பாஸ்கரர் (வேதாந்தம்)
| இந்து சமயம் தொடர்பான கட்டுரை |
| இந்து சமயம் |
|---|
 |
|
 வைணவம் வலைவாசல் |
பாஸ்கரர் (கிபி 8-9 ஆம் நூற்றாண்டு)[1] ஒரு இந்திய தத்துவஞானி மற்றும் வேதாந்த தத்துவத்தின் பேதாபேத பள்ளியின் நிறுவனர் ஆவார்..பாஸ்கரர் பிரம்ம சூத்திரங்களுக்கு விளக்கவுரைகளை எழுதினார், மேலும் ஆதி சங்கரரின் மாயா கோட்பாட்டை எதிர்த்துப் போராடினார்[2].
வாழ்க்கை மற்றும் வரலாற்று சூழல்
[தொகு]பாஸ்கரர் ஒரு வேதாந்த தத்துவஞானி ஆவார், அவர் கிபி 8 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தார், இது சங்கரரின் கோட்பாடுகள் குறித்த அவரது விமர்சனக் குறிப்புகளிலிருந்து ஊகிக்கப்படுகிறது. பின்னர் அவரது படைப்புகளை மேற்கோள் காட்டிய வாசஸ்பதி மிஸ்ராவுக்கு முன்னதாகவும் அவர் இருந்ததாக அறியப்படுகிறது. பாஸ்கரரின் பெரும்பாலான எழுத்துக்கள் தொலைந்து போயுள்ளன. அவரது பிரம்ம சூத்திர விளக்கவுரை மற்றும் அவரது பகவத் கீதை விளக்கவுரையின் சில பகுதிகள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன. அவரது தத்துவக் கருத்துக்கள் இராமானுஜரின் விசிட்டாத்துவைதம், நிம்பர்க்கரின் துவைதாத்துவைதம், கௌடிய வைஷ்ணத்தின் நிறுவனர் சைதன்யரின் அச்சிந்தியா பேதாபேதம் மற்றும் காஷ்மீர சைவத்தின் மீது தாக்கம் செலுத்தியுள்ளது.[3]
கோட்பாடுகள்
[தொகு]இவரது பிரம்ம சூத்திரங்கள் பற்றிய விளக்கவுரையில் விளக்கப்பட்டுள்ள பாஸ்கரரின் தத்துவம், பேதாபேதவாதம் ("வரம்பு நிலைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட வேறுபாடு மற்றும் வேறுபாடு இல்லாமை") என்று அழைக்கப்படுகிறது, இது ஆதி சங்கரரின் விளக்கங்களுக்கு எதிராக பேதாபேதம் வாதம் உள்ளது. பாதுகாக்கிறது.[1] உலகம் மாயையானது என்ற அத்வைத கருத்தை நீக்கிய பாஸ்கரர் உலகம் மற்றும் தனிப்பட்ட சுயத்தின் (ஆன்மா) யதார்த்தத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார். வரம்புக்குட்பட்ட நிலைமைகளால் ஏற்படும் உண்மையான மாற்றங்கள் மூலம் பன்மடங்காக மாறும், காரண வடிவம் (காரண-ரூபம்) மற்றும் விளைவு வடிவம் (கார்ய-ரூபம்) இரண்டையும் எடுத்து, காரண வடிவத்தில் ஒன்று மற்றும் விளைவு வடிவத்தில் பன்மடங்கு இருப்பது போன்ற உயர்ந்த யதார்த்தமாக அவர் பிரம்மத்தை கருதுகிறார். தங்கம் ஒரு பொருள் ஆனால் பல வகை நகைகளாகத் தோன்றலாம்.[4]
பாஸ்கரர் துன்பம் உண்மையானது என்று வலியுறுத்துகிறார் மற்றும் சங்கரரின் மாயைவாதத்தை (மாயா-வாதத்தை) நிராகரிக்கிறார். மாயையை நிரூபிக்க முடியாதது மற்றும் பௌத்த சிந்தனைக்கு ஒத்ததாக இருக்கிறது என்று வாதிடுகிறார்.[3]
பாஸ்கரர் சீவன் முக்தி (இந்த வாழ்க்கையிலேயே விடுதலை) என்ற கருத்தை நிராகரிக்கிறார், உடல் இறந்த பின்னரே விடுதலை அடையப்படுகிறது என்றும், ஞான-கர்ம-சமுச்சாய-வாதத்தை அதாவது அறிவு மற்றும் செயல் (கர்மா) கலந்த இரண்டையும் தேவை என்றும் வலியுறுத்துகிறார்.[4]
மேற்கோள்கள்
[தொகு]- ↑ 1.0 1.1 Nicholson.
- ↑ Prabhavananda 1979, ப. 299.
- ↑ 3.0 3.1 Ingalls, Daniel H. H. (1967). "Bhāskara the Vedāntin". Philosophy East and West 17 (1/4): 61–67. doi:10.2307/1397045. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:0031-8221. https://www.jstor.org/stable/1397045.
- ↑ 4.0 4.1 Sarvepalli Radhakrishnan. Sarvepalli Radhakrishnan - Brahma Sutra, The Philosophy of Spiritual Life (in English). Sabyasachi Mishra. pp. 39–44.
{{cite book}}: CS1 maint: unrecognized language (link)
ஆதாரங்கள்
[தொகு]- Nicholson, Andrew J. "Bhedabheda Vedanta". Internet Encyclopedia of Philosophy.
- Prabhavananda, Swami (1979) [1962], Spiritual Heritage of India, Vedanta Press, ISBN 0-87481-035-3
வெளி இணைப்புகள்
[தொகு]- The Bhāskara School of Philosophy, by Surendranath Dasgupta From: A History of Indian Philosophy Volume 3
- Andrew J. Nicholson, Internet Encyclopedia of Philosophy: Bhedabheda Vedanta