பெரியார் ஈ. வெ. இராமசாமியும் தமிழ் இலக்கணமும்

பெரியார் ஈ. வெ. இராமசாமி (செப்டம்பர் 17, 1879 - டிசம்பர் 24, 1973) இந்தியாவின் ஒரு திராவிடச் சீர்திருத்தவாதியும் அரசியல்வாதியும் ஆவார். இவர் சுயமரியாதை இயக்கம் மற்றும் திராவிடர் கழகத்தைத் தோற்றுவித்தார். தமிழ் மக்களின் நலனுக்காகவும் முன்னேற்றத்திற்காகவும் தமிழ் மொழிக்கு இவர் பெரும் முக்கியத்துவம் அளித்தார். மேலும் தமிழ் மொழியைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.

இந்தியத் துணைக்கண்டம் முழுவதும் மற்றும் தமிழ்நாட்டிலும் இந்தி மொழி திணிக்கப்பட்டபோது, ஒரு நிலத்தில் பிறந்த மக்களுக்குத் தேவைப்படும் அனைத்துப் பற்றுகளிலும் முதன்மையானது மொழிப்பற்றே என்று பெரியார் கூறினார். தனது மொழியின் மீது பற்று இல்லாதவனுக்குத் தன் நாட்டின் மீது பற்று இருக்காது என்றும், ஒரு தேசம் அதன் மொழியின் மீதான அன்பின் அடிப்படையிலேயே இயங்குகிறது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். எனவே தமிழர்களின் மொழிப்பற்று வளர வேண்டும் என்பது அவரது வேண்டுகோளாக இருந்தது. தமிழ்நாட்டில் பிறந்தவர்களுக்குத் தாய்மொழிப் பற்று மிகவும் அவசியம் என்பதை அவர் மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினார். வங்காளிகள் வங்காள மொழியையும், மகாராட்டிரர்கள் மராத்தியையும், ஆந்திரர்கள் தெலுங்கையும் நேசிப்பதைப் போல தமிழர்கள் தங்கள் மொழியை நேசிப்பதில்லை என்று அவர் வருந்தினார். தமிழர்கள் தங்கள் தாய்மொழியின் மீது அன்பு செலுத்தாதவரை முன்னேற முடியாது என்றும் அவர் கூறினார்.

தமிழின் தனித்துவம்

தாய்மொழி என்பதற்காகவோ அல்லது தமிழ்நாட்டின் மாநில மொழி என்பதற்காகவோ மட்டும் அவர் தமிழை நேசிக்கவில்லை. அதன் தனித்துவம் அல்லது பழமைக்காகவும் அவர் அதனுடன் ஒட்டிக்கொள்ளவில்லை. தமிழ் மொழியின் மூலம் கிடைக்கும் நன்மைகளையும், அது இல்லாதபோது ஏற்படும் இழப்புகளையும் உணர்ந்ததாலேயே அவர் தமிழை நேசிப்பதாகக் கூறினார். பிற மொழிகள் திணிக்கப்படுவதால் ஏற்படும் தீமைகளை அறிந்திருப்பதால், அவற்றை எதிர்ப்பதாகவும் அவர் தெரிவித்தார். தமிழ் மொழி மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கும் விடுதலைக்கும் அனைத்துத் துறைகளிலும் பங்களிக்கக் கூடியது என்றும், அது கண்ணியமான மற்றும் பகுத்தறிவுள்ள வாழ்க்கைக்கும் வழிவகுக்கும் என்றும் பெரியார் கருதினார். மற்ற மொழிகளை விட தமிழானது கலைகள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் சிறந்த சொற்களஞ்சியத்தைக் கொண்டுள்ளதால், அது தமிழர்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவும் என்று அவர் நம்பினார். எனவே தமிழின் வளர்ச்சிக்கு இடையூறாக இருக்கும் மற்ற மொழிகள் வரவேற்கத்தக்கவை அல்ல என்பது அவரது கருத்தாக இருந்தது.

