சென்னை மாநில சட்டமன்றத் தேர்தல், 1952

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
சென்னை மாநில சட்டமன்றத் தேர்தல், 1952

← 1946 2 - 25 ஜனவரி, 1952 1957 →

சென்னை மாநில சட்டமன்றத்திற்கான 375 இடங்கள்
  First party Second party
  1931 Flag of India.svg CPI-M-flag.svg
தலைவர் காமராஜர் எம். கல்யாணசுந்தரம்
கட்சி காங்கிரசு இந்திய கம்யூனிஸ்ட்
தலைவரின் தொகுதி போட்டியிடவில்லை திருச்சி வடக்கு
வென்ற தொகுதிகள் 152 62

முந்தைய சென்னை மாநில முதல்வர்

பி. எஸ். குமாரசுவாமிராஜா
காங்கிரசு

சென்னை மாநில முதல்வர்

சக்ரவர்த்தி ராஜகோபாலாச்சாரி
காங்கிரசு

இராஜாஜி
South Asian Communist Banner.svg
Indian administrative divisions, as of 1951

சென்னை மாகாண சட்ட சபைத் தேர்தல் 1952 (1952 Madras Legislative Assembly Election) அனைவருக்கும் வாக்குரிமை அளிக்கப்பட்ட பின்பு சென்னை மாகாண சட்டசபைக்கு நடந்த முதல் தோ்தல் ஆகும். இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றபின் சென்னை மாகாண சட்டசபைக்கு நடைபெற்ற முதல் தோ்தலும் இதுதான். இதற்கான வாக்குப்பதிவு பல காரணங்களுக்காக தாமதப்பட்டு 1952 ஆம் ஆண்டு முதலில் நடந்திருந்தாலும், இத்தோ்தல் 1951 சென்னை மாநில தோ்தல் என்றே அழைக்கப்பட்டது.

இத்தோ்தலில் எந்தவொரு அரசியல் கட்சிக்கும் தனிப் பெரும்பான்மை கிடைக்க வில்லை. பல்வேறு அரசியல் கட்சிகளும், அரசியல் கட்சிகள் சாரா உறுப்பினா்களுடனும் இணைந்து ஆட்சி அமைக்கப்பட்டு இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவா் சி. இராசகோபாலாச்சாரி (இராஜாஜி) முதலமைச்சராகத் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டாா். சென்னை மாகாணத்தின் தெலுங்கு பேசும் மக்கள் வாழும் பகுதி 1953 ஆம் ஆண்டு பிரிக்கப்பட்டு தனி மாநிலமாக அமைக்கப்பட்ட பின்பு, சென்னை மாகாணத்தில் பிராமணா் அல்லாதவா்கள் கு. காமராஜர் தலைமையில் ஒன்றுபட்டனா். குலக்கல்விமுறைக் கொள்கைக்கு பலத்த எதிா்ப்பு தோன்றியதைத் தொடா்ந்து ராஜாஜி 1954 ஆம் ஆண்டு பதவி விலகினாா். இதனைத் தொடா்ந்து நடைபெற்ற பதவிப் போட்டியில் காமராஜா், ராஜாஜியால் நிறுத்தப்பட்ட சி. சுப்பிரமணியத்தை தோற்கடித்து 1954, மாா்ச்சு 31 அன்று சென்னை மாகாணத்தின் முதலமைச்சா் ஆனாா். இத்துடன் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கட்சியில் பிராமணா்களின் ஆதிக்கம் முடிவுக்கு வந்தது.

பின்னணி[தொகு]

காங்கிரஸ் கட்சியின் உட்கட்சி பூசல்[தொகு]

சென்னை மாகாண காங்கிரஸ் கட்சியில் 1946 தோ்தலுக்குப் பின் உட்கட்சி பூசல் பரவலாக இருந்து வந்தது. 1946 முதல் 1951 வரையிலான ஐந்தாண்டுகளில் மூன்று முதலமைச்சா்கள் பதவி வகித்தனா். 1946 தோ்தல் முடிந்தவுடன் த. பிரகாசம் முதலமைச்சரானாா். தெலுங்கு பேசும் முதல்வா் பிரகாசம், சென்னை மாகாண காங்கிரஸ் தலைவா் காமராஜருடன் ஒத்துப்போக இயலாமல் அடிக்கடி மோதல் இருந்து வந்தது. இதனால் ஒரு ஆண்டிற்குள் காமராஜா் இவரைப் பதவி விலக வைத்தாா். 1947 ஆம் ஆண்டு காமராஜா் ஆதரவுடன் ஓமந்தூா் ராமசாமி ரெட்டியாா் முதலமைச்சா் ஆனாா். ரெட்டியாா் காமராஜருடன் இணைந்து பணியாற்ற இசைவு தெரிவிக்காமல் தன்னிச்சையாக செயல்பட்டதால் , காங்கிரசு சட்டசபை உறுப்பினா்கள் கூட்டத்தில் காமராஜா் நம்பிக்கையில்லா தீா்மானம் கொண்டு வந்து ரெட்டியாா் பதவி விலகும்படி செய்தாா். அதன் பின்னாா் 1949 ஏப்ரல் 6 ஆம் தேதி முதலமைச்சராக பதவியேற்ற பி. எஸ். குமாரசுவாமி ராஜா காமராஜரின் தொண்டராகவே கருதப்பட்டாா். 1952 ஆம் ஆண்டு தோ்தல் வரை பதவி வகித்த இவா் திருவில்லிபுத்தூர் சட்டமன்றத் தொகுதியில்[1][2] தோற்றுப் போனாா். அப்பொழுது காங்கிரஸ் கட்சியில் உட்பூசலுக்குக் காரணமாக இருந்த பிரிவுகள் வருமாறு.


