ஐன் ஜலுட் யுத்தம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
ஐன் ஜலுட் யுத்தம்
மங்கோலியர்களின் சிரியா மீதான படையெடுப்புகள் பகுதி
Campaign of the Battle of Ain Jalut 1260.svg
இரண்டு படைகளின் நகர்வைக் காட்டும் வரைபடம். இறுதியில் அவை ஐன் ஜலுட்டில் சந்தித்தன.
நாள் 3 செப்டம்பர் 1260 (26 ரமலான் 658 ஹிஜ்ரி ஆண்டு)
இடம் ஐன் ஜலுட்டிற்கு அருகில், கலிலேயா, இஸ்ரேல்[1]
எகிப்திய வெற்றி
நிலப்பகுதி
மாற்றங்கள்
மங்கோலியர்களால் வெல்லப்பட்ட பகுதிகள் எகிப்தியர்களிடம் திரும்ப ஒப்படைக்கப்பட்டன.
பிரிவினர்
Mameluke Flag.svg எகிப்திய அடிமை வம்சத்தவர்
Flag of Ayyubid Dynasty.svg கெரக் மற்றும் அமாவின் அய்யூப்பிய அமீர்கள்
Flag of Ilkhanate.svg மங்கோலியப் பேரரசின் ஈல்கானரசு

Flag of Ayyubid Dynasty.svg கோம்ஸ் மற்றும் பனியாசின் அய்யூப்பிய அமீர்கள்

தளபதிகள், தலைவர்கள்
Mameluke Flag.svg சயிபதீன் குதுஸ்
Mameluke Flag.svg பைபர்ஸ்
Flag of Ayyubid Dynasty.svg அமாவின் அல்-மன்சூர்
Flag of Ilkhanate.svg கித்புகா  
Flag of Ayyubid Dynasty.svg கோம்சின் அல்-அஷ்ரப்
Flag of Ayyubid Dynasty.svg பனியாசின் அல்-சயீத்
படைப் பிரிவுகள்
இலகுரகக் குதிரைப்படை மற்றும் குதிரை வில்லாளர்கள், கனரகக் குதிரைப்படை, காலாட் படை மங்கோலிய வாள்வீரர்கள் மற்றும் குதிரை வில்லாளர்கள்கள், சிசிலிய ஆர்மீனியத் துருப்புக்கள், சார்சியா படைப்பிரிவு, உள்ளூர் அய்யூப்பிய படைப்பிரிவுகள்
பலம்
15,000–20,000[2][3][4] 10,000–20,000[5][6][7][8][9][10]
இழப்புகள்
தெரியவில்லை பெரும்பாலான இராணுவம்[11][10][12]

ஐன் ஜலுட் யுத்தம் (அய்ன் ஜலுட், அரபு மொழி: عين جالوت, "கோலியாத் ஊற்று", அல்லது கரோத் ஊற்று, எபிரேயம்: מעין חרוד) என்பது முஸ்லிம் எகிப்தின் அடிமை வம்சத்தவர் மற்றும் மங்கோலியப் பேரரசுக்கு இடையே தென்கிழக்கு கலிலேயாவிலுள்ள செசுரீல் பள்ளத்தாக்கில் 3 செப்டம்பர் 1260ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற யுத்தமாகும். இசுரேலிலுள்ள செசுரீல் பள்ளத்தாக்கின் தற்போதைய அழிந்துபோன கிராமமான சிரினின் தளத்திற்கு அருகில் இது நடைபெற்றது. மங்கோலியப் படையெடுப்புகளின் நீட்சியாக இந்த யுத்தம் நடைபெற்றது. முதன் முறையாக ஒரு மங்கோலிய முன்னேற்றமானது யுத்தகளத்தில் நடந்த நேரடியான சண்டையில் நிரந்தரமாக தோற்கடிக்கப்பட்டது இந்த யுத்தத்தில் தான்.[13]

பின்புலம்[தொகு]

1251ஆம் ஆண்டு மோங்கே கான் ககானாகப் பதவியேற்றவுடன் தனது தாத்தா செங்கிஸ் கானின் திட்டமான ஒரே உலகப் பேரரசைச் செயல்படுத்த ஆரம்பித்தார். மேற்கு நோக்கி இருந்த நாடுகளை அடிபணிய வைக்கும் செயலுக்குத் தலைமை தாங்க தனது தம்பியும் செங்கிஸ் கானின் மற்றொரு பேரனுமாகிய ஹுலாகு கானைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.[14]

