மூலதனப் பங்கு

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்

ஒரு நிறுவனத்தின் பங்கு அல்லது மூலதனப் பங்கு (stock) என்பது அதன் நிறுவனர்கள் அவ்வணிகத்திற்குப் பங்களித்த முதல் மூலதனம் அல்லது முதலீட்டைக் குறிக்கும். அது வணிகத்திற்கு கடனளிக்கும் நபர்களுக்கு அத்னை கடனாளிகளுக்கு ஏற்பட்ட நஷ்டத்திற்காக திரும்பப் பெற இயலாது எனும் காரணத்தினால் பாதுகாப்பு அளிக்கும் ஏற்பாடாக சேவையளிக்கிறது. பங்கு என்பது ஒரு வணிகத்தின் உடமை மற்றும் சொத்து போன்றவற்றிலிருந்து வேறுபட்டதாகும். ஏனெனில் அவை அளவிலும் மதிப்பிலும் ஏற்ற இறக்கங்களைக் காண்பவையாகும்.

பங்குகள்[தொகு]

வணிகத்தின் மூலதனப் பங்குகள் பங்குகளாக பிரிக்கப்படுகின்றன. வணிகம் நிறுவப்படும்போது அவற்றின் மொத்த அளவைக் அறிவிக்க வேண்டியது கட்டாயமாகும். ஒரு வணிகத்தில் முதலீடு செய்யப்பட்ட மொத்தப் பணத்தின் அளவு தெரிந்திருக்கும்பட்சத்தில் ஒரு பங்கானது நிலையான முக மதிப்பினைக் கொண்டிருப்பதாக அறிவிக்கப்படுகிறது. அது ஒரு பங்கின் சம மதிப்பு என அறியப்படுகிறது. சம மதிப்பு என்பதே de minimis (குறைந்தபட்சம்) பணத் தொகையாக வணிகத்தினர் வெளியிடக்கூடிய மற்றும் பல சட்டத்திற்குட்பட்ட பிரதேசங்களில் பங்குகளை விற்கவும் செய்வதாகும், அதுவே வணிகத்தின் கணக்கியலில் முதலீடாக மதிப்புடைய மதிப்பாகும். இதர சட்டத்திற்குட்பட்ட பிரதேசங்களில், இருப்பினும், பங்குகள் இணையான சம மதிப்பை ஒரு போதும் கொள்வதில்லை. அது போன்ற பங்கு சம மதிப்பற்ற பங்கென அழைக்கப்படுகிறது. வணிகத்தில் பங்குகள் உரிமையில் ஒரு சிறு பகுதியை சுட்டுகின்றன. வணிகமானது பலவகையான (வகுப்புகள் ) பங்குகளை அறிவிக்கலாம், ஒவ்வொன்றும் தனித்த உரிமையுடைய விதிகளையும், முன்னுரிமைகளையும் அல்லது பங்கு மதிப்புக்களையும் கொண்டிருக்கின்றன.

பங்குகளின் உரிமை, பங்கு சான்றிதழின் வெளியீடு மூலம் ஆவணப்படுத்தப்படுகின்றது. ஒரு பங்கு சான்றிதழ் சட்ட ஆவணமாகும். அது பங்குதாரரால் உரிமைக் கொள்ளப்பட்டிருக்கும் பங்குகளின் எண்ணிக்கையை குறிப்பிடுகிறது மற்றும் பங்கின் இதர அம்சங்களான, சம மதிப்பு, அப்படி ஏதேனுமிருந்தால் அல்லது பங்குகளின் வகுப்பு போன்றவற்றையும் குறிப்பிடுகிறது.

பயன்பாடு[தொகு]

பன்மையில் பயன்படுத்தப்படும் மூலதனப் பங்கு என்பது பங்குகளுக்கான ஒத்த பொருளில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.[1] மரபியல்வாதிகள் பன்மையான மூலதனப்பங்குகள் என்பதை ஒரு நிறுவனத்திற்கும் மேலாகக் குறிப்பிடும் போது மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதைக் கோருவது தற்போதைய நாட்களில் அரிதாக கேட்கப்படுகிறது.

ஐக்கிய இராச்சியம், தென் ஆப்பிரிக்கா மற்றும் ஆஸ்திரேலியா போன்ற பகுதிகளில், மூலதனப் பங்கு கள் முற்றிலும் வேறுபட்ட நிதிப் பத்திரங்களானஅரசு கடன் பத்திரங்கள் அல்லது அதற்கு குறைவாகப் பொதுவாக, அனைத்து விதமான சந்தைப்படுத்தப்படும் பங்குகளையும் கூட குறிப்பிடுகின்றன.[2]

பங்கின் வகைகள்[தொகு]

பங்கு வழக்கமாக பொதுப் பங்கு அல்லது விருப்பப் பங்கு எனும் வடிவத்தில் உள்ளது. வணிகத்திலான உரிமை உள்ள அலகாக, வழக்கமாக பொதுப் பங்குக்கு ஓட்டுரிமைகள் உள்ளன. அது நிறுவன முடிவுகளில் பயன்படுகிறது. விருப்பப் பங்குகள் பொதுப் பங்குகளிலிருந்து வேறுபடுவன, அவை வழக்கமாக ஓட்டுரிமைகளை கைக்கொள்வதில்லை, ஆனால் சட்டப்படி ஒரு சில அளவுடைய ஆதாயப் பங்கீடுகளை, இதர பங்குதாரர்களுக்கு பங்கீடுகள் வழங்கப்படும் முன்னர் பெற உரிமைப் பெற்றுள்ளன.[3][4] மாற்றக்கூடிய விருப்ப பங்கு என்பது அப்பங்கு வைத்திருப்போரை விருப்பங்குகளை நிலைத்த எண்ணிக்கையிலான பொதுப் பங்குகளாக மாற்றிக்கொள்ளும் வாய்ப்பினை உள்ளடக்கியுள்ளது, வழக்கமாக முன்பே தீர்மானித்தப்படியான தேதிக்குப் பிறகு எந்நேரத்திலும் மாற்றிக் கொள்ளலாம். அத்தகைய மூலதனபங்கின் பங்குகள் "மாற்றத்தக்க விருப்பப் பங்குகள்" என அழைக்கப்படுகின்றன (அல்லது ஐக்கிய இராச்சியத்தில் "மாற்றத்தக்க முன்னுரிமைப் பங்குகள்").

புதிய பங்கு வெளியீடுகள் குறிப்பிட்ட சட்டப் உட்பிரிவுகளை இணைக்கப்பட்டவையைக் கொண்டிருக்கலாம், அது வெளியிடுபவரின் முந்தைய வெளியீடுகளிலிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. பொது மூலதனப்பங்கின் சில பங்குகள் வழக்கமான ஓட்டுரிமையற்றவையாக வெளியிடப்படுகின்றன, ஒரு உதாரணத்திற்கு, அல்லது சில பங்குகள் சிறப்பு உரிமைகளை அவற்றிற்கென தனித்து வைத்திருக்கும் மேலும் சில தரப்பினர்க்கு மட்டுமே அளிக்கப்படுகிறது. பெரும்பாலும், பங்குகள் நிர்வாக அமைப்புடன் பதிவு செய்யப்படாத புதிய வெளியீடுகள் சிறிது காலங்களுக்கு மறு விற்பனையிலிருந்து தடுக்கப்படும்.

