உலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரை

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்
அனைத்துலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரை
அனைத்துலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரையின் ஸ்பானிய மொழிப் பதிப்புடன் எலீனர் ரூஸ்வெல்ட்.
அனைத்துலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரையின் ஸ்பானிய மொழிப் பதிப்புடன் எலீனர் ரூஸ்வெல்ட்.
உருவாக்கப்பட்டது 1948
நிறைவேற்றம் டிசம்பர் 10, 1948
இடம் சைலட் மாளிகை, பாரிஸ்
வரைவாளர் ஜான் பீட்டர்ஸ் ஹம்பிரி (கனடா), ரேனே காசின் (பிரான்ஸ்), பி. சி. சாங் (சீனா), சார்லஸ் மாலிக் (லெபனான்), எலீனர் ரூஸ்வெல்ட் (ஐக்கிய அமெரிக்கா), மற்றும் பலர்
நோக்கம் மனித உரிமைகள்

உலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரை (Universal Declaration of Human Rights) என்பது, 1948 ஆம் ஆண்டில் பாரிசில் உள்ள சைலட் மாளிகையில் வைத்து, ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச்சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு சாற்றுரை ஆகும். கின்னஸ் பதிவுகள் நூல், இதனை மிக அதிகமாக மொழிபெயர்க்கப்பட்ட ஆவணம் எனக் குறிப்பிடுகிறது. இச் சாற்றுரை இரண்டாம் உலகப் போரில் இருந்து பெற்ற பட்டறிவுகளிலிருந்து உருவானது. அத்துடன், ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இயல்பாகவே உரித்தாக உள்ள உரிமைகள் பற்றிய உலகளாவிய வெளிப்பாடும் இதுவே. இச் சாற்றுரையில் 30 பிரிவுகள் உள்ளன. இவை பின்னர் உருவாக்கப்பட்ட அனைத்துலக ஒப்பந்தங்கள், பிரதேச மனித உரிமைகள் ஆவணங்கள், தேசிய அரசியலமைப்புச் சட்டங்கள், பிற சட்டங்கள் என்பவை மூலம் விரிவாக்கப்பட்டன. மனித உரிமைகள் அனைத்துலகச் சட்டவிதி, அனைத்துலக மனித உரிமைகள் சாற்றுரையையும்; பொருளியல், சமூக, பண்பாட்டு உரிமைகளுக்கான அனைத்துலக ஒப்பந்தம், குடிசார் மற்றும் அரசியல் உரிமைகளுக்கான அனைத்துலக ஒப்பந்தம் ஆகிய ஆவணங்களையும்; அதன் விருப்பத்தின் பேரில் கைக்கொள்ளக்கூடிய இரண்டு நடவடிக்கை விதிகளையும் உள்ளடக்கியுள்ளது.

உறுப்புரைகள்[தொகு]

  1. நாம் அனைவரும் சுதந்திரமாகவும் உரிமைகளில் சமமாகவும் பிறக்கிறோம்
  2. இன, நிற, பால், மொழி, சமய, அரசியல் கருத்து, தேசியம், சொத்து, பிறப்பு பாகுபாடு காட்டேதே
  3. வாழ்வு உரிமை
  4. யாரும் அடிமை இல்லை
  5. யாரும் சித்தரவதைக்கு உட்படலாகது
  6. எவ்விடத்திலும் ஒருவருக்கு உரிமைகள் உண்டு
  7. சட்டத்தின்முன் சமவுரிமை
  8. நியாமற்று தடுத்துவைக்கமுடியாது
  9. நீதியான வழக்குக்கான உரிமை
  10. குற்றம் நிரூபிக்கப்படும் வரை ஒருவர் நிரபராதி
  11. அந்தரங்க உரிமை
  12. நகர்வுச் சுதந்திரம்
  13. துன்புறுத்தலிலிருந்து புகலிட உரிமை
  14. தேசியத்துக்கான உரிமை
  15. திருமணம் குடும்பம் செய்ய சுதந்திரம்
  16. ஆதன உரிமை
  17. சிந்தனை சுதந்திரம், உள்ளுணர்வு சுதந்திரம், சமயச் சுதந்திரம்
  18. கருத்துவெளிப்பாட்டுச் சுதந்திரம்
  19. கூடல் சுதந்திரம்
  20. மக்களாட்சி உரிமை
  21. சமூக பாதுகாப்பு உரிமை
  22. தொழிலாளர் உரிமைகள்
  23. விளையாட, ஓய்வெடுக்க உரிமை
  24. உணவுக்கும் உறையுளுக்குமான உரிமை
  25. கல்விக்கான உரிமை
  26. பண்பாட்டு பங்களிப்பு உரிமை, ஆக்கவுரிமை
  27. நியாமான விடுதலை பெற்ற உலகு
  28. பொறுப்புகள்
  29. மனித உரிமைகளை யாரும் பறிக்க முடியாது
  30. இந்த உறுப்புரைகளை மீற எந்த நாட்டுக்கோ அல்லது நபருக்கோ உரிமை கிடையாது.

வரலாறு[தொகு]

முன்னோடிகள்[தொகு]

இரண்டாம் உலகப் போரின்போது கூட்டணி நாடுகள் நான்கு சுதந்திரங்களை - பேச்சு சுதந்திரம், மத சுதந்திரம், அச்சம் இல்லா சுதந்திரம் மற்றும் விரும்பும் சுதந்திரம் ஆகியவற்றை தத்தெடுத்தன. ஐக்கிய நாடுகளின் சாசனம் "அடிப்படை மனித உரிமைகள், கண்ணியம் மற்றும் மனிதவர்க்கத்தின் மதிப்பு ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தியது" மற்றும் அனைத்து உறுப்பு நாடுகளையும் ஊக்குவிக்க "இனம், பாலினம், மொழி அல்லது மதம் போன்ற வேறுபாடு இல்லாமல் மனித உரிமைகள் மற்றும் அடிப்படை சுதந்திரங்கள் அனைத்திற்கும் உலகளாவிய மரியாதை வழங்க வேண்டும் என்றது." [1]

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, நாஜி ஜெர்மனியின் அட்டூழியங்கள் வெளிப்படையாகத் தோன்றினபோது, ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சாசனத்தில் அது குறிப்பிட்டுள்ள உரிமைகளை வரையறுக்கவில்லை என்பதை உலக சமூகம் கருதிக்கொண்டது.[2][3] தனிநபர்களின் உரிமைகளை குறிப்பிட்ட ஒரு உலகளாவிய பிரகடனம், மனித உரிமைகள் மீதான சாசனத்தின் ஏற்பாடுகளுக்கு ஏற்புடையதாக இருக்க வேண்டும்.[4]

உருவாக்கம் மற்றும் வரைவு[தொகு]

ஜூன் 1946 இல், ஐ.நா. பொருளாதார மற்றும் சமூக சபை பல்வேறு தேசிய மற்றும் அரசியல் பின்னணியில் இருந்து 18 உறுப்பினர்கள் கொண்ட மனித உரிமைகள் ஆணையம் நிறுவப்பட்டது. மனித உரிமைகள் ஆணையம், ஐ.நா.வின் ஒரு உறுதியான அமைப்பு, ஆரம்பத்தில் சர்வதேச உரிமைகள் என கருதப்பட்டதைத் தயாரிக்கும் பணியை மேற்கொண்டது.[5]

பிரகடனத்தின் கட்டுரைகளை எழுதுவதற்கு எலியனோர் ரூஸ்வெல்ட் தலைமையில் மனித உரிமைகள் வரைவுக் குழுவின் ஒரு சிறப்பு உலகலாவிய் பிரகடனத்தை ஆணையம் நிறுவியது. இரண்டு வருட காலப்பகுதியில் இரண்டு அமர்வுகளில் குழுவானது சந்தித்தது.

ஐக்கிய நாடுகளின் செயலகத்தில் உள்ள மனித உரிமைகள் பிரிவின் பணியாளர் கனேடியன் ஜான் பீட்டர்ஸ் ஹம்ப்ரே ஐ, ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்பு சபையின் செயலர் மனித உரிமைகள் திட்டத்தில் வேலை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொன்டார் மேலும் மனித உரிமைகள் திட்டத்தில் தலைமை வரைவாள்ர் என்றும் பிரகடனம் செய்யப்பெற்றார்.[6] ஹம்ப்ரே, அந்த நேரத்தில், ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் செயலகத்தில் மனித உரிமைகள் பிரிவின் இயக்குனராக புதிதாக நியமிக்கப்பட்டார்.[7]

வரைவுக் குழுவின் மற்ற நன்கு அறியப்பட்ட உறுப்பினர்கள் பிரான்சின் ரெனெ காசின், லெபனான் சார்ல்ஸ் மாலிக், சீனக் குடியரசின் சிங் சாங் (தைவான்),[8] ஹம்ப்ரே ஆணையத்தின் சட்டங்களின் ஆரம்ப வரைவு வழங்கினார்.

ஆலன் கார்ல்சன் படி, உலகளாவிய குடும்ப கலாச்சாரம் , பிரகடனத்தின் குடும்ப-சார்பு சொற்றொடர்கள் காஸின் மற்றும் மாலிக்கின் கிறிஸ்தவ ஜனநாயக இயக்கத்தின் செல்வாக்கின் விளைவு ஆகும்.[9] மே 1948 இல் குழு அதன் பணியை முடித்தவுடன், ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பற்றிய மனித உரிமை ஆணையம், பொருளாதார மற்றும் சமூக சபை, டிசம்பர் 1948 வாக்கில் வாக்களிக்கும் முன்னர் ஐ.நா. பொதுச் சபை மூன்றாவது குழு. இந்த விவாதங்களில் பல திருத்தங்கள் முன்மொழிந்தது.[10] பிரிட்டிஷ் பிரதிநிதிகள் இந்தத் முன்மொழிவால் மிகவும் விரக்தி அடைந்திருந்தன்ர் மேலும் இந்த முன்மொழிவு தார்மீக இருந்தது ஆனால் சட்டபூர்வமான கடமை இல்லை என்றனர்.[11] (1976 ஆம் ஆண்டிர்கு பிறகு, சிவில் மற்றும் அரசியல் உரிமைகள் மீதான சர்வதேச உடன்படிக்கை நடைமுறைக்கு வந்தது, பிரகடனத்தின் பெரும்பகுதிக்கு சட்டபூர்வமான உரிமையை வழங்கியது.)

ஏற்று பின்பற்றல்[தொகு]

10 டிசம்பர் 1948 இல், ஐக்கிய நாடுகளின் பொதுச் சபைக் கூட்டத்தில் உலகளாவிய பிரகடனத்திற்கு 48 நாடுகள் ஆதரவாக வாக்களித்ததுடன், எந்த நாடுகளும் எதிராக வாக்களிக்கவில்லை. சோவியத் ஒன்றியம், உக்ரைனிய சோவியத் சோசலிச குடியரசு, பெலரூசின் சோவியத் சோசலிச குடியரசு, மக்கள் கூட்டாட்சி குடியரசு யுகோசுலாவியா, போலந்து மக்கள் குடியரசு, தென்னாபிரிக்க ஒன்றியம், செக்கோசிலோவாக்கியா, மற்றும் சவூதி அரேபியா ஆகிய எட்டு நாடுகள் வாக்களிப்பைத் தவிர்த்திருந்தன[12][13]. ஹோண்டுராஸ் மற்றும் யேமன் ஆகிய இரு நாடுகளும் வாக்களிக்கத் தவறின அல்லது வாக்களிப்பைத் தவிர்த்தன.[14]தென்னாபிரிக்காவின் நிலைப்பாடு, தென்னாபிரிக்காவின் இனவொதுக்கல் முறையைப் பாதுகாப்பதற்கான ஒரு முயற்சியாகவே காணப்பட்டது. ஏனெனில் தென்னாபிரிக்காவின் இனவொதுக்கல் முறையானது இந்தப் பிரகடனத்தின் ஏராளமான கொள்கைகளை மீறுகிறது.[12]சவூதி அரேபிய பிரதிநிதிகளின் வாக்களிப்பு பிரதானமாக பிரகடனத்தின் இரண்டு கட்டுரைகளால் தூண்டப்பட்டது: பிரிவு 18, இது அனைவருக்கும் "தனது மதத்தை அல்லது மதத்தை மாற்றுவதற்கு" உரிமை உண்டு என்று கூறுகிறது; மற்றும் கட்டுரை 16, சமமான திருமண உரிமைகள்.[12]பாசிசம் மற்றும் நாசிசம் ஆகியவற்றைக் கண்டித்து பிரகடனம் செய்த போதிலும், ஆறு கம்யூனிஸ்டு நாடுகள் வாக்களிக்கவில்லை.[15]