இராணுவத்தைத் திரட்ட ஹுலாகுவுக்கு ஐந்து வருடங்கள் ஆனது. 1256ஆம் ஆண்டு வரை ஹுலாகு படையெடுப்புகளுக்குத் தயாராகவில்லை. பாரசீகத்திலிருந்த மங்கோலியத் தளங்களில் இருந்து செயல்பட்ட ஹுலாகு, தெற்கு நோக்கிப் பயணித்தார். அமைதியாகச் சரணடைந்தவர்களை நல்ல விதமாக நடத்துமாறும், மற்றவர்களை அழிக்குமாறும் மோங்கே ஆணையிட்டார். இவ்வாறாக, ஹுலாகு மற்றும் அவரது இராணுவம் அக்காலத்தில் இருந்த சில அதிக சக்திவாய்ந்த மற்றும் நீண்ட காலமாக ஆட்சி செய்த அரசமரபுகளை வெற்றிகொண்டன. மங்கோலியர்களின் வழியில் இருந்த மற்ற நாடுகள் மங்கோலிய அதிகாரத்திற்குச் சரணடைந்தன. அவர்கள் மங்கோலிய இராணுவத்திற்குத் துணையாகப் படைகளை அனுப்பினர். மங்கோலியர்கள் பகுதாதுவை அடைந்த போது, அவர்களது இராணுவமானது சிசிலிய ஆர்மீனியர்கள் மற்றும் அடிபணிந்த அன்டியோக் சமஸ்தானத்தில் இருந்து வந்த சில பிராங்கிய படைகளையும் கொண்டிருந்தன. பாரசீகத்தில் இருந்த அசாசின்கள், பகுதாதுவிலிருந்த 500 ஆண்டுகள் பழமையான அப்பாசியக் கலீபகம் (பகுதாது முற்றுகையைப் பார்க்க) மற்றும் திமிஷ்குவில் இருந்த அய்யூப்பிய வம்சம் ஆகிய அனைத்தும் வீழ்ந்தன. ஹுலாகுவின் திட்டமானது, பிறகு தெற்கு நோக்கிச் சென்று எருசலேப் பேரரசு வழியாக முக்கியமான இஸ்லாமிய சக்தியான எகிப்திய அடிமை வம்சத்தை எதிர்கொள்வதாகும்.[14]

மத்திய கிழக்கில் இருந்த அடிமை வம்சத்தவர்கள் மீதான மங்கோலியத் தாக்குதலின் போது பெரும்பாலான அடிமை வம்சத்தவர்கள் கிப்சாக்குகளாக இருந்தனர். கிப்சாக்குகளைத் அடிமை வம்சத்தவர்களுக்குத் தங்க நாடோடிக் கூட்டமானது அடிமை வணிகம் மூலம் விற்றது. மங்கோலியர்களை எதிர்த்துப் போரிட அடிமை வம்சத்தவர்களுக்கு உதவியது.[15]

எகிப்துக்கான மங்கோலியத் தூதுவர்கள்[தொகு]

1260ஆம் ஆண்டு ஹுலாகு தனது தூதுவர்களைக் கெய்ரோவில் இருந்த குதுஸிடம் அனுப்பி அவரைச் சரணடையுமாறு கூறினார்:

இதைப் படித்த குதுஸ் தூதுவர்களைக் கொன்று அவர்களின் தலைகளைக் கெய்ரோவின் ஒரு வாயிற்கதவான பப் சுவேயிலாவில் காட்சிக்கு வைத்தார்.[14]

படையெடுப்பு[தொகு]

யுத்தத்திற்குச் சிறிது காலத்திற்கு முன்னர் தனது இராணுவத்தின் பெரும் பகுதியுடன் லெவன்ட் பகுதியிலிருந்து ஹுலாகு வெளியேறினார். புறாத்து ஆற்றுக்கு மேற்கில் இருந்த படைகளில் ஒரு தியுமனை (பெயரளவில் 10,000 வீரர்கள். ஆனால் பொதுவாகக் குறைவானவர்களே இருப்பர்) மட்டும் விட்டுச் சென்றார்.[2][8] மேலும் கப்பம் கட்டும் நாடுகளிலிருந்து வந்த சிறிதளவு துருப்புகளை நெசுத்தோரிய நைமர் தலைவராகிய கித்புகா நோயனின் தலைமையில் விட்டுச் சென்றார்.[17] யுத்த காலத்தில் வாழ்ந்த அடிமை வம்ச வரலாற்றாளர் அல்-யூனினி தன் "தயில் மிரத் அல்-சமன்" நூலில் கித்புகா தலைமையில் இருந்த மங்கோலிய இராணுவத்தில் கப்பம் கட்டும் நாடுகளிலிருந்து வந்த படைகள் உட்பட மொத்தமாக 1,00,000 பேர் இருந்தனர் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். ஆனால் இது ஒரு அப்பட்டமான மிகைப்படுத்தலாக இருக்கவே வாய்ப்பு அதிகம்.[18] 20ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி வரை ஹுலாகு திடீரென வெளியேறியதன் காரணமானது யுவான் அரசமரபுச் சீனாவில் படையெடுப்பில் ஈடுபட்டிருந்த பெரிய கான் மோங்கேயின் இறப்பால் ஏற்பட்ட அதிகாரம் மாறுதல் தான் என வரலாற்றாளர்கள் எண்ணினர். இதன் காரணமாக ஹுலாகு மற்றும் பிற மூத்த மங்கோலியர்கள் தங்களது தாயகத்திற்குத் திரும்பி மோங்கேவுக்கு அடுத்த ஆட்சியாளரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக வெளியேறியதாக எண்ணினர். எனினும் ஹுலாகுவின் காலத்தில் எழுதப்பட்ட, 1980களில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஆவணங்கள் இது உண்மையல்ல என நமக்குக் கூறுகின்றன. அவ்வளவு பெரிய இராணுவத்தை அந்த இடத்தில் ஹுலாகுவால் வைத்திருக்க முடியவில்லை. குதிரைகளுக்குத் தீவனங்கள் பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்பட்டு விட்டன. மேலும் கோடைகாலத்தில் குளிரான நிலப் பகுதிகளுக்குச் செல்வது என்பது மங்கோலியப் பாரம்பரியம் ஆகும். ஹுலாகுவாலேயே இத்தகவல்கள் கூறப்பட்டுள்ளன.[19]