விருப்பப் பங்குகள் கலப்பினங்களாக நிலைத்த வருமானங்களுடைய கடன் பத்திரங்களையும் பொதுப்பங்கு ஓட்டுரிமைகளையும் கொண்டு விளங்குகின்றன. அவை பங்குப் பணத்தில் பொதுப்பங்கினைவிட அதிக முன்னுரிமை கொண்டுள்ளன, மேலும் பங்கினைப் பணமாக மாற்றும்போதும் பொதுப்பங்கினை விட அதிக முன்னுரிமை கொண்டுள்ளன. பங்கீட்டில் அவை இதர இலாபச் சேர்க்கை சிறப்பம்சங்களைக் கொண்டுள்ளன.

மூலதனப் பங்கு ஈட்டு வருவாய்[தொகு]

ஒரு மூலதனப் பங்கு ஈட்டு வருவாய் என்பது அடிப்படையாய் உள்ள பங்கின் விலையைச் சார்ந்த எந்தவொரு நிதி பத்திரமும் ஆகும். எதிர்கால ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகள் ஆகியவையே பங்கு மூலதனத்தின் மீதான முக்கிய பங்கு ஈட்டு வருவாய்களாகும். அடிப்படையிலான பங்கு ஒரு மூலதனப் பங்கு குறியீட்டு எண்ணாகவோ அல்லது ஒரு தனித்த நிறுவனத்தின் மூலதனப் பங்காகவோ இருக்கலாம், எ.கா. ஒற்றை மூலதனப் பங்கு எதிர்கால ஒப்பந்தங்கள்.

மூலதனப் பங்குகள் என்பவை ஒப்பந்தங்களாகும், அதில் வாங்குபவர் நீண்ட காலம் உடையவர், அதாவது ஒப்பந்தத்தை முதிர்வுத் தேதியில் வாங்கிக் கொள்ளும் கடப்பாடுள்ளவர், விற்பவர் குறைவான காலத்தில் விற்கும் கடப்பாடு உள்ளவர். மூலதன குறியீட்டு எதிர்கால ஒப்பந்தங்கள் பொதுவாக வழக்கமான முறையில் விநியோகிக்கப்படுவதில்லை, ஆனால் பணத் தீர்வு மூலம் விநியோகிக்கப்படுகிறது.

ஒரு மூலதனப் பங்கு வாய்ப்பு, வாய்ப்புக்களில் ஒரு வகுப்பாகும். குறிப்பாக, ஒரு அழைப்பு வாய்ப்பு என்பது மூலதனப் பங்கினை எதிர்காலத்தில் ஒரு நிலைத்த விலையில் மூலதனப் பங்கினை வாங்கும் உரிமையாகும் (கடப்பாடு அல்ல ) மற்றும் இடும் வாய்ப்பு என்பது எதிர்காலத்தில் ஒரு நிலைத்த விலையில் மூலதனப் பங்கினை விற்கும் (கடப்பாடு அல்ல ) உரிமையாகும். ஆக, மூலதனப் பங்கின் வாய்ப்பு மதிப்பு மாற்றங்கள் அது எதன் பங்கு ஈட்டு வருவாயின் அடிப்படையிலானதாக உள்ளதோ அதன் மூலதனப் பங்கின் எதிர்செயலாக இருக்கும். மூலதனப் பங்கு வாய்ப்புக்களின் மிகப் பிரபலமான மதிப்பீட்டு முறை பிளாக் ஷ்சோல்ஸ் முன்மாதிரியாகும்.[5] பணியாளர்களுக்கு கொடையளிக்கப்பட்ட அழைப்பு வாய்ப்புக்கள் நீங்கலாக, பெரும்பாலான மூலதனப் பங்குகள் மாற்றத்தக்கவையாகும்.

வரலாறு[தொகு]

ரோமர்களின் காலத்தின் போது, பேரரசானது அதன் பல சேவைகளை பெப்ளிகானி என்றழைக்கப்பட்ட தனியார் குழுக்களிடம் ஒப்பநத முறையில் அளித்தனர். பெப்ளிகானியிலிருந்த பங்குகள் "சோகி" (பெரிய கூட்டுறவு நிறுவனங்கள்) என்றழைக்கப்பட்டன "பர்டிகுலாயி" என்பவை இன்றைய சிறு நிறுவனங்களின் நேரடியாக விற்கப்படும் பங்குகளை ஒத்தவையாக உள்ளன. இந்தக் காலகட்டத்திற்கான கிடைக்கின்ற பதிவேடுகள் முழுமையானவையல்ல என்றபோதிலும், எட்வர்ட் சான்ஸ்லர் அவரது புத்தகமான டெவில் டேக் தி ஹிண்ட்மோஸ்ட் டில் இத்தகைய பங்குகளின் மீதான ஊகம் அதிகரித்தவாறே பரவலாக ஆனது மேலும் அதுவே ஒருவேளை "பங்குகளில்" எப்போதைக்கும் முதலாவதான ஊகக் குமிழியாக நிகழ்ந்தது.[சான்று தேவை]

மத்திய காலங்களுக்குப் பிறகு மூலதன முதலீட்டுப் பங்குகளை வெளியிட்ட முதல் நிறுவனம் 1606 ஆம் ஆண்டில் டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பெனியாகும். கூட்டுரிமையின் கண்டுபிடிப்பு மத்திய காலங்களைத் தொடர்ந்து ஐரோப்பாவின் பொருளாதார வளர்ச்சியை பேரளவில் சாத்தியப்படுத்தியது. ஒரு உதாரணத்திற்கு, கப்பல்கள் கட்டுவிக்க நிதியளிக்க மூலதனத்தை திரட்டும் நுட்பம் நெதர்லாந்து நாட்டை கடற்படை வல்லரசாக ஆக்கியது. கூட்டுப்பங்கு நிறுவனங்கள் ஏறபடுத்தப்படும் முன்னர், வணிகக் கப்பலை கட்டுவது போன்ற செலவுமிக்க துணிகரமான செயல்கள் அரசுகளாலோ, மிக செல்வமிக்க தனிநபர்கள் அல்லது குடும்பங்களாலோ மட்டுமே மேற்கொள்ள இயலும்.

