உள்ளடக்கத்துக்குச் செல்

பகாங் இராச்சியம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
பகாங் இராச்சியம்
Pahang Kingdom
كرجاءن ڤهڠ
Kerajaan Pahang
1770–1881
கொடி
நிலைதன்னாட்சி இராச்சியம்; ஜொகூர் பேரரசு (1770–1853)
தலைநகரம்பெக்கான்
பேசப்படும் மொழிகள்மலாய், பகாங் மலாய்
சமயம்
சன்னி
அரசாங்கம்முடியாட்சி
ராஜா பெண்டகாரா 
• 1770–1802
பகாங் அப்துல் மஜீத் (முதல் சுல்தான்)
• 1863–1881
பகாங் சுல்தான் அகமது முவாசாம் சா
(கடைசி சுல்தான்)
வரலாறு 
1770
• விடுதலை
1853
1857–1863
1872–1873
8 செப்டம்பர் 1881
நாணயம்ஈய வார்ப்பு கட்டி, பூர்வீக தங்கம்; வெள்ளி நாணயங்கள்
முந்தையது
பின்னையது
ஜொகூர் சுல்தானகம்
பகாங்
தற்போதைய பகுதிகள்மலேசியா

பகாங் இராச்சியம் (மலாய்: Kerajaan Pahang; ஆங்கிலம்: Pahang Kingdom) என்பது 1770 முதல் 1881 வரை மலாயாவில் அமைந்திருந்த ஒரு மலாய் இராச்சியம்; மற்றும் தற்போதைய மலேசிய மாநிலமான பகாங் மாநிலத்தின் முன்னோடி மாநிலமாகும். ஜொகூர் பேரரசு படிப்படியாக வீழ்ச்சி அடைந்ததைத் தொடர்ந்து, பகாங்கில் பெண்டகாரா அரசமரபு தன் அதிகாரத்தை வலுப்படுத்தியது. அதன் பின்னணியில் இந்த பகாங் சுல்தானகம் உருவானது.

அரியணை வாரிசுரிமை

[தொகு]

18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் பகாங்கில் ஒரு தன்னாட்சி இராச்சியம் நிறுவப்பட்ட பின்னர் பகாங் துன் அப்துல் மஜீத் (Tun Abdul Majid of Pahang) என்பவர் பகாங்கின் முதல் ராஜா பெண்டகாராவாக அறிவிக்கப்பட்டார்.[1] பகாங்கைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகள் இந்த இராச்சியத்துடன் இணைக்கப்பட்ட பின்னர்; ஒரு பரம்பரை வழிமுறையைக் கொண்ட நிர்வாகப் பகுதி உருவாக்கப்பட்டது; மற்றும் ராஜா பெண்டகாராவால் நேரடியாக நிர்வகிக்கப்பட்டது.

ஜொகூர் சுல்தானகத்தின் நிருவாகப் பலகீனம்; சர்ச்சைக்குரிய அரியணை வாரிசுரிமை; ஆகிய இரண்டுமே ஜொகூர் பேரரசு நலிவுற்றதற்கு காரணங்களாக அமைந்தன. அவற்றின் காரணமாக பகாங்கில் பெண்டகாரா ஆட்சி; ஜொகூர்; சிங்கப்பூரில் தெமாங்கோங் ஆட்சி; மற்றும் ரியாவு தீவில் யாம் துவான் மூடா (Yamtuan Muda) ஆட்சி; ஆகிய ஆட்சி நிர்வாகங்கள் கூடுதலான வலிமை பெற்று; தன்னாட்சியாகச் செயல்படுவதற்கு வழிவகுத்தன.[2]

பகாங்கில் தன்னாட்சி

[தொகு]

1853-ஆம் ஆண்டில், நான்காவது ராஜா பகாங் துன் அலி (Tun Ali of Pahang), ஜொகூர் சுல்தானுடனான தன் விசுவாசத்தைத் துறந்து, பகாங்கின் தன்னாட்சி ஆட்சியாளரானார்.[3][4] அவர் தன் ஆட்சிக் காலத்தில் அமைதியையும் உறுதித் தன்மையையும் பராமரிக்க முடிந்தது.

