வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவில்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவில் முகப்பு
வல்லிபுர ஆழ்வார் உற்சவ மூர்த்தி

வல்லிபுர ஆழ்வார் கோயில், இலங்கையின் வட மாகாணத்திலுள்ள யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் வடமராட்சிப் பகுதியிலுள்ள வல்லிபுரம் எனும் ஊரில் உள்ள பிரபலமான விஷ்ணு ஆலயம் ஆகும். இவ்வாலயத்தின் மூல மூர்த்தியாக விஷ்ணுவின் சுதர்சனச் சக்கரம் உள்ளது.

அமைவிடம்[தொகு]

வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவில் வடமராட்சிப் பகுதியில் பருத்தித்துறைப் பிரதேசத்தில் அமைந்துள்ளது. துன்னாலை, புலோலி, வராத்துப்பளை, கற்கோவளம் ஆகிய கிராமங்களுக்கு அணி சேர்க்கும் முகமாக இக்கிராமங்களுக்கு மத்தியில் இக்கோவில் அமைந்துள்ளது. பருத்தித்துறையில் இருந்து கிட்டத்தட்ட 4 மைல் தொலைவில் இக்கோவில் உள்ளது. ஆர்ப்பரிக்கும் கடலோசை, வெள்ளை மணற்பரப்பு, பசுமையைக் கொடுக்கும் விருட்சங்கள் என்று இயற்கை அன்னை அரவணைக்கும் ஒரு கோவிலாக ஸ்ரீ வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவில் விளங்குகிறது. வரலாற்றுப் பெருமை கொண்ட இவ்வாலயம் மூர்த்தி தலம், தீர்த்தம் ஆகிய மூன்றும் ஒருங்கமையப்பெற்ற புராதன தலமாகும்.

காரணப் பெயர்[தொகு]

வல்லிபுரம் என்ற பெயர் இக்கிராமத்திற்கு எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பது பற்றி பலவிதமான காரணங்கள் கூறப்படுகின்றன. யாழ்ப்பாணத்தில் நாகர்களுடைய ஆட்சி கி.பி. 303 இலும் லம்பகர்ணர் ஆட்சி 556 இலும் முடிவுக்கு வந்தது என்பது வரலாற்று ஆசிரியர்களின் கருத்தாகும்.இப்பகுதிகளில் குடியேறிய படை வீரர்களின் ஆதிக்கம் வளர்ச்சியடையத் தொடங்கியபோது வட மறவர்கள் ஆட்சி செய்த இடம் வடமராட்சி எனப்பட்டது. நூலாசிரியரான ஆ.முத்துத்தம்பிப்பிள்ளை அவர்களின் கருத்துப்படி தொண்டை நாட்டின் வடக்கில் வசித்த மக்களில் ஒரு பகுதியினர் இங்கு குடியேறியதாகவும் அவர்கள் குடியேறிய பிரதேசத்திற்கு வடமராட்சி என்று பெயரிட்டதாகவும் தெரியவருகிறது. அக்குழுவின் தலைவனாக வல்லியத்தேவன் என்பவன் இருந்ததாகவும் அவனின் பெயரைக் குறிக்கும் முகமாக இக்கிராமத்திற்கு வல்லிபுரம் என்று பெயரிடப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது

வல்லி என்ற சொல்லுக்கு ஆயர்பாடி என்ற ஒரு கருத்தும் புரம் என்றால் கோவில் என்றும் பொருள் கொள்ள முடியும். எனவே வல்லிபுரம் என்பது ஆயர்பாடிக் கோவிலாகவும் கண்ணன் வளர்த்த இடமாகவும் கொள்ளப்படுகிறது.

இவ்வாறு வல்லிபுரம் என்ற பெயர் வரக்காரணமான பல விடயங்கள் கூறப்பட்டாலும் இப்பிரதேசத்தில் குடியேறிய மக்கள் தெலுங்கர்களாகவும் வைணவ மதத்தைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருந்ததாக கருதவும் இடமுண்டு.

ஆழ்வார்[தொகு]

ஆழ்வார் என்ற சொல் திருமாலையும் ஆழ்வான் என்ற சொல் சூரியனையும் குறித்து நிற்கிறது. வேத காலத்தில் சூரியனோடு தொடர்புடைய தெய்வமாக விஷ்ணு போற்றப்படுகிறார். இதன் காரணத்தாலும் வல்லிபுரநாதரை வல்லிபுர ஆழ்வார் என்று வழிபட்டிருக்கலாம். அது மாத்திரமல்லாமல் இலங்கையின் வட பகுதியை நாகர்கள் ஆட்சி செய்தபோது அவர்கள் நாகம், சூரியன் ஆகியவற்றை வழிபட்டதாகவும் அவர்கள் வசித்த பிரதேசங்களில் ஒன்றாக வல்லிபுரம் இருந்திருக்கலாம் எனவும் கருத இடமுண்டு.

சக்கர வழிபாடு[தொகு]

ஸ்ரீ வல்லிவுர ஆழ்வார் கோவிலின் மூலஸ்தானத்தில் சக்கரம் வைத்தே பூசை நடைபெறுவது வழக்கம். சூரிய வழிபாட்டிலும் வழிபாட்டுச் சின்னமாகச் சக்கரம் இடம்பெறுகிறது. இதே வழிபாட்டுச்சின்னம் பௌத்த மதம் ஆதிக்கம் பெற்ற காலத்தில் தர்ம சக்கரமாக மாறியதாகக் கூறப்படுகிறது. அதே நேரம் வைணவ குடியேற்றத்தால் திருமாலின் சக்தி வாய்ந்த சக்கர ஆயுதமாக இச்சக்கரம் பூஜிக்கப்படுகிறது.

சிங்கை நகர்[தொகு]

இராசதானியாக விளங்கிய சிங்கை நகர் எது என்பது பற்றி வரலாற்று ஆசிரியர்களுக்கிடையில் பல முரண்பாடுகள் உண்டு. சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் கருத்துப்படி வல்லிபுரப் பிரதேசமே இராசதானியாக விளங்கிய சிங்கை நகர் ஆகும்.ஆனால் அது நல்லூர் என்பது வேறு சிலருடைய கருத்தாகும். எது எப்படி என்றாலும் சிங்கை நகர் அலையெறியும் கடற்கரையோரத்தில்தான் அமைந்திருந்தது எனக்கூறப்படுகிறது.

வல்லிபுர ஆழ்வார்[தொகு]

வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவிலுக்குரிய நிலத்தில் பழைய கட்டிடத்தின் அழிபாடுகளுக்கிடையில் 1936 ஆம் ஆண்டளவில் வல்லிபுரப் பொன்னேட்டுச் சாசனம் கண்டெடுக்கப்பட்டது.4 வரிகளைக் கொண்ட இச்சாசனம் பிராமி எழுத்தில் எழுதப்பட்டுள்ளது. இதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள பியகுக என இடம் தற்காலத்திலுள்ள புங்குடுதீவுடன் அடையாளம் காணப்படுகிறது. எனவே வல்லிபுர பிரதேசமும் ஆழ்வார் கோவிலும் சரித்திரம் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஆய்வுக்குரிய இடமாகக் கருதப்படுகின்றது.

ஐதீகக் கதை[தொகு]

வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவிலின் ஐதீக வரலாறு அற்புதமானது. தற்போது இக் கோவில் தீர்த்த உற்சவம் நடைபெறும் வங்கக் கடல் பகுதியிலே அதிசயமான மச்சமொன்று துள்ளிக்குதித்து, ஆரவாரம் செய்து மக்களை அதிசயத்தில் ஆழ்த்தியது. கற்கோவள கடலோடிகள் அந்த மச்சத்தைப் பிடிப்பதற்கு எடுத்த முயற்சிகள் கை கூட வில்லை. இவ்வேளையில் வராத்துப் பளையைச் சேர்ந்த நாகசாபம் பெற்ற லவல்லி எனப்படும் வல்லி நாச்சி பயபக்தியுடன் தவமிருந்தார். அவர் கனவில் தோன்றிய பகவான் சிலவற்றைக் கூறி மறு நாள் குறித்த இடத்திற்கு வருமாறு பணித்தார். மறு நாள் காலை அங்கு சென்று கரையில் உட்கார்ந்து பகவானின் திருநாமங்களை உச்சரித்தார். அப்போது அந்த மச்சம் கடலில் இருந்து அவர் மடியில் துள்ளிக் குதித்து அழகிய குழந்தையாக மாறியது. கண்ணன் உதித்தான் என ஆரவாரம் செய்த அடியவர்கள் குழந்தையை பல்லக்கில் வைத்து தூக்கிச் சென்றனர். களைப்புற்ற மக்கள் ஓர் இடத்தில் பல்லக்கை வைத்து இளைப்பாறினர். பின்னர்பல்லக்கைத் தூக்க முயற்சி செய்தபோது பல்லக்கு மாயமாக மறைந்தது. சக்கரம் ஒன்று தோன்றியது. எனவே அம்மக்கள் அவ்விடத்தில் ஆலயம் ஒன்றை அமைத்து அச்சக்கரத்தை வழிபடத் தொடங்கினார்கள். இக்கதை ஐதீகக் கதையாகக் காணப்படுவதனால் அன்று தொட்டு இன்று வரை செவி வழியாகப் பேணப்பட்டு வருகிறது.

பிள்ளையார் வழிபாடு[தொகு]

வைஷ்ணவ ஆலயங்களிலும் அக்காலங்களில் பிள்ளையாருக்கே முதலிடம் கொடுக்கப்பட்டது. இதனால் ஆலமரம், அழகிய குளம், நெல் வயல்கள் என இயற்கையின் அரவணைப்பில் உள்ள குருக்கட்டு சித்தி விநாயகருக்குப் பூசை செய்த பின்னர் வல்லிபுர ஆழ்வாருக்கு பூசை செய்வது வழக்கமாகும்.

