அனர்க்கராகவம்
அனர்க்கராகவம் (சமஸ்கிருதம்: अनर्घराघवम्, Anargharāghava) என்பது கி.பி. 9-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த முராரி மிஸ்ரர் என்பவரால் எழுதப்பட்ட ஒரு புகழ்பெற்ற சமஸ்கிருத நாடகம் ஆகும். இது இராமாயணக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஏழு அங்கங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது.[1]
ஆசிரியர் குறிப்பு
[தொகு]இந்நாடகத்தின் ஆசிரியர் முராரி, மௌத்கல்ய கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஸ்ரீவர்த்தமான பட்டர் மற்றும் தந்துமதி தேவியின் மகனாவார். இவர் "பால-வால்மீகி" (இளைய வால்மீகி) என்று சிறப்பிக்கப்படுகிறார். சமஸ்கிருத இலக்கிய உலகில், இவருடைய நடை மிகவும் கடினமானதாகவும், அதே சமயம் ஆழ்ந்த புலமை மிக்கதாகவும் கருதப்படுகிறது.
"முராரியின் கவித்துவத்தை உணராதவன் கவிஞனே அல்ல" என்பது சமஸ்கிருத அறிஞர்களிடையே நிலவும் ஒரு பழமொழி.
கதைச் சுருக்கம்
[தொகு]அனர்க்கராகவம் விசுவாமித்திர முனிவர் தசரதனிடம் இராம-லட்சுமணர்களை வேண்டிப் பெறுவதில் தொடங்கி, இராவண வதம் முடிந்து இராமன் அயோத்திக்குத் திரும்பி முடிசூட்டுவது வரை நீள்கிறது.
- முதல் அங்கம்: விசுவாமித்திரர் மிதிலை செல்வதற்காக இராமனை அழைத்துச் செல்ல தசரதனிடம் அனுமதி கோருதல்.
- இரண்டாம் அங்கம்: தாடகை வதம் மற்றும் விசுவாமித்திரரின் வேள்வியைக் காத்தல்.
- மூன்றாம் அங்கம்: சீதா கல்யாணம் மற்றும் பரசுராமருடன் இராமன் மோதும் சூழல்.
- நான்காம் அங்கம்: மந்தரையின் சூழ்ச்சியால் இராமன் வனவாசம் செல்ல நேரிடுதல்.
- ஐந்தாம் அங்கம்: ஜடாயு வதம் மற்றும் சீதை கடத்தப்படுதல்.
- ஆறாம் அங்கம்: இராம-இராவண யுத்தம் மற்றும் இராவண வதம்.
- ஏழாம் அங்கம்: புஷ்பக விமானத்தில் இராமன் சீதையுடன் அயோத்தி திரும்புதல் மற்றும் பட்டாபிஷேகம்.
இலக்கியச் சிறப்புகள்
[தொகு]- நடை (Style): முராரி "கௌடி" (Gaudi) பாணியைப் பின்பற்றி மிகவும் நீளமான சொற்களையும் (சமாசம்), சந்த நயங்களையும் பயன்படுத்துகிறார்.
- வர்ணனை: இயற்கையை வர்ணிப்பதிலும், குறிப்பாக சந்திரன் மற்றும் மாலை நேரக் காட்சிகளை விவரிப்பதிலும் முராரி தனித்துவம் பெற்றவர்.
- பாத்திரப் படைப்பு: இதில் இராமன் ஒரு வீரமிக்க, அமைதியான மற்றும் 'அனர்க்க' (விலைமதிப்பற்ற/தூய்மையான) குணங்களைக் கொண்டவனாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறான். இதனாலேயே நாடகத்திற்கு 'அனர்க்கராகவம்' என்று பெயர் வந்தது.
விமர்சனங்கள்
[தொகு]சமஸ்கிருத மாணவர்களுக்கு இந்த நாடகம் ஒரு சவாலாகவே கருதப்படுகிறது. பவபூதியின் 'மகா வீர சரிதம்' மற்றும் 'உத்தர ராம சரிதம்' ஆகியவற்றுடன் இது அடிக்கடி ஒப்பிடப்படுகிறது. "முராரியின் நடை கடினமானது" என விமர்சிக்கப்பட்டாலும், சொல்லாட்சியிலும் கற்பனைத் திறனிலும் இது ஒரு தலைசிறந்த படைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.