பொருளாதார வரலாற்றாளர்கள் குறிப்பாக 1600களின் டச்சு பங்குச் சந்தையை ஆர்வமிக்கதாகக் காண்கின்றனர். அப்போது எதிர்காலப் பங்குகளின் தெளிவாக ஆவணமாக்கல், பங்குத் தேர்வுகள், குறுகிய கால விற்பனை, பங்கினை வாங்க கடனைப் பயன்படுத்தல் 1695 ஆம் ஆண்டில் நொறுங்கிய ஒரு ஊகக் குமிழி மற்றும் காலத்தோடு பாணியில் ஏற்பட்ட மாற்றம் சந்தையில் விரிவடைந்து மற்றும் பழைய நிலைக்குத் திரும்புவது (இந்த விஷயத்தில் உடையலங்காரத்திற்குப் பதிலாக தலைக்கு முக்காடு இடுதல்) போன்றவை தெளிவாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. டாக்டர். எட்வர்ட் ஸ்ட்ரிங்ஹாம் கூட நடைமுறையில் பயன்பாட்டிலிருந்த குறுகிய கால விற்பனை போன்றவை அரசு சட்டங்களை அதற்கெதிராக இயற்றி இருந்தாலும் இந்த நேரத்தில் தொடர்ந்து நிகழ்ந்ததை குறிப்பிடுகின்றனர். இது வழக்கத்திற்கு மாறானது ஏனெனில் அது தனிநபர் தரப்புகள் சட்டத்திற்குட்பட்டு அமல்படுத்தப்பட இயலாத ஒப்பந்தங்களை நிறைவேற்றுவதைக் காட்டுகிறது, அது ஈடுபட்டுள்ள தரப்புகள் நஷ்டத்திற்கு ஆட்படுத்தப்படலாம். ஸ்டிரிங்ஹாம் அரசு அனுமதியின்றி அல்லது இவ்விஷயத்தில் சட்டத்திற்கு முரணாக ஒப்பந்தங்கள் உருவாக்கப்படலாம் என்பதையே இது காட்டுவதாக வாதிடுகிறார்.[6][7]

பங்குதாரர்[தொகு]

பால்டிமோர் மற்றும் ஓஹையோ இருப்புப்பாதை நிறுவனத்தின் பத்து பங்குகளுக்கான மூலதனப் பங்குச் சான்றிதழ்.

ஒரு பங்குதாரர் (அல்லது மூலதனப்பங்கு வைத்திருப்பவர் ) என்பவர் ஒரு தனிநபர் அல்லது நிறுவனம் (பெரிய வர்த்தக நிறுவனம் உட்பட) சட்டரீதியாக ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட பங்குகளை ஒரு கூட்டுப்பங்கு நிறுவனத்தில் சொந்தமாக வைத்திருப்பதாகும். தனியார் மற்றும் பொதுப்பங்கு நிறுவனங்கள் இரண்டுமே பங்குதாரர்களை வைத்துள்ளனர். பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்ட நிறுவனங்கள் பங்குதாரரின் மதிப்பினை அதிகரிக்க முயற்சி செய்வது எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

பங்குதாரர்களுக்கு பங்கு வகையினைப் பொறுத்து சிறப்பு முன்னுரிமைகள் அனுமதிக்கப்பட்டன, அதில் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினர்களின் தேர்தலில் வாக்களிக்கும் உரிமை போன்றவை, நிறுவனத்தின் வருமானத்தை பகிர்ந்தளிக்கையில் (தனக்கான) பங்கினைப் பெறும் உரிமை, நிறுவனத்தால் வெளியிடப்படும் புதிய பங்குகளைப் பெறும் உரிமை மற்றும் நிறுவனம் திவாலாகி கடன் தீர்க்கப்படும் போது நிறுவனத்தின் சொத்துக்களை பெறும் உரிமை போன்றவை உள்ளடங்கியுள்ளன. இருப்பினும், பங்குதாரர்களின் நிறுவனத்தின் சொத்துக்களுக்கான உரிமையானது நிறுவனத்தின் கடன் தாரர்களின் உரிமைகளோடு ஒப்பிடுகையில் இரண்டாம்படியான இடமளிக்கப்படுகின்றனவாகும்.

பங்குதாரர்கள் சிலவற்றில் மூலதனப்பங்குதாரர்களின் உப-பிரிவில் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்படுகிறது, அதில் வணிக நிறுவனத்தில் நேரிடையாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ பங்கு ஆதாயத்தைக் கொண்டிருப்பவரை உள்ளிட்டுள்ளது அல்லது ஒரு சிலர் இலாப நோக்கமற்ற நிறுவனத்தில் பண சம்பந்தமான ஆதாயமற்ற ஒருவரை கூட உள்ளிட்டுள்ளது. ஆகையால் ஒன்றிணைப்பின் தன்னார்வ பங்களிப்பாளர்கள் பங்குதாரர்கள் இல்லையெனினும் அவர்களை மூலதனபங்குதாரர்கள் என அழைப்பது பொதுவானதாக உள்ளது.

ஒரு நிறுவனத்தின் இயக்குநர்கள் மற்றும் அதிகாரிகள் நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான கடமைகளால் கட்டுண்டவர்களாக பங்குதாரர்களின் சிறந்த ஆதாயங்களுக்காக செயல்படுபவர்களாக இருந்தாலும் கூட, பங்குதாரர்கள் அவர்களுக்குள்ளாக பொதுவாக ஒருவருக்கொருவரின் பொருட்டு அத்தகைய கடமைகளை கொண்டிருப்பதில்லை.

இருப்பினும், ஒரு சில வழக்கமற்ற விஷயங்களில், சில நீதிமன்றங்கள் அத்தகைய கடமையை பங்குதாரர்களுக்கிடையில் குறிப்பாய்த் தெரிவிக்க விரும்புகின்றனர். ஒரு உதாரணத்திற்கு, அமெரிக்க ஒன்றியத்தின் கலிஃபோர்னியா மாகாணத்தில், நெருக்கமாக கைக்கொள்ளப்பட்டிருக்கும் நிறுவனங்களின் பெரும்பான்மை பங்குதாரர்கள் சிறுபான்மைப் பங்குதாரர்களின் பங்குகளின் மதிப்பை அழிக்காமலிருக்கும் கடமையைக் கொண்டிருக்கின்றனர்.[8][9]

பேரளவிலான பங்குதாரர்கள் (நிறுவனங்களின் உரிமை விழுக்காட்டினைக் குறிக்கும் வகையில்) பரஸ்பர சகாய நிதிகள் மற்றும் குறிப்பாக மறைமுகமாக நிர்வகிக்கப்படும் பங்கு பரிவர்த்தனை-வர்த்தக நிதிகள் ஆகியனவாகும்.

பயன்பாடு[தொகு]

நிறுவனத்தின் உரிமையாளர்கள் நிறுவனத்திற்குள்ளேயே புதிய திட்டங்களுக்கு கூடுதல் மூலதனத்தை முதலீடு செய்ய விரும்பலாம். அவர்கள் தங்களது பங்கு வைத்திருப்பை சற்றே குறைக்க விரும்பி, மூலதனத்தை அவர்களின் சொந்த தனிப்பட்ட பயன்பாட்டிற்கு சுதந்திரமாகச் செய்யலாம்.

பங்குகளை விற்கையில் அவர்கள் பகுதியாக விற்கலாம் அல்லது நிறுவனத்தின் மொத்தத்தையும் பல பகுதி-உரிமையாளர்களுக்கு விற்கலாம். ஒரு பங்கினை வாங்குவதானது அந்தப் பங்கின் உரிமையாளரை நேருண்மையாக அந்நிறுவனத்தின், முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தில் ஒரு பகுதி மற்றும் நிறுவனம் இலாபப் பகிர்வாக வெளியிடக் கூடிய இலாபங்களில் சாத்தியமாகும் ஒரு பகுதியிலும் உரிமை கொள்ளத் தகுதியளிக்கிறது.

