உள்ளடக்கத்துக்குச் செல்

வங்காள பிராமணர்கள்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
வங்காள பிராமணர்கள்
ஒரு வங்காள பிராமணப் பூசாரி
மதங்கள்இந்து சமயம்
மொழிகள்வங்காள மொழி
மக்கள்தொகை
கொண்ட
மாநிலங்கள்		மேற்கு வங்காளம், இந்தியா
தொடர்புடைய குழுக்கள்மைதிலி பிராமணர், உத்கல பிராமணர், கன்யாகுப்ஜ பிராமணர்கள்

வங்காள பிராமணர்கள் (Bengali Brahmins) என்பவர்கள், இந்திய துணைக் கண்டத்தின் வங்காளப் பகுதியில் பாரம்பரியமாக வசிக்கும் இந்து பிராமணர்களின் சமூகமாகும். இப்பகுதி தற்போது இந்திய மாநிலமான மேற்கு வங்காளத்தையும் வங்காளதேச நாட்டையும் உள்ளடக்கியது.

வங்காள பிராமணர்கள், வைத்தியாக்கள் மற்றும் காயஸ்தர்களுடன் சேர்ந்து, வங்காளத்தின் மூன்று பாரம்பரிய உயர் சாதிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறார்கள்.[1] பிரித்தானியர் ஆட்சிக் காலத்தில், வங்காளத்தில் பத்ரலோக்குகள் முதன்மையாக, ஆனால் பிரத்தியேகமாக அல்லாமல், இந்த மூன்று சாதிகளிலிருந்தும் ஈர்க்கப்பட்டனர். அவர்கள் மேற்கு வங்கத்தில் கூட்டு மேலாதிக்கத்தைத் தொடர்ந்து பராமரித்து வருகின்றனர்.[2][3][4]

வரலாறு

[தொகு]

நீண்ட காலமாக, வங்காளம் வேத கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்ததில்லை.[5] இருப்பினும், மௌரியர் காலத்தில் வட வங்காளம் ஆரிய கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது பற்றி மகாஸ்தான் கல்வெட்டில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.[6][7]

குப்தர்கள் காலம்

[தொகு]

கி.பி 3 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இப்பகுதி சமுத்திரகுப்தரின் கீழ் வந்தது. மேலும் கி.பி 6 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதி வரை இவர்கள் இப்பகுதியை ஆண்டு வந்தனர். சமகால வரலாற்றாசிரியர்களின் கூற்றுப்படி, கி.பி நான்காம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலேயே பிராமணியம் வங்காளத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றதாகக் கண்டறியப்பட்டது. மகதத்தின் பிற்கால குப்த மன்னர்கள் இப்பகுதியில் பிராமணியத்தின் வளர்ச்சியை ஊக்குவித்தனர். அதே நேரத்தில் சைனம் மற்றும் பௌத்த மதங்களுக்கும் ஆதரவைக் காட்டினர்.[8] குப்தர்கள் காலத்திலிருந்தே பிராமணர்களுக்கு பல நில மானியங்கள் வழங்கப்பட்டு வந்துள்ளன.[9] கி.பி.433 ஆம் ஆண்டு தேதியிட்ட தனாய்தகா செப்புத் தகடு கல்வெட்டு அவற்றில் முதன்மையானது. மேலும் வராகசுவாமின் என்ற மானியம் பெற்ற பிராமணரைப் பதிவு செய்கிறது.[9] வைகிராம அரசாணை (447–48) புந்திரவர்தனப் பகுதியில் பிராமணர்களுக்கு நில மானியங்கள் வழங்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. வங்காளத்தின் ராஜசாகி பிரிவின் தினாஜ்பூர் பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட தாமோதர்பூர் செப்பு கல்வெட்டுகள், கி.பி 443–44 முதல் கி.பி 533–34 வரையிலான குப்தர் காலத்தின் ஒரு நூற்றாண்டை விவரிக்கின்றன. மேலும் வங்காளத்தில் பிராமணியக் குழுவின் இருப்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.[7][10]

பிற அரசுகளின் ஆதரவு

[தொகு]

7 ஆம் நூற்றாண்டின் நிதான்பூர் செப்புப் பட்டயக் கல்வெட்டு, ஏற்கனவே இருந்த ஒரு குடியேற்றத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு சதுப்பு நிலப்பகுதி, 56 கோத்திரங்கள் மற்றும் பல்வேறு வேதப் பள்ளிகளைச் சேர்ந்த 208 க்கும் மேற்பட்ட வைதிக பிராமணர்களுக்கு (வேதங்களில் தேர்ச்சி பெற்ற பிராமணர்கள்) வழங்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஐந்தாம் நூற்றாண்டில் ஹூணர்களின் படையெடுப்பிற்குப் பிறகு, வங்காளத்தை பல சுதந்திர ஆட்சியாளர்கள் ஆளத் தொடங்கினர். ஆறாம் மற்றும் ஏழாம் நூற்றாண்டுகளின் நடுப்பகுதிக்கு இடைப்பட்ட இந்த சுதந்திர மன்னர்களில் பெரும்பாலோர் இந்து பிராமணியவாதிகள். ஏழாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கௌட மன்னரான சஷாங்கர், புத்த மதத்தை எதிர்ப்பவராகக் குறிப்பிடத் தக்கவராகத் திகழ்ந்தார். இந்த தன்னாட்சி பெற்ற மன்னர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் வங்காளத்தில் பிராமணியம் தொடர்ந்து வளர்ந்ததற்கான சான்றுகள் உள்ளன.[8] ஹர்ஷவர்தனனின் ஆட்சிக் காலத்தில், சுவான்-சாங் வங்காளத்திற்கு வருகை புரிந்தார். அவரது பதிவுகள் சில வங்காள பிராமணர்கள் மன்னர்களாக மாறியதாகக் கூறுகின்றன. 7 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பகுதியை ஆட்சி செய்த சமதாதாவின் ஆட்சியாளர் ஒரு பிராமணர்.[6] எட்டாம் நூற்றாண்டில் தொடங்கி மத்திய இந்தியாவிலிருந்து பல பிராமணர்கள் படிப்படியாக வந்தனர். மேலும் அந்தக் காலத்தின் கல்வெட்டுகள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து வங்காளத்தில் குடியேற வந்த பிராமணக் குடும்பங்களின் ஏராளமான உதாரணங்களை வழங்குகின்றன. பாலர்கள் பௌத்த மதத்தின் சிறந்த புரவலராக இருந்தபோதிலும், அவர்கள் பிராமணர்களையும் ஆதரித்து நன்கொடை அளித்தனர் என்பதை கல்வெட்டுச் சான்றுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பாலர்கள் பிராமணர்களுக்கு வழங்கிய நில மானியங்கள் அவர்களின் கல்வெட்டுகளில் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி மரபுவழி இந்து சடங்குகளுடன் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பால வம்சத்தின் காலத்திலும் கூட, பிராமணிய நடைமுறைகள் நிலவியதை இந்த சான்றுகள் காட்டுகின்றன.[8][10]

பாலர்கள் காலம்

[தொகு]

11 ஆம் நூற்றாண்டில், பால வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, ஒரு இந்து மன்னரான ஆதிசுரன், கன்னோசியிலிருந்து ஐந்து பிராமணர்களை அழைத்து வந்ததாக பாரம்பரியமாக நம்பப்படுகிறது. பிராமணர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதும், பாரம்பரிய மரபுவழி பிராமணிய இந்து மதத்தை மீட்டெடுப்பதும் அவரது நோக்கம் ஆகும். பாரம்பரியத்தின் படி, இந்த ஐந்து புலம்பெயர்ந்த பிராமணர்களும் அவர்களது சந்ததியினரும் குலின் பிராமணர்களாக மாறினர்.[11] சென்குப்தாவின் கூற்றுப்படி, இந்த புராணக்கதைக்கு பல கணக்குகள் உள்ளன. மேலும் வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக இது வரலாற்று நம்பகத்தன்மை இல்லாத புராணம் அல்லது நாட்டுப்புறக் கதைகளைத் தவிர வேறில்லை என்று கருதுகின்றனர்.[12] உத்கல பிராமணர்களின் குடியேற்றத்தின் ஒத்த கதைகள் யயாதி கேசரியின் புகழ்பெற்ற மன்னரின் பெயரில் உள்ளன.[13]

குலங்கள்

[தொகு]

குலினா, ஸ்ரோத்ரியா மற்றும் வங்கஜா போன்ற பொதுவான வகைப்பாட்டைத் தவிர, வங்காள பிராமணர்கள் பின்வரும் குலங்கள் அல்லது பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர்:[14]

  • ராதி
  • வரேந்திரா
  • வைதிகா
  • சப்தசதி
  • மத்தியஸ்ரேணி
  • சகத்வீபி

குலின் பிராமணர்

[தொகு]

குலின் பிராமணர்கள் தங்கள் வம்சாவளியை வங்காளத்திற்கு குடிபெயர்ந்த ஐந்து கன்யாகுப்ஜ பிராமணர் குடும்பங்களில் இருந்து கண்டுபிடித்துள்ளனர்.[12] கி.பி 11 ஆம் நூற்றாண்டில், பால வம்சத்தின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, ஆதிசூரன் என்ற இந்து மன்னர், கன்னோசியிலிருந்து ஐந்து பிராமணர்களையும் அவர்களது ஐந்து உதவியாளர்களையும் அழைத்து வந்தார். அவரது நோக்கம், ஏற்கனவே அந்தப் பகுதியில் அறியாதவர்கள் என்று அவர் நினைத்த பிராமணர்களுக்கு கல்வி கற்பிப்பதும், பாரம்பரிய மரபுவழி பிராமணிய இந்து மதத்தை மீட்டெடுப்பதும் ஆகும். [12] இந்த வேத பிராமணர்கள் ஒன்பது குணங்களை (அனுகூலமான பண்புகளை) கொண்டிருந்ததாகக் கூறப்பட்டது. அவற்றில் ஒரே தகுதியுடைய குடும்பங்களுக்கிடையேயானத் திருமணங்களை வலியுறுத்துவதும் அடங்கும்.[15] இந்த புராணக்கதைக்கு பல கணக்குகள் உள்ளன; வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக இதை புராணம் அல்லது நாட்டுப்புறக் கதைகள் என்று கருதுகின்றனர். வரலாற்று நம்பகத்தன்மை இல்லை.[12] இவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு குலத்தை நிறுவியதாகச் சொல்லும் ஒரு பாரம்பரியமும் தொடர்கிறது.[16]

இந்த பிராமணர்கள், உள்ளூர் பிராமணர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுவதற்காக, குலினா ("உயர்ந்தவர்கள்") என்று பெயரிடப்பட்டனர்.[16] குலின் பிராமணர்கள் பொதுவாகப் பயன்படுத்தும் குடும்பப்பெயர்கள் முகர்ஜி, பானர்ஜி, சாட்டர்ஜி, கங்குலி, பட்டாச்சார்ஜி போன்றவை.[17] ஈஸ்வர் சந்திர வித்யாசாகரின் கூற்றுப்படி, ஐம்பத்தாறு குலின் பிராமணக் குடும்பப்பெயர்கள் இருந்தன. அவற்றில் எட்டு பிரபலமானவை. அவற்றில் கோசல், புடிதுண்டா, காஞ்சிலால் மற்றும் குந்தகிராமி ஆகியவை அடங்கும். [18]

இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிந்தைய நிலை

[தொகு]

1947 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரிப்புக்குப் பிறகு, புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பாக்கித்தானை பூர்வீகமாகக் கொண்ட பல பிராமணர்கள், இந்தியக் குடியரசின் எல்லைக்குள் இருக்க பெருமளவில் இடம்பெயர்ந்தனர்.

குறிப்பிடத்தக்க நபர்கள்

[தொகு]

மேற்கோள்கள்

[தொகு]
  1. ↑ Bandyopadhyay, Sekhar (2004). Caste, Culture, and Hegemony: Social Dominance in Colonial Bengal. Sage Publications. p. 20. ISBN 81-7829-316-1.
  2. ↑ Bandyopadhyay, Sekhar (2004). Caste, Culture, and Hegemony: Social Dominance in Colonial Bengal. Sage Publications. p. 25. ISBN 978-0-761-99849-5.
  3. ↑ Chakrabarti, Sumit (2017). "Space of Deprivation: The 19th Century Bengali Kerani in the Bhadrolok Milieu of Calcutta". Asian Journal of Social Science 45 (1/2): 56. doi:10.1163/15685314-04501003. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:1568-4849. 
  4. ↑ Ghosh, Parimal (2016). What Happened to the Bhadralok?. Delhi: Primus Books. ISBN 978-93-84082-99-4.
  5. ↑ McDaniel, June (2004-08-05). Offering Flowers, Feeding Skulls: Popular Goddess Worship in West Bengal (in ஆங்கிலம்). Oxford University Press. pp. 20. ISBN 978-0-19-534713-5.
  6. ↑ 6.0 6.1 Niyogi, Puspa (1967). Brahmanic Settlements in Different Subdivisions of Ancient Bengal (in ஆங்கிலம்). Indian Studies: Past & Present. pp. 19, 37–38.
  7. ↑ 7.0 7.1 SIRCAR, D. C. (1959). STUDIES IN THE SOCIETY AND ADMINISTRATION OF ANCIENT AND MEDIEVAL INDIA VOL. 1. FIRMA K. L. MUKHOPADHYAY, CALCUTTA. pp. 1–4, 18–19.
  8. ↑ 8.0 8.1 8.2 Sarma, Jyotirmoyee (1980). Caste Dynamics Among the Bengali Hindus (in ஆங்கிலம்). Firma KLM. pp. 6–11. ISBN 978-0-8364-0633-7.
  9. ↑ 9.0 9.1 Griffiths, Arlo (2018). "Four More Gupta-period Copperplate Grants from Bengal". Pratna Samiksha: A Journal of Archaeology New Series (9): 15–57. https://hal.archives-ouvertes.fr/hal-01954015. 
  10. ↑ 10.0 10.1 Ray, Niharranjan (1994). History of the Bengali People: Ancient Period (in ஆங்கிலம்). Orient Longman. pp. 170–172, 191. ISBN 978-0-86311-378-9.
  11. ↑ Hopkins, Thomas J. (1989). "The Social and Religious Background for Transmission of Gaudiya Vaisnavism to the West". In Bromley, David G.; Shinn, Larry D. (eds.). Krishna consciousness in the West. Bucknell University Press. pp. 35–36. ISBN 978-0-8387-5144-2. Retrieved 31 October 2011.
  12. ↑ 12.0 12.1 12.2 12.3 Sengupta, Nitish K. (2001). History of the Bengali-Speaking People. UBS Publishers' Distributors. p. 25. ISBN 81-7476-355-4.
  13. ↑ Pal, Sayantani (2016), Sena Empire (in ஆங்கிலம்), John Wiley & Sons, Ltd, pp. 1–2, doi:10.1002/9781118455074.wbeoe043, ISBN 978-1-118-45507-4, retrieved 5 February 2022
  14. ↑ Saha, Sanghamitra (1998). A Handbook of West Bengal, Volume 1. International School of Dravidian Linguistics. pp. 53–54. ISBN 81-8569-224-6.
  15. ↑ "Reflections on Kulin Polygamy, p2" (PDF). Archived from the original (PDF) on 10 September 2016. Retrieved 29 April 2016.
  16. ↑ 16.0 16.1 Hopkins, Thomas J. (1989). "The Social and Religious Background for Transmission of Gaudiya Vaisnavism to the West". In Bromley, David G.; Shinn, Larry D. (eds.). Krishna consciousness in the West. Bucknell University Press. pp. 35–36. ISBN 978-0-8387-5144-2. Archived from the original on 19 July 2023. Retrieved 31 October 2011.
  17. ↑ Iversen, Vegard; Krishna, Anirudh; Sen, Kunal, eds. (2022). Social Mobility in Developing Countries: Concepts, Methods, and Determinants: Studies in development economics. Oxford University Press. p. 289. ISBN 978-0-1928-9685-8.
  18. ↑ Vidyasagar, Ishvarchandra (2023). Against High-Caste Polygamy: An Annotated Translation. Oxford University Press. p. 59. ISBN 9780197675908.
  19. ↑ Bhattacharya, "Raybaghini o Bhurishrestha Rajkahini"
  20. ↑ Bhattacharya, "Raybaghini o Bhurishrestha Rajkahini"
  21. ↑ Dutt, Ajanta (6 July 2016). "Book review 'A Nation in Making': Banerjea's nation-A man and his history". The Asian Age. https://www.asianage.com/books/book-review-nation-making-banerjea-s-nation-man-and-his-history-005. 
  22. ↑ Khan, Fatima (8 April 2019). "Bankim Chandra — the man who wrote Vande Mataram, capturing colonial India's imagination". The Print. https://theprint.in/theprint-profile/bankim-chandra-the-man-who-wrote-vande-mataram-capturing-colonial-indias-imagination/217506/. 
  23. ↑ 23.0 23.1 "Kishore Kumar birthday: His favourite songs". India Today. 4 August 2011. https://www.indiatoday.in/movies/celebrities/story/kishore-kumar-songs-138753-2011-08-04. 
  24. ↑ "Protocol to keep President Pranab off Puja customs". Hindustan Times. 11 October 2011. http://www.hindustantimes.com/india-news/protocol-to-keep-president-pranab-off-puja-customs/article1-943150.aspx. 
  25. ↑ Littrup, Lisbeth (28 October 2013). Identity In Asian Literature (in ஆங்கிலம்). Routledge. p. 94. ISBN 978-1-136-10426-8.

மேலும் சில ஆதாரங்கள்

[தொகு]

கூடுதலாக வாசிக்க

[தொகு]
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=வங்காள_பிராமணர்கள்&oldid=4295027" இலிருந்து மீள்விக்கப்பட்டது