திருவிழாக்கள்[தொகு]

புரட்டாதி மாதம் பூரணைத் திதியில் தீர்த்த உற்சவம் நிகழக் கூடிய வகையில் 15 நாட்கள் திரு விழா நடைபெறும் 16 ஆம் நாள் கடலாடு தீர்த்த உற்சவம் இடம் பெறும் அடுத்த நாள் பட்டுத் தீர்த்தம் நிகழ்த்தப்படும். இக்கோவில் ஆவணி மாதம் கிருஷ்ண ஜெயந்தி கொண்டாடப்படும். நாராயணனின் நரகாசுர சம்காரம் தீபாவளி தினத்தன்றும், மார்கழி மாதம் முழுவதும் காலையில் விசேட பூசைகள் நடைபெறும். ஞாயிற்றுக் கிழமையே வல்லிபுர ஆழ்வாருக்கு சிறப்பான நாளாகும். இவ்வாறு இறைவன் ஒருவனே என்ற கருத்தின் அடி நாதத்தை வெளிப்படுத்தும் வகையில் சிவனும் திருமாலும் ஒருவரே என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்தும் திருத்தலமாக இக்கோவில் விளங்குகிறது. இங்கு விபூதியும் திருநாமமும் பிரசாதமாக வழங்கப்படுவது தனிச்சிறப்பாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தை சொந்த இடமாகக் கொண்டவர்கள் மாத்திரமல்லாமல் யாழ்ப்பாணத்திற்கு செல்பவர்களும் இக்கோவிலுக்கு சென்று வழிபட எண்ணுவார்கள் என்பதுவும் இக்கோவிலுக்கு பெருமை சேர்க்கக் கூடிய விடயமாகும்.


வல்லிபுர ஆழ்வார் ஆலயம்

வல்லிநாச்சியின் மடியில் தவழும் மாயவன்

மஞ்சள் மேகம் நிலம் வந்தது போலானதுமான மணல் மேடுகளும் எப்போதும் ஓயாமல் இசை மீட்க்கும் கடல் அலை ஓசையும் நிலம் முழுவதும் தன் கரங்களால் நிழல் சேர்க்கும் மரங்களும் சூழ்ந்து கிடக்க வல்லிபுத்து சந்நிதியில் வந்து உறைகிறான் மாயவன்.

வல்லிபுர ஆழ்வார் ஆலய வரலாறு

உயிர் எழுத்தின் முதல் எழுத்தாய் எங்கள் திருநாட்டின் வரை படத்தில் முதல் இடமாய் மிளிர்கின்ற யாழ்ப்பாண மண்ணில் வட மறவர்கள் ஆட்சி புரிந்த வடமராட்சி துன்னாலையம் பதியில் குடிகொண்டு அருளாட்சி புரியும் வல்லிபுர மாயவனின் வரலாறு காண்போம்.

இற்றைக்கு பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வங்கக்கடலிலே (குறிப்பாக கற்கோவளம் எனும் பிரதேசத்தை அண்டியுள்ள கடற்பரப்பு ) அதிசய மச்சம் ஒன்று தோன்றி ஆரவாரம் செய்து மக்களை திகைக்க வைத்தது. அப் பகுதியை சேர்ந்த வலைஞர்கள் பலரும் அதை பிடிக்க முற்பட்ட போதும் அது யாரிடமும் சிக்கி கொள்ளவில்லை. இந்த வேளையிலே இக் கடற்பரப்பை அண்டியுள்ள பிரதேசங்களில் ஒன்றான வராத்துப்பளை என்னும் கிராமத்தை சேர்ந்த லவல்லி என்று அழைக்கபடும் வல்லிநாச்சி என்ற பெண் நாக சாபம் தீர்ப்பதற்காக மிக்க பய பக்தியுடன் நெடும் காலம் தவம் இருந்து வந்தார். அன்று இரவு விஸ்ணு பகவான் அவளது கனவிலே தோன்றி இந்த அதிசய சம்பவம் இடம் பெறும் இடத்திற்கு வருமாறு அழைத்தார். அதன்படி அவ்விடம் வருகை தந்த வல்லிநாச்சியின் மடி மீது அந்த மச்ச உருக் கொண்ட மீனானது குழந்தையாக உரு மாறியது. அப்புனித குழந்தையை ஓர் பல்லக்கில் வைத்து அன்பர்களும் அடியார்களும் அவ் ஊர் அயல் பிரமுகர்களும் புடை சூழச் செடிகளுக்கும் மண் மேடுகளுக்கும் ஊடாகத் தூக்கி வந்தனர். நெடும் தூரம் தூங்கி வந்தமையால் களைப்புற்ற மக்கள் மர நிழலில் பல்லக்கை இறக்கி வைத்து விட்டுத் தாக சாந்தி செய்த பின் மீண்டும் தூக்க முயன்ற போது அசைக்கவும் முடியவில்லை. குழந்தை சக்கரமாக உரு மாறிக்கொண்டது. அன்றிலிருந்து இன்று வரை சக்கரத்தினையே வல்லிபுர மாயவனின் மூலஸ்தான விக்கிரகமாக வைத்து பூசிக்கப்பட்டு வருகின்றது..



வல்லிபுர ஆழ்வார் கோவிலின் இராஜ கோபுர அமைப்பு

ஆலயத்திற்கு செல்லும் போது முதலில் தெரிவது கோபுரமாகும் அது கீழே அகன்று மேலே ஒடுங்கி கலச்சங்களிலே நிறைவுறும்.அதனை தூல லிங்கம் எனவும் கூறுவர் தொலைவில் வரும் பொழுது அனைவரதும் மனதில் இறை பக்தி தோன்றுவதற்காக அதனை மிக உயரமாக அமைத்திருக்கின்றனர். இறைவனது அருட்ச்செயல்களையும் திருவிளையாடல்களையும் காட்டும் உருவங்களும் சாட்சிகளும் அதன் கண் அமையும். அவற்றை பார்க்கும் பொழுதெல்லாம் இறைவனின் முழுமுதல் தன்மை உணர்ந்து அவர் மீது பக்தி செலுத்த வேண்டும் என்று எண்ணம் உருவாகும். வல்லிபுர ஆழ்வார் சுவாமி கோவிலின் இராஜ கோபுரமானது 1980 ஆண்டுகாலப்பகுதியில் அப்போதிருந்த அறக்காவலர் சபையினரால் பாரிய திருப்பணி திட்டங்களுடன் ஆரம்பிக்கப்பட்டு அத்திவாரம் இடப்பட்டதாகவும். இந்த இராஜ கோபுரம் எழுபத்தொரு அடி உயரமும் ஏழு தளங்களையும் உடையதாகும். இந்த இராஜ கோபுரம் இந்தியாவை சேர்ந்த நாக ரத்தினம் என்பவரும் அவரது மகனான சண்முகம் என்பவரும் 14 பேர் கொண்ட குழுவினரோடு சேர்ந்து மூன்று ஆண்டுகளில் அமைத்து கொடுத்தார்கள். இராஜகோபுரத்தை அமைக்க தமிழ்நாடு தேவக்கோட்டை மாமல்லபுரம் சிற்பக் கல்லூரியில் தேர்ச்சி பெற்ற சிதம்பரம் ஸ்தபதி தலைமையில் 14 பேர் கொண்ட குழுவினர் அமைத்தனர். கோபுரத்திற்கு சிற்ப வேலைகளை தமிழ் நாடு காதகக்கோட்டை சுந்தரம் ஸ்தபதியின் தலைமையில் 7 பேர் கொண்ட குழுவினர் அமைத்தனர். இராஜ கோபுர மாஹா கும்பாபிசேகம் 1990-06-13 திகதி நிறைவு பெற்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இனி இராஜகோபுர அமைப்புக்களையும் சிறப்புகளையும் பார்ப்போம்.

இதனை நான்கு பக்கங்களில் இருந்து பார்க்கலாம். மேலே இராஜகோபுரத்திற்கு மெருகூட்டும் ஏழு கலசங்கள் உள்ளன. வடக்கேயும் தெற்கேயும் சரஸ்வதி உள்ளது.ஏழாவது தளத்தில் முன்புறமும் பின் புறமும் கோபுர தாங்கிகளும் நான்கு சிங்கங்களும் நான்கு மூலைகளிலும் விருஷபக் கருடனும் உள்ளன. இப்பொழுது இராஜகோபுரத்தின் முற்பக்கத்தினை நோக்கலாம்.

.

6ம் தளம் தெற்கே:-சத்தியபாமா , ருக்மணியும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் வடக்கே :-லக்ஷ்மணரும்,ஸ்ரீராமரும் சீதாபிராட்டியும் 5ம் தளம் தெற்கே:-மன்மதன் ரதி வடக்கே :-ராதா, கிருஷ்ணன் 4ம் தளம் தெற்கே:- ஆநிரை மேய்க்கும் கண்ணன் வடக்கே :-கிருஷ்ணர் கோபியர்களின் ஆடைகளை கவர்தல் 3ம் தளம் தெற்கே:- பெண்களிருபுறம் சாமரை வீசுதல் வடக்கே :- நாராயணன் அனந்த சயனம் 2ம் தளம் தெற்கே :-பலராமர், ஸ்ரீராமர் ,பரசுராமர் ,வாமன அவதாரம் வடக்கே :-நரசிம்ம, வராக, கூர்ம, மச்ச அவதாரம் 1ம் தளம் தெற்கே :-பார்வதி திருமணம்,அமரர் திருவாவடுதுறை நாதஸ் வர இசை மேதை இராஜரத்தினம் பிள்ளை ,தவில் மேதை யாழ்ப்பாணம் தட்ச்சனா மூர்த்தி உள்ளனர். வடக்கே :-திருப்பாற்கடலை கடைதல்,மோகினி வடிவில் விஸ்ணு தளம் 1,2,3,4,5 :-துவார பாலகர்(ஆண்)4,6துவார பாலகி (பெண்) இராஜ கோபுர வாசலின் தெற்கே ஸ்ரீலஸ்ரீ சுவாமி நாத தம்பிரான் சுவாமிகள். வடக்கே :-முன்னாள் பிரதம குரு அமரர் பிரமஸ்ரீ .ச.கணபதி சாமிக்குருக்கள்,ஆஞ்சநேயர். 7ம் தளம் :-மேற்கேயும், கிழக்கேயும்:இரண்டு சிங்கமும் விருஷ்பகருமன் 6ம் தளம் மேற்கே :-மகாவிஸ்னு கிழக்கே :- பூமாதேவி 5ம் தளம் மேற்கே :-நந்தி தேவர் ,கண்ணன் கோவர்தன குடையை கிரியை குடையாய் பிடித்தல் கிழக்கே :-காலிங்கநர்த்தனம்,விருஷபக்கருடன் 4ம் தளம் மேற்கே :- ஸ்ரீ ராமர் ,சுக் கி ரீ வன் ,ஆஞ்சநேயர் கிழக்கே:-வாலி-சுக் கி ரீ வன் சண்டை ,ஆஞ்சநேயர் 3ம் தளம் மேற்கே:-விநாயகர் வாதாபி அரக்கர்கள் கிழக்கே:-சிவபாரபதி, இராவணன் கயிலையை பெயர்த்தல். 2ம் தளம் மேற்கே:-மகா விஸ்ணு , லவல்லி வழிபடுவது.