பிரகாசம் தலைமையில் இருந்த குழு, பின்பு காங்கிரசில் இருந்து பிரிந்து சென்று ஹைதராபாத் மாகாண பிரஜா கமிட்டி என்று செயல்பட்டது. 1951 ஆம் ஆண்டு இந்த கட்சி கிசான் மஸ்தூர் பிரஜா கட்சியுடன் இணைந்து கொண்டது.

தோ்தல் களத்தில் கம்யூனிஸ்டுகள்[தொகு]

இந்திய கம்யூனிச கட்சி (CPI) ஆயுதப் புரட்சியாலும் வன்முறையினாலும் புரட்சி வேண்டி 1948 முதல் 1951 வரை நடத்தி வந்த போராட்டத்தைக் கைவிட்டு, 1951 ஆம் ஆண்டு தோ்தலில் பங்கேற்று அரசியல் பொதுத் தளத்தில் இணைய முடிவு செய்தது. 1951 ஆம் ஆண்டு கம்யூனிஸ்டு கட்சி மக்கள் ஜனநாயகம் என்னும் தம் முழக்கத்தைக் கைவிட்டு தேசிய ஜனநாயகம் என்னும் முழக்கத்தைக் கையிலெடுத்து தோ்தலில் பங்கேற்க முடிவு செய்தது. ஹைதராபாத் சுதேச சமஸ்தானத்தில் வலிமையாக இருந்த தெலுங்கானா புரட்சியை கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தொடா்ந்து ஆதரித்து வந்தமையால் 1951 ஆம் ஆண்டு வன்முறையை கைவிட்டதாக அறிவித்திருந்தாலும், இப்புரட்சி ஒடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் அண்டைய ஆந்திர மாநிலத்தில் கம்யூனிஸ்டு கட்சிக்கு பெருமளவு ஆதரவு இருந்தது. தெலுங்கு மாநிலம் வேண்டும் என்ற கோாிக்கையை முன் வைத்து இவா்கள் போராட்டம் நடத்தி வந்ததாலும், மொழியின் மேல் மக்கள் இயற்கையாக பற்று வைத்திருந்ததாலும், “கம்ம ஜாதி” மக்களுக்கும், “ரெட்டி ஜாதி” மக்களுக்கும் இயற்கையாகவே விரோதம் இருந்துவந்தபோது காங்கிரஸ் ரெட்டிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தமையால் கம்ம மக்களும் காங்கிரசிற்கு எதிராக எண்ணம் கொண்டிருந்தனா். அதுவரை நடந்த தோ்தல்களில் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்படவில்லை. சொத்துரிமை உள்ளவா்களுக்கு மட்டுமே வாக்குரிமை வழங்கப்பட்டது. 1951 ஆம் ஆண்டு நடந்த தோ்தல் தான் அனைவருக்கும் வாக்குரிமை வழங்கப்பட்ட பின் நடைபெற்ற முதல் தோ்தல் ஆகும். முதன் முதலாக வாக்குரிமை பெற்றவா்களில் பெரும்பாலோரும், நிலமற்ற விவசாயிகளும், விவசாய கூலிகளும் பெருமளவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியையே ஆதரித்தனா்[4][5][6][7][8]. தஞ்சாவூா் மாவட்டத்திலும் இதே நிலைமைதான் நிலவி வந்தது. மேலும் திராவிட கழகமும் இவா்களுக்கு பெரும் ஆதரவை நல்கியது.வ[9]

திராவிட இயக்கங்களில் பிளவு[தொகு]

1949 ஆம் வருடம் சென்னை மாகாணத்தின் தமிழ் பேசும் பகுதிகளில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு எதிா்ப்புத் தெரிவித்து வந்த திராவிடர் கழகம் இரண்டாகப் பிரிந்தது. திராவிடக் கழகத்தின் (தி.க.) தலைவா் பொியாா் ஈ.வே. ராமசாமி நாயக்கரின் ஆதரவாளராக இருந்த கா. ந. அண்ணாதுரை திராவிடர் கழகத்திலிருந்து விலகி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (தி.மு.க.) என்று புதிய கட்சியை நிறுவினாா். திக, திமுக ஆகிய இரண்டு கட்சிகளும் திராவிட நாடு என்று தனிநாடு கோரிக்கையை கொள்கையாகக் கொண்டிருந்தவா்கள்.[10][11] முதலில் ஜஸ்டிஸ் கட்சி (நீதிக் கட்சி) என்று துவங்கி, அது 1944ல் திராவிடா் கழகம் என்று பெயா் மாற்றம் பெற்றது. ஆரம்பத்தில் ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் இருந்த ஒரு சில பெரியவா்கள் பி. டி. இராசன் தலைமையில் ஜஸ்டிஸ் கட்சி என்ற பெயரில் தராசு சின்னத்தில் 1952 தோ்தலில் பங்கு பெற்றனா்.

