செம்னோபித்திகசு
| செம்னோபித்திகசு | |
|---|---|
 | |
| Gray langur in Mudumalai, Tamil Nadu | |
| உயிரியல் வகைப்பாடு | |
| உலகம்: | |
| திணை: | |
| பிரிவு: | |
| வகுப்பு: | |
| வரிசை: | |
| குடும்பம்: | செர்கோபித்திடே |
| பேரினம்: | செம்னோபித்திகசு தெசுமாரெசுட், 1822 |
| மாதிரி இனம் | |
| செம்னோபித்திகசு எண்டெல்லசு துப்ரென்செ, 1797 | |
| சிற்றினம் | |
|
"செ. சைகிசுடேசியசு" | |
செம்னோபித்திகசு (Semnopithecus Sp.) என்பது ஒரு குரங்குப் பேரினம் ஆகும். இதில் அனுமன் குரங்கு அல்லது சாம்பல் மந்தி என்று அறியப்படும் இப்பேரினக் குரங்குகள் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தை பூர்வீகமாகக் கொண்ட முதனிக் குரங்குகள் ஆகும். இப்பேரினத்தில் 8 சிற்றினங்கள் அறியப்பட்டுள்ளன. இரண்டு சிற்றினங்களைத் தவிர பிறவையெல்லாம் பொதுவாக சாம்பல் மந்திகள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.[1]
தமிழகத்தில் இவை அனுமன் குரங்கு, கொண்டை குரங்கு, முசு போன்ற பெயர்களாலும் அழைக்கப்படுகின்றன. இவை அனுமன் (இராமாயணத்தில் வரும்) கடவுளுடன் இணைத்து இந்து சமயத்தில் புனிதமாகக் கருதப்படுகின்றன.
வகைப்பாட்டு வரலாறு
[தொகு]பழமையாக செம்னோபித்தேக்கஸ் என்டெல்லஸ் என்ற ஒரே இனம் மட்டுமே அங்கீகரிக்கப்பட்டிருந்தது. பிற இனங்கள் அதன் உப-இனங்களாக கருதப்பட்டன. 2001ஆம் ஆண்டு முதல், கூடுதல் இனங்கள் தனித் தனியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன. 2005ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்ட உலகின் பாலூட்டி இனங்கள் நூலில் ஏழு இனங்கள் பட்டியலிடப்பட்டன. தற்போது எட்டு இனங்கள் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.
வகைப்பாடு மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. சில மூலக்கூறு பகுப்பாய்வு அடிப்படையில் குறைந்தது மூன்று இனங்கள் — வட இந்திய, தென் இந்திய, மற்றும் இலங்கை — மட்டுமே அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்ற கருத்தும் உள்ளது.[2][3]
அமைப்பு
[தொகு]இக்குரங்குகள் பெரும்பாலும் சாம்பல் நிறமாகவும் (சில மஞ்சள் கலந்த நிறமுடையனவாகவும்), கருமை நிற முகம் மற்றும் காதுகள் கொண்டிருக்கும். [4]வெவ்வேறு இனங்களுக்கிடையே வேறுபாடுகள்:
வட இந்தியச் சாம்பல் மந்திகள் தங்களது வாலின் நுனியை தலை நோக்கி வளைத்து நடப்பது வழக்கம். தென் இந்திய மற்றும் இலங்கைச் சாம்பல் மந்திகள் தலைகீழ் "U" வடிவம் அல்லது "S" வடிவத்தில் வாலை தாங்குகின்றன.[7]
அளவு
[தொகு]ஆண் குரங்குகள் பெண் குரங்குகளை விட எப்போதும் பெரியதாக இருக்கும்.