ஹுலாகு கிளம்பிய செய்தியை அறிந்த அடிமை வம்சச் சுல்தான் குதுஸ் உடனடியாக ஒரு பெரிய இராணுவத்தைக் கெய்ரோவில் திரட்டினார். பாலஸ்தீனத்தின் மீது படையெடுத்தார்.[20] ஆகத்து மாதத்தின் பிற்பகுதியில் கித்புகாவின் படைகள் தங்களது தளமான பால்பேக்கிலிருந்து தெற்கு நோக்கிப் புறப்பட்டனர். கலிலேயக் கடலின் கிழக்குப் பகுதியில் கீழ் கலிலேயாவுக்குச் சென்றனர்

அடிமை வம்சச் சுல்தான் குதுஸ் பிறகு மற்றொரு அடிமை வம்சத்தவரான பைபர்ஸுடன் கூட்டணி வைத்தார். மங்கோலியர்கள் திமிஷ்கு மற்றும் பெரும்பாலான பிலத் அல்-ஷம் பகுதிகளைக் கைப்பற்றிய பிறகு, ஒரு பெரிய எதிரியை எதிர்நோக்கி இருந்த சமயத்தில் பைபர்ஸ் குதுஸுடன் இணைந்துகொண்டார்.[21]

மங்கோலியர்கள் ஒரு பிராங்கோ-மங்கோலியக் கூட்டணியை ஏற்படுத்த முயற்சித்தனர் அல்லது குறைந்தது அக்ரேவைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டிருந்த சிலுவைப்போர் எருசேல இராச்சியத்தின் எஞ்சிய பகுதிகளை அடிபணியவாவது கோரினர். ஆனால் திருத்தந்தை நான்காம் அலெக்சாந்தர் அதற்குத் தடை விதித்தார். பிராங்குகள் மற்றும் மங்கோலியர்களுக்கு இடையிலும் பிரச்சினைகள் அதிகமானது. சிதோனின் சூலியன் கித்புகாவின் பேரன்களில் ஒருவர் இறப்பதற்குக் காரணமான ஒரு நிகழ்வை ஏற்படுத்தினார். கோபமடைந்த கித்புகா சிதோனைச் சூறையாடினார். அக்ரேவின் சீமான்கள் மற்றும் எஞ்சிய சிலுவைப்போர் புறக்காவல் நிலையங்கள் மங்கோலியர்களால் தொடர்பு கொள்ளப்பட்டன. அதே நபர்களை மங்கோலியர்களுக்கு எதிராக இராணுவ உதவி கோருவதற்காக அடிமை வம்சத்தவர்களும் தொடர்பு கொண்டனர்.[21]

பிராங்குகளின் பாரம்பரிய எதிரிகளாக அடிமை வம்சத்தவர்கள் இருந்த போதிலும் அக்ரேவின் சீமான்கள் மங்கோலியர்களை அதிகப்படியான மற்றும் உடனடி அச்சுறுத்தலாகக் கருதினர். எனவே சிலுவைப் போர் வீரர்கள் இரண்டு படைகளுக்கும் ஆதரவின்றி கவனத்துடன் நடுநிலையாக இருக்கும் முடிவை எடுத்தனர்.[22] வழக்கத்திற்கு மாறான செயலாக, அவர்கள் எகிப்திய அடிமை வம்சத்தவர் வடக்கே தங்களது சிலுவைப்போர் அரசுகளின் வழியாகத் தொல்லைக்கு உட்படுத்தப்படாமல் கடக்கச் சம்மதித்தனர். அக்ரேவுக்கு அருகில் அவர்கள் இராணுவத்திற்குத் தேவையான பொருட்களை நிரப்ப முகாம் அமைத்து கொள்ளவும் கூட சம்மதித்தனர். யோர்தான் ஆற்றை மங்கோலியர்கள் கடந்த செய்தி வந்தபோது சுல்தான் குதுஸ் மற்றும் அவரது படைகள் தென்கிழக்கு திசையில் செசுரீல் பள்ளத்தாக்கில் இருந்த ஐன் ஜலுட்டின் ஊற்றை நோக்கிச் சென்றன.[23]

யுத்தம்[தொகு]

முதன்முதலில் மங்கோலியர்கள் முன்னேறினர். அவர்களது படையில் மங்கோலிய அதிகாரத்திற்குக் கட்டுப்பட்ட சார்சியா இராச்சியம் மற்றும் சிசிலியாவின் ஆர்மீனிய இராச்சியத்தின் 500 துருப்புகள் உள்ளிட்ட துருப்புகள் இருந்தன. அந்த நிலப்பகுதியை அறிந்திருந்ததால் குதுஸ் நன்மை அடைந்திருந்தார். இதன் காரணமாகத் தனது படையில் பெரும்பாலானவற்றை உயர்நிலப் பகுதிகளில் மறைத்து வைத்தார். பைபர்ஸ் தலைமையில் ஒரு சிறிய படையை அனுப்பி மங்கோலியர்களுக்குத் தூண்டில் இடலாம் என நம்பினார்.

