இந்திய பாரம்பரிய இசை

கட்டற்ற கலைக்களஞ்சியமான விக்கிப்பீடியாவில் இருந்து.
தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடல்

இந்திய பாரம்பரிய இசை யின் (Indian classical music) தொடக்கங்களை பழைமையான சமயநூல்களில் இருந்து கண்டறியலாம், இவை இந்துசமயப் பாரம்பரியத்தின் அங்கமான வேதங்கள் ஆகும். இது இந்திய நாட்டுப்புற இசையின் குறிபிடத்தக்க அளவிலான தாக்கத்தையும் கொண்டிருக்கின்றது, மேலும் இந்துஸ்தானிய இசை பெர்சிய இசையின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருக்கின்றது. நான்கு வேதங்களில் ஒன்றான சாமவேதம் இசையை நீளமாக விவரிக்கின்றது. ரிக்வேதத்தின் அடிப்படையில் சாமவேதம் உருவாக்கப்பட்டது, எனவே அதன் இறைவாழ்த்துகளை சாமகானாவாகப் பாட முடியும்; இந்த நடையானது ஜதிகளில் மதிப்பிடப்பட்டு இறுதியாக ராகங்களில் மதிப்பிடப்படுகின்றது. இந்திய பாராம்பரிய இசை அதன் தொடக்கங்களை தனது சுயத்தை உணர்தலைப் பெறுவதற்கான தியானக் கருவியாகக் கொண்டிருந்தது. பாரதிய நாட்யாஷ்த்ரா என்பது நடனம், இசை மற்றும் நாடகம் ஆகியவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கைகளில் அமைந்திருக்கின்ற ஆய்வுக் கட்டுரையாக இருந்தது.

இந்தியப் பாரம்பரிய இசை என்பது எப்போதும் உருவாக்கப்பட்ட சிக்கலான மற்றும் முழுமையான இசை முறைகளில் ஒன்றாகும். மேற்கத்திய பாரம்பரிய இசை போன்று, இது அட்டமசுரத்தை 12 அரைத்தொனிகளாகப் பிரிக்கின்றது. இதில் ச ரி க ம ப த நி ச ஆகிய 7 அடிப்படை ஸ்வரங்கள் டூ ரி மி பா சொல் லா டி டோ என்பதனை மாற்றும் பொருட்டு வந்தது. இருப்பினும், இது வெறும் ஒலிவேறுபாடு இசைவைப் பயன்படுத்துகின்றது. பெரும்பாலான நவீன மேற்கத்திய பாரம்பரிய இசையைப் போன்றில்லாமல், இது சமமான மனப்போக்கு இசைவு முறையைப் பயன்படுத்துகின்றது.

இந்திய பாரம்பரிய இசையானது இயல்பில் ஒற்றை குரலொலியிலும் மற்றும் ஒற்றை மெல்லிசை வரிசை அடிப்படையிலும் உள்ளது. இது நிலையான ரீங்காரத்தில் இசைக்கப்படுகின்றது. பாடும்திறனானது மெல்லிசை ரீதியாக குறிப்பிட்ட ராகங்கள் மற்றும் சந்தம் ரீதியாக தாளங்கள் அடிப்படையிலானது.

இசைக்குறிப்பு முறை[தொகு]

இந்திய இசையானது பாரம்பரியமாக பயிற்சி அடிப்படையிலானது. இதில் பயன்படுத்தப்படும் குறியீடுகளை முதன்மை இசைக் குறிப்பாகவோ, புரிதலாகவோ அல்லது பரிமாற்றமாகவோ பயன்படுத்தலாகாது. இந்திய இசையின் விதிகள் மற்றும் இசைக்கலவைகள் ஆகியவை குருவிடமிருந்து சீடருக்கு நேரடியாகக் கற்பிக்கப்படுகின்றன. பல்வேறு இந்திய இசைப்பள்ளிகள் இசைக் குறியீடுகளையும் பிரிவுகளையும் பின்பற்றுகின்றன (மேலகர்த்தா மற்றும் தாத் ஆகியவற்றைக் காண்க); இருப்பினும், குறியீடு என்பது சுவையின் பொருட்டாகவே கருதப்படுகின்றது. அது தரநிலையாக்கப்படவில்லை. பல்வேறு இந்திய இசைப்பள்ளிகள் குறியீடுகளையும் வகைகளையும் பின்பற்றுகின்றன ({0}மேலகர்த்தா{/0} மற்றும் {0}தாத்{/0} ஆகியவற்றைக் காண்க); இருப்பினும், குறியீடு என்பது ரசனையின் பொருட்டாகவே கருதப்படுகின்றது. அது தரநிலையாக்கப்படவில்லை. பதினேழாம் மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் இந்திய இசையால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்டனர். இசையைப் பதிவுசெய்ய எந்தவித வசதியும் இல்லாததால், அவர்கள் இசைக்கலவையில் ஒலிகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஏற்கனவேயுள்ள முறைகள் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்தனர். பண்டைய இசைக்குறிப்பு முறையைக் குறிக்கும் குறிப்புகள் காணப்பட்டன. இவற்றை அவ்வறிஞர்கள் பெர்சிய மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்தனர்; இந்திய பாரம்பரிய இசைக்கான சிக்கல்தன்மையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய நூல்கள் இன்னமும் இல்லை. இருந்தாலும் பல மேற்கத்திய அறிஞர்கள் ஸ்டாப் இசைக்குறிப்பு முறையில் இசைக்கலைவைகளைப் பதிவுசெய்தனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பாத்கண்டே அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட முறையையே இந்திய இசைவல்லுநர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். இது மிகவும் துல்லியமாக இருந்தாலும், இது குறியீடுகளுக்குப் பதிலாக தேவனகிரி எழுத்து வடிவைச் சார்ந்து அமைந்திருப்பது, சில நேரங்களில் கையாளுவதற்கு சிக்கலாக உள்ளது. குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகின்ற புதிய இசைகுறிப்பு முறையானது முன்மொழியப்பட்டது. இது ஸ்டாஃப் இசைகுறிப்பு முறை போன்று உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ளும் திறனை வழங்குகின்றது. குறியீட்டு தரநிலையாக்கப்பட்ட இசைகுறிப்பு முறையினைக் கொண்டே இதுவரையில் அறியப்படாத இசைத்தொகுப்புகள் வெளிவரலாம்.[1]

முக்கிய இசை வடிவங்கள்[தொகு]

இந்திய பாரம்பரிய இசையில் உள்ள இரண்டு முதன்மையான போக்குகள்:

இந்துஸ்தானிய இசை[தொகு]

கியால் மற்றும் துருபாத் ஆகிய இரண்டும் இந்துஸ்தானிய இசையின் இரண்டு முதன்மை வடிவங்களாகும். எனினும் பல பிற மரபு ரீதியான மற்றும் பகுதியளவு மரபுசார்ந்த வடிவங்கள் உள்ளன. இந்துஸ்தானி இசையில் ஒரு டிரம் வகையான தபளா வாசிப்பவர்கள், வழக்கமாக காலத்தின் குறியீடான ரிதத்தை வைத்திருக்கின்றனர். மற்றொரு பொதுவான இசைக்கருவி கம்பிகட்டப்பட்ட தம்புரா ஆகும், இது ராகம் இசைக்கும் நேரம் முழுவதும் நிலையான தொனியில் (ரீங்காரம்) இசைக்கப்படும். இந்த பணியை பாரம்பரியமாக தனியாகப் பாடுபவரின் மாணவர்கள் செய்கின்றனர். இது சலிப்படையவைக்கும் பணியாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில், இதைப் பெறும் மாணவருக்கான வாய்ப்பு பெருமையானது மற்றும் அரிதானது. சாரங்கி மற்றும் ஆர்மோனியம் உள்ளிட்டவை பக்கவாத்தியத்திற்கான பிற இசைக்கருவிகள் ஆகும். மென்மையான காதல், இயற்கை மற்றும் பக்திப்பாடல்கள் ஆகியவை இந்துஸ்தானி இசையின் முதன்மைக் கருப்பொருள்களாகின்றன.

