மலேசிய தமிழ்ப்பள்ளிகள்

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்

மலேசியாவில் கல்வி
மலேசியக் கல்வி அமைச்சு
மலேசிய உயர்கல்வி அமைச்சு
கல்வி அமைச்சர்
உயர்கல்வி அமைச்சர்
முகைதீன் யாசின்
முகமது காலிட் நோர்டின்
தேசிய கல்வி நிதி (2012)
Budget RM50.2 பில்லியன்
பொதுவான தகவல்கள்
முக்கியமான மொழிகள் மலாய், ஆங்கிலம்
சீனம் (சீனப் பள்ளிகளுக்கு மட்டும்)
தமிழ் (தமிழ்ப் பள்ளிகளுக்கு மட்டும்)
அமைப்பு வகை தேசிய வகை
அமைக்கப் பட்ட ஆண்டு 1956
கல்வியறிவு (2009)
மொத்தம் 97% (15 வயதிற்கு மேல்)
ஆண் 97% மொத்தம், 98% 15-24 வயது
பெண் 97% மொத்தம், 98% 15-24 வயது
Enrollment
மொத்தம் 5,407,865 மாணவர்கள்
405,716 ஆசிரியர்கள்
(ஆசிரியர் மாணவர் விகிதம் 13:1),
163,746 பாலர் பள்ளிகள்

[1]

1957 ஆம் ஆண்டு மலாயா விடுதலை அடைந்தது. 1963 ஆம் ஆண்டு சிங்கப்பூர், வட போர்னியோவைச் சார்ந்த சரவாக், சபா பெருநிலங்களைக் கொண்டு மலேசியா எனும் புதிய நாடு உருவானது. மலாயாவில் 1950களில் 888 தமிழ்ப்பள்ளிகள் இருந்தன. 2011 ஆம் ஆண்டில் 523 தமிழ்ப்பள்ளிகள் தான் இருக்கின்றன. இந்தப் பள்ளிகளில் இன்னும் நான்கு பள்ளிகள் விரைவில் மூடப் படவிருக்கின்றன. இடைப்பட்ட 54 ஆண்டு காலத்தில் மலேசியாவில் இருந்த 365 தமிழ்ப்பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. ஏன் மூடப்பட்டன என்பதன் பொதுவான கருத்துகள்.

  • மலேசிய நாட்டின் நில மேம்பாட்டுத் திட்டங்கள்.
  • மலேசியத் தமிழர்கள் தமிழ் மொழியை மறந்து வருகின்றனர்.
  • தமிழர்கள் நகர்ப்புறங்களுக்கு குடி பெயர்ப்பு.
  • அரசாங்கம் போதுமான ஆதரவு வழங்கவில்லை.

2010 ஆம் ஆண்டு புள்ளிவிவரங்களின்படி மலேசிய இந்தியர்களில் 84 விழுக்காட்டினர் நகர்ப்புறம் அல்லது புறநகர்ப் பகுதிகளில் வாழ்கின்றனர்.[2]

வரலாறு[தொகு]

1885ல் சிங்கப்பூரில் உருவாக்கப்பட்ட ஆங்கிலோ தமிழ்ப்பள்ளி.
பேராக், சுங்கை சிப்புட் துன் சம்பந்தன் தமிழ்ப்பள்ளி
1940களில் பேராக் பிளெமிங்டன் தமிழ்ப்பள்ளி.
பேராக், குரோ தமிழ்ப்பள்ளி
1945ல் கட்டப்பட்ட நெகிரி செம்பிலான் சுங்கை சாலாக் தமிழ்ப்பள்ளி.
ஜொகூர், குளுவாங் தமிழ்ப்பள்ளி
2003ஆம் ஆண்டில் கட்டப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய கிளந்தான் கோலா கிராய் தமிழ்ப்பள்ளி.
சிலாங்கூர், காசில்ட்பீல்ட் தமிழ்ப்பள்ளி மாணவர்களின் காலைத் தியானம்
2010ல் ஜொகூர் மாநிலத்தில் மாசாய் நகரில் கட்டப்பட்ட தமிழ்ப்பள்ளி.
மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளி ஒன்றின் மாணவர்களும் ஆசிரியர்களும்
ஜொகூர், மூவார் பான் ஹெங் தோட்டத் தமிழ்ப் பள்ளியில் மலாய்க்கார மாணவர்கள்
பினாங்கு, பெர்மாத்தாங் திங்கி தமிழ்ப் பள்ளி மாணவர்கள்
சிலாங்கூர், செமினி தமிழ்ப் பள்ளி
சிலாங்கூர், எப்பிங்ஹாம் தமிழ்ப் பள்ளி
நெகிரி செம்பிலான், சிரம்பான் கான்வெண்ட் தமிழ்ப் பள்ளி

மலேசியாவில் வாழும் தமிழர்கள் 1800-1900 ஆம் ஆண்டுகளில் பிரித்தானிய காலனித்துவ ஆட்சியினரால் தமிழ்நாட்டிலிருந்து கொண்டு வரப் பட்டனர். அவர்கள் ஒப்பந்தக் கூலிகளாக உடலுழைப்பு வேலைகளில் அமர்த்தப் பட்டனர்.