இரண்டு இராணுவங்களும் பல மணி நேரங்களுக்குச் சண்டையிட்டன. மங்கோலியத் துருப்புக்களைக் கோபமூட்டுவதற்காக தாக்கி விட்டு ஓடும் தந்திரங்களைப் பைபர்ஸ் செயல்படுத்தினார். அவர்களது துருப்புகளில் பெரும்பாலானவை மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. பைபர்ஸ் ஒரு தப்பியோடியவராகத் தனது வாழ்க்கையை முன்னர் இந்தப் பகுதியில் வாழ்ந்து இருந்ததால் அவருக்கு இப்பகுதியை பற்றி நன்கு தெரிந்திருந்தது. அவரே பெரும்பாலான யுத்த தந்திரங்களை திட்டமிட்டதாகவும் கூறப்பட்டது. மங்கோலியர்கள் மற்றொரு கடினமான தாக்குதலை நடத்தியபோது, பைபர்ஸ் மற்றும் அவரது வீரர்கள் கடைசியாகத் தோற்று ஓடுவதுபோல் ஓடி, மங்கோலியர்களை உயரமான நிலப் பகுதிகளுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு மரங்களிடையே மறைந்திருந்த அடிமை வம்சத்தவர்கள், மங்கோலியர்கள் மீது பதுங்கி இருந்து தாக்குதல் நடத்தினர். பைபர்ஸ் மற்றும் அவரது துருப்புகள் தொடர்ந்து ஓடியதால் கோபப்பட்டிருந்த மங்கோலியத் தலைவர் கித்புகா ஒரு பெரும் தவறைச் செய்தார். தந்திரத்தைச் சந்தேகிப்பதற்குப் பதிலாக, தப்பி ஓடியவர்களின் பின் தனது அனைத்துத் துருப்புகளுடன் அணி வகுத்தார். மங்கோலியர்கள் உயரமான நிலப்பகுதிகளை அடைந்தபோது அடிமை வம்சத்தவர்கள் மறைவிலிருந்து வெளிவந்தனர். மங்கோலியர்கள் மீது அம்புகளை எய்தும், தங்களது குதிரைப்படையைக் கொண்டும் தாக்கினர். தாங்கள் அனைத்து பக்கங்களிலும் சூழப்பட்டதை மங்கோலியர்கள் உணர்ந்தனர். மேலும், மங்கோலியர்களின் சிரிய கூட்டாளிகள் அடிமை வம்சத்தவர்கள் பக்கம் சேர்ந்தது இந்த யுத்தத்தின் ஒரு முக்கியமான கணம் என்ற கருதுகோளை திமோதி மே என்ற வரலாற்றாளர் கூறுகிறார்.[24]

இந்தச் சூழலில் இருந்து வெளியேற மங்கோலிய இராணுவமானது மிகக் கடினமாகவும், மிக ஆக்ரோஷமாகவும் சண்டையிட்டது. சற்று தொலைவில் தனது பாதுகாவலர்களுடன் குதுஸ் கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். எப்படியாவது வெளியேறுவதற்கு ஒரு வழியைத் தேடிய மங்கோலியர்களின் தாக்குதலால் அடிமை வம்சத்தவர்களின் இராணுவத்தின் இடது பிரிவானது கிட்டத்தட்ட அழியும் நிலைக்கு வந்ததைக் கண்டு தனது போர்க்களத் தலைக்கவசத்தைத் தூக்கி எறிந்தார். இதன் மூலம் அவரை அவரது வீரர்கள் கண்டுகொள்ள முடியும் என்பதற்காக அவர் இப்படி செய்தார். அடுத்த கணம் யுத்த களத்தை நோக்கி வேகமாக வா இஸ்லாமா! ("எனது இஸ்லாமே") என்று கத்திக் கொண்டு விரைந்தார். தனது இராணுவத்தை நிலையாகப் போரிடுமாறு அறிவுறுத்தினார். பலவீனமான பகுதியை நோக்கித் தனது பிரிவுடன் விரைந்தார். மங்கோலியர்கள் பின் வாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். பிசன் நகருக்கு அருகே இருந்த பகுதிக்குத் தப்பினர். அவர்களை குதுஸின் படைகள் துரத்தின. ஆனால் மங்கோலியர்கள் மீண்டும் ஒருங்கிணைந்து யுத்தகளத்திற்கு வந்தனர். வெற்றிகரமாகப் பதில் தாக்குதல் நடத்தினர். எனினும் யுத்தமானது மம்லூக்குகள் பக்கம் சாய்ந்தது. மம்லூக்குகள் புவியியல் மற்றும் உளவியல் அனுகூலத்தைக் கொண்டிருந்தனர். கடைசியாகச் சில மங்கோலியர்கள் பின் வாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர். கித்புகா மற்றும் கிட்டத்தட்ட அப்பகுதியில் இருந்த எஞ்சிய மங்கோலிய இராணுவம் முழுவதும் அழிந்தது.