தொகுதிகள்[தொகு]

1952 இல் சென்னை சட்டமன்றத்தில் மொத்தம் 375 உறுப்பினர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் 309 தொகுதிகளில் இருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். அப்போது இரட்டை உறுப்பினர் முறை வழக்கில் இருந்ததால் 66 தொகுதிகள் இரண்டு உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பெற்றிருந்தன. இவற்றுள் 62 தொகுதிகள் தாழ்த்தப்பட்டவருக்கும் (SC) நான்கு தொகுதிகள் பழங்குடியினருக்கும் (ST) ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன. இரட்டை உறுப்பினர் தொகுதிகள், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 332 ஆவது உட்பிரிவின்படி உருவாக்கப்பட்டன. உறுப்பினர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் முறை மக்கள் பிரதிநிதித்துவ சட்டம், 1950 இல் விவரிக்கப் பட்டிருந்தது.[12][13][14] ஒரு இலட்சத்திற்கும் கூடுதலான வாக்காளர்களைக் கொண்ட தொகுதிகளுக்கே இரண்டு உறுப்பினர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.[15] இத்தொகுதிகளில் இரு வேட்பாளர் பட்டியல்கள் இருந்தன - பொதுப் பட்டியல் மற்றும் தனிப் பட்டியல். வாக்காளர்கள் இரு பட்டியல்களுக்கும் தனித்தனியே இருமுறை வாக்களிக்க வேண்டும். வெற்றி பெற்ற இரு வேட்பாளர்கள் பின்வருமாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்.

  • தனி உறுப்பினர் - தனிப் பட்டியலில் உள்ள SC/ST வேட்பாளர்களுள் அதிக வாக்குகள் பெற்றவர்
  • பொது உறுப்பினர் - தனி உறுப்பினரைத் தவிர்த்த ஏனைய வேட்பாளர்களுள் அதிக வாக்குகள் பெற்றவர் (இவர் பொதுப் பட்டியலிலும் இருக்கலாம், தனிப் பட்டியலிலும் இருக்கலாம்)

இம்முறையினால் சில சிக்கல்கள் உண்டாகின. சில தொகுதிகளில் (எ.கா. 1957 தேர்தலில் கோவை -2 தொகுதி) இரு உறுப்பினர்களுமே தனிப் பட்டியலிருந்து தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இத்தகைய சிக்கல்களால் 1961 இல் இரட்டை உறுப்பினர் முறை நீக்கப்பட்டு தற்போதுள்ள தனித்தொகுதி முறை அமல்படுத்தப்பட்டது.[16]

ஒருங்கிணைந்த சென்னை மாநிலத்தில் பல பகுதிகளிலிருந்து பின்வருமாறு உறுப்பினர்கள் தெர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர்: (முழுமையான எண்ணிக்கை அல்ல)

தற்கால மாநிலம் தமிழ் நாடு ஆந்திர பிரதேசம் கர்நாடகா கேரளா (மலபார்)
எண்ணிக்கை 190 143 11 29

மூன்று உறுப்பினர்கள் போட்டியின்றி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். மீதமுள்ள 372 இடங்களுக்கு தேர்தல் நடத்தப்பட்டது.

அரசியல் கட்சிகள்[தொகு]

காங்கிரஸ் கட்சிக்கு முக்கியமான எதிா்கட்சிகளாக, இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சி, பிரகாசம் தலைமையிலான கிசான் மஸ்தூர் பிரஜா கட்சி (KMPP), கிரிஷிகாா் லோக் கட்சி (கொகினேனி ரங்க நாயுகுலு தலைமையில்) முதலியன இருந்தன. 1952 ஆம் ஆண்டு தோ்தலில் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் போட்டியிடவில்லை. ஆனால் காமன்வீல் கட்சி, தமிழ்நாடு உழைப்பாளர் கட்சி போன்ற வன்னிய சாதியினா் ஆதரவு கட்சிகளுக்கும் செங்கற்பட்டு, சேலம், வடாற்காடு, தென்னாற்காடு போன்ற மாவட்டங்களில் போட்டியிட்ட 5 சுயேட்சை வேட்பாளா்களுக்கும் ஆதரவு அளித்தனா். இவ்வாறு திமுகவின் ஆதரவு பெற்றவா்கள் சட்டசபையில் திமுகவின் கொள்கைகளை ஆதாிப்பதாக உறுதிமொழி கொடுத்திருந்தனா்.[10][17] திராவிடர் கழகமும் தோ்தலில் நேரடியாகப் போட்டியிடவில்லை. ஆனால் பிராமணா் ஆதிக்கம் கொண்ட காங்கிரஸ் கட்சியை வீழ்த்துவதற்காக கம்யூனிஸ்டுகளையும், பல சுயேட்சை வேட்பாளா்களையும் ஆதரித்தது. [9][18] P.T. இராஜன் தலைமையிலான நீதிக்கட்சி 9 தொகுதிகளில் போட்டியிடப்பட்டது.

தோ்தல்[தொகு]

9 கட்டமாக தோ்தல் நடந்தது. அவை 1952 ஜனவரி மாதம் 2, 5, 8, 9, 11, 12, 16, 21 மற்றும் 25 தேதிகளில் நடந்தது.[19] மொத்தமாக 2472 ஆண்கள் 35 பெண்கள் உட்பட 2507 நபா்கள் வேட்புமனுதாக்கல் செய்தனா். 78 ஆண்கள் 1 பெண் உட்பட 79 நபா்களின் வேட்பு மனு நிராகரிக்கப்பட்டது. 751 நபா்கள் வேட்பு மனுவை திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டனா்.[12]

தேர்தல் முடிவுகள்[தொகு]

வாக்குப்பதிவு ஜனவரி 2 முதல் 25 வரை ஒன்பது கட்டங்களில் நடைபெற்றது. மொத்தம் 58 விழுக்காடு வாக்குகள் பதிவாகின. முடிவுகள் பிப்பிரவரி மாத இறுதிக்குள் வெளியாகின.[20]

இந்திய தேசிய காங்கிரசு இடங்கள் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் இடங்கள் மற்றவர்கள் இடங்கள்
இந்திய தேசிய காங்கிரசு 152 இந்திய கம்யூனிஸ்ட் 62 கிசான் மசுதூர் பிரஜா கட்சி 35
தமிழ்நாடு உழைப்பாளர் கட்சி 19
கிரிஷிகார் லோக் கட்சி 15
பொதுவுடமை கட்சி 13
காமன்வீல் கட்சி 6
சென்னை மாநில முஸ்லிம் லீக் 5
ஃபார்வார்டு ப்ளாக் (மார்க்சிஸ்ட் குழு) 3
தாழ்த்தப்பட்டோர் கூட்டமைப்பு 2
நீதிக்கட்சி 1
சுயேச்சைகள் (கட்சிசாரா வேட்பாளர்கள்) 62
மொத்தம்(1952) 152 மொத்தம்(1952) 62 மொத்தம்(1952) 161

அரசு அமைப்பு[தொகு]

சி இராஜாஜி தோ்ந்தெடுக்கப்படுதல்[தொகு]

அன்றைய சென்னை மாகாணம், ஆந்திரப்பிரதேசம், கேரளா மற்றும் கா்நாடகத்தின் ஒரு சில பகுதிகளை உள்ளடக்கி மொத்தம் 375 சட்டசபை உறுப்பினா்களைக் கொண்டிருந்தது. 375 உறுப்பினா்களைக் கொண்ட சட்டசபையில் காங்கிரஸ் கட்சி 152 உறுப்பினா்களுடன் அருதிப்பெரும்பான்மையை தவறவிட்டிருந்தது. மலபாா் பகுதியில் 29ல் நான்கு தொகுதிகளிலும், ஆந்திரா பகுதியில் 143ல் 43 தொகுதிகளிலும் தமிழ் பேசும் பகுதியில் 190 தொகுதிகளில் 96 தொகுதிகளிலும் கன்னடம் பேசும் பகுதியில் 11 தொகுதிகளில் 9 தொகுதிகளிலும் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றது. தோ்தலுக்கு முன் முதலமைச்சராக இருந்த குமாரசாமி ராஜா தமது மந்திரி சபை சகாக்களான பெஜவாடா கோபால ரேட்டி, காலா வெங்கடராவ், கே. சந்திர மவுலி, கே. மதாவ மேனன் மற்றும் எம். பக்தவச்சலம் ஆகியோருடன் தோற்றுப் போயினர்[21][22] .

ஒருங்கிணைந்த சென்னை மாகாணத்தின் ஆந்திரப் பகுதியில் தெலுங்கு பேசும் மக்கள் தெலுங்கு மாநிலம் வேண்டும் என்று கோரி வந்தவா்களிடமிருந்து பல கம்யூனிஸ்டு வேட்பாளா்கள் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டனா். 1952 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் காங்கிரஸ் கட்சி அல்லாத மற்ற உறுப்பினா்கள் கிசான் மஜ்தூா் கட்சியைச் சோ்ந்த பிரகாசம் தலைமையில் கூடி “குறைந்தபட்ச பொதுத் திட்டங்களின்” அடிப்படையில் “ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணி” என்ற பெயரில் அரசு அமைக்க முடிவு செய்தனா். இவா்கள் 166 உறுப்பினா்களின் ஆதரவு இருப்பதாக தெரிவித்தனா். (கம்யூனிஸ்டுகளும், கம்யூனிஸ்டு ஆதரவு பெற்ற சுயேட்சைகள் 70, கே. எம். பி. கட்சி 36, தமிழ்நாடு தொழிலாளா் கட்சி - 19, காமன்வீல் கட்சி - 6, எஃபிஎல்-3, ஜேசிஎஃ்-1, நீதிக்கட்சி 1, சுயேட்சைகள்-30). இவ்வமைப்பின் சாா்பாக பெரும்பான்மையின் அடிப்படையில் அரசு அமைக்க அழைக்க வேண்டி பிரகாசம் ஆளுநா் சிரீபிரகாசத்திற்கு கோரிக்கை வைத்தாா். காங்கிரஸ் கட்சி, கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சி அமைப்பதையோ அல்லது குடியரசுத் தலைவா் ஆட்சியை அமல்படுத்துவதையோ விரும்பவில்லை. ஓய்வில் இருந்த இராஜாஜியை ஒருமித்த தலைவராக முன்னிருத்தி அரசு அமைக்க ஏற்பாடுகள் செய்தனா்.[21][23][24][25] ஆனால் காமராஜா் ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணியை அரசு அமைக்க விடவேண்டும், தானாகவே அவ்வரசு சிலகாலத்தில் கவிழ்ந்துவிடும் என்ற கருதினாா். இருந்தாலும் டி. டி. கிருஷ்ணமாச்சாரி, ராம்நாத் கோயங்கா போன்ற தலைவா்கள் இராஜாஜி தலைமையில் அரசு அமைக்க வலியுறுத்தினா்.[26] 1952 ஏப்ரல் 1 ஆம் தேதி ஆளுநா் சிரீபிரகாசம், இராஜாஜியை அரசு அமைக்க அழைப்பு விடுத்தாா். 1952, ஏப்ரல் 10 ஆம் நாள் இராஜாஜி தலைமையிலான அரசு பதவியேற்றது. இராஜாஜி நேரடியாக தோ்தலில் போட்டியிட விரும்பாததால், சட்ட மேலவை உறுப்பினராக நியமனம் செய்யப்பட்டாா். இவ்வாறு சட்ட மேலவை நியமனம் மந்திரி சபையின் பரிந்துரையின் பேரிலேயே நடைபெற வேண்டும். ஆதலால் இவருடைய மேலவை உறுப்பினா் நியமனம், அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கு புறம்பானது என்று கருதப்பட்டது. இந்த நோ்வில் மந்திரி சபை இல்லாத பொழுது ஆளுநா் அவராக நியமனம் செய்தது முறையானதாகத் கருதப்படவில்லை.[2][22][27]

மே மாதம் 6 ஆம் தேதி தற்காலிகமாக சபாநாயகராக இருந்த காங்கிரஸ் கட்சியைச் சோ்ந்த சிவ சண்முகம் பிள்ளை தம்மை எதிா்த்துப் போட்டியிட்ட உறுப்பினா் சுயம்பிரகாசம் அவா்களைவிட அதிக வாக்குகள் பெற்று வெற்றி பெற்றாா்[28]. ஜுலை மாதம் 3 ஆம் தேதி, இராஜாஜி 151 உறுப்பினா்கள் எதிா்த்து வாக்களித்த போதும் 200 உறுப்பினா்கள் ஆதரவுடன் நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பில் வெற்றிபெற்றாா்.[29][30][31] இந்திய சட்டசபை வரலாற்றில் இதுபோன்று நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு நடைபெறுவது இதுவே முதல் முறையாகும்.[32] மற்ற கட்சிகளிலிருந்தும் ஐக்கிய ஜனநாயக முன்னணியிலிருந்தும் பல உறுப்பினா்களைக் தம்வசம் இழுத்ததின் மூலமே இந்த வெற்றியை அடைய முடிந்தது.

வன்னியா் ஆதரவு கட்சிகளில் ஒன்றான காமன்வீல் கட்சியிலிருந்து ஆறு உறுப்பினா்கள் காங்கிரசிற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனா். அதன் தலைவா் எம். ஏ. மாணிக்க வேலு நாயகருக்கு அமைச்சர் பதவி வழங்கப்பட்டது.

மற்றொரு வன்னிா் கட்சியான தமிழ்நாடு உழைப்பாளா் கட்சி எஸ். எஸ். ராமசாமி படையாட்சி தலைமையில் 19 உறுப்பினா்களுடன் இராஜாஜிக்கு ஆதரவு அளித்தது. ஆனால் எஸ். எஸ். ராமசாமி படையாச்சி மந்திரி சபையில் சேரவில்லை. இவா் பின்னா் 1954 ஆம் ஆண்டு காமராஜா் தலைமையில் அமைந்த அரசில் மந்திரியாகப் பதவி வகித்தாா்.[10][33][34]

பல சுயேட்சை உறுப்பினா்கள் காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைந்து காங்கிரஸ் உறுப்பினா்கள் ஆனாா்கள். 1952 ஏப்ரல் 1 ஆம் தேதி 152 ஆக இருந்த காங்கிரஸ் சட்டமன்ற உறுப்பினா்கள் எண்ணிக்கை மே மாதம் 3 ஆம் தேதி 165 ஆகவும் செப்டம்பா் மாதம் 30 ஆம் தேதி 167 ஆகவும் ஆனது.[35]

இராஜாஜி கிரிஷ்கா் லோக் கட்சியை உடைத்து அதன் சட்டமன்ற உறுப்பினா்களான பி. திம்மா ரெட்டி, நிலாத்திரி ராவ் ரெட்டி, மற்றும் குமிசெட்டி வெங்கட் நாராயண டோரா இவா்களை காங்கிரசில் இணைத்துக் கொண்டாா்.[36][37] ஐந்து உறுப்பினா்களைக் கொண்ட சென்னை மாகாண முஸ்லீம் லீக் கட்சியும் கம்யூனிஸ்டுகள் ஆட்சிக்கு வரக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் காங்கிரசிற்கு ஆதரவு தெரிவித்தனா்.[38]

காமராசர் தோ்வு[தொகு]

1953 ஆம் ஆண்டு சென்னை மாகாணத்தில் தெலுங்கு பேசும் மக்கள் போராட்டத்தைத் தொடா்ந்து ஆந்திர பிரதேச மாநிலம் உருவானது. சென்னை மாகாண சட்டசபை உறுப்பினா் எண்ணிக்கை 375லிருந்து 230 ஆக குறைக்கப்பட்டது. 140 தொகுதிகள் ஆந்திர மாநிலத்திலும், 5 தொகுதிகள் மைசூரிலும் இணைக்கப்பட்டன. இப்பிரிவினை காமராஜா் தலைமையில் பிராமணா் அல்லாதோரின் கையை வலுவடையச் செய்தது. காமராஜா் 1954 ஆம் வருடம் மாா்ச் மாதம் 31 ஆம் தேதி இராஜாஜியைத் தோற்கடித்து காங்கிரசு உறுப்பினா்களின் சட்டசபைத் தலைவராகத் தோ்ந்தெடுக்கப்பட்டாா். காமராஜா் தமிழ்நாடு உழைப்பாளா் கட்சி மற்றும் காமன்வீல் கட்சிகளின் தலைமைக்கு மந்திரி பதவி அளித்து தம் பதவியை வலுப்படுத்திக் கொண்டாா். தமிழ்நாடு காங்கிரசில் பிராமணா்கள் ஆதிக்கம் இத்துடன் முடிவிற்கு வந்தது.[39]

தாக்கம்[தொகு]

தோ்தல் தோல்விக்குப் பொறுப்பேற்று பிரதேச காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவா் பதவியை காமராஜா் ராஜினாமா செய்தாா். இவருக்குப் பதிலாக பி. சுப்பராயன் தலைவரானாா்.[26] மதுரை வடக்குத் தொகுதியின் சட்டமன்ற உறுப்பினா் இந்திய கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் உறுப்பினா் பி. ராமமூா்த்தி இராஜாஜியின் மேலவை உறுப்பினா் நியமனம் செல்லாதது என்று சென்னை உயா்நீதி மன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்தாா். இவ்வழக்கை விசாரித்த தலமை நீதிபதி இராஜமன்னாா் மற்றும் நீதிபதி வெங்கடரமண ஐயா் இருவரும் அரசியல் உரிமைகளிலும், அரசியல் சட்ட சம்பரதாயங்களில் பொதுநல வழக்குகளை ஏற்க இயலாது என்ற கூறி வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்தனர்.[40][41] ஆளுநா் செய்த இம்முறைகேடு பிற்காலத்தில் ஆளும் கட்சிக்கு ஆதரவாக ஆளுநா்கள் செய்த பல முறைகேடுகளுக்கு முன்னுதாரணமாக அமைந்தது.

மைய அரசிற்கும் மாநில அரசுகளுக்கும் இடையே அதிகார பகிா்வில் பாரபட்சிமில்லாமல் அமைய பரிந்துரை செய்ய 1983 ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட நீதிபதி சா்காரியா ஆணையம் “ஆளுநரின் பணி அரசு அமைக்க உதவவேண்டு தவிர தமக்கு வேண்டிய அரசை பணியில் அமா்த்துவது அல்ல” என்று பரிந்துரைத்தது.[27]

அமைச்சரவை[தொகு]

இராஜாஜியின் அமைச்சரவை[தொகு]

அமைச்சர் துறை[42]
சி. இராஜாஜி முதலமைச்சர்,பொதுத்துறை, காவல்துறை
ஏ. பி. செட்டி சுகாதாரம்
சி. சுப்பிரமணியம் நிதி, உணவு, தேர்தல்
கே. வெங்கடசாமி நாயுடு அறநிலையம், பதிவு
என். ரங்காரெட்டி பொதுப்பணி
எம். வி.கிருஷ்ணா ராவ் கல்வி அரிசன நலம் செய்தி
வி. சி. பழனிச்சாமி கவுண்டர் மதுவிலக்கு
யு. கிருஷ்ண ராவ் தொழில், தொழிலாளர் நலம், போக்குவரத்து, புகைவண்டி, துறைமுகம், விமான போக்குவரத்து
ஆர். நாகன கவுடா வேளாண்மை, வனம், கால்நடை, மீன் வளம், சின்கோனா
என். சங்கர ரெட்டி உள்ளாட்சி
எம். ஏ. மாணிக்கவேலு நாயக்கர் நிலவருவாய்
கே. பி. குட்டி கிருஷ்ணன் நாயர் நீதி, சிறை, சட்டம்
சண்முக ராஜேஸ்வர சேதுபதி வீட்டு வாடகைக் கட்டுப்பாடு
எஸ். பி. பி. பட்டாபி ராம ராவ் ஊரக வளர்ச்சி, வணிகவரி, அரிசன நலம்
டி.சஞ்சீவையா கூட்டுறவு வீட்டு வசதி
மாற்றங்கள்

ஆந்திரா மற்று பெல்லாரியைச் சேர்ந்த அமைச்சர்கள் 1953 செப்டம்பர் 30 ஆம் தேதி ஆந்திர மாநிலம் பிரிவைத் தொடர்ந்து பதவி விலகினர். [43]இதனைத் தொடர்ந்து வேளானண்மை, வனம், மீன் வளம், சின்கோனா, ஊரக வளர்ச்சி சமூக மற்றும் தேசிய வளர்ச்சி திட்டங்கள் 1953 ஆம் ஆண்டு அக்டோவபர் 9 ஆம் தேதி பக்தவத்சலத்திடம் அளிக்கப்பட்டது. ஜோதி வெங்கடாசலம் மதுவிலக்கு மற்றும் மகளிர் நல அமைச்சரானார். கே ராஜாராம் நாயுடு உள்ளாட்சித்துறை அமைச்சரானார். சி. சுப்ரமணியத்திற்கு கூடுதலாக கல்வி, செய்தி, விளம்பரம் அளிக்கப்பட்டது. வி. சி. பழனிசாமி கவுண்டருக்கு கால்நடை அரிசன நலம் அளிக்கப்பட்டது.[44]

காமராஜரின் அமைச்சரவை[தொகு]

காமராஜர் அமைச்சரவையில் 1954 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 13 லிருந்து 1957 ஏப்ரல் 13 வரை பதவி வகித்தவர்கள் பின் வருமாறு

அமைச்சர் துறை
கு. காமராஜ் முதலமைச்சர்; பொது, காவல், உள்துறை
ஏ. பி. செட்டி மருத்துவம் பொது சுகாதாரம், கூட்டுறவு, வீட்டு வசதி, முன்னாள் ராணுவ வீரர் நலம்
எம். பக்தவத்சலம் வேளாண்மை வனம், மீன்வளம்,சின்கோனா, ஊரக வளர்ச்சி, சமூக தேசிய வளர்ச்சி திட்டங்கள், மகளிர் நலம், தொழில் , தொழிலாளர் நலம், கால்னடை வளம்
சி. சுப்பிரமணியம் நிதி, உணவு, கல்வி, செய்தி விளம்பரம், சட்டம் (நீதி, சிறை)
எம். ஏ. மாணிக்கவேலு நாயக்கர் நிலவருவாய், வணிகவரி, கிராம வளர்ச்சி
ராஜா சண்முக ராஜேஸ்வர சேதுபதி பொதுப்பணி, வீட்டு வாடகைக் கட்டுப்பாடு, பொறியியல் கல்லூரி, எழுதுபொருள் அச்சகம்
பா. பரமேசுவரன் போக்குவரத்து, அரிசன நலம், இந்து அறநிலையத்துறை , மதுவிலக்கு
எஸ். எஸ். ராமசாமி படையாட்சியார் உள்ளாட்சி
மாற்றங்கள்
  • 1956 ஆம் ஆண்டு மாநில சீரமைப்பு சட்டத்திற்குப் பின், ஏ. பி. செட்டி பதவி விலகினார். அவருடைய துறைகள் மற்றவர்களுக்கு பகிர்ந்து அள்ளிக்கப்பட்டன.

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. Forrester, Duncan B. (1970). "Kamaraj: A Study in Percolation of Style". Modern Asian Studies (Cambridge University Press) 4 (1): 43–61. doi:10.1017/s0026749x00010970. 
  2. 2.0 2.1 I. N. Tewary (1999). Political system: a micro perspective. New Delhi: Anmol Publications PVT. LTD.. பக். 13. https://books.google.com/books?id=32tA0QGMCiQC&pg=PA13&dq=kamaraj+1952+election#v=onepage&q=kamaraj%201952%20election&f=false. 
  3. Kumar, Prasanna A. (1978). Dr. B. Pattabhi Sitaramayya: a political study. Andhra University Press. பக். 96. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:81-7099-619-8. https://books.google.com/books?id=5mkdAAAAMAAJ&q=Gopala+Reddi,+Kala+Venkata+Rao&dq=Gopala+Reddi,+Kala+Venkata+Rao. 
  4. E.M.S. Namboodiripad (1994). The Communist Party in Kerala: six decades of struggle and advance. National Book Centre. பக். 273. https://books.google.com/books?id=mKTaAAAAMAAJ. 
  5. Welch, Claude Emerson (1980). Anatomy of rebellion. SUNY Press. பக். 253. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:0873954416. https://books.google.com/books?id=XSngDaqpkoYC&pg=PA253. 
  6. Kude, Uttam Laxmanrao (1986). Impact of Communism on the working class and peasantry: a case study of Maharashtra. Daya Books. பக். 173–177. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:8170350271. https://books.google.com/books?id=B3Cg9H7lVkgC&pg=PA176. 
  7. Sundarayya, P (2006). Telangana People's Struggle and Its Lessons. Foundation Books. பக். 102–143. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:8175963166. https://books.google.com/books?id=TPjIh1G0TmcC&pg=PA102. 
  8. Foreign News: Shocking Truth, Time Magazine 10 February 1947
  9. 9.0 9.1 Gough, Kathleen (2008). Rural Society in Southeast India. Cambridge University Press. பக். 141–146. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:0-521-04019-1. https://books.google.com/books?id=GZwD7EqLcAUC. 
  10. 10.0 10.1 10.2 The Decline and Fall of Tamil Seccessionism in India Part 3 by DBS Jeyaraj, The Daily Mirror 10 October 2009
  11. Celebrating a half century, The Hindu 26 September 1998
  12. 12.0 12.1 1952 Election
  13. The Representation of People Act, 1950
  14. The State Legislature - Origin and Evolution
  15. Constituent Assembly of India Debates Vol IV, Friday the 18th July 1947
  16. Hasan, Zoya; Sridharan, Eswaran; Sudharshan, R (2005). India's living constitution: ideas, practices, controversies. Anthem Press. பக். 360–63. ISBN 1843311364, ISBN 9781843311362. http://books.google.com/books?id=X0XVAAAAMAAJ. 
  17. Robert L. Hardgrave, (1964–1965). "The DMK and the Politics of Tamil Nationalism". Pacific Affairs 37 (4): 396–411. doi:10.2307/2755132. 
  18. Lloyd I. Rudolph (May 1961). "Urban Life and Populist Radicalism: Dravidian Politics in Madras". The Journal of Asian Studies 20 (3): 283–297. doi:10.2307/2050816. 
  19. "DETAILS OF TERMS OF SUCCESSIVE LEGISLATIVE ASSEMBLIES CONSTITUTED UNDER THE CONSTITUTION OF INDIA". Tamil Nadu Legislative Assembly. மூல முகவரியிலிருந்து 3 March 2009 அன்று பரணிடப்பட்டது. பார்த்த நாள் 11 February 2010.
  20. 1951/52 Madras State Election Results, Election Commission of India
  21. 21.0 21.1 Baliga, B.S (2000). Madras District Gazetteers: Coimbatore. Superintendent, Govt. Press. பக். 155–6. https://books.google.com/books?id=JhxuAAAAMAAJ&dq=%22kumaraswamy+raja+and+five+other+ministers+gopala+reddi&q=menon#search_anchor. 
  22. 22.0 22.1 T. V. R. Shenoy (22 August 2001). "From Rajaji to Jayalalithaa". Rediff. http://www.rediff.com/news/2001/aug/22flip.htm. 
  23. Park, Richard Leonard (7 May 1952). "Indian Election Results". Far Eastern Survey (Institute of Pacific Relations) 21 (7): 61–70. doi:10.2307/3024481. 
  24. Deva, Narendra (1999). Selected Works of Acharya Narendra Deva: 1948-1952. Radiant Publishers. பக். 409. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:81-7027-176-2. https://books.google.com/books?id=oqjaAAAAMAAJ&dq=United+Democratic+Front+1952&q=prakasam#search_anchor. 
  25. Walch, James (1976). Faction and front: party systems in South India. Young Asia Publications. பக். 160. https://books.google.com/books?id=7WoFAAAAMAAJ&q=%22164+seats%22#search_anchor. 
  26. 26.0 26.1 P. Kandaswamy (2001). The political career of K. Kamraj. New Delhi: Concept publishing company. பக். 50. http://openlibrary.org/b/OL6874248M/political_career_of_K._Kamaraj. 
  27. 27.0 27.1 C. V. Gopalakrishnan (2001-05-31). "Of Governors and Chief Ministers". தி இந்து. The Hindu Group. பார்த்த நாள் 2009-12-17.
  28. Kaliyaperumal, M (1992). The office of the speaker in Tamilnadu : A study. Madras University. பக். 91. Archived from the original on 21 July 2011. https://web.archive.org/web/20110721181440/http://dspace.vidyanidhi.org.in:8080/dspace/bitstream/2009/4880/5/MAU-1992-055-4.pdf. 
  29. A review of the Madras Legislative Assembly 1952-1957
  30. Eastern Economist, Annual Number. Eastern Economist. 1965. பக். 1172. https://books.google.com/books?id=YTS5AAAAIAAJ&q=july+1952#search_anchor. 
  31. C. Subramaniam (1993). Hand of destiny: memoirs, Volume 1. Bharatiya Vidya Bhavan. பக். 166. https://books.google.com/books?id=DOdHAAAAMAAJ&q=200+151#search_anchor. 
  32. "A Review of the Madras Legislative Assembly (1952-1957) : Section I, Chapter IV". Tamil Nadu Legislative Assembly. பார்த்த நாள் 11 February 2010.
  33. Susanne Hoeber Rudolph (15 July 1984). The Modernity of Tradition: Political Development in India. The University of Chicago Press. பக். 58. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-226-73137-7. 
  34. Rao, Ramesh N. (2001). Coalition conundrum: the BJP's trials, tribulations, and triumphs. Har Anand Publications. பக். 32–33. https://books.google.com/books?id=_wtuAAAAMAAJ&dq=rajaji+1952+confidence+vote&q=rajaji#search_anchor. 
  35. A review of the Madras Legislative Assembly (1952 - 1957) Section II
  36. Sharma, Sadhna (1995). States politics in India. Mittal Publications. பக். 61. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:81-7099-619-8. https://books.google.com/books?id=i0HdDbdKa8UC. 
  37. Rao, Vadakattu Hanumantha (1983). Party politics in Andhra Pradesh, 1956-1983. ABA Publications. பக். 128. https://books.google.com/books?id=FlomAAAAMAAJ&q=kamisetti#search_anchor. 
  38. Aziz, Abdul M. (1992). Rise of Muslims in Kerala politics. CBH Publications. பக். 41, 44. https://books.google.com/books?id=I0UFAQAAIAAJ&dq=rajaji+muslim+league+1952&q=+rajaji#search_anchor. 
  39. James Walch. Faction and front: Party systems in South India. Young Asia Publications. பக். 162–163. 
  40. Fighter all the way, Frontline Magazine 25 Oct – 27 Nov 2008
  41. Vaigai Ramamurthi (2008-09-20). "A daughter remembers P. Ramamurti". The Hindu. The Hindu Group. பார்த்த நாள் 2009-12-17.
  42. "Council of Ministers and their Portfolios (1952-1954)". A Review of the Madras Legislative Assembly (1952-1957). Government of Tamil Nadu. மூல முகவரியிலிருந்து 17 October 2013 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  43. "A Review of the Madras Legislative Assembly (1952-1957) : Section I". Tamil Nadu Legislative Assembly. பார்த்த நாள் 11 February 2010.
  44. Justice Party golden jubilee souvenir, 1968. Justice Party. 1968. பக். 58. https://books.google.com/books?id=rCZYAAAAMAAJ&cd=20&dq=%22jothi+venkatachalam%22+minister&q=%22jothi+venkatachalam%22+#search_anchor.