திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தம்

திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தம் (Prenuptial / premarital Agreement / Prenup) என்பது இரு நபர்கள் தங்களுக்குள் திருமண பந்தம் ஏற்படுவதற்கு முன்னதாகச் செய்துகொள்ளும் ஒரு சட்டபூர்வமான உடன்படிக்கை ஆகும். இந்த உடன்படிக்கையானது பொதுவாக எதிர்காலத்தில் விவாகரத்து, பிரிந்து செல்லுதல் அல்லது இறப்பு போன்ற சூழல்கள் ஏற்படும்போது, சொத்துக்கள் மற்றும் நிதி சார்ந்த உரிமைகளை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது குறித்த விரிவான விதிகளைக் கொண்டிருக்கும். ஒரு திருமண உறவுக்குள் நுழைவதற்கு முன்பே இரு தரப்பினரும் தங்களின் நிதி நிலைமைகளை வெளிப்படையாகப் பகிர்ந்து கொள்ளவும், ஒருவேளை உறவு முறிந்தால் ஏற்படக்கூடிய சிக்கலான சட்டப் போராட்டங்களைத் தவிர்க்கவும் இது ஒரு தற்காப்பு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இந்த ஆவணத்தில் நிலம், வீடுகள், வங்கிச் சேமிப்புகள், முதலீடுகள் மற்றும் எதிர்காலத்தில் கிடைக்கக்கூடிய வருமானம் போன்றவற்றைப் பிரிப்பதற்கான வழிமுறைகள் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

நோக்கம்

இந்த ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய நோக்கம் தம்பதியரிடையே ஏற்படக்கூடிய நிதி ரீதியான மோதல்களைக் குறைப்பதாகும். உதாரணமாக, ஒரு நபர் திருமணத்திற்கு முன்பே ஒரு வெற்றிகரமான தொழிலை நடத்தி வருகிறார் என்றால், திருமண முறிவுக்குப் பிறகு அந்தத் தொழிலின் உரிமை மற்றும் லாபத்தில் மற்றவர் பங்கு கோர முடியாது என்று இதில் நிபந்தனை விதிக்க முடியும். மற்றுமொரு உதாரணமாக, ஒருவருக்குத் தனது முன்னோர்கள் வழியில் கிடைத்த பூர்வீகச் சொத்துக்கள் இருந்தால், அவை அந்த நபருக்கே முழுமையாகச் சேர வேண்டும் என்றும், திருமண உறவில் இருக்கும் துணைவருக்கு அதில் உரிமை இல்லை என்றும் ஒப்பந்தம் செய்யலாம். மேலும், முந்தைய திருமணத்தின் மூலம் பிறந்த குழந்தைகளுக்குச் சேர வேண்டிய சொத்துக்களை உறுதிப்படுத்தவும் இத்தகைய உடன்படிக்கைகள் பெரிதும் உதவுகின்றன. கடன் சுமைகள் தொடர்பாகவும் இதில் தெளிவான முடிவுகளை எடுக்க முடியும்; அதாவது ஒரு நபர் திருமணத்திற்கு முன்னதாக வாங்கிய கல்விக்கடன் அல்லது பிற தனிநபர் கடன்களுக்கு மற்றவர் பொறுப்பேற்கத் தேவையில்லை என்ற விதியை உருவாக்கலாம்.

சட்ட அங்கீகாரம்

சர்வதேச அளவில் இந்த ஒப்பந்தங்களின் சட்டப்பூர்வத்தன்மை நாட்டுக்கு நாடு வேறுபடுகிறது. அமெரிக்கா, கனடா மற்றும் பல ஐரோப்பிய நாடுகளில் இத்தகைய ஒப்பந்தங்கள் சட்டப்படி முழுமையாகச் செல்லுபடியாகும். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, திருமணமானது ஒரு புனிதமான பந்தமாகக் கருதப்படுவதால், இங்குள்ள தனிநபர் சட்டங்களின் கீழ் இந்த ஒப்பந்தங்களுக்கு நேரடியான சட்ட அங்கீகாரம் இன்னும் வழங்கப்படவில்லை. இருப்பினும், 2015 மற்றும் 2019 போன்ற ஆண்டுகளில் இது குறித்த விவாதங்கள் இந்தியச் சட்ட ஆணையம் மற்றும் பல்வேறு சமூக அமைப்புகளால் முன்னெடுக்கப்பட்டன. ஒரு திருமண ஒப்பந்தம் நீதிமன்றத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டுமெனில், அது இரு தரப்பினரின் முழுச் சம்மதத்துடன், எவ்வித வற்புறுத்தலும் இன்றி உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்பது கட்டாயமாகும். மேலும், ஒப்பந்தத்தில் உள்ள நிபந்தனைகள் நியாயமானதாகவும், எந்தவொரு தரப்பினரையும் வஞ்சிக்கும் வகையில் அமையாமலும் இருப்பது அவசியமாகும்.