 வரலாற்றில் வல்லிபுரம் 


. தற்போது வல்லிபுர கோவில் தொடர்பான எமது பெருமையெல்லாம் அது 2000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட ஒரு தமிழ் குடியின் மடியில் அமைந்திருக்கிறது என்பது மட்டுமே. வல்லிபுரம் என்பது தென்னாசியாவிலேயே நீண்ட கடலோரத்தைக்கொண்ட துறைமுக நகரமாக வரலாற்றிற்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து பன்னெடுங்காலம் இருந்திருக்கிறது. புராதன யாழ்ப்பாண இராட்சியத்தின் தலைநகரமான " சிங்கை நகர்" என்பது இதுவே. இதனையே கி.பி 14ஆம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த "கோட்டகம"(கேகாலை) தமிழ் கல்வெட்டு " பொங்கொலி நீர்ச் சிங்கைநகர்" என குறிப்பிடுகிறது. அதாவது பரந்த கடலையுடைய வல்லிபுரமே அது என சில வரலாற்று அறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். வல்லிபுர மணல் மேடுகளுக்குள்ளும் வரண்ட சிறு பற்றை காடுகள் மண்டிய பகுதிகளுக்குள்ளும் மறைந்திருக்கும் தமிழரின் மேன்மைகொள் வரலாற்றை பல அறிஞர்களது ஆய்வுகளூடாக பார்க்க ஆசைப்படுகிறேன். அத்தோடு வல்லிபுர கோவில் தொடர்பான வரலாற்றினையும் இணைத்து ஒப்பாயலாம். இங்கிருந்துதான் இலங்கையின் ஏனைய பகுதிகளுக்கு மனிதன் பரவலடைந்தான் என வரலாற்றாய்வாளர்கள் நிறுவுகின்றனர். அனுராதபுரம், பொலநறுவை போன்று தொல்லியல் சான்றுகளை பெறுவதற்கான பெரியளவான முயற்சிகள் இங்கு மேற்கொள்ளப்படாவிடினும் யாழ்ப்பாண குடாநாட்டில் கந்தரோடையை அடுத்து வல்லிபுரமே முதன்மையான தொல்லியல் புதையலாக உள்ளது. வல்லிபுரமும் அதனை சூழவுள்ள இடங்களான நாகர்கோவில், குடத்தனை, உடுத்துறை, இயற்றாலை, புலோலி, கட்டைவேலி, பருத்தித்துறை போன்ற இடங்களும் பல்வேறு தொல்லியல் சான்றுகளை தன்னகத்தே கொண்டுள்ள தமிழனின் தொன்மை வரலாற்று நிலமாகும். புராதன வல்லிபுரம் என்பது இன்றுள்ள வல்லிபுரமாழ்வார் கோவில் சூழலிலிருந்து இருமருங்கும் சுமார் இரண்டு அல்லது சற்று கூடிய மைல்கள் பரந்திருந்தது. இக் கோவிலுக்கு மேற்கே சற்று தொலைவில் வராத்துப்பளை ஈஸ்வரி அம்மன் கோவில் உள்ளது. இந்த ஆலயமிருக்கும் வரை மேற்கே வல்லிபுரம் விரிந்திருந்தது என சமஸ்கிருத மற்றும் வரலாற்று அறிஞர் பேரா வி.சிவசாமி ( "வல்லிபுரம் -ஒரு தொல்லியல் களஞ்சியம்" வி.சிவசாமி(1975):சங்கமம் இதழ்,1(4),யாழ்ப்பாணம்,பக் 12-16 ) வரையறுக்கின்றார். இவ்விரு கோவில்களிலிருந்து பிற்பட்ட காலத்தில் கடல் பின்வாங்கி சென்றுள்ளதை அப்பிரதேசத்தில் காணக்கிடைக்கும் எச்சங்களிலிருந்து விளங்கமுடியும். அதாவது கடல்கோள் அனர்த்தத்தினால் தமிழனின் தொன்மை கடலோர நகரமான வல்லிபுரம் கடல் கொண்டுபோய்விட பின்னர் கடல் சற்று வடிந்து பின்வாங்கி தற்போதைய இடத்தில் நிலைகொண்டிருக்கலாம் என துணியலாம். ஆக கடல் தின்றது போக எஞ்சிய, கோவிலுக்கு நேராக இரு பக்கமும் பரந்து விரிந்து கிடக்கும் மணல் குன்றுகளும் பற்றைக் காடுகளும் நிறைந்த வரண்ட வெளியே வளமான தொன்மை வரலாற்று பெருமை மிக்க வல்லிபுரமாகும். இங்கு புதையுண்டிருக்கும் வரலாற்று சின்னங்களை அகழ்வாய்வதன் மூலம் தமிழனின் ஆதி சமூகம் பற்றிய தெளிவைப் பெறலாம். இதுவரை இங்கு அறியப்பட்டுள்ள புராதன சின்னங்களில் ஆதிகால, மத்தியகால மட்பாண்ட ஓடுகள், செங்கட்டித் துண்டுகள், கீச்சுக் கிட்டங்கள், கூரை ஓட்டுத் துண்டுகள், கிணறு, ஈமத் தாழி, புராதன புத்தர் சிலை, விநாயகர் சிலை, பொற்சாசனம், பல்வேறு காலகட்ட நாணயங்கள், கட்டட அழிவுகள், போன்றன முக்கியமானவையாகும். நாகரிகமடைந்த மனிதனின் இருப்பைக் காட்டும் புராதன சின்னங்களில் மட்பாண்டங்கள் முக்கியமானவை. செம்மையாக வனையப்பட்ட பல்வேறு கால மண் பாத்திரங்களின் துண்டுகள் இங்கு கிடைத்துள்ளன. இவை தடிப்பில் வேறுபட்டும் பளபளப்பாகவும் நேர்த்தியாகவும் உள்ளன. தற்போதும் இப்பிரதேசத்தில் இவ்வாறான எச்சங்களை நாம் காணமுடியும். இப் பகுதிகளில் நீர் அரித்துச்சென்ற தடங்களில் சிறு ஓட்டு துண்டுகளையும் பழைய "செல்லாக்" காசுகளையும் எந்தவித வரலாற்று விளிப்புமின்றி சேகரித்து விளையாடியிருக்கிறேன். செழிப்பாக வாழ்ந்து அழிந்து சிதையுண்டுபோன என் மூதாதைகளின் மடியிலே விளையாடியதை எண்ணி கவலைப்படுவதா பெருமை கொள்வதா? இதன்போது வராத்துப்பளை ஈஸ்வரி அம்மன் கோவிலுக்கு கிழக்காகவும் கற்கோவளத்தை அடுத்தும் உள்ள புனித நகர் கிராமத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருந்த ஆதிகால சுடுமண் கிணற்றினை பார்வையிட்டோம். முன்பள்ளி ஒன்றிற்கான கட்டட வேலையின்போது ஒரு மணல்திட்டினை அகற்றி குழிதோண்டிய போது இதனை கண்டுபிடித்துள்ளனர். அதனை யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழக வரலாற்றுதுறை பேராசிரியர்களும் முதற்கட்ட மேலாய்வுக்கு உட்படுத்தியிருந்தனர். இந்த செம்மையாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த கிணறு ஒரு முக்கியமான வரலாற்று தடயமாகும். இந்த பதிவினை எழுதுவதற்காக அக் கிணற்றினை ஒரு புகைப்படம் எடுப்பதற்கு சென்றோம். அந்த ஊரவர்கள் அங்கு கட்டப்பட்டிருந்த முன்பள்ளியின் ஒரு பகுதியைக் காட்டி " அக் கிணற்றை தூற்றுவிட்டு மலசல கூடம் கட்டியுள்ளோம்" என்றனர். தனது வரலாற்றை தெரிந்து பேணாத நாங்கள் எவ்வாறு புதிய வரலாற்றை படைக்கமுடியும். வராத்துப்பளை ஈஸ்வரி அம்மன் கோவில் தொடர்பாக ஒரு ஐதீகம் உண்டு. அதாவது வராத்துப்பளையில் மிகவும் வறியவர்களாக இருந்த குறித்த ஒரு குடும்பம் இந்த கோவிலடியில் பெரியளவான ஒரு புதையலை எடுத்ததாகவும் பின்னரே அவர்கள் இந்தக் கோவிலை கல்லால் கட்டியதாகவும் அதனையடுத்து அவர்கள் "நகை அடகு கடை" வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டதாகவும் அவ்வூரவர்கள் கூறுவர். அவ்வாறே வல்லிபுரகோவிலுக்கு மேற்காக சிறிது தூரத்தில் உள்ள ஆனைவிழுந்தான் சுடலை பகுதியிலும் முன்னொரு காலம் சிலர் புதையல் எடுத்ததாகவும் அறியமுடிகிறது. இவற்றை கட்டுக் கதைகளாக வரலாற்றில் கடந்து