கீழ் உள்ள 48 நாடுகள் பிரகடனத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தன.[16]

அமைப்பு[தொகு]

உலகலாவிய் பிரகடனத்தின் அடிப்படை கட்டமைப்பு அதன் இரண்டாவது வரைவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது, இது ரெனே காஸின் தயாரிக்கப்பட்டது. காஸின் முதல் வரைவு வரை வேலை செய்தார், அது ஜான் பீட்டர்ஸ் ஹம்ப்ரி தயாரிக்கப்பட்டது. இந்தக் கோட்பாடு நெப்போலியன் குறியீடால் ஈர்க்கப்பட்டு இருர்தது, அதில் ஒரு முன்னுரையையும் அறிமுக பொது கொள்கைகளையும் உள்ளடக்கியது.[17]

காஸின் கிரேக்க கோவிலின் [portico] க்கு பிரகடனம், படிகள், நான்கு பத்திகள், மற்றும் படக்காட்சி ஆகியவற்றுடன் பிரகடனத்தை ஒப்பிட்டது.1 மற்றும் 2 ஆகியவற்றின் கட்டுரைகள், கண்ணியம், சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம் ஆகியவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கைகளாகும்.பிரகடனத்தின் ஏழு பத்திகள் - பிரகடனத்திற்கான காரணங்கள் வெளிப்படுத்துதல்-படிகளை பிரதிநிதித்துவம் செய்கின்றன. பிரகடனத்தின் முக்கிய அங்கம் நான்கு பத்திகளை உருவாக்குகிறது. முதல் நிரல் (கட்டுரைகள் 3-11) தனிநபர் வாழ்க்கை உரிமை மற்றும் அடிமைத்தனம் தடை ஆகியவற்றின் உரிமைகள் ஆகும். 6 முதல் 11 வரையான கட்டுரைகள் மனித உரிமைகளின் அடிப்படை சட்டப்பூர்வத்தைக் குறிக்கின்றன.இரண்டாவது நிரல் (கட்டுரைகள் 12-17) தனிநபரின் பொது மற்றும் அரசியல் சமுதாயத்தின் உரிமைகளை உள்ளடக்கியது (இயங்கும் சுதந்திரம் போன்றவை). மூன்றாம் நெடுவரிசை (கட்டுரைகள் 18-21) ஆன்மீக, பொது மற்றும் அரசியல் சுதந்திரங்களைப் பொறுத்தவரை, சுதந்திரம், சிந்தனை சுதந்திரம், மனசாட்சி, மற்றும் மதம். நான்காவது நிரல் (கட்டுரைகள் 22-27) சமூக, பொருளாதார மற்றும் கலாச்சார உரிமைகள்]] அமைக்கிறது.காஸ்ஸின் மாதிரியில், பிரகடனத்தின் கடைசி மூன்று கட்டுரைகள் ஒன்றாக அமைந்திருக்கும் கட்டமைப்புடன் பிணைப்பை அளிக்கின்றன. இந்த கட்டுரைகள் சமுதாயத்தில் தனி நபரின் கடமை மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் நோக்கங்களுக்கு எதிரான உரிமைகளை பயன்படுத்துவதை தடை செய்வதாகும்.[18]

சர்வதேச மனித உரிமைகள் தினம்[தொகு]

உலகலாவிய பிரகடனத்தின் தத்தெடுப்பு டிசம்பர் 10 ம் தேதி குறிப்பிடத்தக்க சர்வதேச நினைவுச்சின்னமாகும், இது மனித உரிமைகள் தினமாக அல்லது சர்வதேச மனித உரிமைகள் தினமாக அறியப்படுகிறது. மனிதர்கள், சமுதாய மற்றும் மத குழுக்கள், மனித உரிமைகள் அமைப்புக்கள், பாராளுமன்றங்கள், அரசாங்கங்கள் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் ஆகியவற்றால் நினைவுகூரப்படுகிறது. பிரகடனம் மற்றும் மனித உரிமைகள் பற்றிய விழிப்புணர்வை ஊக்குவிப்பதற்காக பட்டமளிப்பு நினைவுகூறுகள் பெரும்பாலும் பிரச்சாரங்களோடு உள்ளன. 2008 பிரகடனத்தின் 60 வது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கின்றது, மேலும் "எல்லோருக்கும் கண்ணியமும் நீதியும்" என்ற கருப்பொருளோடு சேர்ந்து ஆண்டு முழுவதும் நீண்டகால நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது.[19]

இவற்றையும் பார்க்க[தொகு]

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. "United Nations Charter, preamble and article 55". United Nations. பார்த்த நாள் 2013-04-20.
  2. Cataclysm and World Response in Drafting and Adoption : The Universal Declaration of Human Rights, udhr.org.
  3. "UDHR50: Didn't Nazi tyranny end all hope for protecting human rights in the modern world?". Udhr.org (1998-08-28). பார்த்த நாள் 2012-07-07.
  4. "UDHR – History of human rights". Universalrights.net. பார்த்த நாள் 2012-07-07.
  5. Morsink 1999, ப. 4
  6. Morsink 1999, ப. 5
  7. Morsink 1999, ப. 133
  8. The Declaration was drafted during the சீன உள்நாட்டுப் போர். P.C. Chang was appointed as a representative by the சீனக் குடியரசு, then the recognised government of China, but which was driven from mainland China and now administers only சீனக் குடியரசு and nearby islands (history.com).
  9. Carlson, Allan: Globalizing Family Values, 12 January 2004.
  10. "Drafting of the Universal Declaration of Human Rights". United Nations. Dag Hammarskjöld Library. பார்த்த நாள் 2015-04-17.
  11. Universal Declaration of Human Rights. Final authorized text. The British Library. September 1952. http://www.bl.uk/collection-items/universal-declaration-of-human-rights. பார்த்த நாள்: 16 August 2015. 
  12. 12.0 12.1 12.2 CCNMTL. "default". கொலம்பியா பல்கலைக்கழகம். பார்த்த நாள் 2013-07-12.
  13. UNAC. "Questions and answers about the Universal Declaration of Human Rights". United Nations Association in Canada (UNAC). மூல முகவரியிலிருந்து 2012-09-12 அன்று பரணிடப்பட்டது.
  14. Jost Müller-Neuhof (2008-12-10). "Menschenrechte: Die mächtigste Idee der Welt" (German). Der Tagesspiegel. பார்த்த நாள் 2013-07-12.
  15. Peter Danchin. "The Universal Declaration of Human Rights: Drafting History – 10. Plenary Session of the Third General Assembly Session". பார்த்த நாள் 2015-02-25.
  16. "Yearbook of the United Nations 1948–1949 p 535". மூல முகவரியிலிருந்து September 27, 2013 அன்று பரணிடப்பட்டது. பார்த்த நாள் 24 July 2014.
  17. Glendon 2002, பக். 62–64.
  18. Glendon 2002, Chapter 10.
  19. "The Universal Declaration of Human Rights: 1948–2008". ஐக்கிய நாடுகள் அவை. பார்த்த நாள் 15 February 2011.

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]