பொது வர்த்தக நிறுவனங்கள் என்கிற பொது விஷயங்களில், அங்கு ஆயிரக்கணக்கான பங்குதாரர்கள் இருப்பர், ஆகையால் அவர்கள் அனைவரையும் ஒரு நிறுவனத்தினை நடத்தத் தேவையான அனைத்து முடிவுகளிலும் ஈடுபடுத்துவது என்பது நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத செயல். ஆகையால், பங்குதாரர்கள் அவர்களின் பங்குகளை நிறுவனத்தின் நிர்வாகக் குழுவின் உறுப்பினர்களை தேர்வு செய்வதில் வாக்குகளாக பயன்படுத்துகின்றனர்.

வழக்கமான விஷயத்தில், ஒவ்வொரு பங்கும் ஒரு வாக்காக அமைகிறது. இருப்பினும், பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்கள் வேறுபட்ட பிரிவுகளுடைய பங்குகளை வெளியிடுகின்றன, அவை வேறுபட்ட வாக்குரிமைகளை கொண்டிருக்கலாம். பெரும்பாலான பங்குகளை சொந்தமாகக் கொண்டிருப்பது இதர பங்குதாரர்களை வெல்ல உதவும், அதன் மூலம் திறமையான கட்டுப்பாடு பெரும்பாலான பங்குதாரர்களிடம் தக்க வைக்கப்பட்டுள்ளது (அல்லது உடன்படுகிற பங்குதாரர்களுடன் இணைந்து செயல்பட). இவ்வழியில் நிறுவனத்தின் உண்மையான உரிமையாளர்கள் இன்னமும் கூட நிறுவனத்தின் கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டுள்ளனர்.

பங்குதாரர் உரிமை[தொகு]

பங்குகளில் 50% உரிமையானது நிறுவனத்தில் 50% உரிமையை விளைவிப்பதாக இருந்தாலும், அது பங்குதாரருக்கு நிறுவனத்தின் கட்டடம், உபகரணங்கள், மூலப்பொருட்கள் அல்லது இதர சொத்தினை பயன்படுத்தும் உரிமையைக் கொடுப்பதில்லை. இதற்குக் காரணம் நிறுவனம் என்பதொரு சட்டரீதியிலான நபர், ஆகையால் அது தன்னிடமே அனைத்து சொத்துக்களையும் சொந்தமாக்கியுள்ளது. இது காப்பீடு போன்ற முக்கியத் துறைகளில், நிறுவனத்தின் பெயரில் இருக்க வேண்டும் மற்றும் முக்கிய பங்குதாரரின் பெயரில் இருக்காது.

பெரும்பாலான நாடுகளில், நிர்வாகக் குழு மற்றும் நிறுவன மேலாளர்கள் நிறுவனத்தை பங்குதாரர்களின் நலனுக்காக நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமான கடமைகளைக் கொண்டு நடத்துகின்றனர். இருந்த போதிலும் மார்ட்டின் விட்மேன் எழுதுகிறார்:

... அதனை உறுதியாகக் கூற முடியுமென்றால் OPMI [வெளியிலிருக்கும் மறைமுகமான சிறுபான்மை முதலீட்டாளர்] பங்குதாரர்களின் சிறந்த நலன்களுக்காக தனிப்பட்ட முறையில் செயலாற்றக்கூடிய பொது வர்த்தக நிறுவனம் எதுவுமில்லை. மாற்றாக, இரு விதமான "நலன் விரும்பும் சமூகங்களும்" "நலன் முரண்களும்" பங்குதாரர்களுக்கும் (முதன்மை) மற்றும் நிர்வாகத்தினருக்கும் (முகமையாளர்-பங்குதாரர் சார்பாக செயற்படுவதால்) இடையில் காணப்படுகிறது. இந்த மோதல் முதன்மை/முகவர் பிரச்சினை என குறிக்கப்படுகிறது. எந்தவொரு நிர்வாகமும் அதன் (நிர்வாகத்தின்) [10] ஊதியத்தையும் வேலை பாதுகாப்பினையும் துறக்கும் என்பது இயல்பாக எண்ணக்கூடியது, காரணம் என்னவெனில் இத்தகைய நிர்வாக முன்னுரிமைகள் வெளியிலிருக்கும் மறைமுகமான சிறுபான்மை முதலீட்டாளர்களுடன் நலன் முரண்பாட்டை உருவாக்கலாம் எனக் கருதப்படுகிறது .[10]

நிர்வாகக் குழுவானது நிறுவனத்தை நடத்தி வந்தாலும், பங்குதாரர் நிறுவனத்தின் கொள்கையின் மீது பாதிப்பை ஏறபடுத்துகிறார். காரணம், பங்குதாரர்கள் நிர்வாகக் குழுவினரை தேர்ந்தெடுப்பதேயாகும். ஒவ்வொரு பங்குதாரரும் வழமையாக அவர் சொந்தமாகக் கொண்டிருக்கும் பங்கு விகிதாச்சாரத்திற்கு இணையான வாக்குகளைக் கொண்டிருக்கிறார். ஆகையால், பங்குதாரர்கள் நிர்வாகத்தினர் (முகமை) மோசமாக செயல்படுகின்றனர் என்று ஒப்புக்கொள்ளும் வரையில் காத்திருந்தப் பிறகு, அவர்களால் புதிய நிர்வாகக் குழுவை தேர்ந்தெடுக்க முடியும். அக்குழு அதன் பிறகு புதிய மேலாளர் அணியை பணிக்கமர்த்தும். இருப்பினும், நடைமுறையில், மெய்யாக போட்டிக்குரிய நிர்வாகக் குழு தேர்தல்கள் அரிதாகும். நிர்வாகக் குழு வேட்பாளர்கள் வழக்கமாக உள் உறுப்பினர் (செல்வாக்கானவர்) அல்லது நிர்வாகக் குழுவினரால் அவர்கள் அளவிலேயே நியமிக்கப்படுகின்றனர், மேலும் உள் உறுப்பினர்களால் கணிசமாக எண்ணிக்கையுடைய பங்குகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது அல்லது வாக்கிடப்படுகிறது.

பங்குகளை சொந்தமாக வைத்திருப்பது கடன்/பொறுப்புக்களுக்கு உத்திரவாதம் ஏற்பதாக பொருள் கொள்ளப்பட மாட்டாது. ஒரு நிறுவனமானது வீழ்ந்தாலும் அதன் கடன்களை திருப்பியளிக்கத் தவறியிருந்தாலும், பங்குதாரர்கள் எவ்வழியிலும் பொறுப்பில்லை. இருப்பினும், சொத்துக்களை காசாக மாற்றுவதன் மூலமான பெறப்படும் அனைத்து பணங்களும் முதலில் கடன்கள் மற்றும் இதர கடமைகளை திருப்பியளிக்க பயன்படுத்தப்படும், ஆகையால் பங்குதாரர்கள் கடன் தாரர்கள் பணமளிக்கப்படும் வரையிலும், கொடுக்கப்பட வேண்டிய வரையிலும் எப்பணத்தையும் பெற முடியாது (பலமுறை பங்குதாரர்களுக்கு எதுவும் கிடைக்காமலேயே முடிவடையும்).[11]

நிதியளிப்பிற்கான வழிமுறைகள்[தொகு]

ஒரு நிறுவனத்திற்கு அந்நிறுவனத்தின் பங்கினை விற்பது மூலம் நிதியளிப்பு செய்வது சமபங்கு நிதியளிப்பு என அறியப்படுகிறது. மாற்றாக, கடன் நிதியளிப்பு (உதாரணத்திற்கு கடன் பத்திரங்களை வெளியிடுதல்) நிறுவனத்தின் பங்கு உரிமைகளை விட்டுக் கொடுத்தலை தவிர்ப்பதற்காகச் செய்யப்படுவதாகும். அதிகாரபூர்வமற்ற நிதியளிப்பு வர்த்தக நிதியளிப்பு என்றழைக்கப்படுகிறது வழமையாக நிறுவனத்தின் நடப்பு மூலதனத்தின் பெரும் பகுதியை அளிக்கிறது (தினசரி செயற்பாட்டு தேவைகள்).

வர்த்தகம்[தொகு]

நிறுவனத்தின் பங்குகள் அது தடை செய்யப்படும் வரையில் பொதுவில் பங்குதாரர்களிடமிருந்து இதர தரப்பினர்க்கு விற்பனை மூலமோ அல்லது இதர வழிமுறைகள் மூலமோ மாற்றப்படுகிறது. பெரும்பாலான சட்டத்திற்குட்பட்ட பிரதேசங்களில் அத்தகைய மாற்றங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் சட்டங்களும் கட்டுப்பாடுகளும் நிறுவப்பட்டுள்ளன, குறிப்பாக வெளியிடுபவர் பொதுவில் வர்த்தகம் செய்யும் நிறுவனமாக இருக்கிறது என்னும்பட்சத்தில் இது கட்டாயம் இருக்கும்.

பங்குதாரர்களின் தங்களது பங்குகளை வர்த்தகம் செய்யும் விருப்பம் பங்குச் சந்தையின் நிறுவுதலுக்கு வழியேற்படுத்தியது. ஒரு பங்குச் சந்தையென்பது நிதிப் பொருட்களான பங்குகளையும் இதர ஈட்டுப் பங்குகளையும் வர்த்தகம் செய்வதற்கு ஒரு சந்தையிடத்தைக் கொடுக்கிறது. இன்று, வழமையாக முதலீட்டாளர்கள் பங்குத் தரகர்களால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுகிறது. அவர் பங்குச் சந்தைகளில் விரிவான பரப்பெல்லைகளில் செயல்படும் நிறுவனங்களின் பங்குகளை வாங்க மற்றும் விற்பவர் ஆவார். ஒரு நிறுவனம் அதன் பங்குகளை ஒரு பங்குச் சந்தையில், அந்த குறிப்பிட்ட பங்குச் சந்தையில் அதன் பட்டியலிடும் தேவைகளை சந்திப்பது மற்றும் பராமரிப்பதன் மூலம் பட்டியலிடுகிறது. அமெரிக்க ஒன்றியத்தில், சந்தைகளுக்கு இடையிலான விலைக்குறிப்பீடு அமைப்பின் மூலம், ஒரு பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்ட பங்குகள் இதர பங்கேறகும் பங்குச் சந்தைகளிலும் கூட வர்த்தகம் செய்யப்படுகிறது, அதில் ஆர்க்கிபலேகோ அல்லது இன்ஸ்டிநெட் போன்ற மின்னணு தகவல் தொடர்பு வலையிணைப்புக்கள் (ECNகள்) உள்ளிட்டுள்ளன.

பல பெரிய அமெரிக்க ஒன்றியமல்லாத நிறுவனங்கள் ஒரு அமெரிக்க ஒன்றிய பங்கு வர்த்தகத்தில் பட்டியலிடப்படுவதை தேர்வு செய்கின்றனர் அதே போல அவர்களது சொந்த நாட்டிலும் அவர்களின் முதலீட்டு தளத்தை விரிவுபடுத்த வேண்டி பட்டியலிடுகின்றனர். இத்தகைய நிறுவனங்கள் அமெரிக்க ஒன்றியத்தின் ஒரு வங்கியில் ஒரு பகுதியிலான பங்குகளை கட்டாயமாக பராமரிக்க வேண்டும், அதற்கு பொருத்தமாக அவர்களின் மூலதனத்தின் சில விகிதாச்சாரத்தை பராமரிக்க வேண்டும். இந்த அடிப்படையில், கைக் கொண்டிருக்கும் வங்கி அமெரிக்கன் டெபாசிட்டரி ஷேர்களை (பாதுகாப்பாய் அளிக்கப்படும் பங்குகள்) ஏற்படுத்துகிறது மற்றும் அமெரிக்கன் டெபாசிட்டரி ரெசிப்ட்டை (ADR) (பாதுகாப்பாய் அளிக்கப்படும் பங்குகளுக்கான பற்றுச்சீட்டு) வர்த்தகர் கைக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு பங்கிற்கும் வெளியிடுகிறது. அதே போல, பல பெரிய அமெரிக்க ஒன்றிய நிறுவனங்கள் அந்நிய பங்குச் சந்தைகளில் வெளி நாட்டில் முதலீட்டினை திரட்ட பட்டியலிடுகின்றன.

பெரிய பங்குச் சந்தைகளின் பட்டியல் தேவைகளுக்கானத் தகுதி பெறாத மற்றும் சந்திக்க இயலாத சிறு நிறுவனங்கள், பங்குச் சந்தைக்கு அப்பாலான வழிமுறையாக, பங்குச் சந்தைச் சாராத விதத்தில் சம்பந்தப்பட்ட தரப்பினருக்கு இடையே நேரடியாக வர்த்தகம் செய்கின்றன. அமெரிக்க ஒன்றியத்தில் பெரிய பங்குச் சந்தைச் சாராத சந்தைகள் மின்னணு விலைக்குறியீட்டு அமைப்புகளான ஓடிசி புல்லட்டின் போர்ட் OTC Bulletin Board (OTCBB) மற்றும் பிங்க் ஓடிசி மார்க்கெட்ஸ் Pink OTC Markets பிங்க் ஷீட்ஸ் (Pink Sheets) ஆகியனவாகும். அங்கு தனிப்பட்ட சில்லறை முதலீட்டாளர்கள் கூட தரகு நிறுவனத்தால் பிரதிநிதித்துவம் செய்யப்படுகின்றனர் மேலும் பட்டியலிடப்படும் நிறுவனத்தின் விலைக்குறியீட்டு சேவைகளின் தேவைகள் குறைந்தபட்சமானவை. திவாலாகும் வழிமுறைகளின் கீழ் வரும் நிறுவனங்களின் பங்குகள் வழக்கமாக இத்தகைய விலைக் குறியீட்டு சேவைகளினால் பட்டியலிடப்படுகின்றன. ஒரு பங்குச் சந்தையிலிருந்து அந்நிறுவனத்தின் பங்கு பட்டியல் நீக்கம் செய்யப்பட்டப் பிறகு மேற்சொன்னது நடைபெறும்.

வாங்குதல்[தொகு]

பங்குகளை வாங்குதல் மற்றும் அதற்கு நிதியளித்தலுக்கு பல்வேறு முறைகள் உள்ளன. மிகப் பொதுவான வழிமுறை பங்குத் தரகர் மூலம் நடைபெறும் முறையாகும். அவர்கள் முழு நேர சேவை அளிப்பவர்களோ அல்லது தள்ளுபடி செய்யும் விற்பனையாளராக விற்பனையாளரிடமிருந்து வாங்குவோர்க்கு பங்கு மாற்றத்தை ஏற்பாடு செய்து தருகின்றனர். பெரும்பாலான விற்பனைகள் உண்மையில் பங்குச் சந்தையில் பட்டியலிடப்பட்ட தரகர்கள் மூலம் நடைபெறுகின்றன.

பல வேறுபட்ட பங்குத் தரகர்கள் உள்ளனர். அவர்களிலிருந்து முழு நேர சேவையளிக்கும் தரகர்கள் அல்லது தள்ளுபடித் தரகர்கள் போன்றவர்களில் எவரைத் தேர்வு செய்வது? முழு நேர சேவைத் தரகர்கள் வழக்கமாக ஒவ்வொரு வர்த்தகத்திற்கும் அதிகமாக கட்டணம் விதிப்பர், ஆனால் முதலீட்டு ஆலோசனை அல்லது அதிக தனிப்பட்ட சேவையை அளிக்கின்றனர். தள்ளுபடி தரகர்கள் குறைவான அல்லது முதலீட்டு ஆலோசனையை அளிக்கின்ற்னர் ஆனால் வர்த்தகத்திற்கு குறைவான கட்டணம் விதிக்கின்றனர். மற்றொரு தரகர் வகை வங்கி அல்லது கடன் சங்கமாக இருக்கலாம். அது ஒன்று முழு சேவை தரகர் அல்லது தள்ளுபடி தரகருடன் ஒப்பந்த ஏற்பாட்டைக் கொண்டிருக்கலாம்.

தரகர் மூலமாக வாங்குவதைத் தவிர பங்கினை வாங்க இதர வழிகள் உள்ளன. அதில் ஒரு வழி நிறுவனத்தின் மூலமாகவே நேரடியாக வாங்குவதாகும். குறைந்தது ஒரேயொரு பங்கு சொந்தமாக கைவசம் இருந்தாலும், பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் அவர்களின் முதலீட்டாளர்கள் தொடர்புத் துறையின் மூலமாக பங்குகளை நேரடியாக வாங்கச் செய்ய அனுமதிக்கலாம். இருப்பினும், நிறுவனத்தின் துவக்க பங்கு ஒதுக்கீடு ஒரு வழக்கமான பங்கு தரகர் மூலமாகப் பெறச் செய்யப்பட வேண்டும். நிறுவனங்களிடமிருந்து பங்கினை வாங்கும் மற்றொரு வழி நேரடி பொது அளிப்பு (Direct Public Offerings) ஆகும். அவை வழக்கமாக நிறுவனத்தினாலேயே விற்கப்படுகிறது. ஒரு நேரடியான பொது அளிப்பு என்பது துவக்கப் பொது அளிப்பாகும். அதில் பங்கானது நிறுவனத்திடமிருந்து மரபாக தரகர்களின் உதவியின்றி நேரடியாக வாங்கப்படுகிறது.

பங்குகளை வாங்க நிதியளிப்பது என்பது ஏற்படுகையில், அது இரு வழிகளில் ஏற்படலாம்: வாங்குவோரின் கையிலிருக்கும் பணத்தில் வாங்குவது அல்லது இழப்பீட்டு தொகைக்கு இணையாக வாங்குவது ஆகும். இழப்பீட்டுத் தொகைக்கு பங்கினை வாங்குவதென்பது பங்குகளுக்கு எதிராக கடன் வாங்கிய பணத்தைக் கொண்டு அதே கணக்கின் கீழ் வாங்குவதாகும். இத்தகைய பங்குகள் அல்லது ஒத்திசைவு, வாங்குவோர் கடனைத் திருப்பித் தருவார் எனும் உறுதிமொழியைக் கொடுக்கிறது; வேறுவகையில், பங்குத் தரகர் பங்கினை (ஒத்திசைவு அளிக்கப்பட்டதை) கடன் வாங்கிய பணத்தைத் திருப்பியளிக்க விற்கும் உரிமையுள்ளவராவார். அவரால் பங்கின் விலை இழப்பீட்டுத் தொகையின் தேவைக்கும் கீழே வீழ்ந்தால் விற்க இயலும். அத்தேவை குறைந்தது கணக்கிலுள்ள பங்குகளின் 50 சதவீத மதிப்பிற்கு இருக்க வேண்டும். இழப்பீட்டுத் தொகைக்கு வாங்குவதென்பது ஒரு வீடு அல்லது காரை வாங்க பணம் கடன் வாங்குவது போன்றதான ஒத்த வழியில், அவ்வீடு அல்லது காரை இழப்பீட்டுத் தொகைக்குப் பயன்படுத்துவது மூலம் செயல்படுகிறது. மேலும், கடன் வாங்குவது என்பது இலவசமானது அல்ல; தரகர் வழக்கமாய் 8-10% வட்டியை கட்டணமாக விதிக்கிறார்.

விற்பனை[தொகு]

பங்கினை விற்பதென்பது வழிமுறைரீதியாக பங்கினை வாங்குவதற்கு ஒப்பானது. பொதுவாக, முதலீட்டாளர் குறைந்த விலைக்கு வாங்கி அதிக விலைக்கு விற்க விரும்புவார், அம்முறையில் இல்லாவிட்டால் குறுகிய கால விற்பனையைக் கொண்டிருக்கும்; இருந்தாலும் எண்ணற்றக் காரணங்கள் ஒரு முதலீட்டாளரை நஷ்டத்திற்கு விற்கத் தூண்டலாம், எ.கா மேற்கொண்டு ஏற்படும் நஷ்டத்தினை தவிக்க வேண்டிய காரணமும் இருக்கலாம்.

ஒரு பங்கினை வாங்குகையில் அத்துடன் தரகரின் முயற்சியான விற்பவரிடமிருந்து வாங்குபவருக்கு மாற்றம் செய்து கொடுக்கும் ஏற்பாட்டிற்காக பரிமாற்றக் கட்டணம் ஒன்று விதிக்கப்படுகிறது. இக்கட்டணமானது அதிகமாகவோ அல்லது குறைவாகவோ இருப்பது எந்த வகையான தரகு, முழு நேர சேவையா அல்லது தள்ளுபடி விற்பனையா பரிமாற்றத்தைக் கையாளுகிறது என்பதைச் சார்ந்தது.

பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டப் பிறகு விற்பனையாளருக்கு அனைத்துப் பணமும் அதன் பிறகு உரிமையுடையதாகிறது. விற்பனையின் ஓர் முக்கியப்பகுதி வருமானங்களை பின் தடம் பற்றிச் செல்வதாகும். முக்கியமாக, பங்கினை விற்கையில் அவை விற்கப்படும் சட்டத்திற்குட்பட்ட பிரதேசங்களில் கூடுதல் வருமானத்திற்கு மூலதன வ்ருவாய் வரிகள் செலுத்தப்பட வேண்டியிருக்கும்; அவ்வாறெனில், விலைகளின் அடிப்படையிலான உபரிகளிலிருக்கும்.

பங்கு விலை ஏற்ற இறக்கங்கள்[தொகு]

தேவை மற்றும் அளிப்பு கருத்தியல் காரணத்தின் அடிப்படையில் பங்கின் விலை ஏற்ற இறக்கம் காண்கிறது. சந்தையிலுள்ள அனைத்து பண்டங்களைப் போலவே பங்கின் விலையும் தேவைக்கு ஏற்றபடி விரைவில் மாறுதலுக்கு உள்ளாகக்கூடியதாகும். இருப்பினும், ஒரு குறிப்பிட்டப் பங்கின் தேவையை பாதிக்கக்கூடிய பல காரணிகள் உள்ளன. அடிப்படை பகுப்பாய்வுகள் மற்றும் நுட்ப பகுப்பாய்வுகள் துறை விலை மாற்றங்களுக்கு வித்திடும் சந்தை நிலவரங்களை புரிந்து கொள்ள முயல்கின்றன அல்லது எதிர்கால விலை அளவுகளைக் கணிக்கவும் கூடச் செய்கின்றன. அமெரிக்க வாடிக்கையாளர் மனநிறைவு குறியீட்டு எண் (ACSI), குறிப்பிடத்தக்க அளவில் ஒரு பங்கின் சந்தை மதிப்புடன் தொடர்புள்ளதாகும் என ஒரு சமீபகால ஆய்வு காண்பிக்கிறது[12]. பங்கு விலையானது நிறுவனத்திற்கான பகுப்பாய்வாளரின் வணிக முன்னோட்டம் மற்றும் நிறுவனத்தின் பொது சந்தை பிரிவிற்கான புறக் கண்ணோட்டங்களாலும் பாதிப்பிற்குள்ளாக்கப்படலாம்.

பங்கு விலை நிர்ணயம்[தொகு]

எந்தவொரு நேரத்திலும், ஒரு பங்கின் விலை கண்டிப்பாக தேவை மற்றும் அளிப்பின் விளைவாகும். அளிப்பு என்பது எந்தவொரு எண்ணிக்கையிலான பங்குகளையும் விற்பனைக்கு வைப்பதாகும். தேவையென்பது எண்ணற்ற பங்குகளை முதலீட்டாளர்கள் சரியாக அதே நேரத்தில் வாங்க விரும்புவதாகும். பங்கின் விலை சமநிலையை சாதிக்கவும் பராமரிக்கவுமான நோக்கோடு இயங்கச் செய்கிறது.

எப்போது வாங்குவதற்கு சாத்தியமுள்ள எண்ணிக்கை விற்பவர்களை விஞ்சுகிறதோ அப்போது விலை உயர்கிறது. இறுதியில், உயர் விற்பனை விலையினால் ஈர்க்கப்பட்ட விற்பனையாளர்கள் சந்தையினுள் நுழைய மற்றும்/அல்லது வாங்குவோர் சந்தையிலிருந்து நீங்குகின்றனர், இதனால் வாங்குவோருக்கும் மற்றும் விற்பவருக்கும் இடையில் சமநிலை அடையச் செய்யப்படுகிறது. விற்பவர்கள் வாங்குவோரை எண்ணிக்கையில் விஞ்சும் போது விலை வீழ்ச்சியடைகிறது. இறுதியில் வாங்குவோர் நுழைகின்றனர் மற்றும்/அல்லது விற்பவர்கள் சந்தையை விட்டு நீங்குகின்றனர், மீண்டும் சமநிலை அடையச் செய்யப்படுகிறது.

ஆகையால், ஒரு குறிப்பிட்ட சமயத்தில் ஒரு நிறுவனத்தின் பங்கு மதிப்பானது அனைத்து முதலீட்டாளர்களாலும் அவர்களுடைய பணத்துடன் வாக்களிப்பதுடன் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அதிக முதலீட்டாளர்கள் ஒரு பங்கினை தேவைக்கொண்டு அதற்கு அதிகம் பணமளிக்க விரும்பச் செய்தால் விலையானது உயரச் செய்யும். அதிக முதலீட்டாளர்கள் ஒரு பங்கினை விற்று, அதற்கு போதுமான வாங்குவோர் இல்லையெனில் விலையானது கீழிறங்கும்.

  • குறிப்பு:"நாஸ்டாக்கில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள பங்குகளுக்கு, விலைக் குறியீட்டில், பங்கிற்கான குறிப்பிடப்படும் விலை மற்றும் கேட்கப்படும் விலை பற்றியத் தகவல்கள் உள்ளடங்கியுள்ளது." [13]

இருந்த போதிலும், அது மக்கள் எவ்வாறு அவர்கள் எந்த அதிகபட்ச விலையில் வாங்க விரும்பச் செய்யலாம் அல்லது எந்த குறைந்தபட்ச விலைக்கு அவர்கள் விற்கச் செய்ய விரும்பலாம் என்பதை விளக்குவதில்லை. தொழில்முறையில் முதலீடு செய்யும் வட்டாரங்களில் திறமையான சந்தை கற்பிதக் கொள்கை (EMH) தொடர்ச்சியாக பிரபலமாக உள்ளது, இருப்பினும் கூட இக்கருத்தாக்கம் கல்வித்துறையிலும் தொழில்முறையினர் வட்டாரங்களிலும் பரவலாக நம்ப மறுக்கப்படுகிறது. சுருக்கமாக, திறமையான சந்தைக் கற்பிதக் கொள்கை முதலீடு என்பது ஒட்டுமொத்தமாக தர்க்கரீதியானது (Stdev வினால் முக்கியத்துவப்படுத்தப்பட்டது); ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் ஒரு பங்கின் விலை நிறுவனத்தின் எதிர்கால மதிப்பின் மீது விளைவினை ஏற்படுத்தும் அறியப்பட்ட தகவலின் தர்க்க ரீதியிலான மதிப்பீட்டை பிரதிநிதித்துவம் செய்கிறது; மேலும் சமபங்குகளின் விலைகள் திறமையாக விலையிடப்பட்டுள்ளன, அவை பங்கின் துல்லியமாக எதிர்பார்க்கப்படும் விலையினை பிரதிநிதித்துவம் செய்து, எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நேரத்திலும் அதனை சிறப்பாக அறியச் செய்வதாகக் கூறுகின்றன. வேறு விதமாகக் கூறுவதென்றால், எதிர்பார்க்கப்படும் எதிர்கால பண வரவுகளை தள்ளுபடி செய்வதன் விளைவே விலைகளாகும்.

EMH முன்மாதிரியில், உண்மையாக இருந்தால், குறைந்தது இரு ஆர்வங் கொள்ளத்தக்க விளைவுகள் உள்ளன. முதலில், நிதி இடர்பாடு எதிர்பார்க்கப்படும் மதிப்பில் ஒரு குறைந்த மிகை மதிப்பை ஊக்குவிககப்படுவதன் காரணமாக, பங்கிலிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் வருவாய் சிறிதளவு சமப்பங்கு இல்லாத முதலீடுகளின் மூலம் கிடைக்கக்கூடியவற்றிலிருந்து அதிகமாக இருக்கலாம் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது: இல்லையெனில், அதே போன்ற தர்க்க ரீதியிலான கணக்கீடுகள் சமபங்கு முதலீட்டாளர்களை இத்தகைய பாதுகாப்பான சமபங்கற்ற முதலீடுகளுக்கு மாறச் செய்யலாம். அவை அதே போன்ற அல்லது மேம்பட்ட வருவாயை குறைந்தளவிலான இடர்பாட்டில் கொடுக்கலாம் என்பது எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இரண்டாவதாக, எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நேரத்திலும் பங்கின் விலையானது எதிர்பார்க்கப்படும் மதிப்பினை 'திறனுடன்' பிரதிபலிக்கிறது, பிறகு-எதிர்பார்க்கப்படும் வருவாயின் வளைகோட்டிற்க்கு இணையாக-விலைகள் தொடர்பற்ற நடத்தையை பின்பற்றச் செய்வதான போக்கினை கொண்டிருக்கலாம், காலப் போக்கில் (தொடர்பற்ற விதத்தில்) தகவல் வெளிப்பாட்டினால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ஆகையால் தொழில்முறையிலான சமபங்கு முதலீட்டாளர்கள் அடிப்படையிலான தகவல் ஓட்டத்தில் தங்களை மூழ்கடித்துக் கொள்கின்றனர், அதனை அவர்களின் போட்டியாளர்கள் மீதான சாதகத்தினை (முக்கியமாக இதர தொழில்முறை முதலீட்டாளர்கள்) அதிக புத்திசாலிதனத்துடன் வெளிப்படும் தகவல் ஓட்டத்தை (செய்திகளை) விளக்குவதன் மூலம் பெறக் கருதுகின்றனர்.

EMH முன் மாதிரி சம பங்கு விலை நிர்ணயிப்பின் வழிமுறையின் முழு விளக்கத்தினைக் கொடுப்பதாக காணப்படவில்லை. உதாரணமாக, பங்குச் சந்தைகள் EMH குறித்துக் காட்டுவதை விட அதிகமாக நிலையற்று இருக்கும். சமீப வருடங்களில் பங்குச் சந்தைகள் பொருத்தமான திறன் வாய்ந்தவையல்ல என்பது ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு வருகிறது, ஒருவேளை குறிப்பாக வளர்ந்து வரும் சந்தைகளில் அல்லது நன்கு தகவலறிந்த தொழில் முறை முதலீட்டாளர்களால் மேலாதிக்கம் செலுத்தப்படாத இதரச் சந்தைகளில் அவ்வாறு ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு வரலாம்.

பங்கு விலை நிர்ணயிப்பின் மற்றொரு கருத்தியல் நடைத்தைக்குரிய நிதியியல் களத்திலிருந்து வருகிறது. நடைத்தைக்குரிய நிதியியலுக்கு இணங்க, மனிதர்கள் பலமுறை தர்க்கரீதியற்ற முடிவுகளை -குறிப்பாக, பங்குகளை வாங்குவது மற்றும் விற்பது தொடர்பானவற்றை- முடிவுகளைப் பற்றிய பயங்கள் மற்றும் தவறான புரிந்துகொள்ளல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கின்றனர். தர்க்கரீதியற்ற பங்குகளின் வர்த்தகம் பலமுறை தர்க்கரீதியிலான, அடிப்படை விலை மதிப்பீடுகளிலிருந்து மாறுபட்ட பங்கு விலைகளை உருவாக்குகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, 1990 களின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்ட தொழில்நுட்பக் குமிழியின் போது (அது 2000-2002 ஆம் ஆண்டுகளின் டாட்-காம் சிதைவினால் பின் தொடரப்பட்டது), தொழில் நுட்ப நிறுவனங்கள் தர்க்க ரீதியிலான அடிப்படையுடைய மதிப்பினைத் தாண்டி பலமுறை விலை குறிப்பிட்டன, அது பொதுவாக "பெரிய முட்டாள் கருத்தியல்" என அறியப்பட்டதின் காரணமாகும். "பெரிய முட்டாள் கருத்தியல்" கைக்கொள்வது, பங்கிலிருந்து வருமானத்தை திரும்பப் பெறுவதன் முக்கிய வழிமுறை மற்றொரு முதலீட்டாளருக்கு விற்பதிலிருந்து வருவதாகும். ஒருவர் எதிர்காலத்தில் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் யாரோ பிறரொவர் உயர் மதிப்பளவில் மதிப்பிடுவர் என்று நம்பும் பங்குகளை தேர்வு செய்ய வேண்டும், அதுவும் இதரத் தரப்பின் அதிக விலை கொடுக்கும் விருப்பத்தின் அடிப்படையில் பற்றி கருதாது செய்ய வேண்டும். ஆக, ஒரு தர்க்க ரீதியிலான முதலீட்டாளர் பிறரின் தர்க்கரீதியற்றதின் மீது சார்ந்து கூட இருக்கலாம்.

இலாப விலை வர்த்தகம்[தொகு]

நிறுவனங்கள் முதலீட்டினை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட பங்குச் சந்தைகளில் பங்குகளை அளிப்பதன் மூலம் திரட்டுகையில், வேறுபட்ட பங்குச் சந்தைகளில் பங்குகளின் மதிப்பாக்கத்தில் பொருந்தாமைகளுக்கான சாத்தியங்கள் நிலைத்திருக்கின்றன. ஒரு ஆற்றல் வாய்ந்த அத்தகைய பொருந்தாமைகளை பற்றிய தகவல்களை அணுகிப் பெறக்கூடிய முதலீட்டாளர் அவற்றின் இறுதி கூட்டிணைப்பினை எதிர்பார்த்து முதலீடு செய்யலாம், அது இலாப விலை வர்த்தகம் என அறியப்படுகிறது. மின்னணு வர்த்தகம் விரிவான விலை வெளிப்படைத்தன்மைக்கு வழிவிட்டது (திறன் சந்தை கற்பிதக்கொள்கை) மேலும் இத்தகைய பொருந்தாமைகள், அவை நிலைத்திருந்தால், அவை குறுகிய காலம் வாழ்ந்திருக்கும் மற்றும் விரைவில் சம விலைத்தன்மையை அடையக்கூடும்.

மேற்குறிப்புகள்[தொகு]

  1. www.askoxford.com. "Compact Oxford English Dictionary". Askoxford.com. பார்த்த நாள் 2010-02-12.
  2. "Cambridge Advanced Learner's Dictionary". Dictionary.cambridge.org. பார்த்த நாள் 2010-02-12.
  3. "Stock Basics", Investor Guide.com.
  4. Zvi Bodie, Alex Kane, Alan J. Marcus, Investments , 7th Ed., p. 26–53.
  5. "Black Scholes Calculator". Tradingtoday.com. பார்த்த நாள் 2010-02-12.
  6. http://www.sjsu.edu/depts/economics/faculty/stringham/docs/stringham-amsterdam.pdf
  7. "Devil the Hindmost" by Edward Chancellor.
  8. Jones v. H. F. Ahmanson & Co. , 1 Cal. 3d)
  9. "Jones v. H.F. Ahmanson & Co. (1969) 1 C3d 93". Online.ceb.com. பார்த்த நாள் 2010-02-12.
  10. 10.0 10.1 Whitman, 2004, 5
  11. Jackson, Thomas (2001). The Logic and Limits of Bankruptcy Law. Oxford Oxfordshire: Oxford University Press. p. 32. ISBN 1587981149. 
  12. "Increased Customer Satisfaction Increases Stock Price".
  13. "Understanding Stock Prices: Bid, Ask, Spread". Youngmoney.com. பார்த்த நாள் 2010-02-12.

புற இணைப்புகள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=மூலதனப்_பங்கு&oldid=1356250" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது