இரண்டாம் மெகமுது

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
(இரண்டாம் முகமது இலிருந்து வழிமாற்றப்பட்டது)
Jump to navigation Jump to search
இரண்டாம் மெகமுது
சுல்தான், உதுமானியப் பேரரசு
கைசர்-இ ரூம்
இரு நிலங்களின் சுல்தான், இரன்டு கடல்களின் கான்[1]
பாதிசா
சுல்தான் இரண்டாம் மெகமுது, 1480
உதுமானிய சுல்தான்
முதலாம் ஆட்சி ஆகத்து 1444 – செப்டம்பர் 1446
முன்னையவர் இரண்டாம் முராது
பின்னையவர் இரண்டாம் முராது
2-வது ஆட்சி 3 பெப்ரவரி 1451 – 3 மே 1481
முன்னையவர் இரண்டாம் முராது
பின்னையவர் இரண்டாம் பயேசிது
அரசிகள்
  • கூப்லாகர்
  • கூல்சா
  • சித்தீசா
  • சீச்செக்
  • அத்தீசு
வாரிசு
  • இரண்டாம் பயெசிது
  • சுல்தான் சேம்
  • சேசாத் முசுதபா
  • கெவெரான்
முழுப்பெயர்
மெகுமெது பின் முராத் கான்
குடும்பம் உதுமானியர்
தந்தை இரண்டாம் முராது
தாய் ஊமா
பிறப்பு 30 மார்ச் 1432
எதீர்னி, உதுமானியப் பேரரசு
இறப்பு 3 மே 1481(1481-05-03) (அகவை 49)
கேப்சி, உதுமானியப் பேரரசு
அடக்கம் பாத்தி பள்ளிவாயல், இசுதான்புல்
கையொப்பம்
சமயம் சுன்னி இசுலாம்[2][3]

இரண்டாம் மெகமுது (Mehmed II; உதுமானியத் துருக்கியம்: محمد ثانى; நவீன துருக்கியம்: II. Mehmet; 30 மார்ச் 1432 – 3 மே 1481), பொதுவாக மெகமுது, வெற்றியாளர் (Mehmed the Conqueror; துருக்கியம்: Fatih Sultan Mehmet), என்பவர் உதுமானிய சுல்தானாக 1444 ஆகத்து முதல் 1446 செப்டம்பர் வரையும், பின்னர் 1451 பெப்ரவரி முதல் 1481 மே வரை ஆட்சி புரிந்தார். இவரது முதலாவது ஆட்சியின் போது, யோன் உனியாடியின் தலைமையிலான சிலுவைப் போரை வெற்றி கொண்டார். 1451 இல் மீண்டும் ஆட்சியேறிய போது, உதுமானியரின் கடற்படையை வலிமைப்படுத்தி கான்சுடான்டினோப்பிளைக் கைப்பற்றும் முயற்சியில் இறங்கினார்.

தனது 21-வது அகவையில், கான்ஸ்டண்டினோபிலைக் (இன்றைய இசுதான்புல்) கைப்பற்றினார். இதன் மூலம் பைசாந்தியப் பேரரசின் வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுத்தார். அக்காலத்தில் கிழக்கு உரோமைப் பேரரசின் தலைநகராக கான்ஸ்டண்டினோபில் விளங்கியிருந்தது. இதனால், மெகுமெது உரோமைப் பேரரசின் "சீசர்" (Qayser-i Rûm) பட்டத்திற்கும் உரிமை கோரினார். இவர் தனது வாழ்வுக் காலத்தில் உதுமானியப் பேரரசை உரோமைப் பேரரசின் தொடர்ச்சியாகவே கருதி வந்திருந்தார்.

மெகுமெது தொடர்ந்து அனத்தோலியாவைக் கைப்பற்றி ஒருங்கிணைத்தார். தென்கிழக்கு ஐரோப்பாவில் பொசுனியா வரை கைப்பற்றினார். உள்நாட்டில் அவர் பல அரசியல் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தங்களை அறிமுகப்படுத்தினார். கலை மற்றும் அறிவியலை ஊக்குவித்தார், அவரது ஆட்சியின் முடிவில், அவரது மறுகட்டுமானத் திட்டம் நகரத்தை ஒரு வளர்ந்து வரும் ஏகாதிபத்திய தலைநகராக மாற்றியது. நவீன கால துருக்கி மட்டுமல்லாது, பரந்த முசுலிம் உலகின் பல பகுதிகளில் இவர் ஒரு வீரராகக் கருதப்படுகிறார். இஸ்தான்புல்லின் பாத்தி மாவட்டம், பாத்தி சுல்தான் மெகுமது பாலம், பாத்தி மசூதி ஆகியவை இவரின் நினைவாகப் பெயரிடப்பட்டவை ஆகும்.

இளமைக் காலம்[தொகு]

இரண்டாம் முகமது, 30 மார்ச் 1432 இல் ஆட்டோமான் அரசின் அப்போதைய தலைநகரான எட்ரின் என்ற ஊரில் . அவரது தந்தை சுல்தான் இரண்டாம் முராத் (1404-51) மற்றும் அவரது தாயார் குமா வாலித் கட்டன் என்பவராவார்கள். இரண்டாம் முகமது பதினொரு வயதான போது ஒட்டோமான் ஆட்சியின் அனுபவம் பெற அவர் அமாசியவிற்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டார் , சுல்தான் இரண்டாம் முராத் மேலும் பல ஆசிரியர்களை கல்வி பயில நியமித்தார். இந்த இசுலாமிய கல்வி முகமதின் மனநிலையை வடிவமைப்பதிலும் அவரது முசுலீம் நம்பிக்கைகளை வலுப்படுத்துவதிலும் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

விஞ்ஞான பயிற்சியாளர்களால், குறிப்பாக அவரது வழிகாட்டியான மொல்லா செரானியால் இசுலாமிய நடைமுறையில் அவர் செல்வாக்கு செலுத்தினார், மேலும் அவர் அவர்களின் அணுகுமுறையைப் பின்பற்றினார். முகமதுவின் வாழ்க்கையில் அக்சாம்சாதீனின் செல்வாக்கு சிறு வயதிலிருந்தே பிரதானமாக இருந்தது, குறிப்பாக கான்ஸ்டான்டினோபிளைக் கைப்பற்றி பைசாந்திய பேரரசைக் கவிழ்ப்பதற்கான தனது இசுலாமிய கடமையை நிறைவேற்ற வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தது.

கான்சுடான்டினோப்பிள் போர்[தொகு]

1453 முகம்மது தனது படையுடன் கான்சுடான்டினோப்பிளைக் கைப்பற்றினார். அவரது படையில் 80,000 முதல் 200,000 படைவீரர்களும், 320 போர்க்கலன்கள் உடைய வலுவான கடற்படை வீரர்களையும் கொண்டதாக இருந்தது. இத்தகைய வலுவான படையை 1451 ஆண்டிலிருந்தே வலுப்படுத்தியது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

தனது 21 வயதில், கான்ஸ்டான்டினோபிளை (நவீனகால இசுதான்புல் ) கைப்பற்றி பைசாந்திய பேரரசிற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தார். வெற்றியின் பின்னர் முகமது இது கான்ஸ்டான்டினோபில் உரோமானியப் பேரரசின் இடமாகவும் தலைநகராகவும் இருந்தது என்ற கூற்றின் அடிப்படையில் உரோமானியப் பேரரசின் " சீசர் " ( கெய்சர்-ஐ ரோம் ) என்ற தலைப்பைக் கோரினார், இந்த கூற்று கிழக்கு மரபுவழி திருச்சபையால் மட்டுமே அங்கீகரிக்கப்பட்டது.

செர்பியாவின் வெற்றி (1454-1459)[தொகு]

கான்ஸ்டான்டினோபிளுக்குப் பிறகு இரண்டாம் முகமதுவின் கவனம் செர்பியாவின் திசையில் இருந்தன, இது 1389 இல் கொசோவோ போருக்குப் பின்னர் ஒட்டோமான் வசல் மாநிலமாக இருந்தது. 1454 ஆம் ஆண்டு செர்பியா முற்றுகையிடப்பட்டது. ஒட்டோமான்களும் ஹங்கேரியர்களும் 1456 வரை ஆண்டுகளில் போரிட்டனர்.

ஒட்டோமான் இராணுவம் பெல்கிரேட் வரை முன்னேறியது, அங்கு 1456 ஜூலை 14 அன்று பெல்கிரேட் முற்றுகையின்போது ஜான் ஹுன்யாடியிலிருந்து நகரத்தை கைப்பற்ற முயற்சித்தது ஆனால் தோல்வியுற்றது. பின்னர் 1459 இல் முகமது மீண்டும் தனது இராணுவத்தை அனுப்பி செர்பியாவை கைப்பற்றி, செர்பிய சர்வாதிகாரியின் இருப்பை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்தது.[4]

முகமது அனத்தோலியாவில் மீண்டும் ஒன்றிணைந்து தனது வெற்றிகளைத் தொடர்ந்தார் மற்றும் தென்கிழக்கு ஐரோப்பாவில் போஸ்னியா வரை மேற்கே சென்றார். அவரது கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் அவர் பல அரசியல் மற்றும் சமூக சீர்திருத்தங்களைச் செய்தார், கலை மற்றும் அறிவியலை ஊக்குவித்தார், மற்றும் அவரது ஆட்சியின் முடிவில், அவரது தலைநகரம் ஒரு வளர்ந்து வரும் ஏகாதிபத்திய தலைநகராக மாறியது. நவீன கால துருக்கி மற்றும் பரந்த முஸ்லீம் உலகின் சில பகுதிகளில் அவர் ஒரு கதாநாயகனாக கருதப்படுகிறார். மற்றவற்றுடன், இசுதான்புல்லின் ஃபெயித் மாவட்டம், பாத்தி சுல்தான் மெஹ்மத் பாலம் மற்றும் பாத்தி மசூதி என்ற பெயர்கள் அவருக்கு சூட்டப்பட்டுள்ளன.

துருக்கிய பீரங்கி போன்றவைகளை உடைய பீரங்கிப்படையானது, துருக்கியின் சுவரைத் திறம்பட தகர்த்தது.தங்கக் கொம்பு துறைமுகத்தை, வலுவான 28இராணுவப் போர் கப்பல்கள் பாதுகாப்பைத் தகர்ப்பதும் சவாலாக இரண்டாம் முகம்மதுக்கு இருந்தது.

ஐ.நா.சிறப்பு[தொகு]

மதச்சுதந்திர ஆவணம் (ferman)

முகம்மது II -வின் மதச் சுதந்திரம் குறித்த உறுதிமொழியை உதுமானியப் பேரரசு முழுவதும், 28 மே, 1463 ஆண்டு முதல் செயல்படுத்தப்பட்டது. மதச் சுதந்திரம் குறித்த வரலாற்று ஆவணங்களுள் இதுவும் ஒன்று. அதனை, ஐக்கிய நாடுகள் பொதுச் சபை, 1971 ஆம் ஆண்டு தனது அனைத்து அலுவல் மொழிகளிலும் மொழிப் பெயர்த்து வெளியிட்டுச் சிறப்பு செய்தது.

மேற்கோள்கள்[தொகு]

  1. Cihan Yüksel Muslu, (2014), The Ottomans and the Mamluks: Imperial Diplomacy and Warfare in the Islamic World, p. 118
  2. The Essential World History, Volume II: Since 1500. By William J. Duiker, Jackson J. Spielvogel
  3. The Rise of Turkey: The Twenty-First Century's First Muslim Power. By Soner Cagaptay
  4. Miller, William (1896). The Balkans: Roumania, Bulgaria, Servia, and Montenegro. London: G.P. Putnam's Sons. https://books.google.com/books?id=J98DAAAAYAAJ. பார்த்த நாள்: 2011-02-08. 

வெளி இணைப்புகள்[தொகு]

"https://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=இரண்டாம்_மெகமுது&oldid=2964144" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது