ஆர்எம்எஸ் டைட்டானிக் கப்பலின் சேதம்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
Jump to navigation Jump to search
ஆர்எம்எஸ் டைட்டானிக் கப்பலின் சேதம்
Titanic wreck bow.jpg
கப்பலின் முன் பகுதி 2004
Eventகப்பலின் சேதம்
Causeஇங்கிலாந்தில் இருந்து நியூயார்க் நகரத்திற்கு முதல் பயணத்தின் போது ஒரு பனிப்பாறை தாக்கியது
Location370 மைல்கள் (600 km) நியூஃபவுன்லாந்து மற்றும் லாப்ரடோர் கடற்கரையிலிருந்து தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு பகுதியில் , வட அட்லாண்டிக் பெருங்கடல்
Operatorவெள்ளை நட்சத்திர வழித்தடம் (இப்பொழுது குனார்டு வழித்தடம் உடன் இணைக்கப்பட்டது)


ஆர்எம்எஸ் டைட்டானிக் கப்பல் மூழ்கிய பனி பாறையில் மோதி விபதிக்குள்ளானது. நியூஃபவுன்லாந்து மற்றும் லாப்ரடோர் கடற்கரையிலிருந்து தெற்கு மற்றும் தென்கிழக்கு பகுதியில் சுமார் 250 மைல்கள் (600 கி.மீ.) தொலைவில் 12,500 அடி (3,800 மீ) (2.37 மைல் (3.81 கிமீ) கடலுக்கு அடியில் ஆர்எம்எஸ் டைட்டானிக் கப்பல் உள்ளது.இது இரு துண்டுகளாக ஒரு மைல் தொலைவில் உடைந்து கிடக்கிறது.கப்பலின் முன் பகுதி இன்றும் காணப்படுகிறது.[1] அதன் சரிவு மற்றும் கடல் தரையில் தாக்கியதால் ஏற்பட்ட பாதிப்பால் மிகவும் சீர்குலைந்துவிட்டது. கப்பலைச் சுற்றி ஒரு சிதைவு ஏற்பட்டதால் கப்பலில் இருந்து நூற்றுக்கணக்கான பொருட்கள் மூழ்கின.பயணிகள் மற்றும் குழுவினரின் சடலங்கள் கடல் படுக்கை முழுவதும் பரவியிருந்தன மேலும் கடல் உயிரினங்கள் சடலங்களை தின்றன மற்றும் நுண்ணூரிகள் உடலை சிதைந்தன.[2])

கண்டுபிடிப்பு[தொகு]

1912 ஆம் ஆண்டில் டைட்டானிக் கப்பல் மூழ்கியது. 1985 ஆம் ஆண்டு வரை இந்த விபத்து கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. பல சோதனைகள் சோனாரைப் பயன்படுத்தி கடல் படுக்கை கண்டறிவதற்கான நம்பிக்கையில் முயற்சித்தனர் ஆனால் தோல்வியுற்றது. இச்சம்பவம் கடைசியாக கடல் ஆராய்ச்சிக்கு பிரெஞ்சு ஆய்வு நிறுவனம் (IFREMER) இன் ஜீன்-லூயிஸ் மைக்கேல் மற்றும் வூட்ஸ் ஹோல் கடல்சார் நிறுவனம் இன் ராபர்ட் பல்லார்ட் தலைமையிலான ஒரு கூட்டு பிரெஞ்சு-அமெரிக்க பயணத்தின் மூலம் அமைக்கப்பட்டது. அதன் கண்டுபிடிப்பின் பின்னர் ஆழ்ந்த ஆர்வத்தின் மையமாக இது விளங்குகிறது. பல காலாவதிகளால் விசாரிக்கப்பட்டு வருகிறது. இதில் சர்வைவிளக்கமாக ஆயிரக்கணக்கான பொருட்கள் திருடப்பட்டு பொதுமக்கள் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன.[3]

மூழ்கிய பிறகு பல ஆண்டுகளுக்குள் பல சாத்தியமற்ற விலையுயர்ந்த மற்றும் பெரும்பாலும் இயல்பான இயலாத திட்டங்கள் டிட்டானிக் தனது ஓய்வு இடத்திலிருந்து வளர்க்க முன்வந்துள்ளன. அவை பிங்-பாங் பந்துகளோடு ரெக்ரியை நிரப்புவது, 180,000 டன் வாசின்னை ஊடுருவி அல்லது ஒரு மில்லியன் டன் திரவ நைட்ரஜனைப் பயன்படுத்தி அதை பெரிய பனிக்கட்டியை உள்ளே இழுக்கின்றன, அவை மேற்பரப்புக்கு மிதக்கின்றன. இருப்பினும், இந்த உடைப்பு எழுச்சி பெற மிகவும் மோசமாக உள்ளது இப்போது யுனெஸ்கோ மாநாட்டில் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