கச்சேரியானது வழக்கமாக ராகத்தின் மெதுவான விரிவுபடுத்தலுடன் தொடங்குகின்றது, இது பாதாத் என்று அறியப்படுகின்றது. இதன் கால வரம்பானது இசைக்கலைஞரின் பாணி மற்றும் முன்னுரிமையினைச் சார்ந்து நீண்ட நேரத்திலிருந்து (30–40 நிமிடங்கள்) மிகவும் குறைந்த நேரம் (2–3 நிமிடங்கள்) வரையில் நீடிக்கலாம். ராகம் நிலைநிறுத்தப்பட்டவுடன், சந்தமுள்ளதாக மாற பாடல் முறையைச் சுற்றிலும் இசை அலங்கரிப்பு தொடங்கி, மெதுவாக வேகமும் அதிகரிக்கின்றது. இந்தப் பிரிவானது துருத் அல்லது ஜோர் என்று அழைக்கப்படுகின்றது. இறுதியாக மோதுகை இசைக்கருவி வாசிப்பவர் சேர்ந்ததும் தாளம் அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றது. இந்துஸ்தானி இசையில் இசைக்கருவிகள் மற்றும் வழங்கல் பாணி இரண்டிலும் ஆர்வமுள்ள குறிப்பிடத்தக்க அளவிலான பெர்சியர்கள் உள்ளனர். மேலும் கர்நாடக இசை போன்றே இந்துஸ்தானிய இசையும் தன்னகத்தே பல்வேறு நாட்டுப்புற இசைகளையும் கொண்டுள்ளது.

கர்நாடக இசை[தொகு]

கர்நாடக இசையானது இந்துஸ்தானிய இசையை விடவும் அதிகமான கட்டமைந்த போக்கினை உடையது; மேலகர்த்தாவில் ராகங்களின் தர்க்க ரீதியான வகைப்பாடுகள் மற்றும் மேற்கத்திய பாரம்பரிய இசையை ஒத்த நிலையான இசைத்தொகுப்புகளின் பயன்பாடு ஆகியவை இதற்கு உதாரணங்கள். கர்நாடக ராக விரிவாக்கங்கள் பொதுவாக டெம்போவில் மிகவும் வேகமாகவும் இந்துஸ்தானிய இசையில் அவைகளுக்கு இணையானவைகளை விடவும் குறைவாகவும் உள்ளன. ஆரம்பப் பகுதியானது வர்ணம் என்றழைக்கப்படுகின்றது, இது இசைக்கலைஞர்களுக்கான பயிற்சி ஆகும். பக்தி மற்றும் பின்பற்றுபவர்களின் ஆசிர்வதாததிற்கான கோரிக்கை, பின்னர் ராகங்கள் (அளவிடாத மெல்லிசை) மற்றும் தாளங்கள் (ஜோர் இசைக்கு இணையான அலகரித்தல் வகை) இடையிலான மாற்றங்களின் தொடர்வரிசை ஆகியனவும் உள்ளன. இது கீர்த்தனைகள் எனப்படும் பாசுரங்களுடன் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. இது பல்லவியை அல்லது ராகத்திலிருந்து வரும் கருப்பொருள் மூலமாக பின்பற்றுகின்றது. கலைஞரின் கருத்தியலின் படி அழகுபடுத்தல் மற்றும் சோதனைகள் ஆகியவற்றுடனான சாத்தியக்கூறுகள் போன்று மறுதயாரிக்கப்பட்ட கவிதைப் பாடல்களும் கர்நாடக இசைப் பகுதிகளுக்குக் குறிப்பிடப்படுகின்றன; இந்த அடிப்படை அம்சங்கள் இசைப்பகுதிகள் என்றழைக்கப்படுகின்றன. வழக்கமாக ஆக்கத்திறனை ஊக்குவிப்பதற்கு அவற்றில் நெகிழ்தன்மையைக் கொண்டுள்ள இசைத்தொகுப்புகள்: இது அதே இசைத்தொகுப்பில் வேறுவழிகளில் வேறுபட்ட கலைஞர்களால் பாடுவதற்கு ஒரு பொதுவான இடமாக உள்ளது.