நான்கு மொழிகள்

தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம் மற்றும் கன்னடம் ஆகிய நான்கு மொழிகளும் 'பழந்தமிழ்' என்னும் ஒரே தாய்மொழியிலிருந்து தோன்றியவை என்று பெரியார் கூறினார். ஒரே மொழி நான்கு வெவ்வேறு திராவிட மாநிலங்களில் பேசப்படுவதால் நான்கு பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது என்று அவர் விளக்கினார். எழுத்து வடிவத்தைப் பொறுத்தவரை, மக்களுக்குப் பயன்படும் கலைகள், அறிவு, திறமை மற்றும் வீரத்தை வளர்க்கும் கருத்துகளைத் தமிழ் வரிவடிவத்தில் எழுதி மக்களிடையே பரப்புவது மக்களைத் தெளிவுபடுத்தும் என்று அவர் கூறினார். இது மொழியை வளப்படுத்தும் என்றும், இதை ஒரு தமிழ் ஆர்வமாகவே கருதலாம் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார். தமிழ் மொழி திராவிட மக்களைத் தமிழ் பண்பாட்டின் கீழ் ஒன்றிணைக்கும் என்றும், அது கன்னடர்கள், ஆந்திரர்கள் மற்றும் மலையாளிகளை விழிப்புணர்வுடன் இருக்கச் செய்யும் என்றும் அவர் நம்பினார். திராவிடக் கூட்டணி பற்றி குறிப்பிடும்போது, வட இந்திய ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வரும் வரை இந்த ஒற்றுமை நீடிக்கும் என்றும், எதிர்காலத்தில் ஒரு தனி இறையாண்மை கொண்ட மாநிலத்தை மீட்டெடுப்போம் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

கடுமையான விமர்சனம்

பெரியார் அவ்வப்போது தமிழ் மொழி மற்றும் தமிழர்கள் குறித்துக் கடுமையான விமர்சனங்களையும் முன்வைத்துள்ளார். ஒருமுறை அவர் தமிழர்களை "காட்டுமிராண்டிகள்" என்றும் தமிழ் மொழியை "காட்டுமிராண்டி மொழி" என்றும் குறிப்பிட்டார். இருப்பினும், தமிழ் மொழியில் பெண்களுக்குத் தனித்துவமான மரியாதையளிக்கும் வினைச்சொற்கள் இல்லாத காரணத்தினாலேயே பெரியார் இத்தகைய விமர்சனங்களைச் செய்தார் என்று அனிதா டீல் விளக்குகிறார்.

தமிழ் அறிஞர்கள் பரிந்துரைத்த சீர்திருத்தக் கருத்துகளை ஏற்று, பெரியார் தனது 'விடுதலை' இதழில் தமிழ் எழுத்துச் சீர்திருத்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தினார். அச்சுத் தொழில்நுட்பத்திற்கு ஏற்பவும், எளிமைக்காகவும் சில எழுத்துகளை மாற்றுவது மற்றும் எழுத்துகளின் எண்ணிக்கையைக் குறைப்பது அறிவுபூர்வமானது என்று அவர் கருதினார். பழமையான அல்லது தெய்வீகமான மொழி என்று கூறப்படும் மொழிகளுக்கே சீர்திருத்தம் அதிகம் தேவை என்று அவர் விளக்கினார். நவீனப் போக்குவரத்து மற்றும் பன்னாட்டுத் தொடர்புகளால் பல நாட்டுச் சொற்கள் தமிழில் எளிதாகக் கலந்துவிட்டன. எழுத்துகளின் வடிவம், புதிய குறியீடுகளை உருவாக்குதல் மற்றும் தேவையற்றவற்றை நீக்குதல் ஆகியவை ஒரு மொழியின் சிறப்பிற்கு அவசியமானவை என்பது அவர் கருத்தாக இருந்தது. ஒரு மொழியின் மற்றும் அதன் எழுத்து முறையின் மேன்மை என்பது, அவை எவ்வளவு எளிதாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன அல்லது கற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது என்று பெரியார் உறுதியாக நம்பினார்.