1912 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 15 இல் டைட்டானிக் மூழ்கிய கிட்டத்தட்ட உடனடியாக, அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் உள்ள தனது ஓய்வு இடத்திலிருந்து அவளைக் காப்பாற்றுவதற்கான முன்மொழிவுகள் முன்வைக்கப்பட்டன. பேரழிவின் பல செல்வந்தர்களின் குடும்பங்கள் - குகென்ஹெய்ம்ஸ், ஆஸ்தர்ஸ் மற்றும் வைட்னெர்ஸ் - ஒரு கூட்டமைப்பு அமைக்கப்பட்டன, மேலும் மெரிட்டட் மற்றும் சேப்மன் டெர்ரிக் மற்றும் ரெக்கிங் கம்பெனி ஆகியவற்றை டைட்டானிக் நிறுவனத்திற்கு ஒப்பந்தம் செய்தது.சதுர அங்குலத்திற்கு 4,000 பவுண்டுகள் (410 பட்டை) மேல் அழுத்தம் தேவைப்படும் ஆழமான பகுதியின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதியை கூட அடைய முடியாததால், இந்த திட்டம் விரைவில் கைவிடப்பட்டது. நீர்மூழ்கிக் கப்பல் தொழில்நுட்பம் இல்லாதிருக்கும் அதே சமயத்தில் முதலாம் உலகப் போர் வெடித்தலும் அத்தகைய திட்டத்தை நிறுத்தியது. மேற்புறத்தில் மிதக்கும் உடல்களைப் பிடுங்குவதற்கான உடைப்புக்கு சிதைந்ததில் டைனமைட்டை கைவிடுவதாகக் கருதும் நிறுவனம், ஆனால் தீவிரமான அழுத்தம் உடல்கள் ஜலற்றான கட்டிகள் மீது அழுத்தத்தை உறிஞ்சிவிடும் எனக் கண்டறிந்த பின்னர் இறுதியாக அது முடிந்தது. உண்மையில், இது தவறானது, 1987 ஆம் ஆண்டு வரை ஒரு திசையன் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை - தற்செயலாக ஆண்டுக்கு முன்னர் டைட்டானிக் கப்பலுக்கு முதன்முதலாக மேற்கொள்ளப்பட்ட சவாரி மூலம் பயன்படுத்தப்பட்டது - நீர் நிரப்பப்பட்ட சடலங்கள், [5] டைட்டானிக் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உடல்களை மேற்பரப்புக்கு உயர்த்துவதைத் தடுக்கிறது, நீரின் அதிக அழுத்தம் மற்றும் குளிர்ந்த வெப்பநிலை சிதைவின் போது குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான வாயு உருவாவதை தடுத்திருக்கும்.

பிற்பகுதியில், டைட்டானிக் கப்பல்களுக்கு பல திட்டங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன. எனினும், அனைத்து நடைமுறை மற்றும் தொழில்நுட்ப சிக்கல்கள், நிதி பற்றாக்குறை மற்றும், பல சந்தர்ப்பங்களில், ரெக் தளத்தில் உடல் நிலைமைகள் புரிதல் பற்றாக்குறை விழுந்துவிட்டது. சார்லஸ் ஸ்மித், டென்வாரில் இருந்து ஒரு கட்டிடக் கலைஞர், மார்ச் 1914 இல் முன்மொழியப்பட்ட ஒரு நீர்மூழ்கிக் கப்பலுக்கு மின்சாரத்தை இணைக்க முன்வைத்தார். அதன் துல்லியமான நிலையை கண்டுபிடித்தபின், டைட்டானிக் பகுதிக்கு மேற்பரப்பில் வெற்றிபெறும் ஒரு கடற்படைத் தொடரிலிருந்து மேலும் மின்மயமாக்கல்கள் அனுப்பப்படும். $ 1.5 மில்லியனை (இன்று 35,451,827 பவுண்டுகள்) மதிப்பிடப்பட்ட செலவினமும் அதன் நடைமுறைக்கேற்ற நடைமுறையும் நடைமுறையில் இல்லை என்று அர்த்தம். மற்றொரு திட்டம் டைட்டானிக்கை உயர்த்துவதன் மூலம் பலூன்களை அவற்றின் மேலோட்டத்துடன் மின்காந்தங்களைப் பயன்படுத்தி இணைக்க உதவியது. போதுமான பலூன்கள் இணைக்கப்பட்டிருந்தால், கப்பல் மேற்பரப்பில் மெதுவாக மிதக்கப்படும். மீண்டும், யோசனை வரைதல் குழு விட இன்னும் கிடைத்தது.

மேற்கோள்[தொகு]

  1. Willmott 2003, p. 307
  2. Ballard 1987, பக். 207.
  3. Lord 1987, பக். 227.