பொட்டாசியம் டெட்ராகுளோரிடோகுப்ரேட்டு(II)
 | |
| பெயர்கள் | |
|---|---|
| ஐயூபிஏசி பெயர்
பொட்டாசியம் டெட்ராகுளோரிடோகுப்ரேட்டு(II) | |
| வேறு பெயர்கள்
மிட்சர்லிச்சைட்டு | |
| இனங்காட்டிகள் | |
| 13877-24-2 10085-76-4 | |
| ChemSpider | 35294061 50645744 |
InChI
| |
| யேமல் -3D படிமங்கள் | Image Image |
| பப்கெம் | 22602384 25021469 |
| |
| பண்புகள் | |
| K2CuCl4 (நீரிலி) K2CuCl4·2H2O (இருநீரேற்று) | |
| வாய்ப்பாட்டு எடை | 319.585 கி/மோல் (இருநீரேற்று) |
| தோற்றம் | பச்சை நீலப் படிகம் (இருநீரேற்று) |
| அடர்த்தி | 2.416 கி/செ.மீ3 25 °செல்சியசு (இருநீரேற்று) |
| தீங்குகள் | |
| தீப்பற்றும் வெப்பநிலை | தீப்பற்றாது |
வேறுவிதமாகக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தாலன்றி
தரவுகள் பொருள்களின் இயல்பான வெப்ப அழுத்த நிலையில் (25 °C [77 °F], 100 kPa) கொடுக்கப்பட்டுள்ளன. | |
பொட்டாசியம் டெட்ராகுளோரிடோகுப்ரேட்டு(II) (Potassium tetrachloridocuprate(II)) என்பது K2CuCl4(H2O)2 என்ற மூலக்கூற்று வாய்ப்பாட்டால் விவரிக்கப்படும் ஒரு கனிம வேதியியல் சேர்மமாகும். இது பச்சை கலந்த நீல நிறத் திண்மமாகும். [1] இவ்வடிவம், மிட்சர்லிச்சைட்டு என்ற அரிய கனிமமாக இயற்கையிலும் காணப்படுகிறது.[1] [2]
தயாரிப்பு மற்றும் இயற்கைத் தோற்றம்
[தொகு]இந்த இருநீரேற்று இயற்கையில் எரிமலைத் துவாரங்களுக்கு அருகில் —எடுத்துக்காட்டாக, வெசுவியசு மலையில்— 'மிட்சர்லிச்சைட்டு' என்ற கனிமமாக அரிதாகக் காணப்படுகிறது. இச்சேர்மத்தை முதன்முதலில் செயற்கையாக உருவாக்கிய செருமானியப் படிகவியலாளரும் வேதியியலாளருமான எய்ல்கார்ட்டு மிட்சர்லிச்சு (1794–1863) என்பவரின் நினைவாகப் பெயரிடப்பட்டுள்ளது. [2] சில பழங்காலப் பொருட்களில் இது ஒரு நிறமியாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளது.[3] பொட்டாசியம் குளோரைடு (KCl) மற்றும் தாமிரம்(II) குளோரைடு (CuCl₂) ஆகியவற்றின் கரைசலை மெதுவாக ஆவியாக விடுவதன் மூலம் இந்த இருநீரேற்றைப் பெற முடியும். இது ஒரு பச்சை கலந்த நீல நிறத் திண்மமாகும். இந்த வடிவம் இயற்கையில் அரிதான கனிமமான மிட்சர்லிச்சைட்டு ஆகவும் காணப்படுகிறது.[1][4]
கட்டமைப்பு
[தொகு]
நீரேறிய பொட்டாசியம் டெட்ராகுளோரிடோகுப்ரேட்(II) சேர்மத்தின் கட்டமைப்பு, எக்சு-கதிர் படிகவியல் மற்றும் நியூட்ரான் விளிம்பு விலகல் ஆகிய முறைகள் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. இதில் உள்ள தாமிரம், சதுரத் தள வடிவத்தைக் கொண்டுள்ளது. இது இரண்டு மறுபக்க நிலையில் அமைந்த குளோரைடு ஈந்தணைவிகளுடனும் (dCu-Cl = 228 பைக்கோமீட்டர்), இரண்டு நீர் ஈந்தணைவிகளுடனும் (dCu-O = 1.97 பைக்கோமீட்டர்) பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற குளோரைடுகள் சற்று அதிக தொலைவில் அமைந்துள்ளன (Cu-Cl = 289 பைக்கோமீட்டர்).[5] இந்த உப்பின் கட்டமைப்பு குறித்த ஆய்வுகள் வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்கவையாகக் கருதப்படுகின்றன.[1][4][6] இச்சேர்மமானது (NH4)2CuCl4·2H2O மற்றும் Rb2CuCl4·2H2O ஆகிய சேர்மங்களுடன் ஒத்த கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளது.[1][4][6][7][8]
டெட்ராகுளோரோகுப்ரேட்டு
[தொகு]நீரற்ற K2CuCl4 ஒரு சிக்கலான வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. மேலும், இது உண்மையில் இருப்பதே சந்தேகத்திற்குரியதாக இருக்கலாம். மாறாக, இதனை வெப்பப்படுத்தும்போது, KCl·CuCl2 மற்றும் பொட்டாசியம் டிரைகுளோரிடோகுப்ரேட்டு (KCuCl3) ஆகியவற்றின் கலவையாக மாறுகிறது.[9][10][7][8] [11][12] [13][14]
[CuCl4]2− அயனியின் மின்னணு அமைப்பு சார்ந்த கண்ணோட்டத்தில், இது மிகத் தீவிரமாக ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு தள அமைப்பைக் கொண்ட அணைவுச் சேர்மமாகும்; பொதுவாக, கரிம நேர்மின் அயனிகளுடனான ஒரு உப்பாகவே இது தனித்துப் பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது.[15]
மேற்கோள்கள்
[தொகு]- 1 2 3 4 5 Howard E. Swanson, Howard F. McMurdie, Marlene C. Morris, Eloise H. Evans, and Boris Paretzkin (1971) Potassium Copper Chloride Hydrate (mitscherlichite), in [Standard X-ray Diffraction Powder Patterns] National Bureau of Standards, Monograph 25, Section 9; page 34.
- 1 2 John W. Anthony, Richard A. Bideaux, Kenneth W. Bladh, and Monte C. Nichols (1997) Mitscherlichite, in Handbook of Mineralogy, Mineralogical Society of America. volume III.
- ↑ Riederer (1982)
- 1 2 3 Sterling B. Hendricks and Roscoe G. Dickinson (1927). The crystal structures of ammonium, potassium and rubidium cupric chloride dihydrates. Journal of the American Chemical Society, volume 49, issue 9, pages 2149–2162 எஆசு:10.1021/ja01408a005
- ↑ Chidambaram, R.; Navarro, Q. O.; Garcia, A.; Linggoatmodjo, K.; Shi-Chien, L.; Suh, I. H.; Sequeira, A.; Srikanta, S. (1970). "Neutron diffraction refinement of the crystal structure of potassium copper chloride dihydrate, K2CuCl4.2H2O". Acta Crystallographica Section B Structural Crystallography and Crystal Chemistry 26 (6): 827–830. doi:10.1107/S0567740870003187.
- 1 2 L. Chrobak (1934). Quantitative spectrometric studies of ammonium and of potassium cupric chloride dihydrate (NH4)2CuCl4.2H2O and K2CuCl4.2H2O. Zeitschrift für Kristallographie, volume 88, pages 35–47
- 1 2 E. Joly (1971). C. R. Acad. Sci., Ser. C, volume 271, page 1302.
- 1 2 I. V. Vasil'kova and G. M. Barvinok (1966). Chemical Abstracts, volume 65, page 9831.
- ↑ C. M. Fontana, E. Gorin, G. A. Kidder and C. S. Meredith (1952). Ind. Eng. Chem., volume 44, page 363
- ↑ S. A. Shchukarev, I. V. Vasil'kova and G. M. Barvinok (1965). Vestn. Leningr. Univ., Ser. Mat. Fiz. Khim., volume 20, page 145.
- ↑ H. T. Witteveen, D. L. Jongejan and W. Brandwijk (1974). Mater. Res. Bull., volume 9, page 345.
- ↑ N. Fogel and T. J. Nolan (1975). Amer. Chem. Soc. Symp., section Inorg., page 121.
- ↑ D. W. Smith (1976), Chlorocuprates(II). Coordination Chemistry Reviews, volume 21, issues 2-3, pages 93-158. எஆசு:10.1016/S0010-8545(00)80445-2
- ↑ Thomas J. Nolan, Harold Haralson, James L. McAdams and Norman Fogel (1977) Dehydration of potassium tetrachlorocuprate(II) dihydrate. Journal of the Chemical Society, Dalton Transactions, volume 1977, issue 17, pages 1608-1612 எஆசு:10.1039/DT9770001608
- ↑ Solomon, Edward I. (2006). "Spectroscopic Methods in Bioinorganic Chemistry: Blue to Green to Red Copper Sites". Inorganic Chemistry 45 (20): 8012–8025. doi:10.1021/ic060450d. பப்மெட்:16999398.