திரிபுவந்தாசு இலுஹார்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search

திரிபுவந்தாசு புருஷோத்தம்தாசு இலுஹார், என்பவர் இந்தியாவில் சுந்தரம் (22 மார்ச் 1908   - 13 ஜனவரி 1991) என்ற அவரது புனை பெயரால் நன்கு அறியப்பட்ட, குஜராத்தி கவிஞர் மற்றும் எழுத்தாளர் ஆவார்.

வாழ்க்கை[தொகு]

அவர் பிரித்தானியாவின் இந்தியாவின் மும்பை மாகாணத்தில் உள்ள பரூச், மியான் மாதரில் 1908 மார்ச் 22 அன்று பிறந்தார். அவர் குஜராத்தின் அமோடில் உள்ள உள்ளூர் பள்ளியில், ஆங்கில வழியில் ஐந்து தரங்களை பெற்று தனது ஆரம்பக் கல்வியை முடித்தார். பின்னர் பரூச்சின் சோட்டுபாய் புராணியில் ராட்டிரிய புதிய ஆங்கிலப் பள்ளியில் படித்தார். 1929 இல் அகமதாபாத்தில் உள்ள குஜராத் வித்யாபீடத்திலிருந்து மொழிகளில் பட்டம் பெற்றார். அவர் சோங்காட்டில் குருகுலில் கற்பிக்கத் தொடங்கினார். இந்திய சுதந்திர இயக்கத்தில் பங்கேற்ற அவர் சிறிது காலம் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். அவர் 1935 முதல் 1945 வரை அகமதாபாத்தில் உள்ள பெண்கள் அமைப்பான ஜோதிசங்கத்துடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தார். 1945 ஆம் ஆண்டில் அரவிந்தருடன் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட அவர் புதுச்சேரிக்கு குடிபெயர்ந்தார். 1970 ல் குஜராத்தி சாகித்ய பரிஷத்துக்கு (குஜராத் இலக்கிய சபை) தலைமை தாங்கினார். அவர் ஜனவரி 13, 1991 அன்று இறந்தார். [1]

படைப்புகள்[தொகு]

அவர் கவிதையுடன் தனது படைப்பைத் தொடங்கினாலும், மற்ற இலக்கியத் துறைகளிலும் வெற்றிகரமாக கால் பதித்தார். அவரது கவிதை மற்றும் உரைநடை இரண்டுமே கற்பனையானவை, தீவிரமானவை, புத்திசாலித்தனம் நிறைந்தவை. அவரது படைப்புகளில் ஆன்மீகம் மற்றும் சமூக கூறுகளும் உள்ளன. வெவ்வேறு தத்துவ கட்டங்களிலிருந்து அவரது மாற்றம், முற்போக்குவாதம், கம்யூனிசம், காந்திய தத்துவம் மற்றும் அரவிந்தரின் சுய உணர்தல் தத்துவம் போன்றவை அவரது படைப்புகளில் தெளிவாக உள்ளன. [1]

கவிதைகள்[தொகு]

அவர் 1926 ஆம் ஆண்டில் விஸ்வகர்மா என்ற புனை பெயரில் கவிதை எழுதத் தொடங்கினார், மரிச்சி மற்றும் ஏகான்ஷ் தே அவரது முதல் கவிதை. அவர் 1928 ஆம் ஆண்டில் பார்டோலின் என்ற கவிதையை சுந்தரம் என்ற புனை பெயரில் வெளியிட்டு அதை வாழ்நாள் முழுவதும் அதையே பின்பற்றினார். [1]

கோய பகதினி கத்வி வாணி அனே கரிபோ நா கீட்டோ ( கோயா பகத்தின் கசப்பான நாக்கு மற்றும் ஏழைகளின் பாடல்கள்) (1933) அவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பாகும், அதைத் தொடர்ந்து காவ்யாமங்கலா (நல்ல கவிதைகள்) (1933)வெளியிட்டார். அவர் வசுதா (1939) என்ற மற்றொரு தொகுப்பையும், குழந்தைகள் கவிதைத் தொகுப்பான ரங் ரங் வடலியா (1939) யையும் வெளியிட்டார் . அவரது யாத்திரை (தி ஜர்னி) (1951) அரவிந்தரின் தத்துவத்தால் பாதிக்கப்பட்டதால் எழுதப்பட்டது. [1]

சிறுகதைகள்[தொகு]

திரிசூல் என்ற புனை பெயரில் சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டார். அவை கிரகனி அனே பிசி வட்டு (1938), பியாசி (1940), உன்னயன் (1945, கொல்கி மற்றும் நாகரிகாவை மேலும் கதைகளுடன் மறுபிரசுரம் செய்தார் ), தரினி (1978), பாவக்னா பாந்தே (1978). [2] [1] [3]

திறனாய்வு[தொகு]

அர்வாச்சின் கவிதா (1946) என்பது 1845 முதல் 1945 வரை குஜராத்தி கவிதைகளின் இலக்கிய விமர்சனம். அவலோகனா அவரது மற்றொரு விமர்சனப் படைப்பாகும், சாகித்ய சிந்தன் (1978) இலக்கிய விமர்சனக் கோட்பாடுகள் குறித்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகும். [1]

மற்றவை[தொகு]

வசந்தி பூர்ணிமா (1977) ஒரு ஓரங்க நாடகங்களின் தொகுப்பு. தட்சிணாயன் (1942) அவரது தென்னிந்திய பயணத்தின் பயணக் குறிப்பு. சிதம்பரா அவரது நினைவுக் குறிப்பு, சமர்ச்சனா அவரது வாழ்க்கையைப் பற்றிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பாகும். அவர் சாவித்யாவையும் (1978) எழுதினார். ஸ்ரீ அரவிந்த் மஹாயோகி (1950) ஸ்ரீ அரவிந்தரின் சிறு வாழ்க்கை வரலாறு. அவர் பல சமசுகிருத, இந்தி மற்றும் ஆங்கில படைப்புகளை குஜராத்தி மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். அவற்றில் பகவஜ்ஜுகியம் (1940), முச்சகாதிகா (1944), கயா பாலாட் (1961), ஜனதா அனே ஜான் (1965), ஐசி ஹை ஜிந்தகி அன்னேபிண்டோவின் சில எழுத்துக்கள் மற்றும் தி மதர் ஆகியவை அடங்கும். [1]

ஸ்ரீ அரவிந்தர் ஆசிரமத்தால் வெளியிடப்பட்ட தட்சிணா மற்றும் பல்தாக்ஷினா பத்திரிகைகளை அவர் திருத்தியுள்ளார்.[2] [4] [1]

விருதுகள்[தொகு]

காவ்யாமங்கலாவுக்கு 1934 இல் ரஞ்சித்ரம் சுவர்ண சந்திரக் விருது வழங்கப்பட்டது. 1955 ஆம் ஆண்டில் தனது கவிதைத் தொகுப்பான யாத்திரை மற்றும் 1946 இல் மஹிதா பரிசு ஆகியவற்றிற்காக நர்மத் தங்கப் பதக்கத்தைப் பெற்றார். அவலோகன் என்ற விமர்சனப் பணிகளுக்காக 1968 ஆம் ஆண்டில் குஜராத்தி எழுத்தாளர்களுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருதைப் பெற்றார். அவருக்கு 1985 ஆம் ஆண்டில் மூன்றாவது மிக உயர்ந்த பொதுமக்கள் விருது பத்ம பூசண் வழங்கப்பட்டது. [1]

குறிப்புகள்[தொகு]