ரப்பர் தோட்டங்களில் வேலை செய்தனர். காடு மேடுகளை வெட்டிச் சாலைகளை அமைத்தனர். மேடு பள்ளங்களைக் கட்டி ரப்பர் கன்றுகளை நட்டனர்.[3]

அவ்வாறு மலேசியாவிற்கு வந்த தமிழர்கள் அவர்கள் தங்கி இருந்த இடங்களில் கோயில்களை அமைத்தனர். அவர்களுடைய பிள்ளைகளுக்குக் கல்வி அவசியம் என்பதை உணர்ந்தனர். முதலில் சிறிய கல்விக் குடில்களை அமைத்தனர்.

மலேசியாவில் முதல் தமிழ் வகுப்பு[தொகு]

மலேசியாவில் முதல் தமிழ் வகுப்பு 1816 ஆம் ஆண்டு Penang Free School[4] [5] பள்ளியில் தொடங்கப்பட்டது. அப்போது அப்பள்ளியின் தலைவராக இருந்த ஆர்.ஹட்சின்ஸ் என்பவர் தொடக்கி வைத்தார்.

1900-ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதியில் நாட்டின் விவசாயம் மற்றும் தோட்டப்புற மேம்பாட்டின் காரணமாகத் தென் இந்தியர்களின் வருகை கூடியது. அதனால் தமிழ்ப்பள்ளிகளின் எண்ணிக்கையும் கூடியது.

புதிய தொழிலாளர் சட்டம் 1912[தொகு]

பிள்ளைகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கவே சிறிய கல்விக் குடில்களாக இருந்தவை பின்னர் பள்ளிக்கூடங்களாக மாறின. 1940 - 1950ஆம் ஆண்டுகளில் தோட்டத்திற்குத் தோட்டம் ஒரு தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் வந்தது.

சிறு நகரங்களில் வாழ்ந்த தமிழர்களும் அங்கேயே தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடங்களை உருவாக்கிக் கொண்டனர். 1912- ஆம் ஆண்டு புதிய தொழிலாளர் சட்டத் திருத்தம் கொண்டு வரப்பட்டது. அதன்படி ஒரு தோட்டத்தில் குறைந்தது 10 தமிழ்க் குழந்தைகள் பள்ளி செல்லும் வயதில் இருந்தால் அங்கு ஒரு பள்ளி கண்டிப்பாகக் கட்டப்பட வேண்டும் என்பது தான் அந்தத் தொழில் சட்டம். [6]

தமிழ்ப்பள்ளிகளின் நிலைமை தடுமாற்றம்[தொகு]

பெரும்பாலும் அவ்வாறு கட்டப்பட்ட பள்ளிகள் தோட்ட நிர்வாகத்தினரின் கீழ் செயல்பட்டு வந்தன. பள்ளி ஆசிரியர்களின் ஊதியத்தைத் தோட்ட நிர்வாகம் வழங்கி வந்தது. தோட்ட மேலாளர்களின் மெத்தனப் போக்கினால் பல தமிழ்ப் பள்ளிகளின் நிலைமை தடுமாறிப் போனது.

தமிழ்ப் பள்ளிகளின் கல்வித் தரம் தேங்கி நின்றதற்கு சில காரணங்கள் உள்ளன. அவற்றில் முறையான ஒரு பயிற்றுத் தன்மை இல்லாதது ஓர் அடிப்படைக் காரணம் என்று சொல்லலாம். மொழியின் மீது ஒரு வேர்த் தனம் இல்லாத குறைபாடும் இருந்து வந்தது.

அதன் பின்னர் அமலுக்கு வந்த மலாயா கல்விச் சட்டம் தமிழ்ப்பள்ளிகள் தோன்றுவதற்கு முழுமையான அடையாளங்களைத் தோற்றுவித்தது. ஆக, தமிழ்ப்பள்ளிகளுக்கு ஒரு சாதகமானச் சூழல்நிலை ஏற்பட்டது. இந்த மாற்றங்கள் நடந்தது 1930 - 1937 ஆண்டுகளில்.

அடிப்படை உரிமைகள் இழப்பு[தொகு]

மலாயாவில் வேலை இருக்கிறது என்று இந்த நாட்டிற்கு வந்த இந்தியர்களின் நிலைமை மிகவும் வேதனையானது. அவர்கள் சரியாக நடத்தப்படவில்லை. அவர்கள் தங்களின் அடிப்படை உரிமைகளை இழந்த மாதிரியான ஒரு நிலைமையும் ஏற்பட்டது.

அமெரிக்க அடிமைகளைப் போல நடத்தப் பட்டனர். 1950களில் மலாயா வாழ் இந்தியர்களின் அடிப்படை உரிமைகள் மிகுந்த பாதிப்பு நிலை அடைந்தன. இந்தக் கட்டத்தில் இந்திய அரசாங்கம் தலையிட்டது. மலாயா வாழ் இந்தியர்களுக்காகக் குரல் கொடுத்தது.

மலாயா வாழ் இந்தியர்கள் என்பதில் தமிழர்கள் பெரும்பான்மையினராக இருந்தனர். அதன் விளைவாகத் தமிழ்ப் பள்ளிகளுக்கு அதிக மானியம் வழங்கப்பட்டது. தமிழ் ஆசிரியர்களுக்குச் சிறப்பு பயிற்சியும் வழங்கப்பட்டது.

ரசாக் அறிக்கை[தொகு]

1956 ஆம் ஆண்டு "ரசாக் அறிக்கை "[7] ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தது. அதற்கு முன்னர் தமிழ்ப் பள்ளிகள் தனியார் நிர்வாகத்தின் கீழ் இருந்து வந்தன. 1957 ஆம் ஆண்டு கல்விச் சட்டத்தின் வழி சிறுபான்மை இனத்தவரின் பள்ளிகள் "தேசிய மாதிரி" எனும் அடைமொழியோடு புதிய வடிவம் கண்டன.

சிறுபான்மை இனத்தவரின் பள்ளிகள் என்பதில் தமிழ்ப்பள்ளிகளும், சீனப்பள்ளிகளும் அடங்கும். 1950களில் மலாயா எனும் மலேசியாவில் 900 தமிழ்ப்பள்ளிகள் இருந்தன என்பது ஓர் அதிசயமான செய்தி.

ஆனால், இப்பொழுது 2011 ஆம் ஆண்டில் மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை 523 ஆகக் குறைந்து போய் இருக்கிறது என்பது உலகத் தமிழ் இனத்திற்கே வேதனையான செய்தி.

நூற்றுக்கணக்கான தமிழ்ப்பள்ளிகள் மூடப்பட்டன[தொகு]

ஒரு காலக் கட்டத்தில் மலேசிய இந்தியர்கள் தோட்டப் புறங்களையே நம்பி வாழ்ந்தார்கள். அப்போது அவர்களிடம் கல்வியறிவு குறைவாக இருந்தது. அதனால் அவர்களுடைய எசமானர்களை அவர்களால் எதிர்க்க முடியவில்லை. தமிழ்நாட்டிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட தமிழர்களை அடிமைகளாகப் பிரித்தானியர்கள் கருதினர்.

ஆனால், அடுத்து அடுத்து வந்த தலைமுறையினர் நகர்ப்புறத்தை நாடினர். படிப்பறிவைப் பெற்றனர். தோட்டப்புற மாணவர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்தும் போனது. நூற்றுக்கணக்கான தமிழ்ப்பள்ளிகள் மூடப்பட்டன.

கூட்டுத் தமிழ்ப்பள்ளி[தொகு]

மேலும் சில தோட்டங்களில் இருந்த தமிழ்ப்பள்ளிகளில் குறைவான எண்ணிக்கை கொண்ட மாணவர்களே இருந்தனர். அதைச் சரி படுத்த கூட்டுத் தமிழ்ப்பள்ளிகள் உருவாக்கப் பட்டன்.

மூன்று நான்கு தமிழ்ப்பள்ளிகளைக் கூட்டாக இணைத்து ஒரு மையப் பள்ளியை அமைப்பது தான் ஒரு கூட்டுத் தமிழ்ப்பள்ளி [8] ஆகும். இப்படியும் தமிழ்ப்பள்ளிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தது. இந்த மாதிரியான கூட்டுத் தமிழ்ப்பள்ளிகள் 1979 - 1980 -ஆம ஆண்டுகளில் மிகவும் பிரபலம் அடைந்தன.

கீழே வரும் புள்ளி விவரங்கள் மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளிகள் எப்படி சன்னம் சன்னமாகக் குறைந்து வந்தன என்பதைக் காட்டும். மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளிகள் 1957 ஆம் ஆண்டில் 888ல் இருந்து 2006 ஆம் ஆண்டுக்குள் 523 ஆகக் குறைக்கப் பட்டன.

ஒரே ஓர் 50 ஆண்டுகளில் 365 தமிழ்ப்பள்ளிகள் மூடப்பட்டன. அந்தக் கட்டத்தில் மலேசிய இந்தியர்களுக்கு உதவிகள் செய்தவர் அமரர் துன் சம்பந்தன். தமிழகத் தூய்மைச் செம்மல் காமராசரைப் போன்றவர்.

ஐந்தாம் தலைமுறை இந்தியர்கள்[தொகு]

துன் சம்பந்தன் மறைவு மலேசியர்களுக்கு மட்டும் அல்ல உலகத் தமிழர்களுக்கே ஒரு மாபெரும் இழப்பாகும். 2006 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி மலேசியாவில் உள்ள தமிழர்களிடையே ஒரு விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியைக் கூட அவர்கள் மூட விடவில்லை.

மலேசியாவின் ஐந்தாம் தலைமுறையினரிடம் புது மாறுதல்கள் தோன்றி வருகின்றன. மலேசியாவில் எந்த ஒரு தமிழ்ப்பள்ளியும் மூடப்படாமல் இருக்க முயற்சி செய்து வெற்றியும் பெற்று வருகின்றனர்.

தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடங்களுக்குப் புத்துயிர்[தொகு]

ஒரு தமிழ்ப்பள்ளி மூடும் கட்டாயம் வந்தால் முதலில் அந்தப் பள்ளியின் கல்வி அனுமதிச் சான்றிதழ் அரசாங்கத்திடமிருந்து வலுக்கட்டாயமாகப் பெறப்படுகின்றது. வேறு ஓர் இடத்தில் அல்லது மாநிலத்தில் அந்தப் பள்ளியின் பெயரில் நிலம் வாங்கப்படுகிறது. அரசாங்கப் பணத்தை இவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பல இலட்சம் ரிங்கிட் செலவு செய்து முதலில் நிலத்தை வாங்கிய பின்னர் பள்ளிக்கூடம் கட்டப்படுகிறது. அதன் பின்னர் அரசியல் தலைவர்களிடமிருந்து மான்யம் கேட்கப்படுகின்றது. அந்த வகையில், ஒரு பள்ளிக்கூடத்திற்கு ஒரு புது உயிரும் வழங்கப்படுகின்றது.

புள்ளி விவரங்கள்[தொகு]

2009ல் சிலாங்கூர் கிள்ளான் சிம்பாங் லீமா தமிழ்ப்பள்ளி.
2010ல் ஜொகூர் ஹாஜி மனான் தமிழ்ப்பள்ளி.
பேராக், சுங்கை சிப்புட் தமிழ்ப் பள்ளி ஆசிரியர்கள்
பகாங், பண்டார் இந்திரா மக்கோத்தா தமிழ்ப் பள்ளி
மலாக்கா, அலோர் காஜா தமிழ்ப் பள்ளி
பேராக், ஆயர் தாவார் தமிழ்ப் பள்ளி ஆசிரியர்கள்
பேராக், ஈப்போ பிலோமினா தமிழ்ப் பள்ளி
பகாங், பாஞ்சிங் தமிழ்ப் பள்ளி
பேராக், கோலகங்சார் சுங்கை பூயோங் தமிழ்ப் பள்ளி
சிலாங்கூர், ஹைலண்ட்ஸ் தமிழ்ப் பள்ளி நூலகம்
கோலாலம்பூர், செந்தூல் தமிழ்ப் பள்ளி
பேராக், ஊத்தான் மெலிந்தாங் பாரதி தமிழ்ப் பள்ளி
மலேசியத் தமிழ்ப்பள்ளிகளின் புள்ளிவிவரங்கள்[9]
ஆண்டு பள்ளிகள் மாணவர்கள்
1938 547 22,820
1947 741 33,945
1956 877 47,407
1957 888 50,766
1958 874 53,098
1959 840 56,297
1960 815 60,726
1961 784 63,917
1962 745 66,604
1963 720 67,649
1964 704 69,362
1965 700 72,828
1966 695 76,350
1967 686 79,203
1968 666 81,428
1969 662 80,750
1970 657 79,278
1971 647 77,192
1972 635 78,758
1973 631 78,854
1974 618 79,674
1975 612 80,404
1976 606 80,103
1977 606 78,841
1978 600 77,525
1979 596 77,013
1980 589 73,958
1981 583 73,513
1982 579 73,897
1983 575 74,255
1984 571 75,028
1985 566 76,653
1986 555 81,051
1987 553 83,228
1988 548 87,837
1989 548 92,243
1990 547 96,120
1991 544 99,876
1992 543 102,493
1993 541 104,638
1994 539 103,963
1995 538 102,776
1996 531 99,525
1997 530 98,072
1998 530 94,907
1999 526 92,120
2000 524 89,175
2006 523 101,972
2007 523 105,618
2011 523 102,642

ஆய்வாளர்[தொகு]

மேற்கோள்கள்[தொகு]