்தினான் காலாலே

அருமைத் திருமகனைக் கொலை புரிய வெண்ணி அளையு மென்றான் மல்லர்களை

13

மல்லாதனை யழைத்துக் கட்டிச் சுருட்டி மாமலை மேல் வைத்துருட்டி

கொல்லுவீ ரென்றுரைக்கத் தூதர் பிடித்துக் குழந்தை தனைக் கட்டலுற்றார்

சிந்தை மிகவே மகிள்ந்து அரிஓம்நமா வென்று செபிக்க லுற்றான் யெட்டெழுத்தை

சுந்தரஞ் சேர் தாதியர்கள் தாயாரி டத்தில்ச் சொல்ல அவளோடி வந்து

முட்டி விளுந்தளுது ராச்சபையில் முன்பு மணம் வெம்பியவள்

கட்டிக் கருமபே யுன் அய்யாவுடைய கருத்தைப் போல்ச் சொல்லெனவே

14

பெற்றவளைப் பாற்த்து மைந்தன் அழிகின்ற மூடப் பேய் பேரைச் சொல்வேனோ

கற்றத துறோகி தன்பேர் யென்னுடைய தாயே கனவிலும் யார் யெண்ணுவறோ

பேதைக் கரிவேது தாயே நீ செல்லு மெனப் பிரகலாத னுரைக்க

தூதரிடஞ் செய்தி சொல்லி ராச னனுப்பச் சுதனையவர் கொண்டேகி

பருமா மலையில் வைத்துக் கட்டின கட்டோடே பதரி யுருட்ட லுற்றார்

வருத்த முராப் பாலகனும் நெஞ்சகத்தி லெட்டெழுத்தை வாய்ப்பாக உச்சரிக்க

15

மெத்தை தனிலு ருண்டு விளையாடுவான் போலத் தத்தி விளுந்து தழும்பொன்று மில்லாமல்

மலை யடிவாரந் தனிலே கேசவனைப் போற்றி வாட்ட மன்றியே யிருக்க

நிலை கலங்கியே தூதர் ராசனிடஞ் சென்று நிகழ்த்திடக் கேட்டே சினந்து

அக்கணமே சித்தர்களை வரவளைத் தங்கு அரவத்தால்க் கொல்லு மென்றான்

உக்கிரமுள்ள சற்பமதைப் பாலன் மேலேவ ஓங்கிப் படம் விரித்து

சீரியோ பாம்போடிவரச் செங்கண்மால் காருமென்று செப்பினான் மெய் மகிள் வாய்

கோரி வந்த பேரரவம் சுற்றி வணங்கிக் குடைப் பிடித்துத்தான் திரும்ப

16

சித்தர் பயந்தோடி வந்து ராசனிடஞ் சொல்லச் செந்தணலில்ப் போடு மென்றான்

அத்தருண மந்திரிகள் பாலகனைக் கொல்ல அடங்காத தீ வழர்த்து

தூக்கி யதில் போடுமென மல்லர்கள்க்குச் சொல்லச் சுருக்கில் வழர்த்தே நெருப்பில்

தாக்குடனே நெய்க் குடங்கள் யேகமாய் விட்டுத் தனையனைப் போட்டார்க ளதில்

அக்கினிக் குள்ளே சிருவன் அரிகரியென்று அருவிதனில் நீஞ்சகை போல்

திக்கெல்லாங் கொண்டாட முளுகி யெழும்பிச் சிருவன் விளையாடிடவே

17

மோசம் வருமென் றிரிந்து மந்திரிமா ரஞ்சி முரையிட்டார் வேந்தனிடம்

நாசம் வருமென் றிரண்யன் தற்கால சங்கை நாடியதைப் பாராமல்

செக்கிலே போட்டாட்டு மென்றான் பாலகனைத் தூக்கிச் சீக்கிரத்திலே கொடுபோய்

உக்கிரமக்கல்ச் செக்கதனில் இருப்புலக்கை பூட்டி உரத்துடனே யாட்ட லுற்றான்

பத்தியுடன் வாய் திரந்து பச்சை முகில் மேனிப் பரந்தாமா காருமென்ன

வெத்தி யுள்ள செக்கதுவும் ரெண்டாய்ப் பிளக்க வேந்த னிது கேட்டவுடன்

18

இனிய பாகற் குறைத்துக் குஞ்சரத்தை விட்டு இடரிவா வென்றனுப்ப

அனியாயமோ வெனவே யெல்லோறுஞ் சொல்ல அம்புவிவாய் விட்டலர

மும்மதிஞ் சேர்ந் தூடி முன் காலில் கத்தி கட்டிச் செம்மலை போலனை வர ஆதி மகா மூல மெனச் செபிக்கலுர யெட்டெளுத்து

ஆதி மகா மூழமென்ற அச்சரத்தைக் கேட்டவுடன் கோது குரை நேறு மென்று பாலகனைச் சுற்றிக் குஞ்ச பயந்து விரண்டோடிடவே கண்டங்கு பாகர் பாற்த்திபன் முன்னே சென்று பின்வாங்கி 

அயர்ந் தங்கிவை யுரைக்க கேட்டங் கிரணியன் ஆக்கிரமித்து வாள் விடுத்து

ஏடு எண் 9

அடங்காத கோபமுடன் கிட்ட நெருங்கி அதட்டியே நெடிட்டூரன்

துடங்காதவாற்த தையென்ன கேசவ னென்பவனார் தோணாட்டால் கொல்வனென்றான்

பேருமவன் உளருமவன் சீவகோடியுள்ள பெண்ணுமவன் ஆணுமவன்

நேரும் பல் உயிற்குள்ளேந் தெந்த நாளும் நீங்காமலே நிரைந்தோன்

அரியைப் பகைத்தவர்கள் யாவரொனாலும் அளியாமலே பிளையார்

வழியரிந்தால் நீ பிளைப்பாய் அரியாதே போனால் மாண்டிடுவாய் சொன்னேனான்

யென்று சொல்ல வாளோங்கி யேண்டா பயலே அவனிருக்கு மிடஞ் சொல்லெனவே

நின்று சிங்கப்பல்க் கடித்து நெருங்கியவன் கேள்க்க நீதி சொல்வான் தந்தை யற்க்கு

ஆணுவம் நீ பேசாதே ஆதிமகா மூலம் அங்கு மெங்கு மிங்கு மவர்

தூணிலு மிங்கே யிருப்பார் இந்தச் சிரிய துரும்பிலும் வந்தே யுதிப்பார்

வணங்குவர்கள் காண்பதல்லால் துதியாத மூடர்கள் வாய்ப்பாகக் காணரிது

மணங்கமழும் பூந்துழவோன் நின்மல சொரூபன் மாதவனே தெய்வ மென்றான்

ஏடு எண் 10

இந்தக் கருங்கற்றூணில் இருப்பானோ வென்ற யேகி யரைந்தா;ன சினமாய்

அந்தக் கல்த்தூண் வெடிக்க நரசிம்மம் போல அதிலிருந்து வஞ்சகமாய்

கண்டவர்கள் மெய் நடுங்க இரணிகாசூரணைக் கால்வாரிக் கீள்ப் போட்டு

மண்டிய கோபத்துடனே மாலை நேரத்தில் வாசற்படி யிருந்து

கை நகத்தினா லவனை இரண்டாய்க் கிளிக்க காலனூர்க் கேகிய பின்

மெய் களித்துப் பாலகனும் சடலத்தை யடக்கி வேண்டுஞ் சடங்க கருத்து

கோபாலன் சொற்படியே சக்கரமுஞ் சொந்தக் குழந்தை யென வந்துதித்து

மாபாவியை வதைத்துத் தாயாற்கு நல்ல வாக்குரைத்து மாயமதாய்

தேவாதி தேவர் மெய்க்க வைகுண்டஞ் சேர்ந்து செந்திருமால் கையமர்ந்தார்

நாவால்த் துதிப்பவற்கும் யெம் பெருமான் தன்னை நாடுகின்ற தொண்டர்கட்கும்

கருணைத் திருவுருவே முராரி முகுந்தா காயாம்பு மேனியனே

தருணந் தருணமிது தற்பர செரூபா வுன் ராள பணிந்தே னானடியேன்

இரணிய சம்மாரம் முற்றிற்று உ

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. Mani, Vettam (1975). Puranic Encyclopaedia: A Comprehensive Dictionary With Special Reference to the Epic and Puranic Literature. Delhi: Motilal Banarsidass. பக். 314. ISBN 0-8426-0822-2. 
  2. Bhag-P 7.4.1 "Lord Brahma was very much satisfied by Hiranyakasipu's austerities, which were difficult to perform"
  3. Bhag-P, Canto 7 7.3.35-38
  4. Bhag-P 7.8.6
  5. Bhag-P 7.8.3-4 "Thus he finally decided to kill his son Prahlada. Hiranyakasipu was by nature very cruel, and feeling insulted, he began hissing like a snake trampled upon by someone's foot."
  6. Bhag-P 7.8.29 "Lord Nrisimhadeva placed the demon on His lap, supporting him with His thighs, and in the doorway of the assembly hall the Lord very easily tore the demon to pieces with the nails of His hand."
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=இரணியகசிபு&oldid=2471942" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது