அய்ன் ரேண்ட்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
அயின் ரேண்ட்
Ayn Rand

பிறப்பு அலிசா சினோவியெவ்னா ரோசென்பாம்
பெப்ரவரி 2, 1905(1905-02-02)
சென் பீட்டர்ஸ்பேர்க், உருசியா
இறப்பு மார்ச் 6, 1982 (அகவை 77)
நியூயோர்க் நகரம், ஐக்கிய அமெரிக்கா
தொழில் மெய்யியலாளர், எழுத்தாளர்
கல்வி நிலையம் சென் பீட்டர்ஸ்பேர்க் அரசுப் பல்கலைக்கழகம்
குறிப்பிடத்தக்க
படைப்பு(கள்)
The Fountainhead
Atlas Shrugged
துணைவர்(கள்) பிராங்க் ஓ’கொனர் (தி. 1929)
கையொப்பம் Sign Ayn Rand.png

அய்ன் ரேண்ட் (Ayn Rand, இயற்பெயர்: அலிசா சினாவியெவ்னா ரோசன்பாம் ; பெப்ரவரி 2 [யூ.நா. சனவரி 20] 1905 – மார்ச் 6, 1982), ஒரு உருசிய அமெரிக்க நாவலாசிரியை, தத்துவவாதி,[1] நாடக மற்றும் திரைக்கதை எழுத்தாளர். தி ஃபௌண்டன்ஹெட் (The Fountatinhead) அட்லாஸ் ஷரக்ட் (Atlas Shrugged) ஆகிய புதினங்களுக்காக இவர் அறியப்படுகிறார். அப் புதினங்களில் இவர் புறவயக்கோட்பாடு (Objectivism) என்ற மெய்யியல் பார்வையை உருவாக்கி வெளிப்படுத்தினார்.

ராண்டின் தத்துவம்[தொகு]

ராண்டின் மாறுபட்ட ஒரு தத்துவ இயலாளராகத் திகழ்ந்தார். இவர் தனி மனித உரிமைகள், அரசியற்சட்ட ரீதியாகக் கட்டுப்பாட்டு கொண்ட அரசினால் அமலாக்கப்படுகிற தலையீடுகள் அற்ற தனியுடமை ஆகியவற்றின் ஆதரவாளராகவும், பொதுவுடமை, சமவுடமை, பொது நல அரசு ஆகியவற்றின் அனைத்து வடிவங்களையும் எதிர்ப்பவராகவும் விளங்கினார். இவர் அறிவை வளர்த்துக் கொள்ள காரணம் அறிதலே ஒரே தீர்வு என உரைத்தார். இவரது தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடாக இதுவே அமைந்தது. ஒரு தனிப்பட்ட மனிதரின் முதற்கடமை தன்னைத் தானே காத்துக் கொள்வதே அன்றி சமுதாயக் கடன் அல்ல என்பதே இவரது தத்துவ இயலின் தளமாக இருந்தது.

ராண்ட் உருவாக்கிய பருப்பொருள்சார் இயல் என்னும் தத்துவத்தினை சுருக்கமாக இவ்வாறு கூறலாம்: “மனிதன் என்னும் போராளனுக்குத் தனது மகிழ்ச்சி ஒன்றே அவனது வாழ்வின் ஒழுக்க நோக்கமாகும். ஆக்கபூர்வமான சாதனையே அவனது மிகச் சிறந்த நடவடிக்கை மற்றும் அவனது பகுத்தறிவே வரம்பற்ற ஒரே நிலை.

பகுத்தறிவிற்கு எதிரானது என நம்பிக்கையின் அடிப்படையிலானவற்றை ராண்ட் மறுதளித்தார். பகுத்தறிவின் அடிப்படையில் அமைந்த சுய-நோக்கமே வாழ்வின் ஒழுக்கத்திற்கு வழிகாட்டும் ஒரே கோட்பாடாக இருக்க இயலும் என்பதே இவரது வாதமாக இருந்தது. மனிதன் என்பவன் “அவனுக்காகவே வாழ வேண்டும்; மற்றவர்களுக்காக தன்னைத் தியாகம் செய்வதோ அல்லது தனக்காக மற்றவர்களைத் தியாகம் செய்வதோ பகுத்தறிவுடமை அல்ல” என்பதே இவரது கோட்பாடு.

பொதுவாகத் தத்துவம் என்பது அன்றாட வாழ்க்கை வழமைகளுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும், சிந்தனையாளர்களின் தனிச் சிறப்பாகவுமே கருதப்படுவதை ராண்ட் மறுதளித்தார்.

தத்துவ அறிவு என்பதையே வாழ்வின் ஆதார சக்தியாகவும் யதார்த்த நிலையை அறியும் கருவியாகவும் அவர் கருதினார்.

மனித சிந்தனை மற்றும் செயல்களின் மீதான அடிப்படைக் கேள்விகளை தத்துவ இயல் முன்னிறுத்துகிறது: என்ன மாதிரி உலகில் நான் வாழ்கிறேன்? என் விதியின் மீதான கட்டுப்பாட்டை நான் கொண்டுள்ளேனா? அதை நான் எப்படி அறிவேன்? என்னால் அதை நிரூபிக்க இயலுமா? நல்லது என்பது என்ன? நான் சுயநலமாக இருந்து என் தேவைகளை மட்டுமே கருத்தில் கொள்ள வேண்டுமா அல்லது இறைவன் மற்றும் இதர மனிதர்களுக்குத் தொண்டு செய்வதில் என் வாழ்வை அர்ப்பணிக்க வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விகளிலிருந்து தப்பியோட இயலாதென ராண்ட் கருதினார். சரியோ அல்லது தவறோ ஒரு தனக்கே உரியதான கருத்தாக்கம் இன்றி உலகில் ஒருவரால் வாழ இயலாது. இக்கேள்விகளுக்கு ஒருவர் கொள்ளும் பதிலே அவரது வாழ்க்கையைத் தீர்மானிப்பதாக அமைகிறது.

புறவயத் தத்துவ இயலின் அடிப்படைக் கோட்பாடுகள்[தொகு]

ராண்டின் புறவயத் தத்துவ இயல் கீழ்க்காணும் நான்கு கோட்பாடுகளைப் பெரிதும் சார்ந்துள்ளது:

  • நிதர்சனம் என்பது வரம்பற்ற புறப் பொருள், அதாவது ஒருவரின் விருப்பு, வெறுப்பு, நம்பிக்கைகள், அச்சங்கள் ஆகியவற்றிற்குத் தொடர்பற்றதாக இவை மெய்ம்மைகளாகவே உள்ளது.
  • மனிதன் தனக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கும் பருப்பொருட்களை ஒருங்கிணைக்கப் பயன்படுத்தும் பகுத்தறிவே அவன் இவ்வாறான நிதர்சனத்தை உணர்வதற்கான ஒரே வழி. அவன் தனது வாழ்வின் மிக உயர்ந்ததான ஒழுக்க நோக்கம் தனது தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்து கொள்வது மற்றும் தனது மகிழ்ச்சிக்கான பாதையைத் தெரிவு செய்வதே வாழ்வின் பிழைப்புத் திறனை முடிவு செய்கிறது.
  • மனிதன் என்பவன் தன்னிலேயே முற்றிலும் முழுமையானவன்; பிறருக்கு தொண்டு செய்யப் பிறந்தவன் அல்லன்.
  • ஆதர்சமான அரசியல் பொருளாதார வரைச்சட்டம் தலையீடுகள் அற்ற தனியுடமையாகும். இதில் மனிதர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் முதலாளி அதற்கெதிராக அடிமைகள் என்ற நிலையினில் அன்றி வர்த்தகர்கள், அதாவது பரஸ்பர நன்மைக்காக சுதந்திரமான மற்றும் தன்னார்வமான பரிவர்த்தனைகளில் ஈடுபடுபவர்கள் ஆவர். அரசு என்பது காவல் துறையினைப் போலக் கண்காணித்து தனி மனித உரிமைகளைக் காப்பதாக அமைய வேண்டும். எந்த ஒரு மனிதரும் பிறருக்கு எதிராக உடல் அல்லது உளம் சார்ந்த வன்முறையினை மேற்கொள்ளலாகாது.

வாழ்க்கைக் குறிப்பு[தொகு]

ரஷ்யாவில் பிறந்து கல்வி கற்றவரான ரேண்ட் 1926ஆம் ஆண்டில் ரஷ்யாவிற்கு குடிபெயர்ந்தார். அவர் ஹாலிவுட்டில் திரைக்கதை எழுத்தாளராக பணியாற்றினார் என்பதோடு 1935–1936 இல் பிராட்வேயில் நாடகம் ஒன்றையும் தயாரித்திருக்கிறார். அவர் 1943ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பெற்ற தன்னுடைய முதல் நாவலான தி ஃபவுண்டைன்ஹெட் மூலம் புகழ்பெற்றார் [2] என்பதோடு அதைத்தொடர்ந்து அவருடைய மிகவும் புகழ்பெற்ற தத்துவார்த்த நாவலான அட்லஸ் ஷ்ரக்டு 1957ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்தது.

ரேண்டின் அரசியல் கண்ணோட்டங்கள் அவருடைய புனைவு மற்றும் கோட்பாட்டு எழுத்து ஆகிய இரண்டிலுமே காணப்படுகிறது, இது தனிநபர் உரிமைகள் (சொத்து உரிமை உட்பட) அரசியலமைப்புரீதியாக வரம்பிற்குட்பட்ட அரசாங்கத்தால் வலுவூட்டப்படும் அரசு தலையீடில்லாத முதலாளித்துவம் ஆகியவற்றை வலியுறுத்துகிறார். அவர் பாசிசம், கம்யூனிசம், சோசலிஸம், மற்றும் நல்வாழ்வு அரசு,[3] உள்ளிட்ட அனைத்துவகையான அரசுக் கட்டுப்பாடு மற்றும் அரசு சார்பு வடிவத்திற்கும் தீவிர எதிர்ப்பாளராக இருந்தார் என்பதோடு,[4][5] தன்னலமற்ற நிலையின் அறம்சார் நிலையை தள்ளுபடி செய்து அறம்சார் தன்முனைப்பை மேம்படுத்தச் செய்தார்.[6] அவர் அறிவைப் பெறுவதற்கான ஒரே அர்த்தமாகவும் தன்னுடைய தத்துவத்தின் பெரும்பாலான அம்சமாகவும் பகுத்தறிவையே கருதுகிறார்,[7] அத்துடன், "நான் பிரதானமாக முதலாளித்துவ ஆதரவாளர் அல்ல, ஆனால் தன்முனைப்பின் ஆதரவாளர்; அத்துடன் நான் பிரதானமாக தன்முனைப்பின் ஆதரவாளர் அல்ல, ஆனால் பகுத்தறிவின் ஆதரவாளர். பகுத்தறிவின் ஆதிக்கத்தை ஏற்றுக்கொண்டு அதை சீராக ஒருவர் பயன்படுத்துகிறார் என்றால் மற்ற அனைத்தும் தாமாக பின்தொடர்ந்து வரும்" என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[8]

வாழ்க்கையும் எழுத்தும்[தொகு]

ஆரம்பகால வாழ்க்கை[தொகு]

ரேண்ட் அலிஸா சினாயவ்னா ரோஸன்பாமாக உருசியம்: Алиса Зиновьевна Розенбаум செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பெர்க்கில் வாழ்ந்த ஒரு மத்தியதர குடும்பத்தில் 1905ஆம் ஆண்டில் பிறந்தார். அவர் பெருமளவிற்கு மதநம்பிக்கைகளை அனுசரிக்காத யூதக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த சினோவி சகாரோவிச் ரோஸன்பாம் மற்றும் ஆன்னா போரிசோவ்னா ரோஸன்பாம் ஆகியோரின் மூன்று மகள்களுள் (அலிஸா, நடாஷா மற்றும் நோரா) மூத்தவர் ஆவார். அவருடைய தந்தை ஒரு வேதியியலாளராக கல்விபெற்று வெற்றிகரமான மருந்தாக்குநர் ஆனார், ஏறத்தாழ தனக்கு சொந்தமாக ஒரு மருந்தகத்தையும் அது அமைந்திருந்த கட்டிடத்தையும் வைத்திருந்தார்.[9]

1917 ஆம் ஆண்டு ரஷ்யப் புரட்சி நடந்த காலத்தில் ரேண்டின் வயது பனிரெண்டு. ஜாருக்கு எதிராக இருந்த அலெக்ஸாண்டர் கெரன்ஸ்கியிடம் ரேண்டின் கரிசனங்கள் இருந்தன. ரேண்டின் குடும்ப வாழ்க்கை போல்ஷெவிக் கட்சியின் எழுச்சியால் தொந்தரவிற்கு ஆளானது. அவருடைய தந்தையின் மருந்தகம் சோவியத்துக்களால் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது என்பதுடன் அந்தக் குடும்பத்தினர் தொடக்கத்தில் வெள்ளை ராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கிரிமியாவிற்கு சென்றனர். தான் உயர்நிலைப் பள்ளியில் படிக்கும்போது தான் ஒரு நாத்திகர் என்றும் பகுத்தறிவையும் புத்திகூர்மையையும் மதிப்பிடுபவள் என்றும் தீர்மானித்ததாக பின்னாளில் நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார். அவர் கிரிமியாவில் உள்ள உயர்நிலைப்பள்ளியில் பட்டம் பெற்று உடனடியாக செம்படை வீரர்களுக்கு படிக்கக் கற்றுத்தரும் வேலையைப் பெற்றார். தான் அந்த வேலையை மிகவும் விரும்பியதாக குறிப்பிடும் அவர் கல்வியறிவில்லாத வீரர்கள் படிக்க ஆர்வமாகவும் அவர் மீது மரியாதை கொண்டவர்களாகவும் இருந்தனர். பதினாறு வயதில் ரேண்ட் செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த தன்னுடைய குடும்பத்தினரிடம் திரும்பினார்.[10][11]

A black-and-white engraving shows a large building along the bank of a river, with numerous people and carriages nearby
ரேண்ட் பெட்ரோகிராடில் உள்ள சமூக ஆசிரியப்பணித் துறையில் தன்னுடைய மூன்றாண்டு கல்வியை நிறைவுசெய்தார்.

