குஞ்சரத்தம்மாள்
மதுரை குஞ்சரத்தம்மாள் | |
|---|---|
| பிறப்பு | வடக்கு ஆவணி மூல வீதி, மதுரை, தமிழ்நாடு |
| பணி | நடனக் கலைஞர் (தேவதாசி) / சமூகக் கொடையாளி [1] |
| அறியப்படுவது | தாது வருடப் பஞ்சத்தின் போது மக்களின் பசி போக்கியமை |
மதுரை குஞ்சரத்தம்மாள் (Madurai Kunjarathammal) என்பவர் சு. வெங்கடேசன் எழுதிய காவல் கோட்டம் என்ற புதினத்தில் சித்தரிக்கப்படும் ஒரு கற்பனை கதை மாந்தராவார். இவர் 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழ்நாட்டில், குறிப்பாக மதுரையில் வாழ்ந்த ஒரு புகழ்பெற்ற பாரம்பரிய நடனக் கலைஞரும் பெருங்கொடையாளி என சித்தரிக்கபட்டுள்ளார். [1] இலக்கியங்கள் மற்றும் நாடகங்களில் பேசப்படும் "பொன்னான மனதுடைய கணிகை" என்ற பாத்திரக் குறியீட்டிற்கு மிகச்சிறந்த வரலாற்று உதாரணமாய் இவரது பாத்திரம் திகழ்கிறது.
கதையில் இவரின் பின்னணி
[தொகு]குஞ்சரத்தம்மாள் மதுரை நகரில் மிகவும் வசதியான, செல்வச் செழிப்புமிக்க தேவதாசி குலப் பெண்மணியாக வாழ்ந்து வந்தார். மதுரை வடக்கு ஆவணி மூல வீதியில் இவருக்குச் சொந்தமாக இரண்டு பெரிய மாளிகைகளும், தங்கம், வைரம் உள்ளிட்ட எக்கச்சக்கமான ஆபரணங்களும் இருந்தன.[1] இவரது நடனக் கலைக்காகவும் அழகிற்காகவும் அக்காலத்துச் செல்வந்தர்கள் மத்தியில் இவர் பெரும் புகழுடன் விளங்கினார்.
தாது வருடப் பஞ்சமும் கொடையும்
[தொகு]கி.பி. 1876 முதல் 1878 வரை (தமிழ் ஆண்டு கணக்குப்படி தாது வருடம்) தென்னிந்தியாவை உலுக்கிய மாபெரும் பஞ்சம் தமிழகத்தைப் புரட்டிப் போட்டது. லட்சக்கணக்கான மக்கள் உணவின்றியும் கஞ்சிக்கு வழியின்றியும் தெருக்களில் மடிந்து கொண்டிருந்தனர். [1]
மக்களின் இந்த அவல நிலையைக் கண்டு வேதனையுற்ற குஞ்சரத்தம்மாள், மனிதாபிமானத்துடன் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவை எடுத்தார்:
- கஞ்சித் தொட்டி: தனது மாளிகை வாசலிலேயே ஒரு பெரிய கஞ்சித் தொட்டியைத் திறந்து, பசியால் வாடிய மக்களுக்குத் தினமும் கஞ்சி காய்ச்சு ஊற்றத் தொடங்கினார்.
- சொத்துக்களை விற்றல்: பஞ்சம் நீண்டுகொண்டே சென்றதால், மக்களுக்கான உணவுக்குப் தட்டுப்பாடு வராமல் இருக்கத் தனது மாளிகைகள், தங்கம் மற்றும் வைரம் போன்ற ஒட்டுமொத்தச் சொத்துக்களையும் விற்று அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு தொடர்ந்து பசிப் பிணியைப் போக்கினார்.
- தியாகம்: ஊர்ச் செல்வந்தர்கள் இவளது செயலைக் கண்டு தூற்றியபோதும், அதைப் பொருட்படுத்தாமல் எலும்பும் தோலுமாய் வந்த ஆயிரக்கணக்கான ஏழை எளிய மக்களின் பசியைத் தீர்த்துத் தன்னை முழுமையாக வறுமையில் ஆழ்த்திக் கொண்டார். [1]
வரலாற்று நிகழ்வு
[தொகு]கடும் பஞ்சகாலத்தில் மதுரையில் மக்கள் உணவின்றித் தவித்தபோது, குஞ்சரத்தம்மாள் தன்னிடம் இருந்த தங்கம், வைரம் உள்ளிட்ட அனைத்து ஆபரணங்களையும் விற்றார். அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் அரிசி மற்றும் இதர தானியங்களை மதுரைக்கு வரவழைத்தார். தனது மாளிகை வாசலிலேயே பிரம்மாண்டமான முறையில் கஞ்சி காய்ச்சி, பசியால் வாடிய மக்களுக்கு ஊற்றத் தொடங்கினார். இதனால் அவரது மாளிகை அடுப்பு அணையாமல் தொடர்ந்து எரிந்து கொண்டே இருந்தது.
குஞ்சரத்தம்மாள் இலவசமாகக் கஞ்சி ஊற்றும் இச்செய்தி மதுரை மாநகர் முழுவதும் வேகமாகப் பரவியது. உணவின்றிப் பசியால் வாடிய ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அவரது மாளிகை தேடி வந்து பசியாறினர்.
மாவட்ட ஆட்சியரின் நடவடிக்கை
[தொகு]இந்தப் பொதுநல அறப்பணி குறித்த செய்தி, அப்போதைய மதுரை மாவட்ட ஆட்சியராக இருந்த ஜார்ஜ் பிராக்டர் என்பவருக்கு கிடைத்தது.[1] தனி ஒரு பெண்ணாக குஞ்சரத்தம்மாள் நின்று பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களின் பசியைப் போக்குவதைக் கண்டு அவரும் உடனடியாக அரசு சார்பிலும் மதுரையின் மூன்று முக்கிய இடங்களில் பொதுமக்களுக்காகக் கஞ்சித் தொட்டிகளைத் திறந்து பசிப்பிணி போக்க உத்தரவிட்டார்.