யுத்தத்திற்குப் பிறகு[தொகு]

ஐன் ஜலுட் வெற்றிக்குப் பிறகு கெய்ரோவிற்குத் திரும்பும் வழியில் பைபர்ஸ் தலைமையிலான சதித் திட்டத்தின்படி பல அமீர்களால் குதுஸ் கொல்லப்பட்டார்.[25] பைபர்ஸ் புதிய சுல்தானானார். உள்ளூர் அயூப்பியர்கள் அடிமை வம்சத்தவர்களுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதென உறுதி எடுத்தனர். பின்னர் கோம்ஸ் நகரில் 6,000 பேர் அடங்கிய மற்றொரு மங்கோலியப் படையைத் தோற்கடித்தனர். இதன் மூலம் சிரியா மீதான முதல் மங்கோலியச் சோதனை ஓட்டம் முடித்து வைக்கப்பட்டது. 1291ஆம் ஆண்டின் முடிவில் பைபர்ஸ் மற்றும் அவருக்குப் பின் ஆட்சிக்கு வந்தவர்கள் திருநாட்டில் இருந்த கடைசிச் சிலுவைப்போர் அரசுகளைக் கைப்பற்றினர்.

மங்கோலியர்களுக்குள்ளே ஏற்பட்ட சண்டைகள் ஐன் ஜலுட்டில் ஏற்பட்ட முக்கியத் தோல்விக்கு அடிமை வம்சத்தவர்களைப் பழிவாங்க ஹுலாகு கான் தனது முழு சக்தியையும் பயன்படுத்துவதைத் தடுத்தன. ஈல்கானரசுக்கு வடக்கே இருந்த தங்க நாடோடிக் கூட்டத்தின் கானாகிய பெர்கே கான் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறினார். இஸ்லாமின் ஆன்மீக மற்றும் நிர்வாக மையமான அப்பாசியக் கலீபகத்தைத் தனது தம்பி ஹுலாகு அழித்ததை அச்சத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இஸ்லாமிய வரலாற்றாளரான ரஷித் அல்-தின், சீனாவில் மோங்கே இறந்ததை அறியாத பெர்கே, மோங்கே கானுக்கு பாகுதாது மீதான ஹுலாகுவின் தாக்குதலுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து அனுப்பிய கடிதத்தில் பின்வருமாறு கூறியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது: "அவன் (ஹுலாகு) முஸ்லிம்களின் அனைத்து நகரங்களையும் சூறையாடி விட்டான். கலீப்பையும் கொன்றுவிட்டான். கடவுளின் துணையோடு ஏராளமான அப்பாவி மக்களின் இரத்தத்திற்கு நான் அவனிடம் பதில் கேட்பேன்."[26] பெர்கே ஒரு முஸ்லிம் மற்றும் அவருக்கு ஹுலாகுவைப் பிடிக்காது என்பதை ஒற்றர்கள் மூலம் அறிந்த அடிமை வம்சத்தவர்கள் கவனமாகப் பெர்கே மற்றும் அவரது கானரசுடன் தங்களது உறவை வலுப்படுத்தினார்.

பெரிய கான் யாரென்ற பிரச்சனையில், கடைசியாகக் குப்லாய் கான் கடைசிப் பெரிய கானாகப் பதவியேற்ற பிறகு, ஹுலாகு தனது நிலங்களுக்கு 1262ஆம் ஆண்டு வந்தார். அடிமை வம்சத்தவர்களைத் தாக்க மற்றும் ஐன் ஜலுட்டிற்குப் பழிவாங்கத் தனது இராணுவங்களைத் திரட்டினார். எனினும் பெர்கே தொடர்ச்சியான பல தாக்குதல்களை நடத்தி ஹுலாகுவை லெவண்ட் பகுதியில் இருந்து வடக்கு நோக்கி அவரைச் சந்திப்பதற்காக இழுத்தார். 1263ஆம் ஆண்டு காக்கேசியாவிற்கு வடக்கே நடத்திய ஒரு படையெடுப்பு முயற்சியில் ஹுலாகு கடும் தோல்வியைச் சந்தித்தார். இப்போர் தான் மங்கோலியர்களுக்கு இடையிலான முதல் வெளிப்படையான போர். ஒன்றுபட்ட பேரரசின் முடிவிற்கு இது அறிகுறியாக அமைந்தது.

ஐன் ஜலுட்டிற்குப் பிறகு, அடிமை வம்சத்தவர்களைத் தாக்குவதற்கான தனது ஒரே முயற்சியில், ஹுலாகுவால் இரண்டு தியுமன்கள் அடங்கிய ஒரு சிறிய இராணுவத்தை மட்டுமே அனுப்ப முடிந்தது. அந்த இராணுவமும் முறியடிக்கப்பட்டது. 1265ஆம் ஆண்டு ஹுலாகு கான் இறந்தார். அவருக்குப் பின் அவர் மகன் அபகா ஆட்சிக்கு வந்தார்.

மரபு[தொகு]

பல்வேறு மொழிகளில் உள்ள ஏராளமான ஆதாரங்கள், மங்கோலிய வரலாற்றாளர்களைப் பொதுவாகப் பேரரசின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியை மட்டுமே காணச் செய்தன. அப்பார்வையின் படி, ஐன் ஜலுட் யுத்தமானது ஏராளமான கல்வி சார்ந்த ஆராய்ச்சிகளின் மூலம் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பிரபலமான வரலாற்றாளர்கள் மங்கோலியர்களின் முன்னேற்றமானது நிரந்தரமாக நிறுத்தப்பட்ட முதல் நிகழ்வை கொண்ட ஒரு சகாப்த யுத்தம் என்று இந்த யுத்தத்தைக் கருதினர். மேலும் மங்கோலியர்களின் முதல் தோல்வி என்று கூட கருதினர்.[21][27] மங்கோலிய படையெடுப்புகளை மொத்தமாகப் பார்க்கும்போது, சமீபத்திய ஆராய்ச்சிகளின் படி, ஐன் ஜலுட் யுத்தம் அவர்களது முதல் தோல்வி கிடையாது அல்லது ஆரம்ப கால வரலாறுகளில் எழுதப்பட்டது போல மிக முக்கியமான யுத்தமும் கிடையாது.

ஐன் ஜலுட் யுத்தத்திற்கு முன்னர், மங்கோலிய ஒருங்கிணைப்புப் போர்களின் போது, சமுக்கா மற்றும் கெரயிடுகளிடம் தெமுசினின் தோல்விகளைத் தவிர்த்தாலும் கூட, மங்கோலியர்கள் பலமுறை தோற்கடிக்கப்பட்டு உள்ளனர். 1215 மற்றும் 1217ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையில் மங்கோலியத் தளபதி போரோகுல், சைபீரிய துமத் பழங்குடியினரால் பதுங்கியிருந்து தாக்கப்பட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இதன் காரணமாகச் செங்கிஸ் கான் தோர்பேய் தோக்சினை அனுப்பினார். அவர் உத்திகள் மூலம் பழங்குடியினத்தை வென்றார்.[28] 1221ஆம் ஆண்டு மங்கோலியர்கள் குவாரசமிய அரசமரபை வெற்றிகொண்டதன் ஒரு பகுதியான பர்வான் யுத்தத்தின் போது சிகி குதுகு, சலால் அல்-தினால் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இதன் விளைவாகச் செங்கிஸ் கான் தானே படைகளுடன் சுல்தான் சலால் அல்-தினை யுத்தம் செய்து சிந்து ஆற்றுப் போரில் தோற்கடிக்க வேண்டி வந்தது. ஒகோடி கானின் ஆரம்ப கால ஆட்சியின் போது அவரது தளபதி தோல்கோல்கு, சின் தளபதிகள் வன் என்-யி மற்றும் புவாவால் கடுமையாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இதற்குப் பதிலளிக்க, ஒகோடி பிரபலமான சுபுதையை அனுப்பினார். கடுமையான எதிர்ப்பை சந்தித்த பிறகு, மங்கோலியர்கள் தங்களது முழு இராணுவத்தையும் கொண்டுவந்து சின் பேரரசைத் தனித்தனியாக ஒகோடி, டொலுய் மற்றும் சுபுதை தலைமையிலான இராணுவங்கள் மூலம் சுற்றி வளைத்தனர்.[29] இறுதியாகச் சின் இராணுவங்கள் தோற்கடிக்கப்பட்டன. 1233இல் சுபுதை கைபேங்கைக் கைப்பற்றினார். சின் அரசமரபும் திறம்பட அழிக்கப்பட்டது.

ஐன் ஜலுட் யுத்தமானது மங்கோலிய விரிவாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தவில்லை அல்லது அவர்களது படையெடுப்புகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கவில்லை. 1299 ஆம் ஆண்டு கசன் கான் தலைமையிலான ஈல்கானரசு இராணுவமானது மம்லூக்குகளை வாடி அல்-கசந்தர் யுத்ததில் தீர்க்கமாகத் தோற்கடித்தது. திமிஷ்குவைக் கைப்பற்றியது. காசா வரை சென்றது. ஆனால் குதிரைகளுக்கு மேய்ச்சல் நிலங்கள் இல்லாத நிலை மற்றும் அந்நேரத்தில் சகதாயி கானரசுடன் நடந்துகொண்டிருந்த போர் ஆகியவைக் கசனைத் தனது இராணுவத்தை வட கிழக்கு ஈரானுக்கு அழைக்கும் நிலைக்கு உள்ளாக்கியது. இந்தப் படையெடுப்பு முடிந்தபிறகு கசன் மற்றொரு சிறிய படையைச் சிரியாவுக்கு அனுப்பினார். ஆனால் அப்படை இந்த யுத்தத்தை விட முக்கியமான யுத்தமான மர்ஜ் அல்-சபர் யுத்தத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டது. அந்த யுத்தமே மங்கோலிய விரிவாக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதாக அமைந்தது. சகதை வழித்தோன்றல்களுக்கு எதிரான போர் மற்றும் கசனின் மோசமாகிக் கொண்டிருந்த உடல்நலம் ஆகியவை அவரைப் பதில் தாக்குதல் நடத்த இயலாமல் செய்தன. 1305 ஆம் ஆண்டு கசன் இறந்தார்