- தலை–உடல் நீளம்: 51–79 செமீ (20–31 அங்குலம்)
- வால் நீளம்: 69–102 செமீ (27–40 அங்குலம்) — உடலை விட எப்போதும் நீளமானது
- ஆண் சராசரி எடை: 18 கிலோ (40 பவுண்டு)
- பெண் சராசரி எடை: 11 கிலோ (24 பவுண்டு)
இதுவரை பதிவான மிக கனமான மந்தி, 26.5 கிலோ (58 பவுண்டு) எடை கொண்ட ஒரு ஆண் நேபாள சாம்பல் மந்தி ஆகும். தென் பகுதியிலுள்ள மந்திகள், வட பகுதி மந்திகளைக் காட்டிலும் சிறியதாக இருக்கும்.
நடவடிக்கை
[தொகு]மந்திகள் பெரும்பாலும் நான்கு கால் நடை கொண்டவை. தங்கள் காலத்தில் பாதியை தரையிலும், மீதியை மரங்களிலும் கழிக்கின்றன. சில நேரம் இரண்டு கால்களில் தாவவும் செய்யும். இவற்றின் தாவல் திறன்:
- கிடைமட்ட தாவல்: 3.6 – 4.7 மீட்டர் (12–15 அடி)
- இறக்கம் கொண்ட தாவல்: 10.7 – 12.2 மீட்டர் (35–40 அடி)
முக்கிய இனங்கள்
[தொகு]தற்போது செம்னோபித்தேக்கஸ் பேரினத்தின் கீழ் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள 8 இனங்கள்:
| பொதுப் பெயர் | அறிவியல் பெயர் | வாழும் பகுதி | IUCN நிலை |
|---|---|---|---|
| நேபாள சாம்பல் மந்தி | S. schistaceus | இமயமலை | LC (கவலையற்றது) |
| காஷ்மீர் சாம்பல் மந்தி | S. ajax | இமயமலை | EN (அழியும் ஆபத்து; 1,400–1,500) |
| தராய் சாம்பல் மந்தி | S. hector | இமயமலை | NT (அச்சுறுத்தலுக்கு அருகில்) |
| வடப் புல்வெளி சாம்பல் மந்தி | S. entellus | இந்தியா | LC |
| கருங்கால் சாம்பல் மந்தி | S. hypoleucos | தென் இந்தியா | LC |
| நீலகிரி மந்தி | S. johnii | மேற்குத் தொடர்ச்சி மலை | VU (பாதிக்கப்படத்தக்கது; 9,500–10,000) |
| கொண்டை சாம்பல் மந்தி | S. priam | தென் இந்தியா & இலங்கை | NT |
| ஊதா முகம் கொண்ட மந்தி | S. vetulus | இலங்கை | EN |
செம்னோபித்தேக்கஸ் டுசுமியேரி (S. dussumieri) என்ற பழைய இனம், தற்போது செல்லுபடியாகாதது என்று கருதப்படுகிறது. அதன் வாழும் பகுதி பெரும்பாலும் S. entellus-இல் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.[8][9][10]
பரவல்
[தொகு]சாம்பல் மந்திகளின் முழுமையான பரவல்:
- வடக்கே — இமயமலை
- தெற்கே — இலங்கை
- கிழக்கே — வங்காளதேசம்
- மேற்கே — பாக்கித்தான்
இவை ஆப்கானித்தானிலும் இருக்கக்கூடும். இவற்றின் பரவலின் பெரும்பகுதி இந்தியாவின் உள்ளேயே உள்ளது. அறியப்பட்ட ஏழு இனங்களும் இந்தியாவில் ஒரு பகுதியாவது வாழ்கின்றன.
வாழிடம்
[தொகு]அனுமன் குரங்குகள் பல்வேறு வாழிடங்களுக்கு ஏற்ப தங்களை மாற்றிக் கொள்ளும் திறன் கொண்டவை:
- வறண்ட பகுதிகள் — பாலைவனங்கள்.
- வெப்ப மண்டலப் பகுதிகள் — வெப்ப மழைக்காடுகள்.
- சம வெப்ப மண்டலப் பகுதிகள் — ஊசியிலைக் காடுகள், இலையுதிர்க் காடுகள், மலைப் பகுதிகள்.
