பாலியல் சுரண்டல்
| வகை | பாலியல் குற்றங்கள், மனித உரிமை மீறல்கள், மனிதக் கடத்தல் |
|---|---|
| பாதிக்கப்பட்டோர் | எவரும் (முதன்மையாகப் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள்) |
| குற்றவாளிகள் | கடத்தல்காரர்கள், பாலியல் சுரண்டல் கும்பல், தனிநபர்கள் |
| முதன்மைச் சட்டம் | ரோம் சட்டம், சர்வதேச மனித உரிமைச் சட்டங்கள், உள்ளூர் தண்டனைச் சட்டங்கள் |
பாலியல் அடிமைத்தனம் (Sexual slavery) அல்லது பாலியல் சுரண்டல் (Sexual exploitation) என்பது ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நபர்களைக் கட்டாயப்படுத்தியோ அல்லது மிரட்டியோ பாலியல் செயல்பாடுகளில் ஈடுபட வைக்கும் நோக்கில், அவர்களின் மீது எந்தவொரு உரிமையையும் நிலைநாட்டுவதைக் குறிக்கும். [1][2][3] இதில் பாலியல் செயல்பாடுகளுக்கு வழிவகுக்கும் கட்டாய உழைப்பு, கட்டாயத் திருமணம் மற்றும் சிறுவர் பாலியல் கடத்தல் உள்ளிட்ட பாலியல் கடத்தல்கள் அடங்கும்.[1]
வரலாறு
[தொகு]பாலியல் அடிமைத்தனத்தின் வரலாறு முழுவதும் பல்வேறு வடிவங்களை எடுத்துள்ளது. இதில் ஒரு தனிநபரால் கட்டுப்படுத்தப்படும் அடிமைத்தனம் மற்றும் மத வழிபாட்டு முறைகளோடு தொடர்புடைய சடங்கு முறை அடிமைத்தனம் ஆகியவையும் அடங்கும். மேலும், அடிமைத்தனத்தின் தாக்கம் என்பது வெறும் பாலியல் சுரண்டலுடன் மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை.
சில பண்பாடுகளில், பலதார மணம் என்பது பாலியல் அடிமைத்தனத்தின் ஒரு பாரம்பரிய வடிவமாக இருந்துள்ளது. இதற்கு இஸ்லாமிய, இந்து சமயங்களில் பலதார முறை இருந்துள்ளது.
சர்வதேச சட்டங்களும் விழிப்புணர்வும்
[தொகு]வியன்னா பிரகடனம் மற்றும் செயல் திட்டம் பாலியல் அடிமைத்தனம் என்பது ஒரு மனித உரிமை மீறல் என்பதைப் பற்றி மக்களிடையே விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்கும், அதற்கு எதிரான சர்வதேச அளவிலான கூட்டு முயற்சிகளுக்கும் அழைப்பு விடுக்கிறது. [4]
தன்மை மற்றும் வடிவங்கள்
[தொகு]வன்புணர்வு போன்ற குற்றங்கள் உடனடியாக நடந்து முடிந்துவிடும் குற்றங்களாக இருக்கும் வேளையில், அதற்கு மாறாகப் பாலியல் அடிமைத்தனம் என்பது பாதிக்கப்பட்ட நபர் மீட்கப்படும் வரை தொடர்ச்சியாக நிகழும் ஒரு குற்றமாக அமைகிறது.
பாலியல் அடிமைத்தனத்தின் வடிவங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டாக, பெண்களை "வன்புணர்வு முகாம்களில்" அல்லது "நிவாரண நிலையங்களில்" அடைத்து வைத்தல், வீரர்களுடன் தற்காலிகமாக நடத்தப்படும் கட்டாயத் "திருமணங்கள்" மற்றும் பெண்களை அசையும் சொத்தாக நடத்தும் பிற நடைமுறைகளைக் குறிப்பிடலாம். இவை அனைத்தும் அடிமைத்தனத்தைத் தடைசெய்யும் சர்வதேச சட்டத்தின் கட்டாய நெறிமுறைகளை மீறும் செயல்களாகும்.
பாலியல் சுரண்டல் வகைகள்
[தொகு]சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் வரையறைகளின்படி, பாலியல் சுரண்டல் முதன்மையாக இரண்டு பெரும் பிரிவுகளாகவும், அவற்றின் கீழ் பல வடிவங்களாகவும் வகைப்படுத்தப்படுகிறது:
1. வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டல்
[தொகு]பணம், சொத்து, போதைப்பொருள் அல்லது ஏதேனும் ஒரு பொருளாதார ஆதாயத்தை ஈட்டும் நோக்கில் ஒரு மனிதரைப் பாலியல் கருவியாகப் பயன்படுத்துவது இவற்றுள் அடங்கும்.
- பாலியல் கடத்தல் : கட்டாயப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்காகப் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளைக் கடத்துதல், அடைத்து வைத்தல் அல்லது விலைக்கு வாங்குதல்.
- கட்டாய விபச்சாரம் : மிரட்டல், வன்முறை அல்லது கடன்களால் ஒருவரைக் விபச்சார விடுதிகளிலோ அல்லது வீதிகளிலோ கட்டாயமாகப் பாலியல் தொழிலில் ஈடுபட வைப்பது.
- ஆபாசப் படத் தயாரிப்பு : ஒரு நபரை அவரது சம்மதம் இன்றியோ அல்லது கட்டாயப்படுத்தியோ ஆபாசப் படங்கள், காணொளிகள் மற்றும் புகைப்படங்களில் நடிக்க வைத்து அதனை வணிகமாக்குதல்.
- பாலியல் சுற்றுலா : வெளிநாடுகளில் இருந்து வரும் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்குப் பாலியல் சேவைகளை வழங்குவதற்காகவே திட்டமிட்டு நடத்தப்படும் சட்டவிரோத வணிக அமைப்புகள்.
- நேரலை மற்றும் இணையவழிச் சுரண்டல்: இணையக் கேமராக்கள், கட்டணப் பாலியல் அரட்டைகள் மற்றும் இணையம் வழியாக ஒருவரை நிர்வாணமாகவோ ஆபாசமாகவோ தோன்றுமாறு வற்புறுத்துதல்.
2. வணிகம் சாரா மற்றும் சமூகப் பாலியல் சுரண்டல்
[தொகு]நேரடிப் பணப் பரிமாற்றம் இல்லாவிட்டாலும், அதிகாரம் அல்லது குடும்பக் கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்தி ஒருவரைச் சுரண்டுவது இவற்றுள் அடங்கும்.
- அதிகார துஷ்பிரயோகம்: வேலை வழங்கும் மேலதிகாரிகள், ஆசிரியர்கள், மருத்துவர்கள் அல்லது பாதுகாவலர்கள் தங்களின் பதவியைப் பயன்படுத்தி, பாலியல் சலுகைகளைக் கோருவது அல்லது அதனை ஒரு நிபந்தனையாக வைப்பது.
- கட்டாயத் திருமணம்: பெண்களின் சம்மதமின்றி, அவர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாகப் பணத்திற்காகவோ அல்லது குடும்பக் கட்டாயத்தினாலோ திருமணம் என்ற பெயரில் பாலியல் அடிமைகளாக மாற்றுவது.
- சடங்கு முறை அடிமைத்தனம்: சில குறிப்பிட்ட கலாச்சாரங்கள் அல்லது மதக் கோட்பாடுகளின் பெயரால் பெண்களைக் கோயில்களுக்கோ அல்லது வழிபாட்டு இடங்களுக்கோ அர்ப்பணித்து, அவர்களைப் பாலியல் ரீதியாகச் சுரண்டுவது.
- உயிர்வாழுவதற்கு பாலியல் அடிமையாதல்: வறுமை, பஞ்சம் அல்லது போர்க்காலங்களில் உணவு, தங்குமிடம் மற்றும் உயிப்பாதுகாப்பு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளைப் பெறுவதற்காக வேறு வழியின்றிப் பாலியல் ரீதியாகத் தங்களைச் சுரண்ட அனுமதிப்பது.
3. குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் சுரண்டல்
[தொகு]18 வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர் மற்றும் சிறுமிகளுக்கு எதிராக நிகழ்த்தப்படும் அனைத்து வகையான பாலியல் சுரண்டல்களும் மிகக் கடுமையான குற்றங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.
- குழந்தைக் கடத்தல் மற்றும் விபச்சாரம்: குழந்தைகளைப் பாலியல் தொழிலில் கட்டாயப்படுத்துவது.
- ஆன்லைன் குரூமிங்: இணையம் வழியாகக் குழந்தைகளுடன் நட்பாகப் பழகி, அவர்களை ஏமாற்றிப் பாலியல் ரீதியாகப் பயன்படுத்துவது.
- குழந்தை ஆபாசப் பொருட்கள்: குழந்தைகளை ஆபாசமாகப் படம் பிடிப்பதும், அதனை இணையத்தில் பரப்புவதும் சர்வதேச அளவில் தடை செய்யப்பட்ட குற்றமாகும்.
இந்தியாவில் பாலியல் அடிமைத்தனம்
[தொகு]இந்தியாவில் பாலியல் அடிமைத்தனம் மற்றும் வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டல் ஆகியவை முதன்மையாக மனிதக் கடத்தல் மூலமாக அரங்கேறுகின்றன. வறுமை, போதிய கல்வியறிவின்மை, ஏமாற்றப்படும் வேலை வாய்ப்புகள் மற்றும் சமூக-பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் ஆகியவை இதற்கான முக்கியக் காரணிகளாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன.
முக்கிய வடிவங்கள்
[தொகு]- உள்நாட்டுக் கடத்தல்: இந்தியாவின் பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய மாநிலங்களில் இருந்து பெரிய நகரங்களுக்கு பொய்யான வேலை வாக்குறுதிகள் மூலம் பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் கடத்தப்பட்டுப் பாலியல் தொழிலில் கட்டாயப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.
- சர்வதேசக் கடத்தல்: அண்டை நாடுகளான நேபாளம் மற்றும் வங்காளதேசத்தில் இருந்தும் வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்காகப் பெண்கள் இந்தியாவுக்குக் கடத்தி வரப்படுகிறார்கள்.
- கட்டாயத் திருமணங்கள் மற்றும் போலித் திருமணங்கள்: இந்தியாவின் சில பகுதிகளில் நிலவும் பாலின விகிதாச்சாரக் குறைபாடுகள் காரணமாக, இளம் பெண்கள் போலித் திருமணங்கள் மூலம் விலைக்கு வாங்கப்பட்டு வாழ்நாள் முழுவதும் பாலியல் மற்றும் வீட்டு அடிமைகளாக நடத்தப்படும் அவலங்களும் நிகழ்கின்றன.
இந்திய அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்டப் பாதுகாப்பு
[தொகு]இந்திய அரசு பாலியல் சுரண்டல் மற்றும் மனிதக் கடத்தலைத் தடுக்கப் பல்வேறு கடுமையான சட்டங்களை இயற்றியுள்ளது:
- இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் (பிரிவு 23): மனிதர்களை விலைக்கு வாங்குதல், விற்பனை செய்தல் மற்றும் கட்டாய உழைப்பு ஆகியவற்றை முற்றிலும் தடை செய்கிறது.
- பாரதிய நியாய சன்ஹிதா (BNS, 2023) - பிரிவுகள் 143, 144: (முன்னாள் இந்தியத் தண்டனைச் சட்டம் - IPC 370, 370A) மனிதக் கடத்தல் மற்றும் கடத்தப்பட்ட நபர்களைப் பாலியல் ரீதியாகச் சுரண்டுவதைக் கடுமையான குற்றமாக வரையறுத்து ஆயுள் தண்டனை வரை வழங்குகிறது.
- இம்மாரல் டிராபிக் தடுப்புச் சட்டம், 1956 (ITPA): வணிகரீதியான பாலியல் சுரண்டலுக்காக மனிதர்களைக் கடத்துவதையும், விபச்சார விடுதிகளை நடத்துவதையும் தடை செய்கிறது. [5]
- போக்சோ சட்டம், 2012 (POCSO): 18 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளைப் பாலியல் வன்கொடுமைகள் மற்றும் பாலியல் சுரண்டல்களில் இருந்து பாதுகாப்பதற்கான மிகக் கடுமையான சிறப்புச் சட்டமாகும்.[6]
புள்ளிவிவரங்கள்
[தொகு]தேசிய குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் தரவுகளின்படி, இந்தியாவில் மனிதக் கடத்தல் மற்றும் பாலியல் வன்கொடுமை வழக்குகள் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்பட்டு வருகின்றன.
ஆதாரம்
[தொகு]- 1 2 Jones, Jackie; Grear, Anna; Fenton, Rachel Anne; Stevenson, Kim (2011). Gender, Sexualities and Law. Routledge. p. 203. ISBN 978-1136829239. Retrieved 28 October 2017.
- ↑ Malekian, Farhad; Nordlöf, Kerstin (2014). Prohibition of Sexual Exploitation of Children Constituting Obligation Erga Omnes. Cambridge Scholars Publishing. p. 211. ISBN 978-1443868532. Retrieved 28 October 2017.
- ↑ Chapkis, Wendy (2016). "Sexual Slavery". The Wiley Blackwell Encyclopedia of Gender and Sexuality Studies. 1–3. DOI:10.1002/9781118663219.wbegss640. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 9781118663219.
- ↑ "Vienna Declaration and Programme of Action". OHCHR (in ஆங்கிலம்). Retrieved 2023-03-20.
- ↑ https://ruralindiaonline.org/en/library/resource/the-immoral-traffic-prevention-act-1956/
- ↑ https://www.indiacode.nic.in/bitstream/123456789/2079/1/AA2012-32.pdf