இருப்பினும் 1857-இல் அவருடைய இறப்பு; வாரிசுரிமை சர்ச்சைக்கு வழிவகுத்தது. பகாங் பெண்டகாரா துன் அலியின் இளைய மகன் பகாங் அகமது முவாசாம் (Ahmad Muʽazzam) தனது ஒன்றுவிட்ட சகோதரர் பகாங் துன் முத்தாகிரின் வாரிசுரிமையை எதிர்த்துப் போராடினார்; இதுவே ஒரு சர்ச்சையாக மாறி, பின்னர் பகாங் உள்நாட்டுப் போராக (Pahang Civil War) மாறியது.

பகாங்கின் அண்டை இராச்சியமான திராங்கானு சுல்தானகத்தின் ஆதரவு; மற்றும் சயாமியர்களின் ஆதரவு ஆகிய இருதரப்பு ஆதரவுகளினால் பகாங் சுல்தான் அகமது முவாசாம் சா வெற்றி பெற்றார். பின்னர் இவர் பகாங்கில் இருந்த முக்கியமான நகரங்களின் மீது தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை நிலைநாட்டினார்; அத்துடன் 1863-இல் தன் சகோதரரையும் பகாங்கை விட்டு வெளியேற்றினார். இறுதியில் அவர் பகாங்கின் கடைசி ராஜா பெண்டகாராவாகப் பணியாற்றினார்; மேலும் 1881-ஆம் ஆண்டில் பகாங் நகரத் தலைவர்களால் பகாங் சுல்தானாக அறிவிக்கப்பட்டார்.[5]

பகாங் பெண்டகாரா பட்டியல்

[தொகு]
பெயர் மலாய்
பெயர்
ஆட்சி பதவி ஆட்சி காலம்
பகாங் துன் அப்துல் மஜீது Tun Abdul Majid of Pahang Sri Paduka Dato' Bendahara Paduka Raja 1770–1802
பகாங் துன் முகமது Tun Muhammad of Pahang Sri Paduka Dato' Bendahara Sri Maharaja 1802–1803
பகாங் துன் கோரிசு Tun Koris of Pahang Sri Paduka Dato’ Bendahara Paduka Raja 1803–1806
பகாங் துன் அலி Tun Ali of Pahang Sri Paduka Dato’ Bendahara Sewa Raja 1806–1847
பகாங் துன் முத்தாகிர் Tun Mutahir of Pahang Sri Paduka Dato’ Bendahara Sri Maharaja 1847–1863
பகாங் சுல்தான் முவாசாம் சா Sultan Ahmad al-Muadzam Shah Sri Paduka Dato’ Bendahara Sewa Raja 1863–1881

பகாங் மாநில சுல்தான்கள்

[தொகு]
நவீன பகாங் மாநில சுல்தான்கள்
ஆட்சி காலம் சுல்தான் ஆங்கிலத்தில்
1881–1914
சுல்தான் அகமது முவாசாம் சா Ahmad al-Muadzam Shah of Pahang
1914–1917
சுல்தான் இரண்டாம் மாமுட் சா Mahmud Shah II of Pahang
1917–1932
சுல்தான் முத்தாசிம் பில்லா சா Abdullah al-Muʽtassim Billah Shah of Pahang
1932–1974
சுல்தான் அபு பக்கர் Abu Bakar of Pahang
1979–1984
சுல்தான் அகமட் சா Ahmad Shah of Pahang
2019–தற்போது வரையில்
சுல்தான் அப்துல்லா Abdullah of Pahang[6]

மேலும் காண்க

[தொகு]

மேற்கோள்கள்

[தொகு]

நூல்கள்

[தொகு]
  • Linehan, William (1973), History of Pahang, Malaysian Branch Of The Royal Asiatic Society, Kuala Lumpur, ISBN 978-0710-101-37-2
  • Ahmad Sarji Abdul Hamid (2011), The Encyclopedia of Malaysia, vol. 16 - The Rulers of Malaysia, Editions Didier Millet, ISBN 978-981-3018-54-9

வெளி இணைப்புகள்

[தொகு]
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=பகாங்_இராச்சியம்&oldid=4366726" இலிருந்து மீள்விக்கப்பட்டது