கடல் மட்டத்திலிருந்து 4,000 மீட்டர் (13,000 அடி) உயரம் வரை இவை காணப்படுகின்றன. மனிதர்கள் வாழும் சூழலில் நன்கு பழகிக்கொள்ளும். கிராமங்கள், நகரங்கள், வீடுகள் மற்றும் வேளாண்மை நிலங்களிலும் காணப்படுகின்றன. பத்து லட்சம் வரை மக்கள் தொகை கொண்ட ஜோத்பூர் போன்ற அடர்த்தியான நகரங்களில் கூட இவை வாழ்கின்றன.
நடத்தை
[தொகு]தினச்செயற்பாடு
[தொகு]சாம்பல் மந்திகள் பகலில் செயற்படுபவை. இரவில் மரங்களில் தூங்குகின்றன. மனிதர்கள் வசிக்கும் பகுதிகளில், மின்கம்பம் மற்றும் கோபுரம் போன்ற மனிதனால் கட்டப்பட்ட அமைப்புகளிலும் தூங்குகின்றன. மரங்களில் ஓய்வு எடுக்கும் போது, பெரும்பாலும் உயரமான கிளைகளையே விரும்புகின்றன.
உணவு
[தொகு]அனுமன் குரங்குகள் முதன்மையாக தாவர உண்ணிகள். உணவில் அடங்கியவை:
- இலைகள், இலைத் தளிர்கள் (முதன்மை)
- ஊசியிலை மற்றும் கூம்புகள்
- பழங்கள், பழ தளிர்கள்
- பசுமை மாறா இலைக் காம்புகள்
- தளிர்கள், வேர்கள், விதைகள்
- புல், மூங்கில், மொஸ், லைக்கன்
- பிராணியில்லா உணவு — சிலந்தி வலை, கரையான் புற்று, பூச்சி குஞ்சுகள்
இவை வேளாண்மைப் பயிர்களையும், மனித உணவையும் உண்ணும். மனிதர்கள் அளிக்கும் உணவையும் ஏற்றுக்கொள்ளும். தண்ணீரின் பெரும்பகுதியை இவை உணவிலிருந்தே பெறுகின்றன.
கூட்ட அமைப்பு
[தொகு]அனுமன் குரங்குகள் மூன்று வகை குழுக்களாக வாழ்கின்றன:
- ஒற்றை ஆண் குழு — ஒரு வளர்ந்த ஆண், பல பெண்கள், மற்றும் குட்டிகள்.
- பல ஆண் குழு — அனைத்து வயதினருமான ஆண், பெண் இருபால் உறுப்பினர்களும்.
- அனைவரும் ஆண் குழு — வளர்ந்த ஆண்கள், இளைய ஆண்கள், மற்றும் குட்டிகள்.
அனைத்து வகை குழுக்களிலும் சமூகப் படிநிலைகள் நிலவுகின்றன.
வேட்டையாடிகள்
[தொகு]அனுமன் குரங்குகளை வேட்டையாடுபவை:
- சிறுத்தை (இந்திய சிறுத்தை)
- செந்நாய்
- புலி
- இந்திய ஓநாய்
- மலைப்பாம்பு
கலாச்சார முக்கியத்துவம்
[தொகு]இந்து சமயத்தில், அனுமன் குரங்குகள் அனுமன் கடவுளுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. இராமாயணம் காவியத்தில் அனுமன் முக்கிய கதாபாத்திரம். எனவே, இக்குரங்குகள் இந்தியா முழுவதிலும் புனிதமாகக் கருதப்படுகின்றன. கோயில் வளாகங்கள் மற்றும் சமய இடங்களில் இவை பாதுகாக்கப்படுவதோடு உணவளிக்கப்படுகின்றன.
திரக்கிபித்தேக்கஸ் உடனான தொடர்பு
[தொகு]திரக்கிபித்தேக்கஸ் (Trachypithecus) என்ற பேரினத்தை செம்னோபித்தேக்கஸின் உப பேரினமாக கருத வேண்டும் என்ற கருத்தும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் இரண்டையும் தனித்தனி பேரினங்களாகப் பேணினால், ஊதா முகம் கொண்ட மந்தி (S. vetulus) மற்றும் நீலகிரி மந்தி (S. johnii) ஆகியவை திரக்கிபித்தேக்கஸிலிருந்து செம்னோபித்தேக்கஸுக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளன.
மேற்கோள்கள்
[தொகு]- ↑ Groves, Colin (16 நவம்பர் 2005). Wilson, D. E., and Reeder, D. M. (eds) (ed.). Mammal Species of the World (3rd edition ed.). Johns Hopkins University Press. pp. 174–175. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண் 0-801-88221-4.
{{cite book}}:|edition=has extra text (help);|editor=has generic name (help); Check date values in:|date=(help)CS1 maint: multiple names: editors list (link) - ↑ Osterholz, M.; Walter, L.; Roos, C. (2008). "Phylogenetic position of the langur genera Semnopithecus and Trachypithecus among Asian colobines, and genus affiliations of their species groups". BMC Evolutionary Biology 8 (1). doi:10.1186/1471-2148-8-58. பப்மெட்:18298809. Bibcode: 2008BMCEE...8...58O.
- ↑ Karanth, P. (2010). "Molecular systematics and conservation of the langurs and leaf monkeys of South Asia". Journal of Genetics 89 (4): 393–399. doi:10.1007/s12041-010-0057-3. பப்மெட்:21273689. https://www.ias.ac.in/article/fulltext/jgen/089/04/0393-0399. பார்த்த நாள்: 2019-02-08.
- ↑ Molur, S.; Singh, M.; Kumar, A. (2008). "Semnopithecus priam". IUCN Red List of Threatened Species 2008.
- ↑ Groves, C. (2001). Primate taxonomy. Washington DC: Smithsonian Institution Press. ISBN 1-56098-872-X.
- ↑ Brandon-Jones, D. (2004). "A taxonomic revision of the langurs and leaf monkeys (Primates: Colobinae) of South Asia". Zoos' Print Journal 19 (8): 1552–1594. doi:10.11609/jott.zpj.971.1552-94. http://www.zoosprint.org/ZooPrintJournal/2004/August/1552-94.pdf. பார்த்த நாள்: 2011-04-28.
- ↑ Roonwal, M.L. (1981). "Intraspecific variation in size, proportion of body parts and weight in the hanuman langur, Presbytis entellus (Primates), in South Asia, with remarks on subspeciation". Records of the Zoological Survey of India 79 (1–2): 125–158. doi:10.26515/rzsi/v79/i1-2/1981/161760. http://faunaofindia.nic.in/PDFVolumes/records/079/01-02/0125-0158.pdf.
- ↑ Karanth, K. P.; Singh, L.; Collura, R. V.; Stewart, C. B. (2008). "Molecular phylogeny and biogeography of langurs and leaf monkeys of South Asia (Primates: Colobinae)". Molecular Phylogenetics and Evolution 46 (2): 683–694. doi:10.1016/j.ympev.2007.11.026. பப்மெட்:18191589. Bibcode: 2008MolPE..46..683K. http://wgbis.ces.iisc.ernet.in/biodiversity/pubs/ces_pubs/pubs_2008/theme1_08.pdf.
- ↑ Wilson, Don E.; Mittermeier, Russell A.; Rylands, Anthony B. (2013). "Introduction". Handbook of the Mammals of the World, Volume 3: Primates (1st ed.). Lynx Edicions. ISBN 978-84-96553-89-7. Retrieved 2018-08-30.
- ↑ Roos, C.; Boonratana, R.; Supriatna, J.; Fellowes, J. R.; Groves, C. P.; Nash, S. D.; Rylands, A. B.; Mittermeier, R. A. (2014). "An updated taxonomy and conservation status review of Asian primates". Asian Primates Journal 4 (1): 2–38. http://static1.1.sqspcdn.com/static/f/1200343/25106535/1403670682630/2014June24_APJ_Vol4_1.pdf?token=EY6Cm%2BAdyf9lSBug8Jv%2BeF%2B%2BPDM%3D.