வரலாற்றுப் பிரிவில் முதன்மைப் பாடமாக இருந்த சமூக ஆசிரியப்பணித் துறையில் அவர் படித்த பெட்ரோகிராட் பல்கலைக்கழகத்தில் சேர்ந்தார்.[12] பல்கலைக்கழகத்தில் அவருக்கு அரிஸ்டாட்டில் மற்றும் பிளாட்டோவின் எழுத்துக்கள் அறிமுகமாயின, இவர்கள் இருவரும் அவர்மீது முறையே தாக்கத்தையும், எதிர் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தினர்.[12][13] மூன்றாவதாக அவர் அதிகம் விரும்பிப் படித்த ஆளுமை பிரடெரிக் நீட்ஷே..[14] அவருடைய முறையான தத்துவப் படிப்பு ஒருசில நிலைகளிலானதாக மட்டுமே இருந்தது, இந்த மூன்று தத்துவவாதிகளுக்கும் வெளியே அவர் படித்த முக்கியமானவர்கள் சுருக்கக் குறிப்புகள் மற்றும் கட்டுரைகளாகவே வரம்பிற்குட்பட்டதாக இருந்தது.[15] அந்த நேரத்தில் அவர் படித்து வந்த எழுத்தாளர்களாக விக்டர் ஹ்யூகோ, எட்மண்ட் ரோஸ்டாண்ட், பிரெடெரிக் ஷில்லர், மற்றும் பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி ஆகியோர் அவருடைய விருப்பத்திற்குரியவர்களானர்கள்[16] பல கம்யூனிஸ்ட் அல்லாத மாணவர்களுடன் இணைந்து நிறைவுசெய்யும் முன்பே பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து வெளியேறினார். இருப்பினும், வருகைபுரிந்த வெளிநாட்டு அறிவியலாளர்கள் குழுக்களிடமிருந்து குற்றச்சாட்டுகளைப் பெற்ற பின்னர் கம்யூனிஸ்டுகள் வெளியேறிய பல மாணவர்கள் தங்களுடைய பணி மற்றும் பட்டப்படிப்பை நிறைவுசெய்ய அனுமதித்தினர்,[17] ரேண்ட் 1924ஆம் ஆண்டில் நிறைவுசெய்தார்.[12] அவர் அதைத் தொடர்ந்து ஸ்டேட் டெக்னிகம் ஃபார் ஸ்கிரீன் ஆர்ட்ஸில் ஒரு வருடம் படித்தார்.[18]

1925 ஆம் ஆண்டு இளவேனிற்காலத்தில் அவர் அமெரிக்காவில் இருக்கும் உறவினர்களைப் பார்ப்பதற்கான விசாவைப் பெற்றார். அவர் 1926 ஜனவரி 17 இல் ரஷ்யாவிலிருந்து வெளியேறி பிப்ரவரி 19 இல் அமெரிக்காவிற்கு வந்தார், ஒரு கப்பலில் நியூயார்க் நகரத்திற்கு வந்தார்.[19] சிகாகோவில் தன்னுடைய உறவினர்களுடன் சிறிது காலம் தங்கியிருந்த பின்னர் அவர் சோவியத் யூனியனுக்கு திரும்புவதில்லை என்று தீர்மானித்து, ஹாலிவுட்டில் திரைக்கதை எழுத்தாளராக இருக்க முடிவுசெய்தார். ரஷ்யாவில் இருக்கும்போதே எழுதுவதற்கான தன்னுடைய தொழில்முறை புனைப்பெயர் ரேண்ட் என்று தீர்மானித்திருந்தார்,[20] இது அவருடைய பிறப்பு குடும்பப் பெயரின் சிரில்லிக் சுருக்கமாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது[21] என்பதுடன் அவர் தன்னுடைய முதல் பெயராக வைத்துக்கொண்ட அய்ன் ஃபின்னிஷ் பெயரைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம்.[22] தொடக்கத்தில் ஹாலிவுட்டில் போராடிய அவர் தன்னுடைய அடிப்படை வாழ்வாதார செலவுகளுக்கு விநோதமான வேலைகளை தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டார். செசில் பி.டெமில் என்ற இயக்குநரை சந்தித்த வாய்ப்பு அவருடைய திரைப்படமான தி கிங் ஆஃப் கிங்ஸ் என்ற படத்தில் அவருக்கு கூடுதலான வேலை கிடைக்க வழியமைத்து, அதற்கடுத்ததாக அவருக்கு இளநிலை திரைக்கதை எழுத்தாளர் என்ற வேலை கிடைத்தது.[23] தி கிங் ஆஃப் கிங்ஸ் படத்தில் பணிபுரியும்போதே அவரைக் கவர்ந்த இளம் நடிகரான ஃபிராங்க் ஓ கானரிடம் காதல் வயப்பட்டார். அவர்கள் இருவரும் 1929 ஏப்ரல் 5 இல் திருமணம் செய்துகொண்டனர். ரேண்ட் 1931ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க குடிமகளானார். ஆர்கேஓ ஸ்டுடியோக்களில் உடையலங்காரத் துறையின் தலைமையாக அவர் பணிபுரிந்துகொண்டிருந்தபோதே தன்னுடைய எழுத்திற்கு உதவியாக 1930களில் பல்வேறு வேலைகளை அவர் ஏற்றுக்கொண்டார்.[24] அவர் தன்னுடைய பெற்றோர்கள் மற்றும் சகோதரிகளை அமெரிக்காவிற்கு அழைத்துவர முயற்சிசெய்தார், ஆனால் குடியேற்றத்துறையில் அவரால் அனுமதியைப் பெற இயலவில்லை.[25]

முந்தைய புனைவு[தொகு]

ரேண்டின் முதல் புத்தகத்தினுடைய அட்டைப்படம், 1925ஆம் ஆண்டில் போலிஷ் ஃபெம் ஃபெடேல் போலா நெக்ரியில் பதிப்பிக்கப்பட்ட 2,500-வார்த்தைகள் மோனோகிராப்.[26]

ரேண்டின் முதல் இலக்கிய வெற்றி அவர் யுனிவர்சல் ஸ்டியோவிற்கு 1932ஆம் ஆண்டில் எழுதிய ரெட் பான் திரைக்கதையின் விற்பனையோடு இணைந்து வந்தது. ஜோசப் வான் ஸ்டெர்ன்பர்க் இதை மர்லின் டீட்ரிச் என்று கருதியிருந்தார், ஆனால் எதிர்-சோவியத் கருக்கள் அந்த நேரத்தில் பிரபலமானதாக இல்லை, இந்தத் திட்டம் ஒன்றுமில்லாமல் போனது.[27] இதைத் தொடர்ந்து நீதிமன்ற அறை நாடகமான நைட் ஆஃப் ஜனவரி 16ன்த் 1934ஆம் ஆண்டில் முதல்முறையாக ஹாலிவுட்டில் தயாரிக்கப்பட்டு பின்னர் வெற்றிகரமாக 1935ஆம் ஆண்டில் பிராட்வேயில் மறு வெளியீடு செய்யப்பட்டது. ஒவ்வொரு இரவும் பார்வையாளர் உறுப்பினர்களிடமிருந்து "ஜுரி" தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார், இரண்டு வெவ்வேறு முடிவுகளில் ஒன்று ஜுரியின் "தீர்ப்பிற்குப்" பின்னர் நிகழ்த்தப்படும்.[28] 1941ஆம் ஆண்டில் பாரமவுண்ட் பிக்சர்ஸ் இந்த நாடகத்தின் திரைப்பட வடிவத்தைத் தயாரித்தது. அவர் இந்தத் தயாரிப்பில் பங்கேற்கவில்லை என்பதோடு இதன் முடிவில் அவர் அதிகம் நிச்சயமற்றவராக இருந்தார்.[29]

அவருடைய முதல் நாவல், பாதியளவிற்கு சுயசரித பாணியில் அமைந்த வி தி லிவிங் மெக்மில்லன் நிறுவனத்தால் 1936ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்டது. கம்யூனிஸ்ட் ரஷ்யாவைக் கதைக்களமாக கொண்ட இது தனநபருக்கும் அரசுக்கும் இடையில் நடைபெறும் போராட்டத்தில் கவனம் செலுத்துவதாக இருந்தது. இந்த நாவலின் முன்னுரையில் ரேண்ட் வி தி லிவிங் "நான் எழுதியதிலேயே ஒரு சுயசரிதைக்கு அருகாமையில் வருவது. நேரடியான அர்த்தத்தில் இது சுயசரிதம் அல்ல, ஆனால் அறிவுப்பூர்வ அர்த்தத்தில் மட்டுமே. கதைக்கரு புதிது, ஆனால் பின்னணி அல்ல..." என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்.[30] ரேண்டிற்குத் தெரியாமலோ அல்லது அனுமதி இல்லாமலோ வி தி லிவிங் 1942ஆம் ஆண்டில் இத்தாலியில் ஒரு ஜோடி படங்களான நொய் விவி மற்றும் அடியோ, கிரா என்பனவாக தயாரிக்கப்பட்டன. 1960களில் மறுகண்டுபிடிப்பு செய்யப்பட்ட இந்தத் திரைப்படங்கள் ரேண்டால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட புதிய பதிப்புக்களாக மறு தொகுப்பு செய்யப்பட்டு வி தி லிவிங் என்ற பெயரிலேயே 1986ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது.[31]

ஆன்த்தம் என்ற குறுநாவல் 1938ஆம் ஆண்டில் இங்கிலாந்திலும் ஏழு வருடங்களுக்குப் பின்னர் அமெரிக்காவிலும் பதிப்பிக்கப்பட்டது. அரசு கட்டுப்பாடு வெற்றிபெற்று அளவிற்கு அதிகமாக நீண்டு "நான்" என்ற வார்த்தைகூட மொழியிலும் மனிதர்களின் நினைவகத்திலிருந்தும் அழிக்கப்பட்டுவிடுகின்ற டிஸ்டோபியன் எதிர்கால உலகம் குறித்த தொலைநோக்குப் பார்வையை வழங்குகிறது.

தி ஃபவுண்டென்ஹெட் மற்றும் அரசியல் நடவடிக்கை[தொகு]

1940களில் ரேண்ட் அரசியல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடலானார். அவரும் அவருடைய கணவருமாக சேர்ந்து ரிபப்ளிகன் வெல்டன் வில்கிக்காக 1940 ஆம் ஆண்டு அதிபர் தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு தன்னார்வலர்களாக முழுநேர பணியாற்றினர். இந்தப் பணி ரேண்டிற்கு முதல் பொதுவிட பேச்சு அனுபவத்தை வழங்கியது, இது நியூயார்க் நகரத்தில் உள்ள "யூனியன் ஸ்கொயர் திரையரங்கத்தில் புரோ-வில்கியின் நியூஸ் ரீல்களைப் பார்த்த பின்னர்" சிலசமயங்களில் பார்வையாளர்களிடமிருந்து வரும் எதிர்மறையான கேள்விகளை எதிர்கொள்வதும் இதில் உள்ளிட்டிருந்தது.[32] இந்த நடவடிக்கை சுதந்திர-சந்தை முதலாளித்துவத்தின் மீது ஆர்வமுள்ள மற்ற அறிவுஜீவிகளோடு அவருக்கு தொடர்புகளைப் பெற்றுத்தந்தது. அவர் பத்திரிக்கையாளரான ஹென்றி ஹாஸ்லிட் மற்றும் அவருடைய மனைவி ஆகியோருடன் நட்பை வளர்த்துக்கொண்டார் என்பதோடு ஹாஸ்லிட் அவரை ஆஸ்திரியப் பள்ளி பொருளாதாரவாதியான லுத்விக் வான் மைசஸிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். அவருடன் தத்துவ வேறுபாடுகள் இருந்தபோதிலும் இருவருமே ரேண்டின் மீது நன்மதிப்பை வெளிப்படுத்தினர், ரேண்ட் தன்னுடைய வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த இருவரின் எழுத்துக்களையும் ஏற்றுக்கொண்டவராக இருந்தார்.[33]

ஒரு எழுத்தாளராக ரேண்டின் முதல் பிரதான வெற்றி 1943ஆம் ஆண்டில் தி ஃபவுண்டைன்ஹெட் உடனானதாக இருந்தது, ஒரு ரொமாண்டிக் டிராமா மற்றும் தத்துவ நாவலான இதை ஏழு வருடங்களுக்கும் மேலாக எழுதினார்.[34] இந்த நாவல் ஹோவார்ட் ரோர்க் என்ற சமரசமற்ற இளம் கட்டிடக்கலை நிபுணரையும், - மற்றவர்கள் வழியாக வாழுகின்ற, மற்றவர்களை தனக்கும் மேலானதாக வைத்துக்கொள்கின்ற "இரண்டாம்-நிலையானவர்களாக" ரேண்ட் விவரிப்பவர்களுக்கு எதிரான அவருடைய போராட்டத்தையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தது. இந்த நாவலை பதிப்பிக்கவில்லை என்றால் தான் வேலையைவிட்டு விலகுவதாக தன் முதலாளியை அச்சமூட்டிய எடிட்டர் ஆர்ச்சிபால்ட் ஆக்டெனின் வலியுறுத்தலின்கீழ் பாப்ஸ்-மெரில் கம்பெனியால் இது இறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் முன்னர் பனிரெண்டு பதிப்பாளர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டது.[35] தி ஃபவுண்டைன்ஹெட் இறுதியில் உலகளாவிய வெற்றிபெற்று ரேண்டிற்கு புகழையும் நிதிவகையிலான பாதுகாப்பையும் பெற்றுத்தந்தது. ஏப்ரல் 2008ஆம் ஆண்டில் அய்ன் ரேண்ட் இன்ஸ்ட்டியூட்டின் கூற்றுப்படி இந்த நாவல் 6.5 மில்லியன் பிரதிகள் விற்பனையாகியிருக்கின்றன.[36]

1943ஆம் ஆண்டில் வார்னர் பிரதர்ஸிற்காக தி ஃபவுண்டைன்ஹெட்டின் திரைப்படப் பதிப்பிற்கான திரைக்கதை எழுத ரேண்ட் ஹாலிவுட்டிற்கு திரும்பினார், அதற்கடுத்த ஆண்டிலேயே அவரும் அவருடைய கணவரும் நவீனவாதியான ரிச்சர்ட் நியூட்ரா வடிவமைத்திருந்த வீட்டையும் அதற்கு அருகாமையிலிருந்த பண்ணையையும் வாங்கினர். அங்கே ரேண்ட் ஹாஸ்லிட், மோரி ரிஸ்கிண்ட், ஜேனட் கேனர், கில்பர்ட் ஆட்ரியன் மற்றும் லியனார்ட் ரீட் போன்றோர்களால் வரவேற்கப்பட்டார். அந்தத் திரைக்கதையில் தன்னுடைய வேலையை முடிக்கையில் தயாரிப்பாளர் ஹால் வாலிஸ் திரைக்கதை எழுத்தாளராகவும், திரைக்கதை-சரிசெய்பவராகவும் அவரை வேலைக்கு அமர்த்திக்கொண்டார், வாலிஸிற்கான அவருடைய பணி ஆஸ்காருக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்ட லவ் லட்டர்ஸ் மற்றும் யு கேம் அலாங் ஆகியவற்றை உள்ளிட்டிருந்தது என்பதோடு, அணு குண்டின் உருவாக்கம் அடிப்படையில் அமைந்த திரைக்கதைக்கான ஆய்வும் நடைபெற்று வந்தது.[37] இந்த பாத்திரம் ரேண்டிற்கு மற்ற திட்டங்களில் பணிபுரிவதற்கான நேரத்தை வழங்கியது, இது 1994 பதிப்பு ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட் பத்திரிக்கையின் ஜனவரி வெளியீட்டில் "தி ஒன்லி பாத் டு டுமாரோ" என்று தலைப்பிடப்பட்ட முதல் புனைகதை அல்லாத எழுத்தையும் உள்ளிட்டதாக இருந்தது.[38] இந்த காலகட்டத்தில் ரேண்ட் தனது தத்துவத்தின் புனைவு அல்லாத கட்டமைப்பிற்காக வரையறையையும் விரிவான குறிப்புகளையும் எடுத்தார்.[39]

இந்த காலகட்டத்தில் ரேண்ட் லிபர்ட்டேரியன் எழுத்தாளர் இஸபல் பேட்டர்ஸன் உடன் உறவை வளர்க்கத் தொடங்கினார். இந்த இருவரும் நண்பர்களாகவும் தத்துவார்த்த-சச்சரவிடும் கூட்டாளிகளாக ஆனார்கள், அவர்களுடைய பல்வேறு இரவுநேர சந்திப்புகளின்போது நீண்ட நேரத்திற்கு அமெரிக்க வராலாறு மற்றும் அரசியல் குறி்த்து நன்கறிந்த பேட்டர்ஸனிடம் ரேண்ட் நிறைய கேள்விகளை எழுப்பினார் என்று தெரிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது. பின்னாளில், இந்த இரு பெண்களும் ரேண்டின் ஹாலிவுட் விருந்தளிப்புகளுள் ஒன்றில் பேட்டர்ஸனின் கசப்பான மற்றும் அறிவுப்பூர்வமற்ற கருத்துக்களை கண்ட பின்னர் ரேண்ட் அவரிடமிருந்து விலகினார். ரேண்டின் அரசியல் கோட்பாடுகள் மீதான பேட்டர்ஸனின் தாக்கம் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படும் விஷயமானது, ஆனால் பேட்டர்ஸனின் வாழ்க்கைச்சரித எழுத்தாளர் ஸ்டீபன் டி.காக்ஸ் அவர்கள் முன்னமே பிரிந்துபோய்விட்டாலும் பல வருடங்களுக்கு அச்சிடப்பட்ட தி காட் ஆஃப் தி மெஷின் என்ற தன்னுடைய முன்னாள் நண்பரின் அரசியல் படைப்பு ரேண்டின் பொது நிபுணத்துவத்திற்கு கடன்பட்டிருந்ததாக குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[40]

1947ஆம் ஆண்டில் இரண்டாவது ரெட் ஸ்கேரின்போது அமெரிக்காவின் அமெரிக்கரல்லாத நடவடிக்கைகள் ஆணைய மாளிகையில் "நட்புரீதியான சாட்சியாக" ரேண்ட் சாட்சியமளித்தார். அவருடைய சாட்சியம் சோவியத் யூனியனில் அவர் பெற்ற சொந்த அனுபவங்களுக்கும் சாங் ஆஃப் ரஷ்யா என்ற 1944ஆம் ஆண்டில் அது சித்தரிக்கப்பட்டதற்கும் இடையே வேறுபாடு உடையதாக இருந்ததாக குறிப்பிடப்பட்டது.[41] இந்தத் திரைப்படம் சோவியத் யூனியனில் உள்ள சமூகப் பொருளாதார நிலைகளை மோசமான முறையில் தவறாக பிரதிநிதித்துவம் செய்கிறது என்று வாதிட்டதோடு, ஐக்கிய சோவியத் ஒன்றியத்திலான வாழ்க்கை அது உண்மையில் இருப்பதைக் காட்டிலும் சிறந்ததாகவும் மகிழ்ச்சியானதாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றார்.[42] விசாரணைக்குப் பின்னர் இந்த விசாரணைகளின் விளைவுகள் மீதான அவருடைய உணர்வுகள் குறித்து கேட்கப்பட்டபோது ரேண்ட் இந்த நிகழ்முறையை "பயனற்றது" என்று விவரித்தார்.[43]

தி ஃபவுண்டைன்ஹெட்டின் திரைப்பட வடிவம் 1949ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது. இது ரேண்டின் திரைக்கதையை சிறிய மாற்றுதல்களோடு வெளியிட்டிருந்தாலும் ரேண்ட் "இந்த திரைப்படத்தை ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை விரும்பவில்லை" என்பதோடு அதனுடைய படத்தொகுப்பு, நடிப்பு மற்றும் மற்ற ஆக்கக்கூறுகளை குறைகூறினார்.[44]

அட்லஸ் ஷ்ரக்டு மற்றும் பிந்தைய ஆண்டுகள்[தொகு]

தி ஃபவுண்டைன்ஹெட் பதிப்பிக்கப்பட்ட பின்னர் ரேண்ட் வாசகர்களிடமிருந்து நிறைய கடிதங்களைப் பெற்றார், அவர்களில் சிலர் இந்த நாவலால் ஆழ்ந்த தாக்கம் பெற்றவர்களாக இருந்தனர். 1951ஆம் ஆண்டில் ரேண்ட் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸிலிருந்து நியூயார்க்கிற்கு குடியேறினார், அங்கே அவர் தன் மீது மதிப்புகொண்ட ஒரு குழுவை உருவாக்கிக்கொண்டார். இந்தக் குழு (விளையாட்டாக "தி கலெக்டிவ்" எனப்பட்டது) வருங்கால ஃபெடரல் ரிசர்வ் தலைவர் ஆலன் கிரீன்ஸ்பேன், நதானியேல் புளூமெண்டல் என்று அழைக்கப்பட்ட இளம் உளவியல் மாணவர் (பின்னாளில் நதானியேல் பிரேண்டன்) மற்றும் அவருடைய மனைவி பார்பரா, மற்றும் பார்பராவின் ஒன்றுவிட்ட சகோதரி லியனார்ட் பெய்க்காஃப் ஆகியோரை உள்ளிட்டிருந்தது. முதலில் இந்தக் குழு வார இறுதிகளில் ரேண்டை அவருடைய குடியிருப்பில் சந்தித்து தத்துவ விவாதம் செய்யும் ஒரு முறைப்படியானதாக அல்லாமல் கூடுபவர்களாக இருந்தனர். பின்னர் அவர் கையெழுத்துப்படி பக்கங்களாக எழுதப்பட்டிருந்த அட்லஸ் ஷ்ரக்டு என்ற தன்னுடைய புதிய நாவலைப் படிக்க அவர்களை அனுமதித்தார். 1954ஆம் ஆண்டில் மிகவும் இளையவரான நதானியேல் பிரேண்டன் உடனான ரேண்டின் நெருங்கிய உறவு அவர்கள் இருவரின் கணவன் மனைவிக்கு தெரிந்த நிலையிலேயே காதல் உறவாக மாறியது.[45]

1957ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட அட்லஸ் ஷ்ரக்டு ரேண்டின் தலைசிறந்த படைப்பானது .[46] "மனிதனின் இருப்பில் மனதின் பங்கு-மற்றும் ஒரு அவருடைய தார்மீக தத்துவத்தின் நிரூபணம்: பகுத்தறிவுள்ள சுய-விருப்பத்தின் அறம்சார் நிலை" என்பதே இந்த நாவலின் மையமாக இருந்தது.[47] இது அப்ஜெக்டிவிஸம் என்ற ரேண்டின் தத்துவத்தினுடைய மைய நம்பிக்கையை ஆதரிப்பதாக இருந்தது என்பதுடன் மனித சாதனை குறித்த அவருடைய கருத்தை வெளிப்படுத்துவதாகவும் இருந்தது. இந்தக் கதைக்கரு மிகவும் படைப்பூக்கமுள்ள தொழிலதிபர்கள், அறிவியலாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் வேலைநிறுத்தத்திற்கு செல்வது மற்றும் அவர்கள் சுதந்திரமான திறந்தநிலை சந்தையை கட்டியமைத்திருக்கும் மலைத்தொடர் பதுங்கிடத்திற்கு திரும்பிச் செல்லும் டிஸ்டோபிய அமெரிக்காவோடு தொடர்புடையதாக இருந்தது. இந்த நாவலின் ககாநாயகனும் வேலைநிறுத்தத்தின் தலைவருமான ஜான் கேல்ட் இந்த வேலைநிறுத்தத்தை தேசத்தின் வளம் மற்றும் சாதனைக்கு அதிக பங்களிப்பு செய்த தனிநபர்களின் மனத்தை திரும்பப் பெறுவதன் மூலம் "உலகின் இயந்திரத்தை நிறுத்துவது" என்று விவரிக்கிறார். இந்தப் புனைவான வேலைநிறுத்தத்தின் மூலம் ரேண்ட் பகுத்தறிவு மற்றும் உற்பத்தித்திறன் முயற்சிகள் இன்றி பொருளாதாரம் குலைந்துவிடும் என்பதோடு சமூகம் சீரழிந்துவிடும் என்பதை நிரூபித்துக்காட்ட விழைகிறார். இந்த நாவல் புதிர்த்தன்மை மற்றும் அறிவியல் புனைகதை[48] அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தது என்பதுடன் கேல்ட் அளித்த நீளமான பேச்சான அவருடைய எந்த புனைவுப் படைப்பிலும் காணப்படும் அப்ஜெக்டிவிஸத்தின் மிக விரிவான பிரகடனத்தைக் கொண்டிருந்ததாகவும் இருக்கிறது. அட்லஸ் ஷ்ரக்டு ஒரு சர்வதேச நன்கு விற்பனையாகும் நாவலானது. ரேண்டின் வாழ்க்கையில் திருப்புமுனையாக அமைந்த அவருடைய கடைசி புனைவுப் படைப்பு அவருடைய வாழ்க்கையை ஒரு நாவலாசிரியையாக முடித்து வைத்தது என்பதுடன் பிரபலமான தத்துவவாதி என்ற வகையில் அவருடைய வாழ்க்கையைத் தொடங்கி வைத்தது.[49]

1958ஆம் ஆண்டில் நதானியேல் பிரேண்டன் பின்னாளில் ரேண்டின் தத்துவங்களை மேம்படுத்துவதற்காக நதானியேல் பிரேண்டன் இன்ஸ்டியூட்டால் (என்பிஐ) இணைத்துக்கொள்ளப்பட்ட நதானியேல் பிரேண்டன் விரிவுகளை தோற்றுவித்தார். கூட்டு உறுப்பினர்கள் என்பிஐக்கான விரிவுரைகளை வழங்குகின்றனர் என்பதோடு அவர் ஆசிரியராக இருந்த அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் பீரியாடிக்கல்ஸ் பத்திரிக்கைக்காக கட்டுரைகளையும் எழுதினர். இந்தக் கட்டுரைகள் பலவற்றை பின்னர் ரேண்ட் புத்தகமாக பதிப்பித்தார். 1960கள் மற்றும் 1970கள் முழுவதும் ரேண்ட் தன்னுடைய புனைவல்லாத படைப்புக்கள் வழியாகவும், யேல் பல்கலைக்கழகம், பிரின்ஸ்டன் பல்கலைக்கழகம், கொலம்பியா பல்கலைக்கழகம்,[50] ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் எம்ஐடி போன்றவற்றில் சொற்பொழிவு ஆற்றியதன் மூலமும் அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் தத்துவத்தை உருவாக்கவும் மேம்படுத்தவும் செய்தார். அவர் 1963ஆம் ஆண்டில் லூவிஸ் அண்ட் கிளார்க் கல்லூரியில் கௌரவ டாக்டர் பட்டம் பெற்றார்.[51] பல வருடங்களுக்கு அவர் ஃபோர்ட் ஹால் ஃபாரமில் வருடாந்திர விரிவுரையாற்றியிருக்கிறார், பார்வையாளர்களிடமிருந்து வரும் கேள்விகளுக்கு தொடர்ந்து தன்னுடைய புகழ்பெற்ற துடிப்பான வடிவத்தில் பதில்களை வழங்கியிருக்கிறார்.[52] 1964ஆம் ஆண்டில் நதானியேல் பிரேண்டன் பின்னாளில் அவர் திருமணம் செய்துகொண்ட பாட்ரிசியா ஸ்காட் என்ற இளம் நடிகையோடு காதல் உறவு கொண்டார். நதானியேலும் பார்பரா பிரேண்டனும் இந்த உறவை ரேண்டிடமிருந்து மறைத்தனர். பிரேண்டன் உடனான அவருடைய காதல் உறவு முன்பே முடிவுக்கு வந்திருந்தது,[53] பாட்ரிசியா ஸ்காட் உடனான நதானியேல் பிரேண்டனின் விவகாரத்தை அவர் கண்டுபிடித்தது மற்றும் அதை மூடிமறைப்பதில் பார்பரா பிரேண்டனுக்கு இருந்த பங்கு ஆகியவற்றால் 1968ஆம் ஆண்டில் அவர் இந்த இரண்டு பிராண்டன்களுடனான உறவை நீக்கிக்கொண்டார் என்பதோடு அதன் விளைவாக என்பிஐ மூடப்பட்டது.[54] தி அப்ஜெக்டிவிஸ்ட்" டில் அவர் பதிப்பித்த கட்டுரையில் நதானியேல் பிரேண்டனை நேர்மையின்மைக்காகவும், மற்ற "தன்னுடைய தனிப்பட்ட வாழக்கையில் பகுத்தறிவற்ற நடத்தைக்காகவும்" கண்டனம் தெரிவித்தார்.[55]

ரேண்ட் 1974ஆம் ஆண்டில் நுரையீரல் புற்றுநோய்க்காக சிகிச்சை மேற்கொண்டார். அவருக்கு நெருக்கமான "கூட்டு" நண்பர்கள் சிலர் அவருக்கு துணையாக இருந்தனர்,[56] 1970களின் பிற்பகுதியில் [56] அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் இயக்கத்திற்குள்ளாக இருந்த அவருடைய செயல்பாடுகள் வீழ்ச்சியுற்றன, குறிப்பாக அவருடைய கணவர் 1979 நவம்பர் 9 இல் மரணமடைந்த பின்னர்.[57] அட்லஸ் ஷ்ரக்டுவின் தொலைக்காட்சி தழுவலுக்காக பணிபுரிந்தது அவருடைய கடைசி தி்ட்டங்களுள் ஒன்றாக இருந்தது. அவர் மற்றொரு நாவலை எழுதவும் திட்டமிட்டிருந்தார், ஆனால் அதிகப்படியான குறிப்புகளை அவரால் எழுத முடியவில்லை.[58] 1982ஆம் ஆண்டு மார்ச் 6 இல் நியூயார்க்கில் இருந்த தன்னுடைய வீட்டில் ரேண்ட் இதயச் செயலிழப்பால் மரணமடைந்தார்,[59] அவர் நியூயார்க், வால்ஹல்லாவில் உள்ள கென்சிகோ கல்லறையில் புதைக்கப்பட்டார். ரேண்டின் இறுதியஞ்சலியில் ஆலன் கிரீன்ஸ்பான் உள்ளிட்ட சில முக்கியமான பின்பற்றாளற்கள் கலந்துகொண்டனர். டாலர் வடிவத்திலான ஒரு ஆறு அடி மலர் அலங்காரம் அவருடைய சவப்பெட்டியின் அருகாமையில் வைக்கப்பட்டது.[60] அவருடைய உயிலில் ரேண்ட் தன்னுடைய எஸ்டேட்டின் வாரிசாக லியனார்ட் பெய்க்காஃபை குறிப்பிட்டிருந்தார். 1976 ஆம் ஆண்டு விரிவுரைத் தொடரின் ஏற்பில் அவர் தன்னுடைய படைப்புகளுக்காக தத்துவத்தின் சிறப்பு வெளிப்படுத்தலாக இருப்பதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்.[61]

தத்துவம்[தொகு]

ரேண்ட் தன்னுடைய கண்ணோட்டங்களை ஒருங்கிணைந்த தத்துவ அமைப்பை உள்ளடக்கியிருப்பதாக காண்கிறார், இதை அவர் "அப்ஜெக்டிவிஸம்" என்று அழைக்கிறார். அப்ஜெக்டிவிஸத்தின் சாரம், ரேண்டின் கூற்றுப்படி "தன் வாழ்க்கையின் தார்மீக நோக்கமாக உள்ள தன்னுடைய சொந்த மகிழ்ச்சியோடும், மேன்மை வாய்ந்த நடிவடிக்கையாக ஆக்கப்பூர்வமான சாதனையோடும், பகுத்தறிவை மட்டுமே தன்னுடைய ஒரே முழுமையாக காண்கின்ற வீரம் உள்ளவனாக மனிதன் குறித்த கருத்தாக்கம."[62]

முரண்படுவதிலிருந்து பகுத்தறிவாக நம்பிக்கையை விலக்குவது, ரேண்ட் மதம் உட்பட புதிர்த்தன்மை அல்லது அதிஇயல்பு ஆகியவற்றை எந்த வடிவத்திலும் எதிர்த்தார், தத்துவார்த்த யதார்த்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.[63] ரேண்ட் பகுத்தறிவு தன்முனைப்புவாதத்திற்காகவும் (பகுத்தறிவு சுய-ஆர்வம்) ஒரே முறையான வழிகாட்டு தார்மீக கொள்கையாக இருக்கிறது என்பதற்காக அதற்காகவும் வாதாடினார். தனி நபரானவர் "தன்பொருட்டின் காரணமாகவே இருக்க வேண்டும்" என்றும் "பிறருக்கு தன்னையும் தனக்காக பிறரையும் பலியிடக்கூடாது" என்று எழுதினார்.[64]

அரசு கட்டுப்பாடில்லாத முதலாளித்துவம் மட்டுமே ஒரே தார்மீக சமூக அமைப்பு என்று ரேண்ட் வலியுறுத்தினார். அவருடைய அரசியல் கண்ணோட்டங்கள் வலுவான தனி நபர்வாதம் என்பதோடு இதனால் எதி்ர்-அரசுவாதம் மற்றும் எதிர்-கம்யூனிஸம் ஆகியனவாக இருக்கிறது. ரேண்ட் அவர் காலத்திலிருந்த முக்கியமான எதிர்-கம்யூனிஸவாதிகள் உட்பட பல லிபரல் மற்றும் கன்சர்வேட்டிவ் அரசியல்வாதிகளை வெறுத்தொதுக்கினார்.[65][66] கேட்டோ இன்ஸ்டிடியூட்டைச் சேர்ந்த முதுநிலையாளரான ஜிம் பவல் ரேண்டை அமெரிக்க லிபர்டேரியனிஸத்தின் [67] மூன்று முக்கியமான பெண்களுள் (ரோஸ் வில்டர் லேன் மற்றும் இஸபெல் பேட்டர்சன் ஆகியோரோடு) ஒருவராக கருதுகிறார், இருப்பினும் ரேண்ட் லிபர்டேரியனிஸத்தையும் லிபர்டேரியன் இயக்கத்தையும் மறுதலிக்கிறார். ரேண்ட் "நிபந்தனைவகையில் முரண்பாடு" கொண்டதாக இருப்பதாக அனார்கோ-முதலாளித்துவத்தையும் மறுதலிக்கிறார், இந்த இடத்தில் ராய் சைல்ட்ஸ் போன்ற அனார்கிஸ்ட் அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் என்று தங்களை அறிவி்த்துக்கொண்டவர்களால் அவர் விமர்சிக்கப்படுகிறார்.[68] தத்துவவாதியான சந்திரன் குக்கதாஸ் அவருடைய "அரசு மற்றும் வரிவிதிப்பு நோக்கிய நிறுத்தமில்லாத வெறுப்புணர்வு அனார்கிஸத்தின் மறுதலிப்புடன் சீரற்றதாக இருக்கிறது, அவருடைய இந்த சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான முயற்சிகள் அனைத்தும் மோசமான சிந்தனையாகவும் முறையற்றதாகவும் இருக்கிறது" என்று கூறுகிறார்.[69]

அவர் அரிஸ்டாடிலை தன்மீது மிகவும் தாக்கமேற்படுத்தியவராக தெரிவிக்கிறார்,[70] ஆரம்பகால தாக்கமாக பிரடெரிக் நீட்ஷேவைக் [71] காண்கிறார், இருப்பினும் அவர் பின்னாளில் இதை எதிர்-பகுத்தறிவுவாதம் என்று கூறி அவருடைய அணுகுமுறையை மறுதலிக்கிறார். தத்துவவாதிகளான ரொனால்ட் இ.மெரில் மற்றும் டேவிட் ஸ்டீல் ஆகியோர் மற்றவர்களை பலியாக்குவது குறித்த விஷயத்தில் அவருடைய முந்தைய மற்றும் பின்னாளைய பார்வைகளில் வேறுபாடுகள் இருப்பதை சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.[72][73] உதாரணத்திற்கு வி தி லிவிங்கின் முதல் பதிப்பு கருணையே இல்லாத ஒருவகையான மேல்குடி வர்க்கத்திற்கு ஆதரவானதாக விவரிக்கப்பட்டிருந்தது:"உங்களுடைய மக்கள்கூட்டம் எதுவாயினும் அதை காலுக்கு கீழே போட்டு சேற்றில் அழுத்துங்கள், அவர்களை எரிபொருள் ஊற்றி எரித்துவிட வேண்டாமா?"[72]

ஹிஸ்டரி ஆஃப் ஃபிலாசபியில் அவர் "மூன்று 'ஏ'க்கள்-அரிஸ்டாடில், அக்வினாஸ் மற்றும் அய்ன் ரேண்ட்" ஆகியோரை மட்டுமே பரிந்துரைக்க முடியும் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[15] இந்த தத்துவவாதிகளிடையே ரேண்ட் குறிப்பாக ஏளனத்துடன் வெறுத்தொதுக்குவது இம்மானுவல் காண்ட்டையே, இவரை ஒரு "அரக்கன்" என்றும் "வரலாற்றிலேயே மிகவும் தீமையான மனிதன்" என்றும் ரேண்ட் குறிப்பிடுகிறார்.[74] உண்மை என்பது "அதற்கேயுரிய வகையில் இருக்கிறது" என்பதால் அதை அறிய முடியாது என்று குறிப்பிட்ட காண்ட்டின் கண்ணோட்டத்தை அவர் கடுமையாக எதிர்க்கிறார்.[74] "ஒவ்வொரு அடிப்படைப் பிரச்சினையிலும்" காண்டின் "துல்லியமான எதிர்வாக" அவருடைய தத்துவம் இருக்கிறது என்று ரேண்ட் கருதினார்.[74] அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் தத்துவவாதிகளான ஜார்ஜ் வால்ஷ்[75] மற்றும் ஃபிரெட் செடான்[76] ஆகியோர் ரேண்ட் காண்ட்டை தவறாகப் விளக்கச்செய்கிறார் என்று வாதிடுகின்றனர். குறிப்பாக, இரண்டு தத்துவாதிகளுமே ஒரே அடிப்படை நிலைகளை கைக்கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர், ரேண்ட் காண்ட் உடனான தன்னுடைய வேறுபாட்டை மிகைப்படுத்திக் காட்டுகிறார் என்று வால்ஷ் வாதிடுகிறார். பல விமர்சகர்களும் காண்ட் குறித்த ரேண்டின் எழுத்து "புறம்தள்ளவேண்டியதும் விவாதத்திற்கு தகுதியற்றதும்" என்கின்றனர் என்று வால்ஷ் கூறுகிறார்.[75]

ரேண்ட் ஸ்காலர்களான டக்ளஸ் டென் யுல் மற்றும் டக்ளஸ் ராஸ்மஸேன் அவருடைய பாணியை "இலக்கியப்பூர்வமானது, உயர்வுநவிற்சியானது மற்றும் உணர்ச்சிமேலிட்டது" என்கின்றனர், அதேசமயம் அவருடைய சிந்தனையின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அசல்தன்மையை வலியுறுத்துகின்றனர்.[77] அதேபோல் தத்துவவாதியான ஜேக் வீலர் "ரேண்டிய வெஞ்சினத்தின் இடையறாத ஆரவாரம் மற்றும் தொடர்ச்சியான வெளித்தள்ளுதல்" இருந்தபோதிலும் அவர் ரேண்டின் அறம்சார் நிலையை "மிகப்பரந்த சாதனை, தற்கால சிந்தனையைக் காட்டிலும் மிகவும் இனிமையான ஆய்வு" என்று கருதுகிறார்.[78] 1976ஆம் ஆண்டில், தத்துவத்திற்கான அவருடைய மிக முக்கிய பங்களிப்புகளாக "அவருடைய கருத்துக்களின் கோட்பாடு, [அவருடைய] அறம்சார் நிலைகள், மற்றும் [அவருடைய] ஆற்றல் தொடங்கிவைக்கப்படும் நிலையில் தீமை கலந்திருப்பதை-உரிமைகள் மீறப்படுதல்-அரசியலில் அவர் கண்டு சொன்னது" ஆகியவை இருக்கின்றன.[79]

இலக்கிய வரவேற்பு[தொகு]

ரேண்டின் நாவல்கள் முதலில் பதிப்பிக்கப்பட்டபோது அவை நீளமானதும் மெலோடிராமாடிக்[80] என்றும் ஏளனம் செய்யப்பட்டன, பின்னாளில் அவை பெருமளவிற்கு வாய்வழியாகவே சிறந்த விற்பனையாகும் எழுத்துக்களாயின.[81] தனது நைட் ஆஃப் ஜனவரி 16ன்த் நாடகத்திற்கே ரேண்ட் முதல்முறையாக விமர்சனங்களைப் பெற்றார். பிராட்வே தயாரிப்பின் மதிப்பீடுகள் கலவையாக இருந்தன என்பதோடு சாதகமான விமர்சனங்கள்கூட கவலை தருவனவாக இருக்கும் என்று ரேண்ட் கருதினார், ஏனென்றால் அந்த திரைக்கதையில் தயாரிப்பாளரால் குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தன.[82] ரேண்ட் தானும்கூட தனது முதல் நாவலான வி தி லிவிங் பரவலாக மதிப்பீடு செய்யப்படவில்லை என்று குறிப்பிட்டார், ஆனால் மைக்கேல் எஸ்.பெர்லினர் 200க்கும் மேற்பட்ட பதிப்பகங்களால் பதிப்பிக்கப்பட்டதோடு 125 வெவ்வேறு வகையான மதிப்பீடுகளோடு "அவருடைய வேறு எந்த எழுத்தைக் காட்டிலும் இதுவே அதிகம் மதிப்புரை செய்யப்பட்டதாக இருக்கிறது" என்று கூறுகிறார். இந்த மதிப்புரைகளில் பலவும் அவருடைய பின்னாளைய எழுத்துக்களுக்கு அவர் பெற்றதைக் காட்டிலும் மிகவும் நேர்மறையானதாகவே இருந்திருக்கின்றன.[83] அவருடைய 1938 ஆம் ஆண்டு குறுநாவலான ஆன்த்தம் இங்கிலாந்தில் இதனுடைய முதல் முதல் பதிப்பு மற்றும் அடுத்தடுத்து வந்த சில மறுவெளியீடுகள் ஆகிய இரண்டும் மதிப்புரையாளர்களிடமிருந்து சிறிதளவு கவனமே பெற்றது.[84]

ரேண்டின் முதல் நன்கு விற்பனையான தி ஃபவுண்டைன்ஹெட் வி தி லிவிங்கைக் காட்டிலும் அதிகமாக சில மதிப்புரைகளைப் பெற்றது என்பதுடன் மதிப்பிடுபவர்களின் விமர்சனங்கள் கலவையாக இருந்தன.[85] தி நியூயார்க் டைம்ஸில் ரேண்டை பெருமளவிற்கு பாராட்டி நேர்மறையான விமர்சனங்கள் வெளிவந்தன.[86] டைம்ஸ் விமர்சகர் ரேண்டை "திறமையாகவும், அழகாகவும், கசப்போடும்" எழுதுகின்ற "பெரும் ஆற்றலுள்ள எழுத்தாளர்" என்று அழைத்தார், அத்துடன் அந்தப் பத்திரிக்கை அவர் "தனிநபரின் பரிசாக அவர்களை துதிபாடி எழுதுகிறார்... நம் காலத்தின் சில அடிப்படையான கருத்தாக்கங்கள் வழியாக சிந்திக்காமல் இந்த பிரமாதமான புத்தகத்தை உங்களால் வாசிக்க முடியாது" என்று குறிப்பிட்டது.[87] வேறுசில நேர்மறையான விமர்சனங்களும் இருந்தன, ஆனால் ரேண்ட் அவற்றை தன்னுடைய செய்தியை புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றோ அல்லது முக்கியத்துவமில்லாத பதிப்பகங்களிலிருந்து வந்ததனாலோ புறம்தள்ளினார்.[85] இந்த நாவலின் நீளத்தைக் குறிப்பிடும் பல எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் [80] ஒருவர் "புத்தகத் திமிங்கிலம்" என்றோ மற்றவர் "இதை வாங்குகின்ற யாரும் காகித பகுத்தறிவு குறித்த கடுமையான விரிவுரையைப் பெற தகுதியானவராக இருப்பார்" என்பதாகவோ இருந்தன. மற்ற எதிர்மறையான விமர்சனங்கள் இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் கருணையில்லாதது என்றும் ரேண்டின் பாணி "குற்றத்திற்குரிய கற்பனை செய்ய இயலாதது" என்றனர்.[85]

ரேண்டின் 1957 ஆம் ஆண்டு நாவலான அட்லஸ் ஷ்ரக்டு பரவலாக மதிப்பீடு செய்யப்பட்டிருக்கிறது, இவற்றில் பலவும் கடுமையாக எதிர்மறையானவையாக இருந்தன.[80][88] நேஷனல் ரிவ்யூவில் கன்சர்வேட்டிவ் எழுத்தாளரான விட்டேகர் சேம்பர்ஸ் இந்தப் புத்தகத்தை "முதிர்ச்சியில்லாதது" என்றும் "குறி்ப்பிடும்படியான அற்பமானது" என்றும் அழைத்தார் என்பதோடு இதை "நாவல் என்ற பதத்தை மதிப்பிழக்கச் செய்வதால் மட்டுமே இதை நாவல் என்று அழைக்கலாம்" என்றும் குறிப்பிட்டார். அவர் இந்தப் புத்தகத்தின் தொனியை "ஒத்திவைக்கப்படாத கீச்சிடல்" என்றும் சோவியத்துக்களைப் போன்றே ரேண்டும் கடவுளற்ற அமைப்பிற்கு ஆதரவானவராக இருக்கிறார் என்று குற்றம்சாட்டினார், "அட்லஸ் ஷ்ரக்டு" இல் கிட்டத்தட்ட எல்லாப் பக்கங்களிலும் 'வாயு அறைக்குப் போ!' என்று உத்தரவிடுகின்ற வலி மிகுந்த கட்டாயத்திலிருந்து ஒரு குரலைக் கேட்க முடிகிறது" என்றார்.[89][89] ஒருசில பதிப்பகங்கள் மட்டுமே இந்த நாவலுக்கு நேர்மறையான விமர்சனங்களை அளித்தன,[88] ஆனால் ரேண்ட் ஸ்காலராக உள்ள மிமி ரெய்சல் கிளேட்ஸ்டின் அவற்றைப் பின்னாளில் இந்தப் புத்தகத்தை "மிகமோசமான அறிவின்மை" என்று அழைத்த பல விமர்சகர்களும் "ஒருவருக்கொருவர் புத்திசாலித்தனமான விமர்சனங்களை திட்டமிட்டு புனைந்துகொண்டனர் போல் இருக்கிறது" என்றார், அவர்கள் இது "வெறுப்போடு எழுதப்பட்டது" என்றும் "கருணையின்றி சித்திரவதைப் படுத்துவதும் சலிப்பானதுமாக" இருக்கிறது என்றனர்.[80]

ரேண்டின் வாழ்நாளிலே அவருடைய எழுத்துக்கள் கல்வித்துறை நிபுணர்களிடமிருந்து குறைவான கவனத்தையே பெற்றது.[90] ரேண்டின் தத்ததுவம் குறித்த முதல் கல்வித்துறை புத்தகமான வித் சாரிட்டி டுவேர்ட் நன்: அன் அனலிஸிஸ் ஆஃப் அய்ன் ரேண்ட்ஸ் ஃபிலாசபி 1971 இல் வெளிவந்தபோது அதன் ஆசிரியரான வில்லியம் எஃப்.ஓநீல் அவரை தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வதற்காக "கூட்டிணைவிலான குற்றத்திற்கு" வழியமைத்துவிடக்கூடிய "நேர்மையற்ற செயல்தி்ட்டம்" என்று ரேண்ட் குறித்து எழுதி பிரகடனப்படுத்துகிறார்.[91] ரேண்டின் கருத்துருவாக்கம் குறித்த சில கட்டுரைகள் அவர் 1982ஆம் ஆண்டில் மரணமடைவதற்கு முன்பு கல்வித்துறை பத்திரிக்கைகளில் வெளிவந்திருக்கின்றன, அவற்றில் பலவும் தி பர்சனாலிஸ்ட்" டில் காணப்படுகின்றன.[92] ஒரு இலக்கிய ஆளுமையாக அவர் வாழ்நாளின்போது ரேண்ட் குறித்த பரிசீலனை மிகவும் வரம்பிற்குட்பட்டதாக இருந்தது. கிளேடஸ்டீன் ரேண்ட் குறித்து 1973ஆம் ஆண்டில் ஆய்வுசெய்யத் தொடங்கியபோது அவருடைய நாவல்கள் குறித்த கல்வித்துறை கட்டுரைகள் எதையும் காண இயலவில்லை, 1970களில் மட்டுமே மூன்று கட்டுரைகள் வெளிவந்திருக்கின்றன.[93]

பாரம்பரியம்[தொகு]

An engraving in all capital letters that reads: "Throughout the centuries there were men who took first steps down new roads armed with nothing but their own vision." Ayn Rand
தி ஃபவுண்டைண்ஹெட் என்ற ரேண்டின் புத்தகத்திலிருந்து மேற்கோள், வால்ட் டிஸ்னி வேர்ல்ட் எப்காட் மையத்தில் உள்ள தி அமெரிக்கன் அட்வென்ச்சர் கட்டிடடத்திற்கான நுழைவாயிலிருந்து நேர்க்கோட்டில் அமைந்திருக்கும் சுவரில் உள்ளது

ரேண்டின் புத்தகங்கள் தொடர்ந்து பரவலாக விற்பனையாகி படிக்கப்பட்டன, அய்ன் ரேண்ட் இன்ஸ்டிடியூட்டின் கூற்றுப்படி 25 மில்லியன் பிரதிகள் 2007 ஆம் ஆண்டில் விற்பனையாகியிருக்கின்றன, ஒவ்வொரு ஆண்டும் 800,000 பிரதிகள் அதிகமாக விற்பனையாகின்றன.[36] அவர் வெவ்வேறு துறைகளில் குறிப்பிடத்தகுந்த மக்களின் மீது தாக்கமேற்படுத்தியவராகவும் இருக்கிறார். உதாரணத்திற்கு தத்துவவாதிகளான ஜான் ஹாஸ்பர்ஸ், ஜார்ஜ் ஹெச்.ஸ்மித், ஆலன் கோதல்ஃப், ராபர்ட் மேஹு மற்றும் தாரா ஸ்மித், பொருளாதாரவாதிகளான ஆலன் கிரீன்ஸ்பேன், ஜார்ஜ் ரீஸ்மேன் மற்றும் முர்ரே ரோத்பார்ட், உளவியலாளர்களான எட்வின் ஏ. லாக், வரலாற்றாசிரியர்களான ராபர்ட் ஹெஸன், சார்ல்ஸ் முர்ரே போன்ற அரசியல் எழுத்தாளர்கள். அமெரிக்க காங்கிரஸ்காரர்களான ரான் பால்[94] மற்றும் பாப் பார்,[95] மற்றும் அமெரிக்க உச்சநீதிமன்ற இணை நீதிபதியான கிளாரன்ஸ் தாமஸ்[96] ஆகியோர் தங்கள் வாழ்க்கையில் அவருடைய தாக்கம் உண்டு என்று தெரிவித்திருக்கின்றனர், அத்துடன் அமெரிக்க முன்னாள் அதிபர் ரொனால்ட் ரீகன் 1960களில் அளித்த தனிப்பட்ட நேர்காணலில் தன்னை ரேண்டின் மீது பெருமதிப்பு வைத்திருப்பவர் என்று கூறியிருக்கிறார்.[97]

பிரபல ஆர்வமும் தாக்கமும்[தொகு]

1991 ஆம் ஆண்டில் லைப்ரரி ஆஃப் காங்கிரஸ் மற்றும் புக் ஆஃப் தி மன்த் கிளப்பால் எடுக்கப்பட்ட கணக்கெடுப்பின்படி பதிலளிப்பாளரின் வாழ்க்கையில் யாருடைய புத்தகம் மிகுந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்று கேட்கப்பட்டபோது ரேண்டின் அட்லஸ் ஷ்ரக்டு பைபிளுக்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாம் மிகவும் பிரபலமான தேர்வாக இருக்கிறது.[98] மாடர்ன் லைப்ரரியால் 1998 மற்றும் 1999 இல் வாசகர்களிடம் எடுக்கப்பட்ட ஓட்டெடுப்பின்படி 100 சிறந்த நாவல்கள் பட்டியலில் அவருடைய நான்கு புத்தகங்களை சேர்த்திருக்கிறது, இதில் அட்லஸ் ஷ்ரக்டு முதல் இடத்தில் இருக்கிறது என்பதுடன் மற்றொரு புத்தகமான தி வர்ச்சு ஆஃப் செல்ஃபிஷ்னஸ் 100 சிறந்த புனைவல்லாத பட்டியலில் முதல் நிலையில் இருக்கிறது. ரேண்ட் மற்றும் அவருடைய தத்துவங்களைப் பற்றிய மற்ற ஆசிரியர்களின் புத்தகங்களும் புனைவல்லாத பட்டியலில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.[99] இதுபோன்ற பட்டியல்களின் மதிப்பு விவாதத்திற்கு உட்பட்டிருக்கிறது.[100] 2007ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட ஃபிரெஸ்டர் மீடியா/ஜாக்பி ஓட்டெடுப்புகள் 8 சதவிகித அமெரிக்க வயதுவந்தோர் அட்லஸ் ஷ்ரக்டு நாவலைப் படித்திருக்கின்றனர்.[101] ரேண்டின் தாக்கம் அமெரிக்காவில் பெருமளவிற்கு தாக்கமேற்படுத்தியிருக்கிறது என்றாலும் அவருடைய படைப்புக்களில் சர்வதேச அளவிலும் ஆர்வம் காட்டப்படுகிறது.[102][103][104] அவருடைய புத்தகங்கள் சர்வதேச அளவில் நன்கு விற்பனையானவை என்பதோடு 21 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடர்ந்து பெரிய அளவிற்கு விற்பனையாகிக் கொண்டிருக்கின்றன.[105] அட்லஸ் ஷ்ரக்டு விற்பனை 2007 ஆம் ஆண்டு கடன் குழப்பத்தால் பொருளாதார சிக்கல்கள் உருவானபோது குறிப்பிடத்தகுந்த அளவிற்கு உயர்ந்தது, இதை பலரும் இந்த நாவலில் உள்ள விஷயங்களோடு பொருத்திப் பார்த்தனர்.[106]

ரேண்ட் பல எழுத்தாளர்கள், கலைஞர்கள் மற்றும் விமர்சகர்களின் எழுத்துக்களில் தங்கள் வாழ்வு மற்றும் சிந்தனையில் தாக்கமேற்படுத்தியவராக குறிப்பிடப்படுகிறார். ரேடியோ ஆளுமையான ரஷ் லிம்பாக் தனது நிகழ்ச்சியில் தொடர்ந்து ரேண்டை ஒரு நேர்மறையான குறிப்பாக பயன்படுத்தி வருகிறார்.[107] மாயாஜாலவாதியும் நகைச்சுவையாளருமான பென் ஜில்லட் தன் மீதான அவருடைய தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.[108] அமெரிக்க ஆடை வடிவமைப்பாளரான ரால்ப் லாரன் அவரை தன்னுடைய விருப்பமான எழுத்தாளர்களுள் ஒருவராக குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[109] ஸ்பைடர் மேன் கதாபாத்திர இணை உருவாக்குநரான ஸ்டீவ் டிட்கோ மிஸ்டர்.ஏ மற்றும் டிசி காமிக்ஸ் கதாபாத்திரமான தி கொஸ்டின் உட்பட அவருடைய அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் நம்பிக்கை கொண்ட சித்திரக்கதை-புத்தக கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கியிருக்கிறார்.[110] ஆலன் மூர் உருவாக்கிய பின்னாளைய கிராபிக் நாவலான வாட்சேமென் அதில் வரும் ரோஷேன் என்ற கதாபாத்திரம் ரேண்டியன் கருத்தாக்கத்தை விமர்சனப்பூர்வமாக இணைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்று மூர் டிட்கோவின் தாக்கத்தை குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[111] கனடிய ராக் இசைக்குழுவான ரஷ் "2112" என்ற பாடலில் ரேண்டின் ஆன்த்தமை மேலெழுந்தவாரியாக அடிப்படையாகக் கொண்டது உட்பட தங்களுடைய பல பாடல்களிலும் ரேண்டின் கதைக்கருக்களை வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன.[112] ரேண்ட் அல்லது முக்கியமாக அவருடைய நாவல்களைச் சேர்ந்த அவரது கதாபாத்திரங்களை வில்லியம் எஃப்.பக்லி, மேரி கெய்ட்ஸ்கில், மேட் ரஃப், ஜே. நீல் ஷுஸ்மன், மற்றும் கே நோல்டி ஸ்மித் போன்றோர் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர்.[113] ரேண்டால் தாக்கம்பெற்ற டெர்ரி குட்கைண்ட் என்ற எழுத்தாளரின் புத்தகங்களி்ல் உள்ள கதாபாத்திரங்கள் அபெஜ்க்டிவிஸ்ட் கருத்தாக்கங்களை வெளிப்படுத்துபவனாக இருக்கின்றன.[114] ரேண்டின் படம் நிக் கேடெனோ என்ற ஓவியரால் வடிவமைக்கப்பட்டு அமெரிக்க அஞ்சல் முத்திரையில் இடம்பெற்றிருக்கிறது.[115] திரில்லர் எழுத்தாளரான டேவிட் கெஸ்வர் அய்ன் ரேண்டின் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்,[116] இருப்பினும் இது தொடர்புடைய கதாபாத்திரங்கள் அவருடைய புத்தகங்களில் கதைத்தொடரில் வரும் அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் தத்துவ இருப்பைக் காட்டிலும் கதாநாயகனின் தனிப்பட்ட குணவியல்போடு வரம்பிற்குட்பட்டதாக இருக்கிறது.

ரேண்டின் வாழ்க்கை குறித்து இரண்டு திரைப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. 1997 ஆம் ஆண்டு ஆவணத்திரைப்படும் Ayn Rand: A Sense of Life சிறந்த ஆவணப்படத்திற்கான அகாடமி விருதிற்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டது.[117] ரேண்டின் வாழ்க்கை பற்றி திரைப்படமான தி பேஸன் ஆஃப் அய்ன் ரேண்ட் 1999ஆம் ஆண்டில் தயாரிக்கப்பட்டது, இதில் ஹெலன் மிர்ரன் ரேண்டாகவும் பீட்டர் ஃபாண்டா அவருடைய கணவராகவும் நடித்திருந்தனர். இந்தத் திரைப்படம் பார்பரா பிரேண்டன் எழுதிய புத்தகத்தின் அதே பெயரில் வெளிவந்தது என்பதுடன் சில விருதுகளையும் வென்றது.[118][119] அட்லஸ் ஷ்ரக்டுவின் திரைப்படத் தழுவல் பல வருடங்களுக்கு விவாதிக்கப்பட்டது என்பதுடன் அதைத் தயாரிப்பதற்கான சில முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன, ஆனால் திட்டமிட்ட நிலையைத் தாண்டி யாரும் செல்லவில்லை.[120]

ரேண்டின் படைப்பு மற்றும் ஆளுமை அவற்றின் பெருமையைக் குலைப்பனவாக இருந்தன. ரீஸன் பத்திரிக்கையின் முதன்மை ஆசிரியரான நிக் கில்லஸ்பி "ரேண்ட் ஒரு சித்திரவதைப்படும் அழிவின்மை, இவற்றில் ஒன்று ஒரு கதைநாயகனாக ஒரு பன்ச் வரியாக இருக்கககூடியவர், உறைந்தும் மனிதநேயமற்றதாகவும் உள்ள ரேண்டின் ஏளனங்கள் பாப்புலர் கலாச்சாரத்தில் நடைபெறுவனாக உள்ளன எனறு ரேண்டைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்."[121] எட்வர்ட் ரோத்ஸ்டீன், நியூயார்க் டைம்ஸின் கலாச்சார விமர்சகர் ரேண்டேன் புனைவுகளை "புரட்சிகரமானவற்றிலிருந்து தள்ளியிருப்பது...ஒரு ரொமாண்டிக் உடோப்பியா, ஜனநாயக வாழ்க்கையின் பதட்டங்கள் தீர்க்கப்படாமல் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன" என்றதோடு "ஜனநாயக கலாச்சாரத்தையும் உயர்வான சாதனையையும சரி செய்வதில் ஏற்பட்டுள்ள தோல்வியாக" எஞ்சிவிடுகிறது என்றும் குறிப்பிட்டார்.[122] பிரிட்டிஷ் பத்திரிக்கையாளரான ஜோகன் ஹாரி ரேண்ட் எப்படி ஒரு அமெரிக்க குறியீடு ஆனார் என்று வியக்கிறார், அவரை ஒரு சேதமுற்ற பெண்ணாக, பித்துபிடித்த, கருணைக்குரிய ஏமாற்றுவாதி அவருடைய நரம்புக்கோளாறு அவருடைய இயல்பான சித்தபிரமை மற்றும் வெறுப்பை வலுவடையச்செய்கிறது என்பதுடன் "இளைஞர்களின் இறுக்கமாக கண்காணிக்கப்பட்ட சடங்கால்" சூழப்பட்டு போலி விசாரணையோடு நிறைவுபெறுகிறது என்று விவரிக்கிறார்; மேலும் அவர் அவருடைய கருத்துருவாக்கங்களின் பிரபலத்தன்மை "மோசமான மனித உள்ளுணர்வுகளை தோண்டியெடுப்பதின்" மீதே அமைந்திருக்கிறது என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.[123]

உயிர்ச்சித்திரமாக்கப்பட்ட பல நகைச்சுவைகள் ரேண்டையும் அவருடைய எழுத்தையும் குறிப்பிடுவனாக இருக்கின்றன, இது ஃப்யூச்சரமா அத்தியாயத்தில் ரேண்டின் எழுத்துக்கள் எதிர்காலத்தில் கழிவுநீர்க் குழாயில் காணப்படுவனவாக இருக்கின்றன, ஒரு சவுத் பார்க் அத்தியாயத்தில் அட்லஸ் ஷ்ரக்டு ஒரு குப்பைக்கூளமாக குறிப்பிடப்படுகிறது, இப்படிப்பட்ட பல்வேறு குறிப்புகள் தி சிம்ஸன்ஸ் அத்தியாயங்களில் குறிப்பிடப்படுகின்றன.[124][125] உயிர்ச்சித்திரப் பட உலகத்திற்கும் வெளியில் பின்வருவனவை போன்ற கேம் நிகழ்ச்சிகள் உட்பட பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளில் குறிப்பிடப்படுவனவாக இருக்கிறது, (ஜேப்படி! )[124], டிராமாக்கள் (தி கில்மோர் கேர்ள்ஸ் ,[124] மேட் மேன் [126]), மற்றும் நகைச்சுவைகள் (தி கோல்பர்ட் ரிப்போர்ட் [127]). தத்துவவாதிகளான டேனியன் டேனட் மற்றும் அஸ்பர்ன் ஸ்டெக்லிச்-பீட்டர்ஸன் போன்றோர்களால் பராமரிக்கப்படும் அபத்தவாத எழுத்தான தி ஃபிலாசபிகல் லெக்ஸிகன் ரேண்டை பின்வருமாறு வரையறுக்கிறது: "தனிப்பட்ட தாக்குதல் மற்றும்/அல்லது பேசமுடியாத அறம்சார் சிதைவிற்கான தத்துவார்த்த உடன்பாடின்மையை தவறுசெய்வதன் மூலம் கோபமாக வசைமாரி பொழிபவர்."[128] பயோஷாக் [129] மற்றும் பயோஷாக்2 [130] போன்ற வீடியோ கேம்கள் ரேண்டின் தாக்கத்திற்கு ஆளான ஆக்கக்கூறுகளை உள்ளிட்டிருக்கின்றன.

கல்வித்துறை[தொகு]

1982ஆம் ஆண்டில் ரேண்ட் மரணமடைந்ததிலிருந்து அவருடைய எழுத்தின் மீதான ஆர்வம் படிப்படியாக அதிகரித்ததாக இருக்கிறது.[131][132][133] இருப்பினும் சில பல்கலைக்கழகங்கள் தற்போது ரேண்ட் அல்லது அப்ஜெக்டிவிஸத்தை ஒரு சிறப்பு வாய்ந்த தத்துவமாகவோ அல்லது ஆராய்ச்சிப் பகுதியாகவோ சேர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன. சில அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகங்கள் ரேண்டின் கண்ணோட்டங்கள் குறித்த இடவசதிகள் அல்லது மையங்களை ஏற்படுத்தி தந்திருக்கின்றன, தனிப்பட்ட ஸ்காலர்களை ஆதரிக்கும் விதமாக ஃபெலோஷிப்களும் உருவாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக, தி ஆன்த்தம் ஃபவுண்டேஷன் பிட்ஸ்பர்க் பல்கலைக்கழகம் மற்றும் ஆஸ்டினில் உள்ள டெக்ஸாஸ் பல்கலைக்கழகம் ஆகியவை தத்துவத் துறையில் ரேண்ட் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கு ஆதரவளிக்கிறது.[134]

சில கல்வித்துறை தத்துவவாதிகள் தாங்கள் வலியுறுத்தும் விஷயங்களின் தீவிரத்தன்மை குறைந்தும் தத்துவ விஷயங்களின் மீதான புரிதல் வரம்பிற்குட்பட்டதாக இருப்பதாகவும் ரேண்டை விமர்சிக்கின்றனர்.[90][135] காண்டினெண்டல் பாரம்பரியத்தில் உள்ள பலரும் சுய-ஆர்வத்தின் மீதான அவருடைய உறுதிப்பாடு போலிவாதத்தின் மீது நம்பி்க்கை கொண்டதாக இருக்கிறது, இதன் காரணமாக தீவிரமான பரிசீலனைக்கு எடுத்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு அவருடைய எழுத்துக்கள் மதிப்புள்ளவை என்று எண்ணிவிட இயலாது.[136] பத்தி எழுத்தாளரான சாரா டெப்னே டிஸ்டேலின் கூற்றுப்படி தத்துவாதிகள் அட்லஸ் ஷ்ரக்டுவை "முதிர்ச்சியற்றது, சடங்குப்பூர்வமானது மற்றும் அசலற்றது"[137] என்று நிராகரிக்கின்றனர் என்பதோடு அவருடைய தத்துவத்தின் முக்கியத்துவத்தை ஒதுக்கிவிடுகின்றனர்.[138] கிரிஸ் சியாபாரா வழக்கத்திற்கு மாறான வெறுப்பின் விமர்சனங்கள் என்பது குறித்து ரேண்டின் விமர்சனங்கள் சிலவற்றினுடைய நோக்கங்களை கேள்விக்குட்படுத்துகிறார்.[139] "அவருடைய எதிர்-கம்யூனிச, முதலாளித்துவ ஆதரவான அரசியல்களால் இடது வெறிகொண்டுவிட்டது, அதேநேரத்தில் அவருடைய நாத்திகம் மற்றும் சிவில் லிபர்டினிஸத்தால் வெறுப்படைந்திருக்கிறது" என்று சியாபாரா கூறுகிறார்.[90]

சியாபாரா போன்ற ரேண்ட் குறித்த எழுத்தாளர்களான ஆலன் கோத்தெல்ஃப் மற்றும் தாரா ஸ்மித் போன்றோர் கல்வித்துறைகளில் அவருடைய எழுத்துக்களை கற்பிப்பதற்கான முயற்சிகளை மேற்கொண்டிருக்கினர். சியாபாரா ஜர்னல் ஆஃப் அய்ன் ரேண்ட் ஸ்டடிஸ்ல் இணை ஆசிரியராக இருக்கிறார், இது அய்ன் ரேண்டின் தத்துவ மற்றும் இலக்கிய எழுத்துக்களை ஆய்வு செய்வதற்கென்று உருவாக்கப்பட்ட "நடுநிலையான" பத்திரிக்கையாகும்.[140] 1987ஆம் ஆண்டில் கோதெல்ப் அய்ன் ரேண்ட சொசைட்டி நிறுவுவதற்கு உதவிபுரிந்தார், இது அமெரிக்கன் ஃபிலாசபிகல் அசோஸியேஷனுடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பது என்பதுடன் அய்ன் ரேண்ட் குறித்து கருத்தரங்களை வழங்குவதிலும் ஒளிப் பதிவு விரிவுரைகளை விநியோகிப்பதிலும் தீவிரமாக செயல்பட்டு வருகிறது.[141] ரேண்டின் கருத்தாக்கங்கள் குறித்து ஸ்மித் பல பாடப் புத்தகங்களையும் ஆய்வுக் கட்டுரைகளையும் வெளியி்ட்டிருக்கிறார், இது அய்ன் ரேண்ட்ஸ் நார்மேட்டிவ் எதிக்ஸ்: தி வர்ச்சுவஸ்ட் ஈகோயிஸ்ட் என்ற கேம்ப்ரிட் யுனிவர்சிட்டி பிரஸ் பதிப்பித்த ரேண்டின் அறம்சார் கோட்பாட்டு தொகுப்பையும் உள்ளிட்டிருக்கிறது. ரேண்டின் கருத்துருவாக்கங்கள் கிளிம்சன் மற்றும் டியூக் பல்கலைக்கழகங்களில் ஆய்வுப்பொருளாக இருந்துவருகிறது.[142] ஆங்கில மற்றும் அமெரிக்க இலக்கிய ஆய்வாளர்கள் பெருமளவிற்கு அவருடைய எழுத்தை அலட்சியப்படுத்திவிடுகின்றனர், இருப்பினும் அவருடைய இலக்கிய எழுத்துக்கள் மீதான கவனம் 1990களில் இருந்து அதிகரித்திருக்கிறது.[143] 2001ஆம் ஆண்டில் ரேண்டிற்கான லிட்டரரி என்சைக்ளோபீடியா பதிவில் ஜான் லூயிஸ் ரேண்டை "ரேண்ட் அவர் தலைமுறையில் அறிவுப்பூர்மாக சவால்மிகுந்த புனைவை பெருமளவிற்கு எழுதியிருக்கிறார்" என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.[144] கிரானிக்கிள் ஆஃப் ஹையர் எஜுகேஷன் இல் செய்யப்பட்ட 1999 ஆம் ஆண்டு நேர்காணலில் ரேண்ட் ஆய்வாளரான கிரிஸ் மாத்யு சியாபாரா கல்வித்துறை சமூகத்தில் அவருடைய எழுத்துக்களின் மீதான ஆர்வத்தை வளர்ப்பதில் கவனம் கொண்டிருக்கும் இவர் "ரேண்டை வெறுக்கிறார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியும்" என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.[145]

நிறுவனங்கள்[தொகு]

1985ஆம் ஆண்டில் லியனார்ட் பெய்க்காஃப் அய்ன் ரேண்ட் நிறுவனத்தை நிறுவினார், இது "அய்ன் ரேண்டின் நாவல்களை இளம் தலைமுறையினருக்கு அறிமுகம் செய்வது, அவர் கருத்துருவாக்கங்கள் குறித்து ஸ்காலர்ஷிப் மற்றும் ஆராய்ச்சிக்கு உதவுவது, மற்றும் பகுத்தறிவுக் கொள்கைகள், பகுத்தறிவுவாத சுய-ஆர்வம், தனிநபர் உரிமைகள் மற்றும் அரசு கட்டுப்பாடற்ற முதலாளித்துவத்தை பரந்த அளவிற்கு சாத்தியமுள்ள பார்வையாளர்களிடத்தில் மேம்படுத்துவது" ஆகியவற்றிற்கானதாகும்.[146] 1990ஆம் ஆண்டில் டேவிட் கெல்லி அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் ஆய்வுகளுக்கான நிறுவனத்தை உருவாக்கினார், இது தற்போது தி அட்லஸ் சொசைட்டி எனப்படுகிறது. இதனுடைய நோக்கம் ரேண்டின் புனைவுகள் மீது வாசகர்களை கவர்வதாகும்; அசோஸியேட்டட் அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் அதிக கல்வித்துறை முயற்சிகளோடு செயல்படுகிறது. 2000 ஆம் ஆண்டில் வரலாற்றாசிரியரான ஜான் மெக்காஸ்கி அப்ஜெக்டிவிஸ்ட் ஸ்காலர்ஷிப்பிற்கான ஆன்த்தம் ஃபவுண்டேஷனை உருவாக்கினார், இது கல்வித்துறையில் அப்ஜெக்டிவிஸம் கருத்தாக்கத்திலான ஸ்காலர் ஆய்விற்கு நிதியுதவி வழங்குகிறது.

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. பின்வரும் ஆதாரங்கள் அவரை ஒரு தத்துவவாதியாக அடையாளம் காண்கின்றன:
    • Saxon, Wolfgang (March 7, 1982). "Ayn Rand, ‘Fountainhead’ Author, Dies". The New York Times: p. 36. http://www.nytimes.com/1982/03/07/obituaries/07randobit.html?&pagewanted=all. "Ayn Rand, the writer and philosopher of objectivism who espoused 'rational selfishness' and capitalism unbound, died yesterday morning at her home on East 34th Street." 
    • டென் அய்ல், டக்ளஸ் ஜே. & ரஸ்முஸேன், டக்ளஸ் பி. "முன்னுரை." Den Uyl & Rasmussen 1986, p. x. "... இந்தப் புத்தகம் தத்துவவாதி அய்ன் ரேண்டின் மதிப்பீட்டிற்கென்று அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தத் தொகுப்பிற்கு பங்களித்தவர்கள் அனைவரும் அவர் வெறும் விவரணையாளர் மட்டுமல்லாது ஒரு தத்துவாதியும் ஆவார் என்பதை ஒப்புக்கொள்கின்றனர். மேலும், தத்துவம் குறித்த அவருடைய பல கூர்நோக்குகளும், அவருடைய சொந்த தத்துவ கருத்தாக்கங்களும் அவற்றின் விசாரணைகள் மற்றும் கோட்பாடுகளின் இறுதி தகுதிநிலை என்னவாயினும் தொழில்முறை தத்துவவாதிகளின் விமர்சன கவனத்திற்கு தகுதியானதுதான் என்பதை எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்கின்றனர். இது சரியானதுதான், ஆகவே நமது பங்களிப்பாளர்கள் அனைவரும் தங்கள் வகையில் தொழில்முறை தத்துவவாதிகளே."
    • | 5 "அயண் ரேண்ட் இருபதாம் நூற்றாண்டில் மிகப் பரவலாக படிக்கப்பட்ட தத்துவாதிகளுள் ஒருவராவார்."
    • Kukathas, Chandran (1998). "Rand, Ayn (1905–82)". in Craig, Edward. Routledge Encyclopedia of Philosophy. New York: Routledge. பக். 55–56. ISBN 0-415-07310-3. "Ayn Rand was a Russian-born novelist and philosopher who exerted considerable influence in the conservative and libertarian intellectual movements in the post-war USA." 
    • Machan, Tibor R. (2000). Ayn Rand. Masterworks in the Western Tradition. New York: Peter Lang Publishing. பக். 4–5, 27. ISBN 0-8204-4144-9. 
    • Smith, Tara (2007). Ayn Rand's Normative Ethics: The Virtuous Egoist. Cambridge, UK: Cambridge University Press. பக். 5–6. ISBN 0-521-70546-0. 
    • Pisaturo, Ronald (2009). "Past Longevity as Evidence for the Future". Philosophy of Science 76: 73–100. doi:10.1086/599273. "I would like to ... acknowledge Ayn Rand, whose identification of characteristics as ranges of measurement ([1966] 1990, 6-11) gave me a philosophical foundation for exploring the topic of this paper.". 
  2. Beetz, Kirk (1996). Beacham's Encyclopedia of Popular Fiction. Osprey, Florida: Beacham Pub. p. 1516. ISBN 0-933833-41-5. 
  3. Rand, Ayn (1967). ""Extremism," or The Art of Smearing". Capitalism: The Unknown Ideal. New York: Signet. p. 180. ISBN 0-451-14795-2. OCLC 24916193. "It is too easy, too demonstrable that fascism and communism are not two opposites, but two rival gangs fighting over the same territory — that both are variants of statism...." 
  4. Rand, Ayn (January 1944). "The Only Path to Tomorrow". Reader's Digest 44 (261): 88. http://fare.tunes.org/liberty/library/toptt.html. "Collectivism means the subjugation of the individual to a group — whether to a race, class or state does not matter. Collectivism holds that man must be chained to collective action and collective thought for the sake of what is called 'the common good.'". 
  5. Rand, Ayn (1964). "Racism". The Virtue of Selfishness. New York: Penguin. p. 149. ISBN 0-451-16393-1. "Collectivism holds that the individual has no rights, that his life and work belong to the group … and that the group may sacrifice him at its own whim to its own interests. The only way to implement a doctrine of that kind is by means of brute force — and statism has always been the political corollary of collectivism." 
  6. Rand, Ayn (1964). "Introduction". The Virtue of Selfishness. New York: Signet. p. ix. ISBN 0-451-16393-1. "[T]he doctrine that concern with one’s own interests is evil means that man's desire to live is evil — that man's life, as such, is evil. No doctrine could be more evil than that. Yet that is the meaning of altruism... ." 
  7. Rand, Ayn (1999). "The Left: Old and New". Return of the Primitive: The Anti-Industrial Revolution. Edited by Peter Schwartz. New York: Meridian. p. 62. ISBN 0-452-01184-1. "Reason is man’s only means of grasping reality and of acquiring knowledge — and, therefore, the rejection of reason means that men should act regardless of and/or in contradiction to the facts of reality." 
  8. Rand, Ayn (September 1971). "Brief Summary". The Objectivist 10 (9): 1. 
  9. Heller 2009, pp. 3–5; Britting 2004, pp. 2–3
  10. Branden 1986, pp. 35–39
  11. Britting 2004, pp. 14–20
  12. 12.0 12.1 12.2 Sciabarra, Chris Matthew (Fall 1999). "The Rand Transcript"". The Journal of Ayn Rand Studies 1 (1): 1–26. http://www.nyu.edu/projects/sciabarra/essays/randt2.htm. 
  13. Peikoff 1991, pp. 451–460
  14. Britting 2004, pp. 17–18, 22-24
  15. 15.0 15.1 Sciabarra 1995, p. 12
  16. Britting 2004, pp. 17, 22
  17. Heller 2009, p. 47; Britting 2004, p. 24
  18. Berliner, Michael S., ed (1999). "Introduction". Russian Writings on Hollywood. Ayn Rand, trans. by Dina Garmong. Los Angeles: Ayn Rand Institute Press. p. 10. ISBN 0-9625336-3-7. 
  19. Heller 2009, pp. 50–53; Britting 2004, p. 30
  20. Britting 2004, p. 33
  21. "What is the origin of “Rand”?". Ayn Rand Institute. பார்த்த நாள் 2009-07-25.
  22. அய்ன் என்ற பெயர் ஃபின்னிஷ் மூலத்தைக் கொண்டது என்று அய்ன் கூறினார்(Rand 1995, p. 40), ஆனால் சில வாழ்க்கைச்சரித ஆதாரங்கள் இதுகுறித்து கேள்வி எழுப்புகின்றன என்பதோடு, இது ஹீப்ரு புனைப்பெயரிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என்று குறிப்பிடுகின்றனர். Heller 2009, pp. 55–57விரிவான விவாதம் தரப்பட்டிருக்கிறது.
  23. Britting 2004, pp. 34–36.
  24. Britting 2004, pp. 35–40; Paxton 1998, pp. 74, 81, 84.
  25. Heller 2009, pp. 96–98; Britting 2004, pp. 43–44, 52
  26. [68]
  27. [70] ^ [69] [70] ^ [69]
  28. Rand 1971, pp. 3–11
  29. Johnson, Donald Leslie (2005). The Fountainheads: Wright, Rand, the FBI and Hollywood. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company. பக். 55–56. ISBN 0-7864-1958-X.  cf . Rand 1971, pp. 13–14
  30. Rand, Ayn (1995) [1936]. "Foreword". We The Living (60th Anniversary ed.). New York: Dutton. p. xviii. ISBN 0-525-94054-5. 
  31. Paxton 1998, p. 104
  32. Britting 2004, p. 57
  33. Branden 1986, pp. 188–189
  34. Britting 2004, pp. 61–78
  35. Britting 2004, pp. 58–61
  36. 36.0 36.1 "Sales of Ayn Rand Books Reach 25 million Copies". Ayn Rand Institute (April 7, 2008). பார்த்த நாள் 2009-07-31.
  37. Britting 2004, pp. 68–80; Branden 1986, pp. 183–198
  38. இல் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டது Rand, Ayn (1991). Schwartz, Peter. ed. The Ayn Rand Column. Oceanside, California: Second Renaissance Books. பக். 105–108. ISBN 1-56114-099-6. 
  39. Rand 1997, pp. 243–310
  40. Cox, Stephen (2004). The Woman and the Dynamo. New Brunswick, New Jersey: Transaction. பக். 218–222, 287–289, 302–314 and 357–359. ISBN 0-7658-0241-4. 
  41. Mayhew 2005, pp. 91–93
  42. "அய்ன் ரேண்டின் ஹெச்யுஏசி சாட்சியம்" in Mayhew 2005, pp. 188–189
  43. Mayhew 2005, p. 83
  44. Britting 2004, p. 71
  45. Branden 1986, pp. 256–264, 331–343
  46. Rand 1997, p. 704 "அட்லஸ் ஷ்ரக்டு உச்சகட்டமாகவும் நான் தீர்மானித்திருந்த இலக்கு என்னுடைய ஒன்பதாவது வயதிலேயே தீர்மானிக்கப்பட்டது. நான் புனைவு எழுத்து குறித்து சிந்திக்கும் அனைத்தையும் இது வெளிப்படுத்துகிறது."
  47. Rand, Ayn (1961). For the New Intellectual. New York: Random House. 
  48. Gladstein 1999, p. 42
  49. Younkins, Edward (2007). "Preface". Ayn Rand's Atlas Shrugged. Aldershot: Ashgate. p. 1. ISBN 0-7546-5549-0. "Atlas Shrugged … is the demarcation work and turning point that culminated [Rand's] career as a novelist and propelled her into a career as a popular philosopher" .
  50. Branden 1986, pp. 315–316
  51. Branden 1986, p. 318
  52. Gladstein 1999, p. 16
  53. Britting 2004, p. 101.
  54. Branden 1986, pp. 344–358
  55. Rand, Ayn (May 1968). "To Whom It May Concern". The Objectivist (New York) 7 (5): 1–8. 
  56. 56.0 56.1 Branden 1986, pp. 386–389
  57. Branden 1986, pp. 392–395
  58. Rand 1997, p. 697
  59. Saxon, Wolfgang (March 7, 1982). "Ayn Rand, ‘Fountainhead’ Author, Dies". The New York Times: p. 36. http://www.nytimes.com/1982/03/07/obituaries/07randobit.html?&pagewanted=all. 
  60. Branden 1986, p. 403
  61. Peikoff 1991, pp. xiii-xv
  62. இல் "இந்த எழுத்தாளரைப் பற்றி" Rand 1992, pp. 1170–1171.
  63. டென் யுல், டக்ளல் ஜே. & ரஸ்முஸேன், டக்ளஸ் பி. "இல் அய்ன் ரேண்டின் யதார்த்தம்" Den Uyl & Rasmussen 1986, pp. 3–20
  64. Rand, Ayn (1989). "Introducing Objectivism". The Voice of Reason. Edited by Leonard Peikoff. New York: New American Library. p. 3. ISBN 0-453-00634-5.  இந்தக் கட்டுரை உண்மையில் 1992 ஆம் ஆண்டு ஜுன் 17 இல் லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் டைம்ஸில் வெளிவந்தது.
  65. Toffler, Alivin (March 1964). "Playboy Interview: Ayn Rand". Playboy. http://www.playboy.com/articles/ayn-rand-playboy-interview/index.html. "I'm opposed to any compromiser or me-tooer, and Mr. Nixon is probably the champion in this regard." 
  66. Dowd, Maureen (September 13, 1982). "Where 'Atlas Shrugged' Is Still Read - Forthrightly". The New York Times. http://www.nytimes.com/1987/09/13/weekinreview/where-atlas-shrugged-is-still-read-forthrightly.html?pagewanted=all. பார்த்த நாள்: 2009-08-01. "Miss Rand was vehemently anti-Reagan when he challenged Gerald Ford in 1976, and her disciples never saw much sign that she softened toward him over the years." 
  67. Powell, Jim (May 1996). "Rose Wilder Lane, Isabel Paterson, and Ayn Rand: Three Women Who Inspired the Modern Libertarian Movement". The Freeman: Ideas on Liberty 46 (5). http://www.fee.org/publications/the-freeman/article.asp?aid=3345. 
  68. Thomas, William R. (2008). "Objectivism against Anarchy". in Machan, Tibor & Long, Roderick. Anarchism/Minarchism. Aldershot: Ashgate. பக். 39–57. ISBN 0-7546-6066-4. 
  69. Kukathas, Chandran (1998). "Rand, Ayn (1905–82)". in Craig, Edward. Routledge Encyclopedia of Philosophy. New York: Routledge. பக். 55–56. ISBN 0-415-07310-3. 
  70. இல் "இந்த எழுத்தாளரைப் பற்றி" Rand 1992, p. 1171.
  71. Sciabarra 1995, p. 100–106
  72. 72.0 72.1 Merrill, Ronald E. (1991). The Ideas of Ayn Rand. La Salle, Illinois: Open Court Publishing. பக். 38–39. ISBN 0-8126-9157-1. 
  73. Steele, David Ramsay (1987). "Alice in Wonderland". Free Life: Journal of the Libertarian Alliance 5 (1). http://www.la-articles.org.uk/alice.htm. 
  74. 74.0 74.1 74.2 Rand, Ayn (September 1971). "Brief Summary". The Objectivist 10 (9): 4. 
  75. 75.0 75.1 Walsh, George V. (Fall 2000). "Ayn Rand and the Metaphysics of Kant". The Journal of Ayn Rand Studies 2 (1): 69–103. http://enlightenment.supersaturated.com/objectivity/walsh1/. 
  76. Seddon, Fred (2003). Ayn Rand, Objectivists, and the History of Philosophy. Lanham, Maryland: University Press of America. பக். 63–81. ISBN 0-7618-2308-5. 
  77. Den Uyl, Douglas; Rasmussen, Douglas (April 1978). "Nozick On the Randian Argument". The Personalist 59: 203. 
  78. வீலர், ஜேக். இல் "ரேண்டும் அரிஸ்டாடிலும்" Den Uyl & Rasmussen 1986, p. 96.
  79. Rand, Ayn (2005). Mayhew, Robert. ed. Ayn Rand Answers, the Best of Her Q&A. New York: New American Library. p. 166. ISBN 0-451-21665-2. 
  80. 80.0 80.1 80.2 80.3 Gladstein 1999, pp. 117–119.
  81. Paxton 1998, p. 120; Britting 2004, p. 87.
  82. Branden 1986, pp. 122–124
  83. Berliner, Michael S. (2004). "Reviews of We the Living". in Mayhew, Robert. Essays on Ayn Rand's We the Living. Lanham, Maryland: Lexington Books. பக். 147–151. ISBN 0-7391-0698-8. 
  84. Berliner, Michael S. (2005). "Reviews of Anthem". in Mayhew, Robert. Essays on Ayn Rand's Anthem. Lanham, Maryland: Lexington Books. பக். 55–60. ISBN 0-7391-1031-4. 
  85. 85.0 85.1 85.2 Berliner, Michael S. (2006). "The Fountainhead Reviews". in Mayhew, Robert. Essays on Ayn Rand's The Fountainhead. Lanham, Maryland: Lexington Books. பக். 77–82. ISBN 0-7391-1578-2. 
  86. Rand 1995, p. 74
  87. Pruette, Lorine (May 16, 1943). "Battle Against Evil". The New York Times: p. BR7. http://select.nytimes.com/gst/abstract.html?res=F20610FD3D5C167B93C4A8178ED85F478485F9. 
  88. 88.0 88.1 Berliner, Michael S. (2009). "The Atlas Shrugged Reviews". in Mayhew, Robert. Essays on Ayn Rand's Atlas Shrugged. Lanham, Maryland: Lexington Books. பக். 133–137. ISBN 978-0-7391-2780-3. 
  89. 89.0 89.1 Chambers, Whittaker (December 8, 1957). "Big Sister is Watching You". National Review: 594–596. http://www.nationalreview.com/flashback/flashback200501050715.asp. 
  90. 90.0 90.1 90.2 Sciabarra 1995, p. 1
  91. O'Neill, William F. (1977) [1971]. With Charity Toward None: An Analysis of Ayn Rand's Philosophy. New York: Littlefield, Adams & Company. p. 3. ISBN 0-8226-0179-6. 
  92. Gladstein 1999, p. 115. ரேண்ட் குறித்து நன்கறியப்பட்ட கல்வித்துறை கட்டுரை Nozick, Robert (Spring 1971). "On the Randian Argument". The Personalist 52: 282–304. ரெஸ்பான்ஸ் டு நோஸிக்கும் வெளிவந்திருக்கிறது, பின்வருவன உட்பட: Machan, Tibor (April 1977). "Nozick and Rand on Property Rights". The Personalist 58: 192–195.  and Den Uyl, Douglas; Rasmussen, Douglas (April 1978). "Nozick On the Randian Argument". The Personalist 59: 184–205. 
  93. Gladstein 2005, pp. 57–58, 63. இந்தக் கட்டுரை பின்வருபவர்களால் அடையாளம் காணப்பட்டது: Gordon, Philip (Autumn 1977). "The Extroflective Hero: A Look at Ayn Rand". Journal of Popular Culture 10 (4): 701–710. ; McGann, Kevin (1978). "Ayn Rand in the Stockyard of the Spirit". in Peary, Gerald & Shatzkin, Roger (eds). The Modern American Novel and the Movies. New York: Frederick Ungar Publishing. ISBN 0-8044-2682-1. ; அவருடைய சொந்தக் கட்டுரை, Gladstein, Mimi R. (February 1978). "Ayn Rand and Feminism: An Unlikely Alliance". College English 39 (6): 25–30. 
  94. Ron Paul discusses Ayn Rand.YouTube.Retrieved on 2009-08-09.
  95. Weigel, David (November 2008). "Bob Barr Talks". Reason 40 (6): 30–31. http://www.reason.com/news/show/129221.html. 
  96. Thomas, Clarence (2007). My Grandfather's Son: A Memoir. New York: Harper Perennial. பக். 62, 187. ISBN 0-06-056556-X. ; மற்றும் 60 மினிட்ஸ் , "கிளாரன்ஸ் தாமஸ் உடனான கட்டுரை," 30 செப்டம்பர் 2007.
  97. Reagan, Ronald (2003). Skinner, Kiron K.; Anderson, Annelise & Anderson, Martin. eds. Reagan: A Life in Letters. New York: Free Press. பக். 281–282. ISBN 0-7432-1966-X. 
  98. Fein, Esther B (November 20, 1991). "Book Notes". The New York Times: p. C26. http://www.nytimes.com/1991/11/20/books/book-notes-059091.html?sec=health. 
  99. "100 Best". New York: Random House. பார்த்த நாள் 2009-06-02.
  100. "Literature and Millennial Lists". eNotes.com. பார்த்த நாள் 2009-08-02.
  101. "Atlas Shrugged by Ayn Rand Read by 8.1%". Freestar Media (October 17, 2007). பார்த்த நாள் 2009-06-02.
  102. Gladstein 2005, p. 66-67
  103. Delbroy, Bibek (2006). "Ayn Rand — The Indian Connection". in Machan, Tibor R.. Ayn Rand at 100. New Delhi, India: Pragun Publications. பக். 2–4. ISBN 81-89645-57-9. 
  104. Cohen, David (December 7, 2001). "A growing concern". The Guardian (London). http://www.guardian.co.uk/education/2001/dec/07/internationaleducationnews.highereducation. 
  105. Boaz, David (February 2, 2005). "Ayn Rand at 100". Cato Institute. பார்த்த நாள் 2009-06-02.
  106. "Atlas felt a sense of déjà vu". The Economist (February 26, 2009).
  107. Brook, Yaron (March 15, 2009). "Is Rand Relevant?". Wall Street Journal. பார்த்த நாள் 2009-06-02.
  108. "Penn Jillette's Facebook Page". பார்த்த நாள் 2009-08-02..
  109. "Proust Questionnaire: Ralph Lauren". பார்த்த நாள் 2009-09-17.
  110. Sciabarra 2004, pp. 8–11
  111. Cooke, Jon B; transcribed by Jon B. Knutson (August 2000). "Toasting Absent Heroes: Alan Moore Discusses the Charlton-Watchmen Connection". Comic Book Artist (9). http://www.twomorrows.com/comicbookartist/articles/09moore.html. பார்த்த நாள்: 2009-05-06. 
  112. Sciabarra, Chris Matthew (Fall 2002). "Rand, Rush, and Rock". The Journal of Ayn Rand Studies 4 (1): 161–185. http://www.nyu.edu/projects/sciabarra/essays/rush.htm. 
  113. Sciabarra 2004, p. 3
  114. Perry, William E. (2006-05-17). "The Randian Fantasies of Terry Goodkind". The Atlas Society. பார்த்த நாள் 2009-08-27.
  115. "Ayn Rand U.S. Postage Stamp Ceremony". The Objectivist Center. பார்த்த நாள் 2009-06-02.
  116. "Killer Reads".
  117. "Ayn Rand: A Sense of Life - Awards". The New York Times. பார்த்த நாள் 2009-08-02.
  118. Elber, Lynn (September 13, 1999). "'Ally,' 'Practice' grab top honors at Emmy awards". Ventura County Star. Associated Press: p. A01. 
  119. Tourtellotte, Bob (January 24, 2000). "Family dramas top Golden Globe Awards". The Seattle Times. Reuters: p. E1. 
  120. Britting, Jeff (2009). "Bringing Atlas Shrugged to Film". in Mayhew, Robert. Essays on Ayn Rand's Atlas Shrugged. Lanham, Maryland: Lexington Books. p. 195. ISBN 978-0-7391-2779-7. 
  121. என்பிஆர் (ஆடியோ): "மார்க்கிங் தி அய்ன் ரேண்ட் காண்டினெண்டல்" நிக் கிலெஸ்பி, ரீஸன் மேகஸினின் முதன்மை ஆசிரியர்
  122. கன்ஸிடரிங் தி லாஸ்ட் ரொமாண்டிக், அய்ன் ரேண்ட், அட் 100 எட்வர்ட் ரோத்ஸ்டீன், நியூயார்க் டைம்ஸ் கலாச்சார விமர்சனம், பிப்ரவரி 2, 2005
  123. ஹௌ அய்ன் ரேண்ட் பிகம் அண் அமெரிக்கன் ஐகான் ஜோகன் ஹரி, ஸ்லேட், நவம்பர் 2, 2009
  124. 124.0 124.1 124.2 Sciabarra 2004, pp. 4–5
  125. Leo, Alex (11 May 2009). "Maggie Speaks! The Littlest Simpson Says Her First Sentence While Acting Out "The Fountainhead"". The Huffington Post. பார்த்த நாள் 2009-08-01.
  126. Crace, John (11 March 2009). "Ayn Rand's A-list fan club". The Guardian (London). http://www.guardian.co.uk/books/2009/mar/11/ayn-rand. பார்த்த நாள்: 2009-06-05. 
  127. தி வேர்ட் - ரேண்ட் இல்லூசன் தி கோல்பர்ட் ரிப்போர்ட் , மார்ச் 11, 2009
  128. "The Philosophical Lexicon: R" (2008). பார்த்த நாள் 2009-08-02.
  129. Bray, Hiawatha (August 27, 2007). "BioShock lets users take on fanaticism through fantasy". Boston Globe. பார்த்த நாள் 2009-08-02.
  130. Cowen, Nick (13 January 2010). "BioShock 2 developer interview". The Telegraph. http://www.telegraph.co.uk/technology/video-games/6980675/BioShock-2-developer-interview.html. பார்த்த நாள்: 22 January 2010. 
  131. Ayn Rand in libraries (WorldCat catalog)
  132. Salmieri, Gregory & Gotthelf, Allan (2005). "Rand, Ayn (1905-82)". in Shook, John R.. The Dictionary of Modern American Philosophers. London: Thoemmes Continuum. p. 1995. ISBN 1-84371-037-4. 
  133. McLemee, Scott (September 1999). "The Heirs Of Ayn Rand: Has Objectivism Gone Subjective?". பார்த்த நாள் 2007-07-20.
  134. "Anthem Foundation Renews Gift for Ayn Rand Research on 50th Anniversary of "Atlas Shrugged"". University of Texas at Austin (October 1, 2007). பார்த்த நாள் 2009-05-31.
  135. Kukathas, Chandran (1998). "Rand, Ayn (1905–82)". in Craig, Edward. Routledge Encyclopedia of Philosophy. New York: Routledge. பக். 55–56. ISBN 0415073103. 
  136. Younkins, Edward W. (2005). Philosophers of Capitalism: Menger, Mises, Rand, and Beyond. Lanham, Maryland: Lexington Books. p. 194. ISBN 0-7391-1076-4. 
  137. Tisdale, Sara Dabney (August 13, 2007). "A Celebration of Self". U.S. News & World Report: p. 72. http://www.usnews.com/usnews/news/articles/070805/13atlas.htm. 
  138. Karlin, Rick (August 26, 1994). "Ayn Rand Followers Push On: Objectivists Reflect the Philosophy Found in 'The Fountainhead'". The Times Union (Albany, NY): p. C1. http://archives.timesunion.com/mweb/wmsql.wm.request?oneimage&imageid=5718898. 
  139. Sciabarra 1995, pp. 9–14
  140. "Journal of Ayn Rand Studies". பார்த்த நாள் 2006-03-28.
  141. "Ayn Rand Society". பார்த்த நாள் 2007-10-03.
  142. Harvey, Benjamin (May 15, 2005). "Ayn Rand at 100: An 'ism' struts its stuff". Columbia News Service. http://www.rutlandherald.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/20050515/NEWS/505150346/1014. பார்த்த நாள்: 2009-06-04. 
  143. Gladstein 2005, p. 59, 65-70
  144. Lewis, John David (20 October 2001). "Ayn Rand". The Literary Encyclopedia. பார்த்த நாள் 2009-08-02.
  145. Sharlet, Jeff. ""Ayn Rand Has Finally Caught the Attention of Scholars"". Chronicle of Higher Education. பார்த்த நாள் 2006-03-28.
  146. "Charity Navigator Rating - The Ayn Rand Institute". Charity Navigator. பார்த்த நாள் 2009-06-02.

வெளிப்பு இணைப்புகள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=அய்ன்_ரேண்ட்&oldid=1648693" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது