மியான்மரின் கலாச்சாரம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
மோன் நடனத்தின் நாடக நிகழ்ச்சி

மியான்மரின் கலாச்சாரம்(ஆங்கிலம்:Culture of Myanmar) ( பர்மா என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) பர்மிய கலாச்சாரமும் பௌத்த மதத்தாலும் மற்றும் அதன் அண்டை நாடுகளாலும் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது.[1][2] மிக சமீபத்திய காலங்களில், பிரித்தானியகாலனித்துவ ஆட்சியும் மேற்கத்தியமயமாக்கலும் மொழி மற்றும் கல்வி உள்ளிட்ட பர்மிய கலாச்சாரத்தின் அம்சங்களை பாதித்துள்ளன.

கலை[தொகு]

வரலாற்று ரீதியாக, பர்மிய கலை பௌத்த அல்லது இந்து அண்டவியல் மற்றும் புராணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. புத்தர் படங்களின் பல பிராந்திய பாணிகள் உள்ளன, ஒவ்வொன்றும் சில தனித்துவமான பண்புகளைக் கொண்டுள்ளன. எடுத்துக்காட்டாக, 1800 களின் பிற்பகுதியில் உருவாக்கப்பட்ட மாண்டலே பாணி, இயற்கையாகவே வளைந்த புருவங்கள், சிறிய காதுகள் மற்றும் ஒரு துணிமணியை உள்ளடக்கிய யதார்த்தமான அம்சங்களைக் கொண்ட ஓவல் வடிவ புத்தரைக் கொண்டுள்ளது.[3] 10 பாரம்பரிய கலைகள் உள்ளன, அவை பான் சா மியோ பின்வருமாறு பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது:[4] கொல்லர்,மரவேலைப்பாடு,தங்க வேலைப்பாடு, சுதைச் சிற்பங்கள்,கல் செதுக்குதல், உலோகச் செதுக்கு, வைணம் பூசுதல், உலோகங்களுக்கு அரக்கு பூசுதல் மற்றும் வெண்கல வார்ப்பு ஆகியன.

பாரம்பரிய கலைகளில் கூடுதலாக பட்டு நெசவு, மட்பாண்டங்கள், நாடா தயாரித்தல், ரத்தின வேலைப்பாடு, தங்க இலை தயாரித்தல் ஆகியவை அடங்கும். கோயில் கட்டிடக்கலை பொதுவாக செங்கல் மற்ரும் சுதைச் சிற்பங்களால் ஆனது, மற்றும் பகோடாக்கள் பெரும்பாலும் தங்க இலைகளின் அடுக்குகளால் மூடப்பட்டிருக்கும், அதே நேரத்தில் மடங்கள் மரத்தால் கட்டப்படுகின்றன (நகரங்களில் உள்ள மடங்கள் நவீன பொருட்களால் கட்டப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்). பர்மிய கட்டிடக்கலை மிக பொதுவான கூரை பாணி என்று அழைக்கப்படுகிறது , இது பல அடுக்கு மற்றும் சுழல் கூரையைக் கொண்டுள்ளது.

இலக்கியம்[தொகு]

பர்மிய இலக்கியங்கள் பௌத்தத்தால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன, குறிப்பாக ஜாதக கதைகள். பல வரலாற்று படைப்புகள் கற்பனையற்றவை. இருப்பினும், பிரித்தானிய காலனித்துவம் பல வகை புனைகதைகளை அறிமுகப்படுத்தியது, அவை இன்று மிகவும் பிரபலமாகிவிட்டன. கவிதை அம்சங்கள் முக்கியமாக உள்ளன, மேலும் பர்மிய இலக்கியத்திற்கு தனித்துவமான பல வகையான கவிதைகள் உள்ளன.

பிரபலமான புதினங்கள் மேற்கத்திய புதினங்களுக்கு ஒத்த கருப்பொருள்களைக் கொண்டுள்ளன, பெரும்பாலும் சாகச, உளவு, துப்பறியும் வேலை மற்றும் காதல் ஆகியவை இதில் அடங்கும். பல எழுத்தாளர்கள் மேற்கத்திய நாவல்களையும், குறிப்பாக ஆர்தர் ஹேலி மற்றும் ஹரோல்ட் ராபின்ஸின் நாவல்களையும் மொழிபெயர்க்கின்றனர்.

நடனம்[தொகு]

பர்மாவில் நடனத்தை வியத்தகு, நாட்டுப்புற மற்றும் கிராமம் மற்றும் நாத் நடனங்கள் என பிரிக்கலாம், ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமான குணாதிசயங்களைக் கொண்டுள்ளன. பர்மிய நடனம் நடன மரபுகளால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. யோதயா அகா என்று அழைக்கப்படும் நடனம் மியான்மரில் பிரபலமாக உள்ளது.[5]

இசை[தொகு]

பல்வேறு வகையான பர்மிய இசை பாரம்பரிய இசைக்கருவிகள் வரிசையைப் பயன்படுத்துகிறது.[6] .[7] பர்மாவின் தனித்துவமான ஒரு இசைக்கருவியான சௌங்க்-சக் என்ற ஒரு வளைந்த வீணை இட்யூட்டுகளின் காலத்திலிருந்தே இருந்துள்ளது.

ஆடை[தொகு]

பர்மியர்களின் வழக்கமான ஆடை இந்திய லுங்கி அல்லது லாங்கி மற்றும் ஆண்களும் பெண்களும் அணியும் சரோங் ஆகியன. இது 20 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்களின் பாரம்பரிய பாசோவையும் பெண்களுக்கு தமீனையும் மாற்றியது. .

இறுதிச் சடங்கு[தொகு]

பர்மிய இறுதிச் சடங்குகள் பொதுவாக ஒரு வாரம் நீடிக்கும், உடல் பாரம்பரியமாக மூன்றாம் நாளில் புதைக்கப்படுகிறது அல்லது தகனம் செய்யப்படுகிறது. அடக்கம் பொதுவானது, ஆனால் தகனம், நகரங்களில் மிகவும் பொதுவானது.

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. Connor, JP (1925). "The Ramayana in Burma". Journal of the Burma Research Society 1 (XV). 
  2. Toru, O. (1993). The Burmese Versions of the Rama Story and Their Peculiarities. Tradition and Modernity in Myanmar: Proceedings of an International Conference Held in Berlin from 7 to 9 May 1993. 
  3. "Buddha Images from Burma, Part I". மூல முகவரியிலிருந்து 18 June 2012 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  4. "Myanmar Traditional Arts". மூல முகவரியிலிருந்து 4 January 2010 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  5. Marshall Cavendish Publishing, தொகுப்பாசிரியர் (2007). World and Its Peoples: Eastern and Southern Asia. Marshall Cavendish. பக். 630–640. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-7614-7631-3. 
  6. Shway Yoe (Sir James George Scott) 1882. The Burman - His Life and Notions. New York: The Norton Library 1963. பக். 317–318, 231–242, 211–216, 376–378, 407–408. 
  7. Miller. The Garland handbook of Southeast Asian music. Routledge. பக். 17.