இந்தியத் தொல்பொருள் ஆய்வாளர்
 1931ஆம் ஆண்டு பதிப்பின் அட்டைப் பக்கம் தி இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி | |
| துறை | நாணயவியல், தொல்லியல், ஆசிய வரலாறு, நாட்டுப்புறவியல், மொழியியல், மானுடவியல், இந்தியவியல் |
|---|---|
| மொழி | ஆங்கிலம் |
| வெளியீட்டுத் தகவல்கள் | |
| வரலாறு | 1872–1971 |
| பதிப்பகம் | பம்பாய் கல்விச் சங்கம், பிரித்தானிய இந்தியப் பதிப்பகம் (இந்தியா) |
| ISO 4 | Find out here |
| அகரவரிசைத் தொகுத்தல் | |
| ISSN | 0019-4395 |
| OCLC no. | 891010482 |
தி இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி (The Indian Antiquary) (தொல்லியல், வரலாறு, இலக்கியம், மொழி, தத்துவம், மதம், நாட்டுப்புறவியல் போன்ற துறைகளில் கீழைத்தேய ஆய்வுகளுக்கான) என்பது ஒரு ஆய்விதழ்' (துணைத்தலைப்பு மாறுபடும்) ஆகும். இது 1872 முதல் 1933 வரை வெளியிடப்பட்ட, இந்தியா தொடர்பான அசல் ஆய்வுகளைக் கொண்ட ஒரு ஆய்விதழாகும். ஐரோப்பாவிலும் இந்தியாவிலும் உள்ள அறிஞர்களிடையே அறிவைப் பகிர்ந்துகொள்வதை சாத்தியமாக்கும் நோக்கில், தொல்பொருள் ஆய்வாளர் ஜேம்சு பர்கசு என்பவரால் நிறுவப்பட்டது. இந்த ஆய்விதழ் திட்டவட்டமான பதிப்புகளாக விளங்கும் நூல்களை, அறிஞர்கள் துல்லியமாக மொழிபெயர்க்க உதவிய கல்வெட்டு விளக்கப்படங்களின் உயர் தரத்திற்காக குறிப்பிடத்தக்கதாக விளங்கியது. இந்திய நாட்டுப்புறவியல்களைப் பதிவு செய்வதிலும் இது முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தது. இதைத் தொடர்ந்து 'தி நியூ இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி' (1938–47) மற்றும் 'தி இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி' (1964–71) ஆகிய ஆய்விதழ்கள் வெளிவந்தன.
வரலாறு
[தொகு]இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி 1872ஆம் ஆண்டில் தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர் ஜேம்சு பர்கசு என்பவரால் இந்தியா தொடர்பான அசல் ஆராய்ச்சிக்கான ஒரு இதழாக நிறுவப்பட்டது. ஐரோப்பாவிலும் இந்தியாவிலும் உள்ள அறிஞர்களிடையே அறிவைப் பகிர்வதை சாத்தியமாக்கும் வகையில் இது வடிவமைக்கப்பட்டது.[1][2] இந்த இதழ் ஒரு தனியார் முயற்சியாக இருந்தது.[3] இருப்பினும் எந்தவொரு பங்களிப்பாளருக்கோ அல்லது ஆசிரியருக்கோ இவர்களின் பணிக்காக ஊதியம் வழங்கப்படவில்லை. மேலும் கட்டுரை எழுதும் ஆய்வாளர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் சொந்தப் பணத்தில் இருந்து வெளியீட்டை ஆதரிக்க வேண்டியிருந்தது.[3] பர்கசு இந்த ஆய்விதழின் முதல் ஆசிரியராக இருந்தார். மேலும் 1884ஆம் ஆண்டின் இறுதி வரை இவர் இந்தப் பணியில் தொடர்ந்தார். பார்வைக் குறைபாடு காரணமாக சான் ஃபெய்த்ஃபுல் ஃபிலீட் மற்றும் ரிச்சர்ட் கார்னாக் டெம்பிள் ஆகியோரிடம் பொறுப்பை ஒப்படைக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.[3] பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் உள்ளூர் வரலாற்றுச் சங்கங்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் அதிகரித்தது. மேலும் ஆங்கிலம் பேசவும் எழுதவும் தெரிந்த இந்தியர்களின் எண்ணிக்கையிலும் இதே போன்ற அதிகரிப்பு ஏற்பட்டது. 1920களில் இந்த இதழ் முழுவதும் இந்தியப் பங்களிப்பாளர்களின் படைப்புகளால் நிரப்பப்பட்டிருக்கும் அளவிற்கு இது இருந்தது.[4] 1925 முதல் 1932 வரையிலான தொகுதிகள் ராயல் மானுடவியல் நிறுவனத்தின் சபையின் அதிகாரத்தின் கீழ் வெளியிடப்பட்டன (1933, இல்லை).[5]ஆன்டிகுவாரியின் முதல் வடிவம் 1933-இல் தொகுதி 62, எண் 783 (டிசம்பர் 1933) உடன் வெளியீட்டை நிறுத்தியது,[5] 1931-இல் ரிச்சர்ட் டெம்பிளின் மரணத்திற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சி. இ. ஏ. டபிள்யூ. ஓல்ட்காம் என்பவரால் இது தொகுக்கப்பட்டது.[6] இந்த இதழின் பல ஆரம்பகால தொகுதிகள் 1984-இல் தில்லியில் உள்ள சுவாதி பதிப்பகத்தின் மூலம் மறுபதிப்பு செய்யப்பட்டன.[7] நியூ இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி 1938[8] மற்றும் 1947 க்கு இடையில் வெளியிடப்பட்டது, மற்றும் இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி ("மூன்றாவது தொடர்" என விவரிக்கப்பட்டது) 1964 மற்றும் 1971 க்கு இடையில் வெளியிடப்பட்டது.[9] (அசல் ஆன்டிகுவாரியின் தொகுதிகள் 14 முதல் 62 வரை "இரண்டாவது தொடர்" என விவரிக்கப்பட்டன.)[10]
உள்ளடக்கம்
[தொகு]அந்த இதழ் தொல்பொருள் மற்றும் வரலாற்று மையத்தைக் கொண்டிருந்தது, மேலும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், கல்வெட்டியல் (கல்வெட்டுகளை இலக்கியமாக அல்லாமல் எழுத்துக்களாகப் படிக்கும் ஆய்வு) அதன் பக்கங்களில் உள்ளடக்கப்படும் முக்கிய பாடங்களில் ஒன்றாக இருக்கும் என்பது இயல்பானது.[11] உண்மையில், இருபதாம் நூற்றாண்டு வரை இந்தியக் கல்வெட்டியல் குறித்த ஐரோப்பிய அறிவின் முதன்மையான ஆதாரமாக ஆன்டிகுவாரி இருந்தது, மேலும் இந்திய அரசாங்கத்தின் அதிகாரப்பூர்வ கல்வெட்டியல் இதழான எபிகிராஃபியா இண்டிகா, 1892 மற்றும் 1920 க்கு இடையில் ஆன்டிகுவாரியின் காலாண்டு இணைப்பாக வெளியிடப்பட்டது.[3] தி ஆன்டிகுவாரி, பம்பாயின் மசுகானில் உள்ள பம்பாய் கல்விச் சங்கத்தாலும், பின்னர் பிரித்தானிய இந்தியா அச்சகத்திலும் அச்சிடப்பட்டது, ஆனால் விளக்கப்படங்கள் இலண்டனில் கிரிக்சு நிறுவனத்தால் தயாரிக்கப்பட்டன, அவர்கள் தங்கள் வேலையின் துல்லியத்திற்காக அறியப்பட்டனர். அறிஞர்கள் அசல் பிரதிகளைப் பார்க்கத் தேவையில்லாமல் கல்வெட்டுப் பொருட்களில் வேலை செய்ய உயர் தரமான இனப்பெருக்கம் அவசியமாக இருந்தது. தி ஆன்டிகுவாரியில் உள்ள விளக்கப்படங்கள் பண்டார்கர், பகவன்லால் இந்திரசி, சார்சு பூலர், சான் ஃபெய்த்ஃபுல் ஃப்ளீட், எக்கலிங் மற்றும் பி. லூயிசு ரைசு போன்ற அறிஞர்களால் முக்கியமான கல்வெட்டுகளைப் புரிந்துகொள்ளப் பயன்படுத்தப்பட்டன. தி இந்தியன் ஆன்டிகுவாரி மற்றும் எபிகிராஃபியா இண்டிகா ஆகியவை வெளியிடப்பட்ட முதல் ஐம்பது ஆண்டுகளில் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தட்டுகள் சேர்க்கப்பட்டன, ஆனால் விளக்கப்படங்களை வெளிநாட்டில் தயாரிப்பதில் அதன் குறைபாடுகளும் இருந்தன. முதலாம் உலகப் போரின் போது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில், எதிரி நடவடிக்கை காரணமாக, விலையுயர்ந்த தட்டுகள் பம்பாயை பாதுகாப்பாக சென்றடைவதற்கு முன்பு இலண்டனிலிருந்து மூன்று முறை அனுப்பப்பட வேண்டியிருந்தது. பழங்கால ஆய்வு மையம் முன்னணியில் இருந்த மற்றொரு பகுதி நாட்டுப்புறவியல் மற்றும் நாட்டுப்புறக் கதைகளைப் பதிவு செய்வதாகும். பஞ்சாப் நாட்டுப்புறக் கதைகளின் அதன் வெளியீடு, நாட்டுப்புறக் கதைகள் அடிப்படையாகக் கொண்ட நிகழ்வுகளை வகைப்படுத்துவதற்கான முதல் முயற்சியாகும்[4] மேலும் வில்லியம் குரூக் மற்றும் பண்டிட் ராம் கரிப் சௌபே ஆகியோரின் வட இந்திய நாட்டுப்புறவியல் பற்றிய முன்னோடிப் பணி அதன் பக்கங்களில் அச்சிடப்பட்டது.[12]
மேற்கோள்கள்
[தொகு]- ↑ Prospectus பரணிடப்பட்டது 30 மே 2014 at the வந்தவழி இயந்திரம் in The Indian Antiquary, Part 1, 5 January 1872, p. 1.
- ↑ "The Indian Antiquary" in The Antiquaries Journal, Vol. 2, No. 2, April 1922, p. 148.
- 1 2 3 4 Temple, Richard Carnac. (1922) Fifty years of The Indian Antiquary. Mazgaon, Bombay: B. Miller, British India Press, pp. 3-4.
- 1 2 Temple, p. 7.
- 1 2 Indian antiquary. பரணிடப்பட்டது 11 சனவரி 2017 at the வந்தவழி இயந்திரம் Suncat. Retrieved 10 January 2017.
- ↑ Enthoven, R. E. (2004). "Temple, Sir Richard Carnac, second baronet (1850–1931), army officer and oriental scholar". Oxford Dictionary of National Biography (online). Oxford University Press. DOI:10.1093/ref:odnb/36453. (Subscription or UK public library membership required.)
- ↑ The Indian Antiquary. Open Library. Retrieved 9 January 2017.
- ↑ New Indian Antiquary. South Asia Archive, 2014. Retrieved 30 May 2014.
- ↑ Indian Antiquary, British Library catalogue search, 29 May 2014.
- ↑ Indian Antiquary, British Library catalogue search, 10 January 2017.
- ↑ Salomon, Richard (1998) (10 December 1998). Indian Epigraphy: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the other Indo-Aryan Languages: A Guide to the Study of Inscriptions in Sanskrit, Prakrit, and the other Indo-Aryan Languages. New York: Oxford University Press. p. 219. ISBN 978-0-19-535666-3.
{{cite cite book}}: CS1 maint: numeric names: authors list (link) - ↑ "Introduction" by Sadhana Naithani in William Crooke; Pandit Ram Gharib Chaube (2002). Folktales from Northern India. Santa Barbara: ABC-CLIO. p. 38. ISBN 978-1-57607-698-9.