போனாலும் இதற்கு பின்னால் எம் மூத்தையர்களின் புதையுண்டு போன செல்வமே அவை என்ற உண்மையும் எஞ்சி நிற்கிறது. வராத்துப்பளை என்ற பூர்வீக வரலாறு கொண்ட ஊரும் வல்லிபுரத்தோடு இணைந்தே தொன்மைக் காலத்தில் இருந்துள்ளதை அறியமுடிகிறது. பருத்தித்துறை- மருதங்கேணி வீதிக்கு மேற்காக உள்ள தற்போதைய வராத்துப்பளை என்பது ஒரு சில நூற்றாண்டுகள் பழமைவாய்ந்ததே. ஆதிகாலத்தில் வராத்துப்பளை கிராமம், வல்லிபுரகோவிலுக்கு மேற்காகவும் வராத்துப்பளை முச்சந்திப்பிள்ளையார் கோவிலுக்கு கிழக்காகவும் உள்ள தற்போது பற்றைக் காடு மண்டிய பிரதேசத்திலேயே இருந்துள்ளது. இதனை பல வரலாற்றுச் சான்றுகளும் அம் மக்களின் வாழ்வியல் சான்றுகளும் தெளிவுபடுத்துகின்றன. வல்லிபுரமாழ்வார் கோவிலின் தோற்றம்பற்றி ஸ்காந்த புராணத்தின் ஒரு சிறு பகுதியாகிய த௸ண கைலாச மகாத்மியம் எனும் வடமொழி நூலிலே ஶ்ரீ வல்லிபுர வைபவம் எனும் பகுதியில் ஶ்ரீ சூதமகா முனிவரால் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த புராண கதையின் படி, லவல்லி எனும் பெண் பிள்ளைப் பேறின்றி இருந்ததாகவும் அவள் பிருகு முனிவரிடம் ஆசிகேட்டதாகவும் அவரே அவளை நீ சிவனை நோக்கி கடும் தவம்செய்து உன் நாகதோசத்தினை தீர்ப்பாய் என்றதாகவும் அவளும் கடும்தபசிருந்து சிவனை கண்டதாகவும் அவர் " வராத்துப்பளை எனும் ஊரில் பிறந்து லவல்லி எனும் பேரோடு சிறப்பாக வாழ்வாய். அதன்போது விஷ்ணு மச்ச (மீன்) வடிவில் வங்க கடலிலே தோன்றி உன் மடித் தலத்தில் வருவார். அதன்போது நீ நாக சாபம் நீங்கி புத்திரப்பேறு பெறுவாய்" என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அந்த தெய்வீக மீன் லவல்லியின் மடியில் வந்ததும் அது சக்கரமானதாகவும் அவள் அதனை கற்வோவள பகுதியில் இருந்த வலைஞர்களின் உதவியோடு ஊருக்கு காவி வரும்போது அவர்கள் இளைப்பாறிய இடத்தில் சக்கரம் நிலையூன்றியதாகவும் அதுவே தற்போதைய வல்லிபுர கோவிலும் அதன் மூல மூர்த்தியான சக்கரமும் ஆகும் என மேலும் அந்த மகாத்மியம் கூறுகின்றது. இக் கதை இந்த கோவில் எழுந்த பின்னரே புனையப்பட்டிருக்கலாம். ஏனெனில் இந்நூல் மத்திய காலத்ததாகும். ஆனால் வல்லிபுரம் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து இருக்கின்றது. இன்னும் வராத்துப்பளை மக்களுடைய காணி நிலங்களும் பிள்ளையார் கோவில், முத்துமாரி கோவில், வைரவர் கோவில், ஈஸ்வரி கோவில் போன்றன எல்லாம் வல்லிபுர கோவிலை அண்டிய மேற்கூறிய பகுதியிலேயே இன்றும் உள்ளன. இந்த ஆளரவமற்ற பகுதியில் தற்போதும் சிதைந்த கட்டடங்களையும், கிணறுகளையும் காணலாம். முச்சந்தி பிள்ளையார், ஈஸ்வரி அம்மன் கோவில்களில் ஏறத்தாள 60,70 வருடங்களுக்கு முன்னர்வரை பெரும்திருவிழாக்களும் இரவுநிகழ்வுகளும் இடம்பெற்றுள்ளன. ஆயினும் வரலாற்றின் ஆதியில் இடம்பெற்ற கடல்கோள், கொள்ளை நோய் போன்ற இயற்கை அனர்த்தங்களால் மக்கள் இந்த இடத்தினை கைவிட்டு சற்று உள் நோக்கிச் சென்றும் சிலர் குடத்தனை, நாகர்கோவில், குடாரப்பு, என கிழக்கு பகுதி நோக்கியும் இடம்பெயர்ந்துள்ளனர் என்பதை இவ்வூர் மக்களின் உறவுப் பரம்பலை கொண்டு அறியமுடிகிறது. இதனை மூத்த தமிழ்த்தேசிய செயற்பாட்டாளர் பேராசான் தா. ஜெயவீரசிங்கம் போன்றோரும் ஆய்வுகள்மூலம் நிறுவுகின்றனர். வல்லிபுரத்திலே கிடைத்துள்ள மிக முக்கியமான புராதன சின்னங்களில் ஒன்றாக தொன்மை தமிழ் திராவிட நாகரிகத்தைச் சேர்ந்த ஈமத் தாழியாகும். இதனோடு கூடவே வேறுசில நினைவுச் சின்னங்களும் கிடைத்துள்ளன. தற்போதைய வல்லிபுர கோவிலுக்கு அருகில் மேற்கே உள்ள ஒரு நிலத்தினை வெட்டியபோது இவை வெளிப்பட்டுள்ளன. இத் தாழி புலோலியில் இருந்த திரு விசுவலிங்கம் தம்பதிகளின் வீட்டில் அப்போது இருந்ததாக பேரா. வி.சிவசாமி 1975இல் எழுதியுள்ளார். அதனை பேரா கா. இந்திரபாலா அவர்கள் 1972இல் ஆய்வுக்குட்படுத்தியுள்ளார். ஈமத் தாழி என்பது கி.மு 10 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி 5ஆம் நூற்றாண்டு வரை தென்னிந்தியாவில் நிலவிய திராவிட- தமிழ் நாகரிக சின்னங்களிலே முதன்மைபெறுகின்றது. இறந்தவர்களின் உடலை முழுமையாகவோ அல்லது எரித்த பின்னரான சாம்பலையோ எலும்புகளையோ பெரிய தாழிகளில் அவர்கள் பயன்படுத்திய அணிகலன்கள், கருவிகள் போன்றவற்றையும் நெல் போன்ற தானியங்களையும் இட்டு அடக்கம் செய்தனர். எனவே வல்லிபுர தாழியும் ஏறத்தாள 2000 வருடங்களுக்கு முன்னர் இப் பகுதியில் தமிழர்கள் வாழ்ந்தமையை அறைகூவி நிற்கிறது எனலாம்.ஈழத்தின் மிகவும் புகழ்வாய்ந்த விஷ்ணு ஆலயங்களில் ஒன்றான வல்லிபுரமாழ்வார் கோவிலின் வருடாந்த பெருதிருவிழாக்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் வல்லிபுரத்தில் திரண்டு வல்லிபுர மாயவனை கண்டு ஆனந்தமடைந்தனர். தேர் திருவிழாவரை கோவிலடியில் நிறைந்திருந்த மக்கள் வெள்ளம் சமுத்திர தீர்த்தமன்று கட்டுடைத்து பொங்கிப் பிரவாகித்து கடலை நோக்கியோடும் இளம் நதியாய் வங்கக் கடலோரத்தினையும் நிறைத்திருப்பர். களிமண்ணும் வயல்வெளிகளும் நிறைந்த தரவையும் அடுத்த அடுக்கில் சிறு பள்ளங்களும் மணல் குன்றுகளும் விரவிய வெளியும் அதற்கப்பால் வானம் வளைந்து தொடும்வரையான பொங்கிக் குமுறும் ஆழ்கடலும் என அற்புதமானதோர் நிலக்காட்சி. இவற்றோடு வண்ணமயமான மக்கள் திரளையும் இணைத்துப் பார்ப்பது குதூகலமான உணர்வு. இந்த நிகழ்கால காட்சிகளுக்குப் பின்னால் இற்றைக்கு ஏறத்தாள இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாழ்ந்த மக்கள் கூட்டத்தின் காட்சிகள் நிழலாய் கண்ணெதிரே மிதந்துவருகின்றன. தெற்காசிய நாடுகள் அனைத்துடனும் வர்த்தகத்தில் ஈடுபட்டுக்கொண்டிருந்த பரபரப்பான வல்லிபுர துறைமுகமும் அதனையண்டி செல்வம்கொழிக்க பரந்து வாழ்ந்த எம் மக்களும் இந்த சுதந்திர இராச்சியத்தை பரிபாலித்த மன்னர்களும் உலவிய பூர்வீக மண்ணிது. ஆனால் இன்று இந்த விஷ்ணு ஆலயம் மட்டுமே ஒரு யுக அழிவின் சாட்சியாய் நிமிர்ந்து நிற்கிறது.

வல்லிபுர ஆழ்வார் ராஜகோபுரம் கோவில்
கி.மு 13ஆம் நூற்றாண்டில் இப் பகுதியில் சுதந்திரமான இராச்சியமொன்று நிலவியிருக்கிறது என சில ஆதாரங்களை முன்வைத்து முதலியார் இராசநாயகம் போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் நிறுவுகின்றனர். ஆயினும் பின்வந்த நவீன தொல்பொருள்-வரலாற்று அறிஞர்கள் கி.மு 5ஆம் நூற்றாண்டுகளில் நாகர் எனும் இனக்குழுவினர் வாழ்ந்துள்ளமையை ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். இங்கு வாழ்ந்த பூர்வீக மக்கள் என்ன மொழியை பேசினர்? எந்தவிதமான சமய மார்க்கத்தை கைக்கொண்டனர் போன்ற விடயங்களில் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் மத்தியில் முரண்பட்ட கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன. முறையான தொல்லியல் ஆய்வுகளை வேண்டிநிற்கும் வல்லிபுர பகுதியில் இந்து, பௌத்த சமயங்கள் சார்பான உருவச்சிலைகள் நிலத்தை அகழும் போது கிடைக்கப்பெற்றன. இவற்றில் மிகமுக்கியமானது நிற்கும் நிலையிலுள்ள புத்தர் சிலை ஆகும். பிற்காலத்தில் கலைஞானி திரு செல்வரத்தினம் அவர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மத்திய காலத்தை சேர்ந்த சுண்ணாம்பு கல்லாலான விநாயகர் சிலையும் கவனிப்புக்குரியது. வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை (Vallipuram Buddha Image) இலங்கை வரலாற்றில் பல்வேறு செய்திகளை கூறிநிற்கிறது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காலப்பகுதியில் தற்போதைய வல்லிபுரமாழ்வார் கோவில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது அல்லது மீள கட்டியெழுப்பப்பட்டுள்ளது(rebuilt) என அறியப்படுகிறது. அக் காலப்பகுதியில் கோவிலுக்கு வட கிழக்கே 50 யார் (yards) தூரத்தில் நிலத்தை அகழும்போது இச் சிலை கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளது. இது 1902வரை தேவையற்ற பொருட்களை பேணும் களஞ்சிய அறையில் (Lumber room) தேடுவாரற்றுக்கிடந்தது. பின்னர் இச்சிலை யாழ்ப்பாண பழைய பூங்காவில் ஒரு அரச மரத்தின் கீழ் வைக்கப்பட்டது. 1906இல் இப் புத்தர் சிலையினை சேர் கென்றி பிளக் ( sir Henry Blake) எனும் ஆங்கிலேய ஆளுநர் தாய்லாந்து நாட்டு மன்னனுக்கு பரிசளித்தார். தற்போது இச் சிலை தாய்லாந்தின் பளிங்கு கோவில் (the marble temple) எனப்படும் மத்திய விகாரையில் (Bangkok, Wat Benja) வைக்கப்பட்டுள்ளது. வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை இரு பிரதான விடயங்களில் முதன்மைபெறுகின்றது. முதலாவதாக, அமராவதி சிற்பங்களின் சாயலைக் கொண்ட வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை ,அனுராதபுரம் கலை பள்ளியின் புத்தர் சிற்பங்களில் இருந்து வேறுபட்டும் முன்னோடியாகவும் உள்ளது. அமராவதி-அனுராதபுரம்-வல்லிபுரம் ஆகிய முக்கோண வலயத்தில் இன முரண்பாடுகள் கடந்த சுதந்திரமான கலாசார பரிவர்த்தனை இருந்தமைக்கு இதுவே சாட்சியாகிறது. மற்றையது, இலங்கை ஒரு சிங்கள- பௌத்த நாடு எனவும் தமிழர்கள் தென்னிந்தியாவில் இருந்துவந்து அடாத்தாக வடக்கில் குடியேறியவர்களே என்ற சிங்கள மேலாதிக்க சிந்தனையாளர்களும் (Hegemonistic thinking) வல்லிபுரம் புத்தரையே சாட்சிக்கு அழைக்கின்றனர். இத்தகைய சிந்தனைப்போக்கு சிங்கள தொல்பொருள், வரலாற்று அறிஞர் பேரா. பரணவிதான மற்றும் அவரது சீடர்களிடமிருந்தே முனைப்பு பெற்றது. அதுவே இலங்கையில் நிகழும் இரத்தம் தோய்ந்த இனத்துவ போருக்கும் கட்டியமானது. அந்தவகையில் இச்சிலை தற்கால அரசியலிலும் முக்கியம்பெறுகிறது. ஜேர்மனியை சேர்ந்த சுவிடன் பல்கலைக்கழக பேராசிரியர் பீற்றர் ஸ்ஹாக் ( Peter Schalk) அவர்கள் மொழியியல், வரலாறு, கிழைத்தேச இலக்கியம் என்பவற்றில்( Philologist) ஆழ்ந்த புலமையாளர். தெற்கு, தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் தீவிர கள ஆய்வுகளை மேற்கொண்ட இவர் தமிழீழ விடுதலை போராட்டம் பற்றியும் இலங்கையில் சிங்கள, பௌத்த வரலாறு பற்றியும் பல ஆய்வுகளை முன்வைத்துள்ளார். இவர் வல்லிபுரம் புத்தர் உருவச்சிலை வைக்கப்படுள்ள தாய்லாந்து விகாரைக்கு சென்று (1994, 1996) ஆய்வினை மேற்கொண்டு ஒரு கட்டுரையினை சமர்ப்பித்துள்ளார் ("The Vallipuram Buddha Image 'Rediscovered'- Journal of the institute of Asian studies, vol 12 (Sep 1994) ). இப் புத்தர்சிலை ஒரு ஆளுயரத்தில் அரை தொன் கனதியில் சுண்ணாம்புக்கல்லில் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் வலது கை அபய முத்திரையினை காட்டி நிற்கின்றது. ஆனால் இந்த வலதுகை பழைய பூங்காவில் இச்சிலை இருந்தபோது உடைந்து இல்லாதிருந்தது. பின்னர் அது புதிதாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இதன்போது சிங்கள மேலாதிக்க சிந்தனையோடு சிறு மாற்றத்தினை செய்துள்ளனர். அதாவது அபய முத்திரை ( அக்ஷய முத்திரை அபய முத்திரையில் இருந்து சற்று வேறுபட்டது. அதுவே அனுராதபுர புத்தர் சிற்பங்களின் தனித்துவமான அடையாளம்) காட்டும் புத்தர் சிலை மரபு அனுராதபுர கலை பள்ளிக்குரியதாகும். ஆனால் வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை அதற்கும் முந்திய அமராவதி சிற்ப மரபை சார்ந்ததாகும். எனவே உண்மையான சிலையில் அபய முத்திரை இருக்க வாய்ப்பில்லை எனவும் ஏனைய அம்சங்களை அமராவதி மற்றும் அனுராதபுர கலை மரபுகளோடும் ஒப்பிட்டு இது அனுராதபுர சிங்கள புத்தரிலிருந்து வேறுபட்ட தனித்துவமானது என பேரா Peter Schalk நிறுவுகின்றார். எனவே இனத்துவ- சிங்கள- பௌத்த சிந்தனையின் ஆரம்பமாக இதனை கொள்ளமுடியும். தாய்லாந்து விகாரையில் வைக்கப்பட்டுள்ள வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை, எங்கிருந்து எடுக்கப்பட்டது என்ற எதுவித குறிப்புக்களும் இன்றி அங்குள்ள வழிகாட்டி மற்றும் தேர ர்களுக்கும் இதன் பூர்வீகம் தெரியாத நிலையே காணப்படுகிறது. அத்துடன் யாத்திரீகர்களின் பார்வைக்கேற்ப தகுந்த இடத்தில் வைக்கப்படாது விகாரையின் பின்பக்க மூலையில் தனித்துவிடப்பட்டுள்ளது. இதில் " சிலோன் தீவிலிருந்து பேய்களை(evil) போக்கும் புத்தர்" என எழுதப்பட்டுள்ளது. கி.மு 230 - கி.பி 3 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் சாதவாகன வம்சத்தவரும் தொடர்ந்து இஸ்வாகு (Lksvaku) வம்சத்தவர்களும் ஆந்திராவில் ஆட்சிபுரிந்தனர். 3ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பட்ட காலப்பகுதியை சேர்ந்த கல்வெட்டொன்றில் இலங்கையின் விகாரை பற்றிய குறிப்புள்ளது. வல்லிபுர கலையம்சத்தினை இதனோடு பொருத்திப் பார்க்கும்போது அக் குறிப்பு வல்லிபுரம் பற்றியது எனலாம். கி.பி முதலாம் நூற்றாண்டுகளில் வல்லிபுரத்தில் ஒரு இராச்சியம் இருந்துள்ளது. ஈழத்தின் கிழக்குவரை நீளும் கடல் வழிப் பாதையை கொண்டு வர்த்தகர்களுக்கும் யாத்திரீகர்களுக்குமான கேந்திர போக்குவரத்து துறையாக இருந்துள்ளது. ஆந்திராவுடன் நெருக்கமான தொடர்புகளை பேணும் விதத்தில் நாகப்பட்டினம் துறைமுகத்திற்கு அண்மித்தே வல்லிபுரம் அமைந்துள்ளது. வல்லிபுரம் புத்தர் சிலை அமராவதி- திராவிட கலைமரபை தெளிவாக காட்டிநிற்கிறது. திராவிட கலை மரபின் மையமாக கி.மு 2 - கி. பி 3 நூற்றாண்டுகளில் ஆந்திரா இருந்துள்ளது. வல்லிபுரம் சிலை ஏறத்தாழ கி.பி 3ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டினை சார்ந்தது என கொள்ளமுடியும். இக் காலப்பகுதியிலேயே தனித்துவமான அமராவதி புத்தர் சிற்பங்கள் வளம்பெற்றன. இதன்போதே இக்கலை மரபு தமிழகத்திற்கும் ஈழம் மற்றும் தென்கிழக்காசிய நாடுகளுக்கும் பரவியது. ஆனால் அனுராதபுர பள்ளி ( Anurathapuram school) கலைமரபு இரு பிரிவாக பார்க்கப்படுகிறது. முதலாவது காலகட்டம் கி.பி 459 வரையாக தாதுசேன மன்னனுடன் முடிவுறுவது. இரண்டாவது காலம் என்பது அனுராதபுர இராச்சியத்தினை கைவிடும் வரையாக கி.பி 10 நூற்றாண்டு வரையானது. முதலாவது கால கட்டத்தில் இலங்கையில் கிடைத்த சிற்பங்களில் ( maha llupallama, Metavacciya) எவ்வித தனித்துவமும் இல்லாமல் தமிழகம், நாகதீவு( ஈழம்) மற்றும் ஆந்திரா போன்ற பகுதிகளில் இருந்து வெறும் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட கலையினையே காணமுடிகிறது. தற்போது உள்ள சிங்கள-பௌத்த அனுராதபுர கலைமரபு இரண்டாவது காலத்ததாகும். எனவே வல்லிபுர புத்தர், சிங்கள பௌத்த மரபிலிருந்து வேறுபட்டு தமிழ் பௌத்ததின் ஆதிமூலமாக கொள்ளவேண்டியிருக்கிறது. 1936 இல் அகழ்வின்போது வல்லிபுரக் கோவிலடியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வல்லிபுர பொன்னேடு (Vallipuram gold plate) இங்கு ஒரு சிங்கள இராச்சியம் இருந்ததை உறுதிப்படுத்துகின்றதா? புத்தர் சிலையும், வட இந்தியாவில் பௌத்த தூபிகளுக்கு அடியிலே புதைத்து வைக்கப்படும் மன்னனின் கொடை பற்றிய குறிப்பினை ஒத்த வல்லிபுர பொன்னேடும் வல்லிபுரத்தில் ஒரு விகாரை இருந்தமைக்கு போதுமான சான்றுகளாகும். அவ்வாறாயின் எப்போது விகாரை விஷ்ணு ஆலயமானது? உண்மையில் அந்த மண்ணை எம் உயிரிலும் மேலாக மதிக்கும் நாங்கள் வந்தேறிகளா? என் உயிர்கூடு சூடேறி பிரளயமாய் கேள்விகள் நெஞ்சை பிளக்கின்றன. புராதன நாகதீபம் எனப்படும் யாழ்ப்பாணம் புத்த மதத்தின் புனித பூமியாகவும் சிங்களவர்களின் அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பிரதேசமாகவும் இருந்துள்ளது என மகாவம்சம் முதற்கொண்டு இன்றைய சிங்கள மேலாதிக்க சிந்தனைகொண்ட நவீன வரலாற்றாசிரியர்களது ஆய்வுகள்வரை குறிப்பிடுகின்றன. இதனை நிரூபிப்பதற்காக இத்தகைய ஆய்வாளர்கள் முன்வைக்கும் சான்றுகளுள் வல்லிபுர புத்தர்சிலையும் வல்லிபுர பொன்னேடும் காலத்தால் முந்திய காத்திரமான வரலாற்று- தொல்லியல் ஆதாரங்களாகும். வல்லிபுர புத்தர்சிலை கி.பி 3ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டுகளை சேர்ந்ததாகும். அத்துடன் சிங்களவர்களின் தொன்மை கலைமரபான அனுராதபுர பள்ளி கலைமரபிலிருந்து வேறுபட்டு அதற்கு முன்னோடியாகவும் அமராவதி- திராவிட கலைமரபின் தொடர்ச்சியாகவும் அவ் வல்லிபுர புத்தரின் கலையம்சம் தனித்துவம் பெறுகின்றது போன்ற விடயங்களை கடந்த பதிவில் விளக்கியுள்ளேன். யாழ்ப்பாணத்தில் கிடைக்கப்பெற்ற வரலாற்று சாசனங்களில் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது வல்லிபுர பொன்னேடாகும் ( Vallipuram Gold Plate). இதுவே ஈழத்தில் இதுவரை கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரேயொரு பொன்னேடாகும். அத்துடன் யாழ்ப்பாண புராதன வரலாற்றினை அறிவதற்கான அரிய சான்றுகளை இதிலிருந்தே பெறவேண்டியுள்ளது போன்ற காரணங்களால் இது முக்கியத்துவம் பெறுகின்றது. இலக்கிய ஆதாரங்களைவிட சாசன சான்றுகளே வரலாற்று ஆய்வுகளில் நம்பகத்தன்மை கூடியவையாக, காலத்தால் திரிபடையாதவையாக கொள்ளப்படுகின்றன. அதேவேளை பிற ஆதாரங்கள் இல்லாதபோது, அல்லது போதிய தகவல்கள் சாசனங்களிலிருந்து கிடைக்காதபோது கிடைக்கின்ற ஒருசில சாசனங்களிலிருந்து அதிக தகவல்களை பெறவேண்டிய நிலைவரும்போது அச் சாசனங்களின் வரலாற்று முக்கியத்துவம் மிகைப்படுத்தப்பட்டுவிடுகிறது. வல்லிபுர பொன்னேட்டின் தகவல்களை பின்னாளில் பயன்படுத்திய முறையை நோக்கின் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்று முக்கியத்துவமோ என எண்ணத் தோன்றுகிறது. வல்லிபுர பொன்னேடு 1936 ஆம் ஆண்டளவில் கண்டெடுக்கப்பட்டதாக தெரியவருகின்றது. வல்லிபுரமாழ்வார் கோவிலுக்கு சொந்தமான நிலத்தில் பழைய கட்டடமொன்றின் அத்திவாரத்தின் கீழ் இப் பொன்னேடு கண்டெடுக்கப்பட்டது. பின்னர் அது வரலாற்று- தொல்லியல் பேரா.செ. பரணவிதான அவர்களிடம் ஆய்வுக்காக வழங்கப்பட்டு மீண்டும் மீளப் பெறப்பட்டு அதன் சொந்தக்காரரிடம் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இப் பொன்னேடு 3 9/16 அங்குல நீளமும், 1 அங்குல அகலமும், 69 1/2 கிறெயின்ஸ் நிறையும் உடையதாகும். இதில் பிராகிருத மொழியில் பிராமிலிபியில் நான்கு வரிகளில் எழுதப்பட்டுள்ளது. சித்தம் என்ற மங்கலச் சொல்லுடன் அதில் எழுதப்பட்டுள்ள விடயம் ஆரம்பிக்கின்றது. இது கி.பி இரண்டாம் நூற்றாண்டிலே அனுராதபுரத்தில் இருந்து ஆட்சிபுரிந்த வசப மன்னனின் ( கி.பி 136- 170) காலத்தை சேர்ந்ததாகும். இச் சாசனம் பழைய சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது என வாதிடும் பேரா பரணவிதான அதனை பின்வருமாறு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்கின்றார். Hail! In the reign of the great king vaha and when the minister Isigiraya was governing Nagadiva, Piyaguka Tisa caused a vihara to be built at Badakaraa tana. அதாவது, மகாராசா 'வஹய' இன் ஆட்சியில் ' இஸிகிறய(யா) என்பவன் 'நகதிவு' இனை நிர்வகிக்கும் போது ' பத கற அதனவில்' ' பியகுக திஸ' என்பவன் விகாரையை அமைப்பித்தான் என்பதாகும். இங்கு 'வஹய' என்பது வசப மன்னனாகும். 'நகதிவு' என்பது நாகதீவு (யாழ்ப்பாணம்) ஆகும். கி.பி 2ஆம் நூற்றாண்டளவில் யாழ்ப்பாணம் அனுராதபுர மன்னர்களின் கீழ் ஒரு மாகாணமாக இருந்து அம் மன்னர்களின் அமைச்சர்களால் ஆளப்பட்டு வந்துள்ளது என்பதை இதிலிருந்து அறிய முடிகிறது. இங்கு ' இஸிகிறய' என்பவன் ஒரு அமைச்சனே. ' பத கற அதன' என்பது வல்லிபுரத்தின் பழைய பெயராக இருக்கவேண்டும் என பேரா பரணவிதான போன்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இச்சாசனம் புலோலியை சேர்ந்த ராஜா என்பவரிடம் இருந்ததாக அறியப்படுகிறது. யாழ்ப்பாணத்தில் கிடைத்துள்ள ஏனைய எல்லா தொன்மைச் சாசனங்களிலும் காலத்தால் முந்தியதான இது மறைக்கப்பட்டுள்ளமை எம் துரதிஷ்டமாகும். வல்லிபுர பொன்னேட்டிலிருந்து பின்வரும் சில தகவல்களை பெற்றுக்கொள்ள முடியும். (அ) இச் சாசனத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள அரசன்,கி.பி 2ஆம் நூற்றாண்டில் அனுராதபுரத்தில் ஆட்சிசெய்த வசபன் என கொள்வோமாயின் நாகதீபம் எனப்படும் யாழ்ப்பாணம் அக்காலப்பகுதியில் அனுராதபுர ஆட்சியின்கீழ் அரசனால் நியமிக்கப்பட்ட அமைச்சரால் நிர்வகிக்கப்பட்டுள்ளது என ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும். (ஆ) இச் சாசனம் பழைய சிங்கள மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளது என பரணவிதான குறிப்பிடுவதன் ஊடாக இப் பிரதேசமெங்கும் அக் காலத்தில் சிங்களவர்களே வாழ்ந்துள்ளனர் என்பதையும் பௌத்த விகாரை பற்றிய குறிப்பாக இது உள்ளதால் பௌத்த மதமே வடக்கு உட்பட இலங்கை முழுவதும் நிலவியது என்பதையும் நிறுவ முயல்கின்றனர். (இ) இதில் குறிப்பிடப்படும் 'பியகுக' -Piyangu (dvipa) எனும் இடத்தினை பேரா பரணவிதான குறிப்பிடுவது போன்று தற்கால 'புங்குடுதீவு' என கொள்வோமாயின் இதுவே புங்குடுதீவு எனும் இடப்பெயர் பற்றிய முதற் குறிப்பினைத்தரும் சாசனம் என கணிப்பிடவேண்டும். பொதுவாக வட இந்தியாவில் பௌத்த தூபிகளுக்கு (Stupas) உள்ளே பொன்னிலோ அல்லது செப்பிலோ அதனை அமைத்தவரின் அல்லது பராமரிப்பவர்களின் விபரங்களையும் பெருமையினையும் நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்க பொறித்துவைப்பது வழமை. இதனடிப்படையில்தான் வல்லிபுர புத்தர் சிலையினையும் பொன்னேட்டினையும் இணைத்துப் பார்க்கவேண்டியுள்ளது. கி.பி முதலாம் நூற்றாண்டுகளில் வல்லிபுரம் மட்டுமே யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரேயொரு விகாரை என்றிருக்கவில்லை. பல்வேறு இடங்களில் கிடைக்கப்பெற்ற தொல்பொருள் சான்றுகள் மற்றும் இலக்கிய ஆதாரங்கள் ஊடாக யாழின் பல்வேறு இடங்களில் நீண்ட காலமாக பௌத்த மதம் செழிப்புற்று இருந்தமையை அறியமுடிகிறது. மொத்தமாக ஒன்பது இடங்களில் யாழில் பௌத்தம் பின்பற்றப்பட்டுள்ளது என பேரா ஆ. வேலுப்பிள்ளை அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றார். ஆயினும் வல்லிபுரமும் கந்தரோடையுமே ( இங்கு பிராமி எழுத்து சாசனமும் பல தொல்பொருள் எச்சங்களும் 1970 களில் அமெரிக்காவை சேர்ந்த குழுவுடன் இணைந்து வரலாற்றாசிரியர் போல் பிரிஸ் அவர்கள் அகழ்வாராய்ச்சி மேற்கொண்டபோது கிடைக்கப்பெற்றன) மிகவும் அறியப்பட்டனவும் இன்றும் பேசப்படுபனவுமாகும். இலங்கையின் வடக்கில் அனுராதபுர சிங்கள மன்னர்களின் ஆதரவுடன் பௌத்தம் புழக்கத்தில் இருந்துள்ளதை மகாவம்சம், சூளவம்சம் போன்ற பல இலக்கிய சான்றுகள் காட்டுகின்றன. * தேவநம்பிய திஸ்ஸ மன்னன் ( கி.மு 250- 210) காலத்தில் அனுராதபுர இராட்சியத்தவர்கள் கிழக்கிந்தியாவுக்கு செல்வதற்கு பயன்படுத்தியது பிரதான துறைமுகம் யாழ்ப்பாணத்து ' ஜம்புகோள பட்டினமாகும் ( தற்கால சம்புத்துறை). இங்குதான் தேவநம்பிய திஸ்ஸ மன்னன் அசோக சக்கரவர்த்தியின் மகளான சங்கமித்தா தேரியை வரவேற்றான். அவன் இங்கு ஜம்புகோள விகாரையையும் 'ஸமுத்த பண்ண ஸாலா 'என்ற மண்டபத்தினையும் அமைப்பித்தான். * மஹல்லகநாக (136-143) எனும் அனுராதபுர மன்னன் 'ஸாலி பப்பத' விகாரையை கட்டுவித்தான். * கனிட்ட திஸ்ஸ ( 157-186) எனும் அனுராதபுர மன்னன் யாழில் ஒரு கோவிலை ( Ghara) திருத்தியமைத்தான். * வொஹொரிக திஸ்ஸ (209- 251) எனும் மன்னன் யாழில் இருந்த திஸ்ஸ விகாரையை சுற்றி மதில் (pakara) அமைப்பித்தான். * இதற்கு பிற்பட்ட காலத்தில் 2ஆம் அகபோதி ( 604-614) எனும் அனுராதபுரத்து மன்னன் யாழில் இருந்த 'உண்ணலோமகரக் கோவில்' என்ற நிறுவனத்தை 'ராஜாயதன தாது" எனும் விகாரைக்கு கட்டுவித்துக் கொடுத்தான். அத்துடன் ' அமலசேதிய' எனும் சைத்தியத்திற்கு ஒரு குடையை தானமளித்தான். * முதலாவது விஜயபாகு (1055-1110) மன்னன் பத்தாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் இருந்து தொடங்கிய சோழர்களது படையெடுப்புக்களை முறியடித்து யாழ்ப்பாணத்தின் புராதன விகாரையாகிய ஜம்புகோள விகாரையை புதுப்பித்தான். இந்த கால ஒழுங்கில் ஒரு விடயம் தெளிவாக புலனாகிறது. அதாவது வொஹொரிக திஸ்ஸவுக்கும் 2ஆம் அகபோதிக்கும் இடையில் ஏறத்தாள 400 வருடங்கள் யாழ்ப்பாண வரலாற்றில் ஒரு மௌனித்த காலமாக ( Period of Silence) - சிங்கள பௌத்த தலையீடற்ற காலமாக உள்ளது. இதற்கு பின்னரான மத்திய காலம்( Mediaeval period) முழுவதும் தமிழர் வரலாற்றில் குறிப்பிடக்கூடிய காலப்பகுதிகளாகும். இக் காலப்பகுதியிலேயே நாகதீப- யாழ் மக்கள் தமக்கான சமய கலாச்சாரத்தையும் ஆட்சியதிகாரத்தையும் பாதுகாக்க முன்வந்துள்ளனர் என ஊகிக்க முடியும். ஆயினும் 13ஆம் நூற்றாண்டிற்கு பின்பே வடக்கில் சுதந்திர இராச்சியமொன்று மலர்ந்தது என்பதை வரலாற்றுக்கு உட்பட்ட கால ஆதாரங்கள் காட்டுகின்றன. கிறிஸ்துவுக்கு முற்பட்ட காலத்தில் சுதந்திரமான, வளமான நாக இராச்சியம் இங்கு நிலவியதை மஹாவங்க போன்ற பழைய பாளி நூல்களும், பிற்கால சிங்கள வரலாற்று நூல்களும், மணிமேகலை போன்ற அயல்நாட்டு இலக்கியங்களும் இம் மண்ணின் மக்கள் மத்தியில் நிலவிய கர்ணபரம்பரை கதைகளும் கூறிநிற்கின்றன. கி.பி 6ஆம் நூற்றாண்டளவில் சாத்தனாரால் எழுதப்பட்ட மணிமேகலை காப்பியத்திலும் 'நாகநாடு' என்பது குறிப்பிடப்படுகிறது. காவியத்தலைவியான மணிமேகலை நாகநாட்டில் இருந்த மணிபல்லவம் எனும் பௌத்த தலத்திற்கு வந்தாள் என கூறப்பட்டுள்ளது. கி.பி 5-6ஆம் நூற்றாண்டுகளிலேயே மணிமேகலையும் மகாவம்சமும் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆக சிங்கள மக்களது இலக்கியங்களிலும் தமிழ் இலக்கியத்திலும் யாழ்ப்பாணத்தில் வரலாற்றின் தொடக்க காலத்தில் பௌத்தம் செழிப்புடன் இருந்துள்ளதற்கு நிறைய சான்றுகள் உண்டு. ஆனால் அம் மதம் சிங்களவர்களுக்கேயான சிங்கள பௌத்தமா என்பதே ஆய்வுக்குரியது. தமிழ் மக்களும் பௌத்ததை தம் மார்க்கமாக கைக்கொண்டிருந்தனர் என்பதற்கு மணிமேகலை நல்ல சான்று. ஈழ தமிழ் நிலத்துடன் நெருங்கிய கலாசார உறவை கொண்டுள்ள தென்னிந்தியாவிலும் கி.பி 3-6 நூற்றாண்டுகளில் சமணமும் பௌத்தமும் மிக செல்வாக்கு பெற்றிருந்தமையை சங்கம் மருவிய கால இலக்கியங்கள் பறைசாற்றுகின்றன. எனவே வல்லிபுரம் உள்ளடங்கலான தமிழர் தேசத்தில் நிலவிய பௌத்தத்தை சிங்களவர்களுக்குரியது என பார்க்க முடியாது. அது அறத்தையும் அகிம்சையினையும் தூய துறவையும் காட்டிய தமிழ் பௌத்தம் (5) #வரலாற்றில் வல்லிபுரம் நீண்டு பரந்து மூன்று புறமும் சூழ்ந்த ஆழ் கடலும், வயல் விளையும் புலங்களும், உயர்ந்த திடலான தரவை நிலங்களும், சிறு காடுகளும், வரண்ட பகல் பொழுதும், குளிர்ந்த இரவும் என்பதாகவே எம் ஈழ தேசத்தின் பௌதீக முகம் இருக்கின்றது. வருட இறுதியில் மட்டுமே மழையை காணும் எம் தாய் நிலத்தின் வாழ்வும் வளமும் பனையை அண்டியே இருந்திருக்கின்றது. பனை மரங்கள் நிறைந்த நாடு என்பதாலேயே யாழ்ப்பாணமும் அதனை அண்டிய வட நிலப் பரப்பும் ஈழம் என பெயர் பெற்றது. கி.பி முதலாம் நூற்றாண்டு நூலான பட்டினப்பாலை இல் முதன்முதலாக ஈழம் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே அக் காலத்திலேயே தென்னிந்தியாவில் ஈழம் எனும் நாடு நன்கு அறிமுகமாகி இருக்கிறது எனலாம். தமிழ்ச் சாசன வழக்கில் பல்லவர் காலத்திலேயே ஈழம் பற்றிய குறிப்புள்ளது. அது "ஈழம்பூட்சி" எனும் கூட்டுச் சொல்லாக இடம்பெற்றுள்ளது. ஈழம்பூட்சி என்பது கள்ளினை உற்பத்தி செய்வோர் மீதான ஒருவகை வரி முறைமையாகும். அவர்கள் ஈழவர் என அழைக்கப்பட்டனர். " தெங்கும் பனையும் ஈழவர் ஏறப்பெறாதவராகவும்" என சாசனங்களில் குறிப்புண்டு. ஈழம் எனும் ஒரு நாட்டுக்கே உரித்தான பெயர் பற்றிய தகவல்களை எழுதியுள்ள பேரா சி. பத்மநாதன் அவர்கள், ஒரு மேலை நாட்டு அறிஞர் ஒருவர் ஈழம் தொடர்பாக ஆழமான ஆய்வினை மேற்கொண்டு அச் சொல் தமிழ் மொழிக்கே உரித்தானது என்பதுடன் அது பனையோடு தொடர்புடையது என்பதையும் குறிக்கும் என்ற ஆய்வின் முடிவை மேற்கோள்காட்டுகின்றார். கடல்கோளினால் "ஏழ் பனை நாடு" எனும் நிலப் பகுதி காவுகொள்ளப்பட்டது என பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் ஒரு ஐதீகம் இடம்பெற்றுள்ளது. எனவே யாழ்ப்பாணம், தீபகற்பம் உள்ளடங்கலான பெரு நிலப்பரப்பில் தென்னிந்திய பெருங்கற் பண்பாட்டுக் காலத்தில் குடியேற்றங்களை ஏற்படுத்தியபோது அந் நிலமெங்கும் பனை செழித்து நிறைந்திருந்ததனால் அவற்றை ஈழம் என குறிப்பிட்டனர் எனலாம். பிற்பட்ட காலத்திலேயே முழு இலங்கையையும் குறிப்பதாக ஈழம் என்ற சொல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கி.பி 13ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முற்பட்ட யாழ்ப்பாண தீபகற்பத்தின் வரலாறு இருள் சூழ்ந்த ஒன்றாகவே காணப்படுகின்றது. அக்கால தமிழர் வரலாற்றை உறுதியாக கூறத்தக்க பதிவுகள் இலங்கையின் எந்த நூல்களிலும் காணமுடியவில்லை. வையாபாடல், கைலாயமாலை, யாழ்ப்பாண வைபவமாலை போன்ற நூல்கள் காலத்தால் பிந்தியவையாகும். ஆரியச்சக்கரவர்த்திகள் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு சுய இராச்சியத்தினை தாபிப்பதற்கு முன்னரான வரலாற்றை விளங்கிக்கொள்வதற்கு இப் பகுதிகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழ்வாய்வின்போது பெறப்பட்ட தொல்பொருள் எச்சங்களே சிறு ஒளிக்கீற்றாய் வழிகாட்டுகின்றன. வரலாற்றின் தொடக்க காலத்தில் செழிப்புற்றிருந்த பூர்வீக நிலமான வல்லிபுரத்தின் வரலாற்றை கண்டடைவதற்கு இப் பிரதேசம் உள்ளடங்கலான ஈழ தமிழ் நிலமெங்கும் எப்போது மக்கள் குடியேறினர், அவர்களின் பொருளாதார நடவடிக்கைகள் யாவை, இயக்கர்- நாகர் எனப்படுவோர் யாவர், நகரங்களும் அரசுகளும் எவ்வாறு உருப்பெற்றன. தமிழ் எப்போது இவர்களின் வாழ் மொழியானது, புராதன சிங்கள அரசு எனப்படும் அனுராதபுர ஆளுகையோடு எத்தகைய தொடர்பினை இத் தமிழ் நிலம் கொண்டிருந்தது, இப் பழங்குடி தமிழரின் மதமாக பௌத்தம் இருந்ததா அல்லது சிங்களவர்களே இப் பிராந்தியத்தின் தொன்மைக் குடியா? போன்ற விடயங்களை தொடர்ந்து பார்க்க வேண்டியுள்ளது. இலங்கையின் வரலாற்று தொடக்க காலம்( Protohistoric Period) என்பது தென்னிந்திய பெருங்கற் பண்பாட்டின் (Megalithic Culture) வருகையை அடுத்தே ஆரம்பிக்கிறது. இலங்கைக்கு ஆரியர் வந்தமைக்கு எந்தவித தொல்லியல் சான்றுகளும் கிடைக்கப்பெறவில்லை. மாறாக தென்னிந்திய பெருங்கற்கால எச்சங்கள் பல்வேறு இடங்களில் அகழ்வாய்வில் கிடைத்துள்ளன. பெருங்கற் பண்பாடு என்பது தென்னாசியாவில் தென்னிந்தியாவிற்கே சிறப்பாக உரித்தானதாகும். இப் பண்பாடு கி.மு 1000 ஆண்டளவிலிருந்து கி.பி ஆரம்ப நூற்றாண்டுகள் வரை நிலவியது. முதுமக்கள் தாழி, கற்கிடை என பல்வேறு வகைப்பட்ட ஈமச் சின்னங்களை இறந்தோருக்கு நிறுவும் பண்பாட்டையுடைய மக்களையே இப் பெயர் குறித்து நிற்கிறது. பெருங் கற்களால் இந்த ஈமச் சின்னங்கள் நிறுவப்பட்டமையால் இது பெருங்கற் பண்பாடு என பெயர்பெற்றது. தென்னிந்தியாவை பொறுத்தவரையில், இரும்பின் அறிமுகம், நீர்ப்பாசனத்துடன் கூடிய பயிர்ச்செய்கை, விருத்தியடைந்த நிரந்தர குடியிருப்புக்கள் போன்றவை இக் காலத்திலேயே உருவாகின. உட்புறம் கறுப்பாகவும் வெளிப்புறம் சிவப்பாகவும் உள்ள மட்பாண்டங்களை பெருமளவில் தனித்துவமாக பயன்படுத்தியுள்ளனர். தென்னிந்தியாவின் ஆரம்ப கால நகரங்கள், அரசுகள், முடியுடை மூவேந்துகள் என்பவை இப் பண்பாட்டு வளர்ச்சியின் விளைவுகளே. ஆதி திராவிட அடிப்படையிலிருந்து தமிழ்மொழி செம்மைப்படுத்தப்பட்டு மிக உயர்ந்த செவ்விலக்கியங்களான சங்க இலக்கியங்களை படைக்கும் அளவிற்கு உயர்ந்தமையும் இப் பண்பாட்டின் முதிர்ச்சியே. இப் பண்பாட்டு கூறுகளை சங்கக் கவி சித்திரங்கள் எங்கும் தரிசிக்கமுடியும் கிறிஸ்துவுக்கு முற்பட்ட பல நூறு வருடங்களுக்கு முன்பே யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு தனித்த தமிழ் இராச்சியம் இருந்தது எனும் கருத்தை முன்வைப்போரில் முதலியார் இராசநாயகம் முதன்மையானவர். அவர் மகாபாரதம், மணிமேகலை மற்றும் இலங்கையின் பாளி வரலாற்று நூல்கள் போன்றவற்றில் வரும் நாக இராச்சியம் பற்றிய குறிப்புக்களை ஆதாரமாக கொண்டே இதனை வலியுறுத்துகின்றார். கலிங்கத்திற்கு அப்பாலுள்ள மணிபுரம் எனும் இடத்தில் வசித்த இளவரசியை அர்ச்சுனன் மணம்புரிந்தான் என வரும் மகாபாரத குறிப்பை அடிப்படையாக கொண்டு மணிபுரம் என்பது யாழ்ப்பாணமே என வாதிடுகிறார். இதற்கு கி.பி 14 நூற்றாண்டின் சில தமிழ் நூல்களில் யாழ்பாணத்தை மணவை என குறிப்பிடுவதை ஆதாரமாக முன்வைக்கிறார். பழந்தமிழ் பௌத்த நெறி நூலான மணிமேகலையில் பல இடங்களில் நாகநாடு பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெறுகின்றன. ".. தென்றிசை மருங்கிலோர் தீவிடை வைத்தலும் வேக வேந்திறல் நாகநாட்டரசர்..." " ..தென்திசை மருங்கில் சென்று, திரையுடுத்த மணிபல்லவத்திடை.." "..ஈங்கிதன் அயலகத்து இரத்தினத் தீவத்து.." "... தீங்கனி நாவல் ஓங்குமித் தீவிடை இன்ழேற் நாளில், இருநில மாக்கள் நின்று நடுக்கெய்த நீணில வேந்தே! பூமி நடுக்குறூம் போழ்து இந்நகர் நாகநன்னாட்டு..." போன்றன முக்கியமான தொடர்கள். நாகதீவில் வாழ்ந்த இரு நாக மன்னர்கள் இரத்தினம் பொறித்த ஆசனமொன்றிற்காக போராடியமையும் அதனை புத்தர் நேரில் சென்று தீர்த்துவைத்தமை பற்றியும் மணிமேகலை மற்றும் பாளி நூலான மஹாவங்ஸம் என்பன குறிப்பிடுகின்றன. மணிமேகலை இலங்கையில் நாகநாடு, இரத்தினதீவம் என இரு தனித்தனியான இராச்சியங்கள் இருந்தமையை குறிப்பிடுகின்றது. நாகநாடு என்பது கற்பனையானதன்று. இதனை பேரா இந்திரபாலா பின்வருமாறு விளக்குகின்றார். " பொதுவாண்டு 300 அளவில் யாழ்ப்பாண குடாநாடு தொடர்ந்தும் நாகநாடு என வழங்கிவந்தது. நாகதீபத்தை பற்றிய ஒரு சாசன குறிப்பு மட்டுமே கிடைக்கின்றது. அது இந்த யுகத்தின் முதல் நூற்றாண்டுகளுக்கு உரியது. 5ஆம் நூற்றாண்டுக்குரிய பாளி வரலாற்று நூல்களும், உரைகளும் நாகதீபத்தை குறிப்பிடுகின்றன. அவற்றிலொன்று இப் பிரதேச குறுநில மன்னனை தீபராஜ எனும் பெயரால் விளிக்கின்றது. கிரேக்க-உரோம வணிகர்கள் இரண்டாம் நூற்றாண்டில் நாகதீபத்தை பற்றிய சில விபரங்களை குறிப்பிட்டுள்ளனர். தாம்ரபரணியின்( இலங்கை) பிரதானமான கரையோர பட்டினங்கள் பதின்மூன்றினுள் நாகதீபமும் ஒன்றென குளோடியஸ் தொலெமி தனது ஜியியோகிறபியா எனும் பிரசித்தமான நூலில் குறிப்பிடுகின்றார். இலங்கையின் வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட ஆதி இரும்புக்கால மக்கள் நாகராவர் என கருதும் ஸிரான் தெரணியகல, அவர்கள் இலங்கையின் வடக்கு, மேற்கு பகுதிகளில் வாழ்ந்த வேட்டையாடுதலையும் உணவினை இயற்கையிலிருந்து சேகரிப்பதையும் வழக்கமாக கொண்ட குறுணிக்கற்கால மக்களை அகற்றிவிட்டு குடியேறினர் என்றும் கருதுவார்". நாகர் குறுணிக்கற்கால( Microlithic or Mesolithic Culture) மக்களுக்கு பிற்பட்ட, பண்பாட்டில் மேம்பட்ட மக்கள் குழுவினராவர். பௌத்தம் இலங்கையில் பரவுவதற்கு முன்பு இந்த நிலமெங்கும் பரவிய பெருங்கற் பண்பாட்டிற்கும் நாகருக்கும் இடையில் நெருங்கிய தொடர்புண்டு. இதனை மகாவம்சம், மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம் போன்ற நூல்களில் வலியுறுத்தப்படுகிறது. மகாவம்சத்தைப் போல இலங்கையின் பூர்வீக குடிகளாக இயக்கரையும் நாகரையும் குறிப்பிடும் மட்டக்களப்பு பூர்வ சரித்திரம் அவர்களுக்கிடையே இடம்பெற்ற கலப்பினையும் எவ்வாறு நகரங்கள் தோன்றின என்பதையும் அறிவியல்பூர்வமாக குறிப்பிடுகின்றது. " கலிகடந் தெண்ணூறாண்டில் கருதிய இலங்கை தன்னில் வலியவ ரியக்க ரோடு கலந்தவர் மரபென்றாகி நலிவில்லா நிருபஞ் செய்து நகரெலா மிறைகளென்ன ஒலிவள ருகந்த மென்னும் நகரத்திலுறைந்தார் நாகர்" யாழ்ப்பாணத்தின் தொன்மைக் குடியேற்றங்கள் பற்றிய தொல்லியல் ஆய்வில் கந்தரோடை கள அகழ்வாய்வு முக்கியமானதாகும். இது 1967 இல் விமலா பெக்லி( Vimala Begley) என்பவரின் தலைமையில் பென்சில்வேனியப் பல்கலைக்கழகத்தின் தொல்லியலாளர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. இவர்களே கந்தரோடை குடியிருப்புக்கள் பெருங்கற் பண்பாட்டு காலத்துடன் ஆரம்பமானது என நிரூபித்தனர். அகழ்வின்போது கண்டெடுக்கப்பட்ட சில ஆதாரங்களின்படி இதன் காலம் கி.மு 1000 நூற்றாண்டு எனப்படுகிறது. இதனைவிட யாழ்பல்கலைக்கழக வரலாற்று துறையினர் 1980 இல் ஆனைக்கோட்டையில் நடாத்திய அகழ்வாய்வும், கலாநிதி இரகுபதி அவர்கள் கந்தரோடை, காரைநகர், வேலணை, நாகர்கோவில், மணித்தலை போன்ற இடங்களில் மேற்கொண்ட மேலாய்வுகளும் இதனை மேலும் உறுதிப்படுத்தின. -https://www.scribd.com/document/324802349/Tamil-in-Ancient-Jaffna-and-Vallipuram-Gold-Plate-doc