ஷேக் அப்துல்லா
ஷேக் அப்துல்லா | |
|---|---|
தனது மனைவி வஹீத் ஜஹான் மேகத்துடன் ஷேக் அப்துல்லா[1] | |
| பிறப்பு | தாக்கூர் தாஸ் சூன் 21, 1874 பூஞ்ச், ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியம், பிரித்தானிய இந்தியா |
| இறப்பு | மார்ச் 1965 உத்தரப் பிரதேசம், இந்தியா |
| கல்வி | இளங்கலை இளங்கலைச் சட்டம் |
| படித்த கல்வி நிறுவனங்கள் | அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகம் |
| பணி |
|
| அறியப்படுவது |
|
| தந்தை | மேத்தா குர்முக் சிங் |
| வாழ்க்கைத் துணை | வஹீத் ஜஹான் பேகம் |
| உறவினர்கள் | மேத்தா மஸ்த்ராம் (தந்தைவழி தாத்தா) அமீதா சைதுசாபர் (மருமகள்) சல்மான் ஹைதர் (பேரன்) |
ஷேக் அப்துல்லா (Sheikh Abdullah) (பிறப்பு: தாக்கூர் தாஸ்; 21 ஜூன் 1874 – மார்ச் 1965), 'பாப்பா மியான்' என்றும் அழைக்கப்பட்ட இவர் ஓர் இந்தியக் கல்வியாளர், சமூக சீர்திருத்தவாதி, வழக்கறிஞர், அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தின் மகளிர் கல்லூரியை நிறுவியவர் ஆவார். இவர் 1920 முதல் 1928 வரை அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாகக் குழு உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார். பின்னர் 1902-ல், அகில இந்திய முகமதியக் கல்வி மாநாட்டின் பெண்கள் பிரிவின் செயலாளராக நியமிக்கப்பட்டார்.[2][3] பிரித்தானிய இந்தியக் காலத்தில் முஸ்லிம் பெண்களின் கல்விக்காக தான் ஆற்றிய பங்களிப்பிற்காக முக்கியமாக அறியப்படுகிறார்.[4][5]
பத்ம பூசண் உள்ளிட்ட பல விருதுகளைப் பெற்ற இவர், பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஐக்கிய மாகாணங்களின் சட்டமன்றக் குழுவின் உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார்.[6] அலிகர் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் இருந்த காலத்தில், இவர் அலிகர் இயக்கத்துடன் தொடர்புடையவராக இருந்தார். 1920 முதல் 1965-ல் தான் இறக்கும் வரை, அப்பல்கலைக்கழகத்தில் கௌரவப் பொருளாளர், பல்கலைக்கழக மன்ற உறுப்பினர் போன்ற பல்வேறு பதவிகளை வகித்தார்.[5]
வாழ்க்கைக் குறிப்பு
[தொகு]இவர் 1874 ஜூன் 21 அன்று ஜம்மு காஷ்மீர் இராச்சியத்தின் பூஞ்ச் மாவட்டத்தில் மேத்தா குர்முக் சிங்கிற்கு மகனாக தாக்கூர் தாஸ் என்ற பெயரில் பிறந்தார். இவர் தொடக்கத்தில் காஷ்மீரின் பிராமணச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர். உயர்கல்விக்காக இலாகூர் சென்ற பிறகு, 1891-ல் தாஸ் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறினார். 1902-ல் மிர்சா முகமது இப்ராஹிமின் மகளான வஹீத் ஜஹான் பேகத்தை (இவர் "அலா பி" (அம்மா) என்றும் அழைக்கப்பட்டார்) திருமணம் செய்து கொண்டார்; இவர்களுக்கு ஐந்து மகள்கள், ஓர் மகன் என மொத்தம் ஆறு குழந்தைகள் இருந்தனர். இவருடைய மகள்களில் ஒருவரான மும்தாஜ் ஜஹான், அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தின் மகளிர் கல்லூரியில் 30 ஆண்டுகள் முதல்வராகப் பணியாற்றினார்.[4] பந்தனி கிராமத்தின் தலைவராக இருந்த மேத்தா மஸ்த்ராம் இவரது தந்தைவழிப் பாட்டனார் ஆவார். காஷ்மீர் மகாராஜாவின் அரசவை மருத்துவரான ஹக்கீம் மவ்லவி நூருத்தீனிடம் இவர் யூனானி மருத்துவத்தில் பயிற்சி பெற்றார். அந்த மருத்துவர் அகமதியா முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்; தாக்கூர் தாஸும் அந்தச் சமூகத்தில் இணைந்தார்.[6] பின்னர் ஐக்கிய மாகாணத்திற்குச் சென்றபோது, சர் சையத் அகமது கானைச் சந்தித்து, அகமதியாப் பிரிவைக் கைவிட்டு சுன்னி இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொண்டார்.[6] கல்வி
இவர் முதலில் பூஞ்ச் பகுதியில் உள்ள ஓர் ஆரம்பப் பள்ளியில் பாரசீகம், சமஸ்கிருத மொழிகளைக் கற்று தனது அடிப்படைக் கல்வியைத் தொடங்கினார்.[6] இவர் தனது ஆரம்பக் கல்வியை தனது கிராமத்தில் உள்ள ஓர் பள்ளியில் பயின்றார்; பின்னர் ஜம்முவிற்குச் சென்று மேல் கல்வியைத் தொடர்ந்தார். 1891-இல் லாகூரில் மெட்ரிகுலேஷன் தேர்ச்சி பெற்ற இவர், பின்னர் அலிகர் பல்கலைக்கழகத்தில் கலை, சட்டப் பிரிவுகளில் இளங்கலைப் பட்டங்களைப் பெற்றார்.[4]
விருதுகளும் சிறப்புகளும்
[தொகு]1935-இல், பிரித்தானிய இந்தியா இவருக்கு கான் பகதூர் என்ற கௌரவப் பட்டத்தை வழங்கியது. அலிகர் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வியை முடித்த பிறகு, 1950-இல் அப்பல்கலைக்கழகம் இவருக்குச் சட்டத் துறையில் கௌரவ முனைவர் பட்டத்தை வழங்கியது. இந்தியத் துணைக்கண்டப் பிரிவினைக்குப் பிறகு பதினெட்டு ஆண்டுகள் கழித்து, 1964-இல், பெண்கள் கல்விக்கு இவர் ஆற்றிய பங்களிப்பை அங்கீகரிக்கும் விதமாக இந்திய அரசு இவருக்கு இந்தியாவின் மூன்றாவது உயரிய குடிமக்கள் விருதான பத்ம பூசண் விருதை வழங்கியது.[2] அப்பல்கலைக்கழகத்தின் பெண்கள் கல்லூரியான 'அப்துல்லா கல்லூரி' இவரது பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது.[5]
மறைவும் மரபும்
[தொகு]இவர் மார்ச் 1965-இல் இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேசத்தில் காலமானார். நஸ்ரின் அகமது எழுதிய உத்தரப் பிரதேசத்தில் முஸ்லிம் தலைமைத்துவம், பெண்கள் கல்வி, 1886–1947 என்ற புத்தகத்தில் இவரது வாழ்க்கை விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.[6]
அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைக்கழகத்தில் உள்ள 'அப்துல்லா பள்ளி' மற்றும் மாணவிகளுக்கான ஒன்பது விடுதிகளைக் கொண்ட அப்துல்லா ஹால் ஆகியவை இவரது பெயரால் அழைக்கப்படுகின்றன.[7][8]
1975-இல், இவரது வாழ்க்கையை மையமாகக் கொண்டு குவாஜா அகமது அப்பாஸ் இயக்கிய 'பாப்பா மியா ஆஃப் அலிகார்' என்ற ஆவணப்படம் வெளியிடப்பட்டது.[9]
மேற்கோள்கள்
[தொகு]- ↑ Fareed 2021.
- 1 2 "The Other Sheikh Abdullah". September 24, 2015. Archived from the original on 24 September 2015.
- ↑ "The Other Sheikh Abdullah". September 24, 2015. Archived from the original on 24 September 2015.
- 1 2 3 "The Other Sheikh Abdullah". September 24, 2015. Archived from the original on 24 September 2015.
- 1 2 3 "The Other Sheikh Abdullah". September 24, 2015. Archived from the original on 24 September 2015.
- 1 2 3 4 5 "The Other Sheikh Abdullah". September 24, 2015. Archived from the original on 24 September 2015.
- ↑ "Abdullah School". Aligarh Muslim University (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2020-12-18.
- ↑ "Abdullah School". Aligarh Muslim University (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2020-12-18.
- ↑ "Abdullah School". Aligarh Muslim University (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2020-12-18.
மேலும் வாசிக்க
[தொகு]- Fareed, Faisal (2021-02-02). "Remembering Sheikh Abdullah, the founder of Women's College in AMU". The Indian Express. Retrieved 2021-02-22.