சுருக்கமாகச் சொல்ல வேண்டுமெனில், ஐன் ஜலுட் யுத்தம் தான் முதன் முதலில் ஒரு மங்கோலியப் படையானது தோற்கடிக்கப்பட்டு, தோல்விக்குப் பழி தீர்க்க ஒரு வலிமையான படையுடன் உடனே திரும்பி வராத நிகழ்வாகும். இந்த யுத்தம் மற்ற யுத்தங்களுடன் கவனிக்கப்படும் பொழுது சிறியதெனினும், எதிர்கால மங்கோலிய விரிவாக்க முயற்சிகளுக்கு ஒரு பிரச்சினை இருப்பதை வெளிக்காட்டியது. தாக்கவோ அல்லது பழி தீர்க்கவோ முற்படும் மங்கோலியப் படைகள் அடிக்கடி ஒரு முக்கியக் கான் இறப்பதாலோ அல்லது மற்ற மங்கோலிய கானரசுகளுடன் சண்டையிடுவதன் காரணமாகவோத் தங்களது கவனத்தில் இருந்து திசை மாற்றப்பட்டன.

13 மற்றும் 14 ஆம் நூற்றாண்டுகளின் அரேபிய இராணுவக் கட்டுரைகளின் படி, ஐன் ஜலுட் யுத்தத்தில் மங்கோலியர் இராணுவங்களைப் பயமுறுத்த மம்லூக் பிரிவினர் கைப்பீரங்கிகளைப் பயன்படுத்தினர். இதன் மூலம் கைப்பீரங்கி பயன்படுத்தப்பட்டதாக அறியப்பட்ட முதல் யுத்தம் இதுதான். அக்கையேடுகளில் பீரங்கியில் பயன்படுத்தப்பட்ட வெடிமருந்துகளின் கலவை பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.[30][31][32][33][34][35]

உசாத்துணை[தொகு]

  1. Encyclopedia Grammatica
  2. 2.0 2.1 John, Simon (2014). Crusading and warfare in the Middle Ages : realities and representations. Burlington, VT: Ashgate Publishing Limited. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9781472407412. 
  3. D. Nicolle, The Mongol Warlords: Genghis Khan, Kublai Khan, Hülägü, Tamerlane. Plates by R. Hook, Firebird books: Pole 1990, p. 116.
  4. Waterson, p. 75
  5. Fisher, William Bayne; Boyle, J. A.; Boyle, John Andrew; Frye, Richard Nelson (1968). — Cambridge: Cambridge University Press, 1968. — Vol. 5: The Saljuq and Mongol Periods. — P. 351. — 778 p.. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9780521069366. https://books.google.com/books?id=BxRwJUrnr20C&pg=PA351. பார்த்த நாள்: October 17, 2020. 
  6. Cowley, p.44, states that both sides were evenly matched at 20,000 men. Cline says that "In short, the . . . armies that were to meet at 'Ayn Jalut were probably of approximately the same size, with between ten thousand and twenty thousand men in each.", p. 145. Fage & Oliver, however, state that "the Mongol force at Ayn Jalut was nothing but a detachment, which was vastly outnumbered by the Mamluk army", p. 43.
  7. Smith Jr, J. M. (1984). Ayn Jālūt: Mamlūk Success or Mongol Failure?. Harvard Journal of Asiatic Studies, p.310.
  8. 8.0 8.1 Blair, S. (1995). A compendium of chronicles: Rashid al-Din's illustrated history of the world. Nour Foundation.
  9. John Masson Smith, Jr. (1984) Mongol Armies And Indian Campaigns, University of California, Berkeley.
  10. 10.0 10.1 "Battle of ʿAyn Jālūt". October 17, 2020 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  11. "Battle of ʿAyn Jālūt". October 17, 2020 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  12. Amitai-Preiss, p. 43
  13. Tschanz, David W. "Saudi Aramco World : History's Hinge: 'Ain Jalut". 2012-02-12 அன்று மூலம் பரணிடப்பட்டது. 2007-09-25 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  14. 14.0 14.1 14.2 Man, John (2006). Kublai Khan: From Xanadu to Superpower. London: Bantam. பக். 74–87. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-553-81718-8. 
  15. Halperin, Charles J. 2000. "The Kipchak Connection: The Ilkhans, the Mamluks and Ayn Jalut". Bulletin of the School of Oriental and African Studies, University of London 63 (2). Cambridge University Press: 229–45. https://www.jstor.org/stable/1559539.
  16. Tschanz, David W. "Saudi Aramco World : History's Hinge: 'Ain Jalut". 2012-02-12 அன்று மூலம் பரணிடப்பட்டது. 2007-09-25 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  17. René Grousset (1970). The Empire of the Steppes: A History of Central Asia. Rutgers University Press. பக். 361, 363. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:978-0-8135-1304-1. https://archive.org/details/empireofsteppes00grou. 
  18. Yunini, "Dhayl," Vol. 4, p. 93.
  19. Paul Meyvaert, “An Unknown Letter of Hulagu, Il-khan of Persia, to King Louis IX of France,” Viator 11 (1980): 258; 249: "Since it is our custom to prefer the cooler places of the snowy mountains in the heat of summer, we decided to return for a while to the mountains of Greater Armenia, especially as the greater part of the food and fodder had been consumed after the devastation of Aleppo and Damacsus. However, we left a few of our men behind to destroy any Assassin strongholds that were still standing. They lay in hiding because they were so few in number and the Babylonian dog mice came out of their caves and attacked them. Some, who disobeyed our orders, invaded French possessions and, receiving their deserts, were bitten by the aforementioned mice. Although revenge on these recreants would please us somewhat, and they have not caused any real harm, it is nevertheless our intention shortly to complete our plan against the said infidel Babylonians of the canine race exactly as we did against the other rebels."
  20. p. 424, 'The Collins Encyclopedia of Military History' (4th edition, 1993), Dupuy & Dupuy,
  21. 21.0 21.1 21.2 Tschanz, David W. "Saudi Aramco World : History's Hinge: 'Ain Jalut". 2015-02-11 அன்று மூலம் பரணிடப்பட்டது. 2020-05-26 அன்று பார்க்கப்பட்டது. Cite uses deprecated parameter |dead-url= (உதவி); Invalid |dead-url=dead (உதவி)
  22. Morgan, p. 137.
  23. Bartlett, p. 253
  24. Timothy May, the Mongol Art of War (2016).
  25. Although medieval historians give conflicting accounts, modern historians assign responsibility for Qutuz's assassination to Baibars, as Baibars had been promised Syria as a reward for his efforts in Ain Jalut, but when it was time to claim his prize, Qutuz commanded him to be patient. See Perry (p. 150), Amitai-Preiss (p. 47, "a conspiracy of amirs, which included Baybars and was probably under his leadership"), Holt et al. (Baibars "came to power with [the] regicide [of Qutuz] on his conscience"), and Tschanz. For further discussion, see article on "Qutuz".
  26. The Mongol Warlords quotes Rashid al Din's record of Berke Khan's pronouncement; the quote is also found in Amitai-Preiss's The Mamluk-Ilkhanid War.
  27. Jack Weatherford, Genghis Khan and the Making of the Modern World.
  28. Timothy May, The Mongol Empire: A Historical Encyclopedia, 203-4.
  29. Christopher P. Atwood, Pu'a's Boast and Doqolqu's Death: Historiography of a Hidden Scandal in the Mongol Conquest of the Jin.
  30. Ahmad Yousef al-Hassan (2005). "Transfer of Islamic Technology to the West Part III: Technology Transfer in the Chemical Industries; Transmission of Practical Chemistry". November 20, 2016 அன்று மூலம் பரணிடப்பட்டது. February 14, 2017 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  31. Ancient Discoveries, Episode 12: Machines of the East. History Channel. 2007.  (Part 4 and Part 5)
  32. Al-Hassan, Ahmad Y. (2008). "Gunpowder Composition for Rockets and Cannon in Arabic Military Treatises In Thirteenth and Fourteenth Centuries". History Of Science And Technology In Islam. November 20, 2016 அன்று பார்க்கப்பட்டது.
  33. Ahmad Y. al-Hassan (2003). "Gunpower Composition for Rockets and Cannon in Arabic Military Treatises in the Thirteenth and Fourteenth Centuries". ICON (International Committee for the History of Technology) 9: 1–30. பன்னாட்டுத் தர தொடர் எண்:1361-8113. 
  34. Broughton, George; Burris, David (2010). "War and Medicine: A Brief History of the Military's Contribution to Wound Care Through World War I". Advances in Wound Care: Volume 1. Mary Ann Liebert. பக். 3–7. doi:10.1089/9781934854013.3. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9781934854013. https://www.liebertpub.com/doi/abs/10.1089/9781934854013.3. "The first hand cannon appeared during the 1260 Battle of Ain Jalut between the Egyptians and Mongols in the Middle East." 
  35. Books, Amber; Dickie, Iain; Jestice, Phyllis; Jorgensen, Christer; Rice, Rob S.; Dougherty, Martin J. (2009). Fighting Techniques of Naval Warfare: Strategy, Weapons, Commanders, and Ships: 1190 BC - Present. St. Martin's Press. பக். 63. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9780312554538. https://books.google.com/books?id=9iYLAQAAMAAJ. "Known to the Arabs as midfa, was the ancestor of all subsequent forms of cannon. Materials evolved from bamboo to wood to iron quickly enough for the Egyptian Mamelukes to employ the weapon against the Mongols at the battle of Ain Jalut in 1260, which ended the Mongol advance into the Mediterranean world." 
"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=ஐன்_ஜலுட்_யுத்தம்&oldid=3431359" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது