தாஜ்-உல்-மசாஜித்

தாஜ்-உல்-மசாஜித்
தாஜ்-உல்-மசாஜித்
	2010-இல் பள்ளிவாசல்
அடிப்படைத் தகவல்கள்
அமைவிடம்	போபால், மத்திய பிரதேசம்
புவியியல் ஆள்கூறுகள்	23°15′47″N 77°23′35″E / 23.263°N 77.393°E
சமயம்	சன்னி இசுலாம்
வழிபாட்டு முறை	தேவ்பந்தி; (தப்லிகி ஜமாஅத்)
நிலை	மசூதி
செயற்பாட்டு நிலை	செயலில் உள்ளது
இணையத்; தளம்	darululoomtajulmasajid.in

தாஜ்-உல்-மசாஜித் (Taj-ul-Masajid) (அரபு”تَاجُ ٱلۡمَسَاجِد-மசூதிகளின் கிரீடம்),என்னும் மசூதி தாஜ்-உல்-மஸ்ஜித் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.இது ஒரு சன்னி மசூதி, தப்லிகி ஜமாஅத் உடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது தேவ்பந்தி இயக்கத்தின் பகுதியாகும். இது இந்தியாவின் மத்தியப் பிரதேசம் மாநிலத்தில் போபால்இல் அமைந்துள்ளது.^[1] சுமார் 26,000 பேர் ஒரே நேரத்தில் தொழுகை நடத்தும் வசதி கொண்ட இது, இந்தியாவின் மிகப்பெரிய மசூதியாகவும், 2014-ஆம் ஆண்டின் நிலவரப்படி உலகின் ஒன்பதாவது மிகப்பெரிய மசூதியாகவும் திகழ்கிறது.^[2]^[3]

வரலாறு

போபாலின் நவாப் ஷாஜஹான் பேகம், புதிதாகக் கட்டப்பட்ட மதில் சூழ்ந்த புறநகர்ப் பகுதியான ஷாஜஹானாபாத்தில் தாஜ்-உல்-மசாஜித்தின் கட்டுமானத்தைத் தொடங்கினார். கட்டுமானம் தொடங்கப்பட்ட சரியான ஆண்டு தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அது 1871 என மதிப்பிட்டார்.^{[சான்று தேவை]} போபாலைச் சேர்ந்த பத்திரிகையாளரும், மசாஜித்-இ-போபால் (மொ.பெ. போபால் பள்ளிவாசல்கள்) என்ற நூலின் ஆசிரியருமான ஆரிஃப் அஜீஸ், இதன் தொடக்க ஆண்டை 1887 என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.^[4]

1901-ஆம் ஆண்டில் ஷாஜஹான் பேகம் இறந்த பிறகு, இவரது மகள் சுல்தான் ஜஹான் பேகம் அவரது வாழ்நாள் இறுதி வரை மசூதியைக் கட்டினார். இந்த அமைப்பு முன்ஷி ஹுசைன் தலாப்; நூர் மஹால் தலாப்; மற்றும் மோதியா தலாப் ஆகிய மூன்று நீர்நிலைகளின் நடுவில் திட்டமிடப்பட்டது.^[5] ஷாஜஹான் பேகத்தின் ஆலோசனைகளின் பேரில் ஹமீதுல்லா கான் மசூதியின் ஒரு நுழைவாயிலைக் கட்ட உதவினார்.^[4]

பின்னர் கட்டுமானப் பணிகள் இசுலாமிய அறிஞர் இம்ரான் கான் நத்வியால் வழிநடத்தப்பட்டன. அவருடைய சகோதரர் சல்மான் கான் நத்வி கட்டுமானங்களை மேற்பார்வையிட்டார். 20 மில்லியன் இந்திய ரூபாய் செலவில் 1958 ஆம் ஆண்டில் கட்டுமானம் நிறைவடைந்தது.^[4] குவைத் அமீர் தனது மறைந்த மனைவியின் நினைவாக நன்கொடையாக வழங்கிய 13 ஆம் நூற்றாண்டு சிரிய மசூதிகளின் உருவங்களைக் கொண்டு மசூதியின் நுழைவாயில் புதுப்பிக்கப்பட்டது.^[6]

கோவிட்-19 பெருந்தொற்றுஇன் போது மசூதி தடுப்பூசி மையமாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.^[7]

கட்டிடக்கலை

தாஜ்-உல்-மசாஜித் பெரும்பாலும் முகலாயக் கட்டிடக்கலையிலிருந்து உத்வேகம் பெறுகிறது.^[8] இந்த மசூதி இளஞ்சிவப்பு நிற முகப்பைக் கொண்டுள்ளது. அதன் மேல் பளிங்கு குவிமாடங்களுடன் கூடிய 18 மாடி உயரமுள்ள இரண்டு எண்கோண மினாரெட்டுகள் உள்ளன. மேலும், கவர்ச்சிகரமான தூண்களைக் கொண்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான பிரதான மண்டபம் மற்றும் தில்லியில் உள்ள ஜாமா மஸ்ஜித் மற்றும் இலாகூரின் பாத்சாகி மசூதி போன்றவற்றை ஒத்த பளிங்கு தரைத்தளமும் உள்ளது.^[9]இதன் மையத்தில் ஒரு பெரிய அங்கசுத்தி தொட்டியுடன் கூடிய ஒரு முற்றம் உள்ளது. இது நான்கு உள்ளிழுக்கப்பட்ட வளைவுகள் மற்றும் பிரதான தொழுகை மண்டபத்தில் ஒன்பது கூர்முனை கொண்ட பலமடங்கு திறப்புகளுடன் கூடிய இரண்டு மாடி நுழைவாயிலைக் கொண்டுள்ளது. மண்டபத்தில் உள்ள பிரம்மாண்டமான தூண்கள், சாய்ந்த வளைவுகள் வழியாக 27 கூரைகளைத் தாங்குகின்றன. அவற்றில் 16 கூரைகள் அலங்காரமான இதழ் வடிவ வடிவமைப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளன.^[10]

மசூதி கட்டப்பட்ட காலத்தில் பெண்கள் வீட்டிலிருந்து தொழுவதே வழக்கமாக இருந்ததால், இந்த மசூதியில் ஒரு செனானா இருப்பது அரிதானது.^[11]^[12]

வருடாந்திர சபை

போபால் தப்லீகி இஜ்திமா, தப்லீக் ஜமாஅத்தின் வருடாந்திர மூன்று நாள் மாநாடு, 1948-ஆம் ஆண்டு மற்றும் 2001-ஆம் ஆண்டுக்கு இடையில் தாஜ்-உல்-மஸ்ஜித்தில் நடத்தப்பட்டது.^[4] இடப் பற்றாக்குறை காரணமாக இது நகரத்திற்கு வெளியே உள்ள இண்ட்கேடிக்கு மாற்றப்பட்டது.^[13] ^{[சான்று தேவை]}