நிதி உரிமை

இத்தகைய உடன்படிக்கைகளை உருவாக்குவதன் மூலம் தம்பதியினர் தங்களின் நிதி சார்ந்த பொறுப்புகளை உணர்ந்து செயல்பட முடிகிறது. குடும்பச் சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், ஒருவேளை பிரிவினை ஏற்பட்டால் பராமரிப்புத் தொகை அல்லது ஜீவனாம்சம் எவ்வளவு வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதையும் முன்கூட்டியே தீர்மானிக்க இது வழிவகை செய்கிறது. இதனால் நீண்ட காலம் நீடிக்கக்கூடிய நீதிமன்ற வழக்குகள் மற்றும் மன உளைச்சல்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன. தற்காலத்தில் பல நாடுகளிலும் பொருளாதாரச் சுதந்திரம் மற்றும் விழிப்புணர்வு அதிகரித்து வருவதால், 2020 ஆம் ஆண்டிற்குப் பிறகு இளம் வயதினர் இத்தகைய ஒப்பந்தங்களைச் செய்துகொள்வதில் அதிக ஆர்வம் காட்டி வருகின்றனர். இது ஒருவரின் தனிப்பட்ட நிதி உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதோடு, உறவில் வெளிப்படைத்தன்மையையும் உறுதி செய்கிறது.

இஸ்லாமிய மதம்

உலகெங்கிலும் உள்ள பல்வேறு மதங்கள் திருமணத்திற்கு முந்தைய ஒப்பந்தங்களை வெவ்வேறு கோணங்களில் அணுகுகின்றன. குறிப்பாக இஸ்லாமியச் சட்டத்தில், திருமணம் என்பது ஒரு புனிதமான உடன்படிக்கையாகவே கருதப்படுகிறது. இஸ்லாமியத் திருமண முறையான 'நிக்காஹ்'வின் போது 'மஹர்' எனப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையோ அல்லது சொத்தோ மணமகனால் மணமகளுக்கு வழங்கப்படுகிறது. இது திருமண முறிவு ஏற்படும் பட்சத்தில் அல்லது கணவர் இறக்க நேரிடும் சூழலில், அந்தப் பெண்ணின் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்காக உருவாக்கப்படும் ஒரு முன்கூட்டிய நிதி ஒப்பந்தமாகும். மணமகன் மற்றும் மணமகள் ஆகிய இரு தரப்பினரும் தங்களுக்குள் சில நிபந்தனைகளை ஒரு ஒப்பந்தப் பத்திரத்தில் எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிவு செய்துகொள்ள இஸ்லாமியச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது. உதாரணமாக, ஒரு பெண் திருமணத்திற்குப் பிறகு தனது கல்வியைத் தொடரவோ அல்லது வேலைக்குச் செல்லவோ விரும்பினால், அதனைத் திருமண ஒப்பந்தத்திலேயே ஒரு நிபந்தனையாகச் சேர்க்க முடியும்.