கர்நாடக இசையானது அதன் மேம்பாட்டில் இந்துஸ்தானிய இசையைப் போன்றே உள்ளது (இசை மேம்பாடு, காண்க). வணங்குதல், கோயில்களின் விவரங்கள், தத்துவம், நாயகன்-நாயகி கருப்பொருள்கள் மற்றும் தேசபக்தி பாடல்கள் உள்ளிட்டவை முதன்மைக் கருப்பொருள்களாகும். தியாகராஜர் (1759-1847), முத்துசாமி தீக்‌ஷிதர் (1776-1827) மற்றும் ஸ்யாமா சாஸ்திரி (1762-1827) ஆகியோர் கர்நாடக இசையின் மும்மூர்த்திகளாவர், அதே நேரத்தில் பூரண்தர தேசா (1480-1564) அவர்களை கர்நாடக இசையின் தந்தை என்றும் அழைக்கின்றனர்.

இசைக்கருவிகள்[தொகு]

சிதார், சரோட், தம்புரா, பன்சூரி, சேனை, சாரங்கி, சந்தூர் மற்றும் தபலா உள்ளிட்டவை இந்துஸ்தானிய இசையில் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் இசைக்கருவிகள். வேணு, கொட்டுவடயம், ஆர்மோனியம், வீணை, மிருதங்கம், கஞ்சிரா, கடம் மற்றும் வயலின் உள்ளிட்டவை கர்நாடக இசையில் பயன்படுத்தப்படும் இசைக்கருவிகள் ஆகும்.

டாக்டர். லால்மணி மிஸ்ரா அவர்களின் பல வருட ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையான பாராதீய சங்கீத வித்யா என்பது இந்திய இசைக்கருவிகள் பிரிவில் அடிப்படை அங்கீகாரம் பெற்ற பணியாகும்.

பண்டிதர்கள்[தொகு]

பண்டைய இலக்கியங்கள் இந்திய இசைக்கு அடிப்படை விதிகளை அளிக்கின்றன. ஆனால் ஓம்கர்நாத் தாகூர், லலித் கிஷோர் சிங், லால்மணி மிஸ்ரா, ஆச்சார்யா பிரகஸ்பதி, தாகூர் ஜெய்தேவ் சிங், ஆர். சி. மேத்தா, பிரேமலதா ஷர்மா, சுபத்ரா சௌத்ரி, இந்திராணி சக்ரவர்த்தி, அஷோக் ரானடே, அபன் இ. மிஸ்ட்ரி மற்றும் பலர் எழுதிய நவீன நூல்கள் இந்திய இசை முறைக்கு கடுமையான அடிப்படையை அளிக்கின்றது. இவற்றுடன் பிற போக்குகளிலிருந்து பண்டிதர்களும்[2] இசையைப் பற்றியும் எழுதியிருக்கின்றனர். நிறைய இந்திய இசைக்கலைகளின்[3] வாழ்க்கை வரலாறுகள் இருந்தாலும், இந்திய வாழ்க்கை வரலாற்றாளர்கள் இசைக்கு போதிய முக்கியத்துவம் செலுத்தவில்லை என்று பல விமர்சகர்கள்[4] கருதுகின்றனர்.

இசைக்கலைஞர்கள் - பாடகர்கள்[தொகு]

டான்சன், கேசர்பாய் கேர்கர், ரோசன் ஆரா பேகம், சேம்பை வைத்தியநாத பாகவதர்,எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி, ஜி. என். பாலசுப்பிரமணியம், எம். பாலமுரளிகிருஷ்ணா, ஜான் பி. ஹிக்கின்ஸ், ஆரியக்குடி ராமனுஜ ஐயங்கார், டி. வி. பாலுஸ்கர், அப்துல் கரீம் கான், அப்துல் வாகித் கான், ஃபையாஸ் கான், அமீர் கான், பதே குலாம் அலி கான், குமார் கந்தர்வா, நாராயணராவ் வியாஸ், மல்லிகார்ஜூன் மன்சூர், சீனியர் மற்றும் ஜூனியர் தேகர் சகோதரர்கள், ஜியா ஃபரிதுத்தீன் தேகர், ரிட்விக் சன்யால், குண்டேச்சா சகோதரர்கள், நாசாகத் மற்றும் சலாமத் அலி கான், பீம்சன் ஜோஷி, மோகுபாய் குர்திகர், கிசோரி அமோன்கர்,பண்டிட் ஜேஸ்ராஜ், உல்ஹாஸ் காஸ்ஹல்கர், சத்யஷீல் தேஷ்பாண்டே, ரஸ்ஷித் கான், மதுகூப் மத்கல், வினாயகராவ் பத்வரதன் மற்றும் ஓம்கர்னாத் தாகூர் உள்ளிட்டோர் இந்திய பாரம்பரிய இசையில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க பாடகர்கள் ஆவர்.

இசைக்கலைஞர்கள் - வாத்தியக்கலைஞர்கள்[தொகு]

அலாவுதீன் கான் ஒரு பன்முக வாத்தியக்கலைஞர் ஆவார். அவர் தனது மகன் அலி அக்பர் கான் மற்றும் தனது மகள் அன்னபூர்ணா தேவி, நிகில் பானர்ஜி, ரவி சங்கர், மற்றும் புல்லாங்குழல் கலைஞர் பன்னலால் கோஸ், மேலும் பங்களாதேஷ் நாட்டைச் சேர்ந்த அசிசூல் இஸ்லாம் ஆகியோருக்குப் பயிற்சியளித்தார். சந்திரகாந்த் சர்தேஸ்முஹ், புத்ததியா முகர்ஜி மற்றும் சாஹித் பர்வீஸ் உள்ளிட்டோர் இளைய-தலைமுறை கிதார் வாத்தியக்கருவி கலைஞர்கள் ஆவர். விஜய் ராகவ ராவ், ஹரிபிரசாத் சௌராசியா, ரகுநாத் சேத் மற்றும் நித்தியானந்த் ஹால்திபூர் போன்றவர்கள் இளம் தலைமுறை புல்லாங்குழல் இசைக்கலைஞர்கள் பட்டியலில் மேம்பட்ட பெயர்களாகும்.

ஷேணையின் மறுபெயராக பிஸ்மில்லாஹ் கான் என்ற பெயர் குறிப்பிடப்படுகின்றது. ஜியா மொஹைதீன் தாகர் வீணையில் புலமைமை பெற்றதற்கு பிரபலமாக அறியப்பட்டார்.

மேற்கில் ரவி ஷங்கர் உடன் அல்லா ராகா தபலாவில் பிரபலமானார். அவரது மகன் ஜாகீர் ஹூசைன் கூட பிரபலமான தபலா வாத்தியக்கலைஞர்.

தெற்கத்திய பாரம்பரிய இசைக்கலைஞர்களில் மாஸ்டர் யூ ஸ்ரீனிவாஸ் உலக அளவில் பிரபலமான தலைசிறந்த கலைஞர். பாரம்பரிய கர்நாடக இசை வடிவத்திற்கு மேண்டலினை அறிமுகப்படுத்தியதற்காக பிரபலமானா இவர், இந்தியாவில் "மேண்டலின்" என்ற சொல்லுக்குப் பொருளாகி உள்ளார்.

தங்களை கர்நாடக இசை வாத்தியக்கலைஞர்களாக நிலைநிறுத்திக் கொண்ட மற்றவர்களில் குமரேஷ் மற்றும் கணேஷ் இரட்டையர்கள், லால்குடி ஜி. ஜெயராமன் மற்றும் அமரர் குன்னக்குடி வைத்தியநாதன் ஆகியோர் தங்களின் வயலின் வாத்தியத்திற்குப் பிரபலமானவர்கள்.

மேலும் காண்க[தொகு]

குறிப்புகள்[தொகு]

  1. "ஓம் ஸ்வர்லிபி" இன் ஆன் ஆர்ட்டிக்கிள் பை டாக்டர். ராகினி திரிவேதி இன் பாரதியா சாஸ்த்ரியா சங்கீத்: சாஸ்த்ரா, ஷிக்‌ஷன் வா பிரயோக் . (சாஹித்ய சங்கம், அலஹாபாத்: 2008)
  2. உமேஷ் ஜோஷி-- பாரதிய சங்கீத் கா இதியாஸ்
  3. கோமல் காந்தர் -- உஸ்டத் விலாயத் கான்
  4. http://www.omenad.net/articles/icm.htm இந்தியன் கிளாசிக்கல் மியூசிக்

புற இணைப்புகள்[தொகு]

"http://ta.wikipedia.org/w/index.php?title=இந்திய_பாரம்பரிய_இசை&oldid=1554731" இருந்து மீள்விக்கப்பட்டது