யூத மதம்

யூத மதத்திலும் இத்தகைய ஒப்பந்த முறை நீண்ட கால வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. 'கெதுபா' என்று அழைக்கப்படும் இந்தத் திருமண உடன்படிக்கை, மணமகன் மணமகளுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை விரிவாகப் பட்டியலிடுகிறது. இதில் திருமண முறிவு ஏற்பட்டால் மனைவிக்கு வழங்கப்பட வேண்டிய நிதி இழப்பீடு மற்றும் சொத்துக்கள் குறித்த விவரங்கள் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இது ஒரு மதச்சார்பு ஆவணமாக இருந்தாலும், நவீன காலத்துச் சட்டபூர்வ ஒப்பந்தங்களுக்கு இது ஒரு அடிப்படையாகத் திகழ்கிறது. ஒரு யூதத் திருமணத்தில் சாட்சிகள் முன்னிலையில் இந்த ஒப்பந்தம் வாசிக்கப்பட்டுப் கையெழுத்திடப்படுவது ஒரு முக்கியச் சடங்காக இன்றும் பின்பற்றப்படுகிறது. இதன் மூலம் பெண்களின் உரிமைகள் மற்றும் அவர்களின் எதிர்காலப் பாதுகாப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது.

இந்து மதம்

இந்து மதத்தைப் பொறுத்தவரை, திருமணம் என்பது ஒரு புனிதமான சடங்காகவும் பிரிக்க முடியாத பந்தமாகவும் கருதப்படுகிறது. பாரம்பரிய இந்துச் சட்டங்களின்படி, திருமணம் என்பது ஓர் ஒப்பந்தம் அல்ல, மாறாக இரு மனங்களின் இணைப்பாகவே பார்க்கப்படுகிறது. எனவே, திருமணத்திற்கு முன்பே பிரிந்து செல்வதைப் பற்றிப் பேசுவது அல்லது அது குறித்து ஒப்பந்தம் செய்துகொள்வது மத ரீதியான நம்பிக்கைகளுக்குப் புறம்பானதாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தியச் சட்டத் திட்டங்களின்படி, இந்துத் திருமணங்களில் இத்தகைய உடன்படிக்கைகளுக்கு நேரடியான மத அங்கீகாரம் இல்லை. இருப்பினும், கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப 2023 மற்றும் 2024 போன்ற ஆண்டுகளில் சமூகத்தில் ஏற்பட்டுள்ள விழிப்புணர்வால், சில தம்பதியினர் சொத்துப் பகிர்வு தொடர்பான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களைச் செய்துகொள்கின்றனர். இத்தகைய ஆவணங்கள் நீதிமன்றங்களில் ஒரு சாட்சியமாக மட்டுமே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றனவே தவிர, அவை திருமணச் சட்டத்தின் அங்கமாக இன்னும் மாறவில்லை.

கிறிஸ்தவ மதம்

கிறிஸ்தவ மதத்தில் கத்தோலிக்கத் திருச்சபை திருமணத்தை ஒரு தெய்வீகமான மற்றும் பிரிக்க முடியாத உறவாகக் கருதுகிறது. வாழ்நாள் முழுமைக்கும் ஒருவருக்கொருவர் உண்மையாக இருப்போம் என்று கடவுளின் முன்னிலையில் வாக்குறுதி அளிப்பதால், விவாகரத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்படும் ஒப்பந்தங்களைச் சபை பொதுவாக ஊக்குவிப்பதில்லை. ஒரு ஒப்பந்தம் திருமணத்தின் புனிதத்தன்மைக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும் வகையில் இருந்தால், அது மத ரீதியாக நிராகரிக்கப்படுகிறது. ஆனால், சில புராட்டஸ்டன்ட் பிரிவுகள் நிதி மேலாண்மை மற்றும் குடும்பச் சொத்துக்களை வரிசைப்படுத்துதல் போன்ற நோக்கங்களுக்காக இத்தகைய ஒப்பந்தங்களைச் செய்துகொள்வதை ஏற்றுக்கொள்கின்றன. குறிப்பாக மேலைநாடுகளில் உள்ள கிறிஸ்தவத் தம்பதியினர், எதிர்காலத்தில் தேவையற்ற சட்டச் சிக்கல்களைத் தவிர்க்க இத்தகைய உடன்படிக்கைகளைப் பயன்படுத்துவது ஒரு பொதுவான நடைமுறையாக உள்ளது. மதக் கோட்பாடுகள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், தற்காலப் பொருளாதாரச் சூழலில் தனிநபர் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க இத்தகைய ஒப்பந்தங்கள் அவசியமானதாகப் பலராலும் கருதப்படுகிறது.